menu

Hier kun je zien welke berichten El Loco als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Aanslag, De - Harry Mulisch (1982)

2,5
Ik vind de aanslag van Harry Mulisch zeker geen slecht boek, maar nu ook geen hoogstaand werk. Ik vind dat het verhaal zeer sterk start met meteen een moord, een brandstichting en daarbij nog eens heel wat raadsels. De acties volgen zich in een razendsnel tempo op en als lezer heb je geen tijd om je te vervelen.

Tot het eerste deel van het verhaal is alles zeer positief, maar daarna valt het verhaal helemaal stil en komen er zeer weinig boeiende gebeurtenissen aan bod. Pas 100 pagina’s later komt de langverwachte ontknoping en weten we hoe het plot in elkaar zit.

Het werd allemaal voorspelbaar en saai in tegenstelling tot het begin van het verhaal, waar de boeiende gebeurtenissen zich maar bleven opstapelen. Er mocht gerust zo’n 80 pagina’s uit het boek geschrapt worden, zonder dat dit een invloed heeft op het verloop van het verhaal.

Wel positief is de schrijfstijl van Harry Mulisch die zeer gemakkelijk is om te lezen. Hij gebruikt geen moeilijke woorden en zijn zinnen zijn vlotjes te volgen. Maar mijn conclusie is dat het verhaal na het eerste deel veel te langdradig en te voorspelbaar is.

Afuta Daku - Haruki Murakami (2004)

Alternatieve titel: After Dark

3,0
Toch wel een apart boek, After Dark van Murakami. Niet zozeer dat de plot zo ingenieus in elkaar steekt of dat de gebeurtenissen zo hartverscheurend zijn. Wat het verhaal zo eigen maakt zijn de sfeer en de vertelstijl. De manier van observeren en het beschrijven van situaties door middel van de camera, vind ik erg knap gedaan. Hoewel sommige passages wel iets te langdradig zijn. Ook de nacht, waarin het verhaal zich afspeelt schept een zeer aangename, maar soms toch een akelige sfeer.

Het verhaal begint enorm sterk. In het begin zit je al met heel wat vragen. Wat doet de mysterieuze Mari daar in haar eentje in een café, midden in de nacht? En wat is er met haar zus, Eri gebeurd? Het lijkt allemaal één groot mysterie, waardoor je nieuwsgierigheid al meteen wordt opgewekt. De eerste honderd pagina’s gaan er dan ook in één keer door, maar daarna gaat het verhaal alsmaar neerwaarts. De dialogen tussen Marie en Takahashi zijn vrij saai en ook de andere personages zijn ook al niet bijster interessant. Enkel de verhaallijn met Eri, die in een zeer diepe slaap verkeert, is boeiend om te volgen.

Het einde vond ik zeker en vast niet slecht. Het is een vrij open einde, met vooral de vraag: Hoe kwam die potlood van het bedrijf waar Shirakawa werkt terecht in Eri’s kamer? Zeker en vast geen slecht boek, maar nu ook niet dat ik er echt van weg ben.

Animal Farm - George Orwell (1945)

Alternatieve titel: Boerderij der Dieren

2,5
Middelmatig verhaaltje van George Orwell over een boerderij, waar de dieren in opstand komen tegen hun meester en zelf de macht in handen nemen. Aanvankelijk zijn alle dieren natuurlijk euforisch over hun overwinning, maar later blijkt dat hun nieuw leven al niet veel beter is dan hun vorige.

Animal Farm is zeker geen slecht boek, maar toch wel overschat, vind ik. Het verhaal op zich is niet echt geweldig of bijzonder en het is op een vrij kleuterachtige wijze geschreven. De verwijzingen naar het communisme en de dieren die symbool staan voor bepaalde personen zijn zeer treffend en interessant. Zoals de oude majoor, die droomt over een opstand en een revolutie (Marx) en Boxer die symbool staat voor het werkende volk.

Ik kan best wel begrijpen dat Animal Farm als een klassieker bestempeld wordt, omwille van haar historische achtergrond en de aanklacht tegen het communisme. Maar als ik dat even buiten beschouwing laat vind ik het toch maar een matig boekje.

Cell - Stephen King (2006)

Alternatieve titel: Mobiel

2,5
Tja, mobiel is zeker geen slecht boek, maar van Stephen King mag je absoluut meer verwachten dan dit. Het verhaal begint nochtans veelbelovend met veel spanning en de nodige horror. De situatie van het hoofdpersonage ziet er hopeloos uit en het lijkt erop dat hij geen kant meer uit kan. Het zet je onmiddellijk aan om verder te lezen, maar nadat het groepje overlevenden het huis van ene Tom verlaten, valt de spanning al helemaal weg. Wat volgt is een lange tocht door de lege, spookachtige straten van Noord-Amerika op zoek naar de mogelijke verlossing. De spanning neemt spijtig genoeg alsmaar af en het wordt veel lastiger om je er doorheen te worstelen.

Daarnaast zijn de personages veel te voorspelbaar en enorm saai. Het hoofdpersonage, Clay neemt de leiding en doet er alles aan om zijn zoon terug te vinden. Dan heb je nog een tweede man die hem als een schoothondje volgt. Eigenlijk wist je al vanaf het begin hoe het verhaal zou evolueren en wat er zou gebeurd zijn met Clay’s gezin.

Ook het einde vind ik erg flauw, zoals vele anderen op dit forum. Bij zo’n boek hoort er natuurlijk een open einde, maar deze vond ik maar erg vreemd. Nee, deze van Stephen King heeft me niet kunnen bekoren, maar er wachten me nog een heleboel andere (toppers) van hem.

Dag in Gent, Een - Herman Brusselmans (2008)

4,5
De eerste keer dat ik een boek van Herman Brusselmans heb gelezen en zeker en vast niet de laatste. Vooraf had ik niet al te hoge verwachtingen, maar toch heb ik me erg goed geamuseerd met dit boek. Verwacht zeker en vast geen ingewikkeld verhaal of een ingenieus plot, maar lachen zul je zeker en vast.

Op zich stellen de gebeurtenissen die Herman meemaakt niet al te veel voor. Een schrijver die opstaat, winkels bezoekt, herinneringen opdoet en mensen ontmoet. Hetgeen wat het juist zo goed maakt is Brusselmans’ schrijfstijl. Elke conversatie, situatie of persoonsbeschrijving is zo hilarisch om u een breuk te lachen. Door zijn schrijfstijl maakt hij van eender welke banale gebeurtenis een hilarische passage. Diegene die me vooral bijblijven zijn de conversaties tussen Herman en het oude koppel, het bezoek aan de horlogewinkel en de toneelrepetitie.

Het einde was inderdaad iets te voorspelbaar, maar maakt daardoor het verhaal zeker niet minder op. Het enige wat ik spijtig vond, was dat zijn dag te kort was. Zeker een aanrader voor wie eens plat wil gaan van het lachen.

Extremely Loud & Incredibly Close - Jonathan Safran Foer (2005)

Alternatieve titel: Extreem Luid & Ongelooflijk Dichtbij

5,0
Het hoofdpersonage Oskar is ongelofelijk intelligent en misschien wel de leukste en grappigste die ik ooit in een boek ben tegengekomen. Het is ontzettend knap gedaan van Foer hoe hij de wereld aankijkt uit het standpunt van een 9-jarig jongetje.

In dit boek lopen er 2 verhaallijnen door elkaar. Enerzijds het verhaal over Oskar die betekenis probeert te geven aan de zinloze dood van zijn vader. Het ander verhaal gaat over de grootouders van Oskar, die vertelt over de Tweede Wereldoorlog en over de verdwijning van de grootvader van Oskar.

Ik vind het prachtig hoe beide verhaallijnen op het einde samenkomen en voor een geweldig slot zorgen. Zonder twijfel een absolute aanrader.

Fight Club - Chuck Palahniuk (1996)

Alternatieve titel: De Vechtclub

4,5
De schrijver heeft mijn verwachtingen niet helemaal kunnen waarmaken. Ik had gehoopt op een boek vol actie en geweld, maar dat had ik verkeerd gedacht. Ondanks het feit dat de roman meer sociaal en psychologisch dan actie gericht was, kon het verhaal me de hele tijd boeien.

Het gaat over een man die aan slapeloosheid lijdt en een gespleten persoonlijkheid heeft. Samen met Tyler Durden, zijn tweede identiteit besluit hij om een vechtclub op te richten waar mannen van alle categorieën met elkaar op de vuist gaan. Tyler gebruikt deze vechtclubs om een criminele organisatie op poten te stellen, maar daar weet de anonieme verteller niets van af. Tyler probeert om hem helemaal in zijn macht te krijgen, maar hij komt er tijdig achter dat hij een gespleten persoonlijkheid heeft.

Palahniuk heeft een bijzondere maar vreemde schrijfstijl, soms is het moeilijk om het verhaal te volgen. Een eerste opmerking is dat het eerste hoofdstuk een vooruitwijzing is naar het einde van het boek, daarom is het raar en moeilijk om in het begin mee te zijn met het verhaal. Een tweede opmerking van Palahniuk’s schrijfstijl is dat het hoofdpersonage pas op het einde bij zijn naam genoemd wordt en de rest van het verhaal anoniem was. Als lezer vraag je je de hele tijd af waarom hij anoniem blijft, maar op het einde wordt alles duidelijk.

De plot is zonder twijfel één van de briljantste die ik ooit heb gelezen. Ik had het niet zien aankomen dat Tyler de dubbele persoonlijkheid was van de verteller, de plotwending komt dus echt wel verrassend. Ook het einde was heel erg knap en onverwachts. Ik had nooit verwacht dat de verteller zelfmoord zou plegen om Tyler’s criminele activiteiten af te stoppen.

Ondanks het feit dat er niet zoveel geweld en actie aan de pas kwam zoals ik had gehoopt, kan ik dit boek zeker aanbevelen.

Green Mile, The - Stephen King (1996)

Alternatieve titel: De Groene Mijl

5,0
Een fantastisch boek van Stephen King, die tot nu toe samen met ‘The Shining’ hoog bovenaan mijn top 10 lijst staat. Het is een erg aangrijpend verhaal over een ex-gevangenisbewaker die terugblikt op zijn tijd in de dodencellen van Cold Mountain, ook wel de Green Mile genoemd. Hier ontmoette hij in de 30’ John Coffey, een boomlange neger met bovennatuurlijke krachten.

Er zijn 2 zeer leuke personages aanwezig in het verhaal. John Coffey, een zwarte reus, maar zo tam als een lammetje. Het lijkt alsof hij met gemak de gevangenis kan uitbreken, maar hij is o zo gevoelig en bang in het donker. De mooiste passages vind ik wanneer hij probeert te helpen met zijn genezende krachten en het moment voor zijn executie, zeer beklijvend. En ook Percy is natuurlijk een prachtig personages, echt een geweldige rotzak. En Mr. Jingles, de muis natuurlijk niet te vergeten, die voor amusement zorgt

Wat ik wel spijtig vond is dat er amper verschillen zijn tussen het boek en de film. De film had ik al eerder gezien, waardoor de spanning tijdens het lezen toch wat afneemt. In tegenstelling tot de verfilming van ‘The Shining’ zijn er wel enorm veel verschillen tussen boek en film, waardoor de spanning daar wel maximaal blijft. Toch heb ik me niet laten beïnvloeden door de film om het boek een hoge score te geven

Just after Sunset - Stephen King (2008)

Alternatieve titel: Na Zonsondergang

3,0
Een leuke verhalenbundel van Stephen King, niet super, maar wel degelijk. Er zitten enkele uitstekende verhalen tussen, zoals het hardloopmeisje en in de klem vind ik subliem. De hellekat en stom zijn ook behoorlijke verhalen, de rest vind ik maar slappe kost.

Het hardloopmeisje en in de klem steken er volgens mij duidelijk boven uit. Het hardloopmeisje is enorm spannend, zeer goed opgebouwd en heeft een zeer sterk einde. In de klem vind ik eveneens een sterk verhaal. Zeer spannend, meelevend en in de klem heeft ook een prima einde. Vooral de beschrijvingen over hoe het hoofdpersonage uit het chemisch toilet ontsnapt vind ik heerlijk.

De hellekat en stom zijn ook aangename verhalen, maar de rest blijft duidelijk onder dit niveau.

Kartonnen Dozen - Tom Lanoye (1991)

1,5
Ik ben toch zwaar ontgoocheld in dit hooggewaardeerde boek van Tom Lanoye. Het verhaal begint enorm traag door al die verhalen over zijn “vier vrouwen”. De informatie van dit eerste gedeelte zijn van geen enkel belang voor het verdere verloop van het verhaal. Je denkt dan dat het echte interessante verhaal dan gaat komen, maar op geen enkel moment slaagt Tom Lanoye echt te boeien met zijn homoseksuele liefdesverhaal. De gebeurtenissen die hij allemaal meemaakt probeert hij erg ontroerend over te laten komen, maar in mijn geval heb ik nooit meegeleefd met het hoofdpersonage.

Ik heb me blijkbaar zwaar vergist in Lanoye en ik begrijp helemaal niet wat dit boek in de top 250 staat te doen.

Kiss Kiss - Roald Dahl (1960)

Alternatieve titel: Op Weg naar de Hemel

4,0
Wederom een geweldige verhalenbundel van Roald Dahl. Net zoals ‘Someone like you’ heeft ‘Kiss Kiss’ prachtige verhalen met Dahl’s typisch verrassende eindes. Toch vond ik Someone like you een tikkeltje beter, maar deze mag er zeker en vast ook wezen.

Genesis en catastrofe vond ik echt indrukkwekkend. Het is een zeer kort verhaaltje, en toch zo geweldig. Ook de hospita en Op weg naar de hemel waren zeer vermakelijk.

Lord Edgware Dies - Agatha Christie (1933)

Alternatieve titel: Lord Edgware Sterft

3,0
Na ‘Tien kleine negertjes’ mijn tweede Agatha Christie en ook deze is alweer een fameuze pageturner. Hij is wel niet echt spannend en een beetje voorspelbaar, maar het verhaaltje steekt wel goed in elkaar en Poirot is een opmerkelijk figuur. Spijtig dat het al vrij snel duidelijk was wie de dader was, enkel de manier waarop Lady Edgware haar man had vermoord was nog gissen.

Zeker geen slechte detectiveroman, maar nu ook geen speciale vermelding waard.

Man Die Werk Vond, De - Herman Brusselmans (1985)

4,0
Zoals te verwachten weer een heerlijk, humoristisch verhaal van Herman Brusselmans. ‘De man die werk vond’ puilt wederom uit van de grappige passages, dialogen en gedachten van het hoofdpersonage. Het grappigste van alles is dat het verhaal gaat over de verveling die zich meester maakt over Louis Tinner, maar dat het boek zelf geen enkel moment begint te vervelen.

Net zoals de vorige boeken die ik van Brusselmans heb gelezen heeft ‘De man die werk vond’ weinig inhoud, maar dat kan mij allemaal niet zoveel schelen. Zolang Brusselmans maar zijn gekende stijl hanteert is het voor mij helemaal in orde.

Echt een geweldige schrijver, die Herman Brusselmans en op dit moment veruit de beste van Vlaanderen. Ik kijk nu al uit om het vervolg van ‘De man die werk vond’ te lezen.

Mank - Herman Brusselmans (2002)

3,0
Een leuk en vermakelijk boek van Herman Brusselmans. ‘Mank’ doet me sterk denken aan ‘Een dag in Gen’. Ook in ‘Mank’ beschrijft hij de avonturen die hij op een banale dag meemaakt. Hij gaat tot meerdere malen toe naar een schoenmaker om zijn laars te laten herstellen, wilt zijn auto laten repareren met alle gevolgen van dien, krijgt het aan de stok met een bibliothecaresse, en zo veel meer.

Het verschil met ‘Een dag in Gent’ is dat de avonturen die Herman meemaakt in ‘Mank’ minder humoristisch zijn. Buiten de dolkomische passages bij de schoenmaker zijn er verder niet zoveel grappige passages. Ik moet wel zeggen dat die passages bij de schoenmaker werkelijk hilarisch zijn. De oude man die Herman steeds voor iemand anders houdt en Herman die daar natuurlijk telkens zijn voordeel weet uit te halen.

Vermakelijk, maar toch net niet helemaal wat ik ervan verwacht had, nadat ik ‘een dag in Gent’ heb gelezen. Maar toch blijft Herman Brusselmans’ schrijfstijl zeer amusant en zal ik toch nog heel wat boeken van hem lezen.

Mort du Roi Tsongor, La - Laurent Gaudé (2002)

Alternatieve titel: De Dood van Koning Tsongor

3,5
Een erg behoorlijk boek van Gaudé, die hiermee le Prix Goncourt des lycéens heeft gewonnen. Het verhaal gaat over een oorlog tussen de legers van 2 huwelijkskandidaten, die vechten om de dochter van een oud Afrikaanse koning. In het begin dacht ik dat het een cliché verhaal ging worden, waarbij één van de legers uiteindelijk gaat winnen en gedaan, maar dat is allesbehalve zo. Er zit veel meer in dit verhaal dan alleen maar geweld. Loyaliteit, trouw blijven aan je gegeven woord en doorzetting zijn eveneens belangrijke motieven in dit boek.

Een ander positief punt van dit boek is dat je precies zelf in de oorlog vertoeft. De gevechten worden erg goed beschreven, waardoor het lijkt alsof je zelf midden in de oorlog zit. Daarnaast zitten er ook tal van interessante personages in, die zeer goed zijn uitgewerkt.

Wat ik spijtig vond was dat er geen informatie wordt gegeven waar het verhaal zich precies afspeelt in Afrika en dat we geen idee hebben wanneer het zich afspeelt. In het begin zorgt dit toch voor lichte ergernis, maar naarmate het verhaal vordert neemt die belangstelling af en maakt het al helemaal niet meer uit waar en wanneer het zich afspeelt. Een ander negatief puntje is dat de oorlog iets te langdradig is. De oorlog duurt enkele tientallen jaren en keer op keer komt er wel iets of iemand tussen, waardoor beide legers de strijd staken.

Leuk boek met heel wat geweld, maar toch verrassend wat diepgang.

My Uncle Oswald - Roald Dahl (1979)

Alternatieve titel: Oom Oswald

3,5
Leuk en aardig verhaal van Roald Dahl. ‘Someone like you’ en ‘Kiss Kiss’ vond ik fantastische verhalenbundels en daarom moest Oom Oswald er ook maar eens aan geloven.

Het eerste deel vond ik echt vermakelijk. Met name vanaf het moment dat Oswald op expeditie gaat, op zoek naar het wonderlijke poeder, totdat hij Yasmin ontmoet en haar gebruikt voor zijn nieuw briljant idee. De eerste bezoekjes die ze afleggen zijn nog interessant, maar na een tijdje begint dat wel te vervelen.

Het einde vond ik dan weer wel erg geslaagd. Wanneer Oswald ontdekt dat de professor en Yasmin met al het materiaal gevlucht zijn, is een geslaagde climax.

Zeker niet zo geniaal als zijn kortverhalen, maar toch een klassieker die je zeker eens moet gelezen hebben.

Ontmaskerd - Pieter Aspe (2005)

Alternatieve titel: Meesters in Misdaad (Pieter Van In) 17

3,5
Ontmaskerd van Pieter Aspe heeft me erg aangenaam weten te verrassen. Eigenlijk verwachtte ik een doodnormaal, 13 in een dozijn politieverhaal, maar het hele plot blijkt toch zeer knap in elkaar te zitten en daarnaast is er natuurlijk nog een portie suspens.

In het begin denk je dat het weer zo’n gewoon politieverhaal wordt, waar de oplossing en het motief eenvoudig voor de hand liggen, maar dat is allesbehalve zo. De plot steekt boven alle verwachtingen goed in elkaar, misschien wel een beetje teveel toeval in het spel gemoeid, maar dat hoeft nog niet eens zo dramatisch te zijn. Ook de manier waarop alle puzzelstukjes op het einde in elkaar vallen is erg knap gevonden.

Spijtig genoeg is het boek iets te langdradig en zijn er passages bij die hij beter had weggelaten, maar al bij al een aanrader.

Poignée de Gens, Une - Anne Wiazemsky (1998)

Alternatieve titel: Een Handvol Mensen

1,5
Een handvol mensen van Anne Wiazemsky is me toch onverwachts tegengevallen. Het zag me een zeer emotioneel en aangrijpend verhaal uit, maar het blijkt een ballon zonder lucht te zijn, een verhaal zonder inhoud. De zogezegde aangrijpende gebeurtenissen bleven zeer lang uit en wekte toch wat irritatie bij me op.

Het begin van het verhaal vond ik wel goed uitgewerkt. Je hebt al een paar interessante personages zoals Vassilli Vassiliev en Wladimir Belgorodsky. Spijtig genoeg komt Vassiliev pas op het einde terug in het verhaal voor en het personage Wladimir Belgorodsky vind ik erg slecht uitgewerkt. Ook de andere personages, zoals zijn vrouw Nathalie en zijn familie zijn bijzonder saai. We leren deze personages amper kennen en de meeste van hen houden zich erg afzijdig.

Het verhaal zelf start verrassend genoeg vrij goed. Als lezer zit je meteen al met enkele vragen over wat er zich precies heeft afgespeeld in Baïgora, maar het hele verhaal dat daarop volgde was erg flauw. Het spijtigste vond ik dat je als lezer het gevoel had dat je erg ver verwijderd was van de belangrijkste gebeurtenissen van het verhaal, nl. de Russische revolutie. Je komt wel te weten dat er problemen zijn elders in het land, maar je beleeft de avonturen niet zelf.

Gelukkig was het een boekje dat zeer gemakkelijk las en dus snel uit was.

Shining, The - Stephen King (1977)

Alternatieve titel: De Shining

5,0
Superlatieven schieten tekort om dit boek te beschrijven. Het is mijn eerste boek dat ik heb gelezen van Stephen King, maar ik durf het gerust een meesterwerk te noemen. Spanning en psychologie worden in dit boek op een schitterende wijze gecombineerd en de manier waarop Stephen King dit neerschrijft is gewoon subliem.

Vooral de ruimte is een zeer belangrijk element voor de opbouw van de spanning. Het gevoel dat je helemaal bent afgesloten van de rest van de wereld en er niemand is die je kan helpen in noodsituaties is erg angstaanjagend. Daarnaast zorgt de gave van Danny (de shining) voor heel wat schrikmomenten, die zo fantastisch zijn geschreven dat je er zelf de rillingen van krijgt.

Daarnaast zijn psychologie en huiselijk geweld nog belangrijke thema’s in dit boek. Daarom is het zeer interessant om de evolutie van jack te volgen en lijken die 400 pagina’s voorbij te vliegen.

Het was zonder twijfel een fantastische leeservaring die me nog heel lang zal bijblijven. Het was zeker en vast mijn laatste Stephen King niet en ik kijk er enorm naar uit om nog meer van hem te lezen, maar ik kan me moeilijk inbeelden dat hij nog beter kan doen dan dit boek.

Six Graves to Munich - Mario Cleri (1967)

Alternatieve titel: Het Laatste Graf

1,0
Ik was al een tijdje van plan om ‘The Godfather’ van diezelfde Mario Puzo te lezen, maar eerst wilde ik zijn “eenvoudigere lectuur” eens proberen. Daardoor kwam ik bij ‘Het Laatste Graf’ terecht.

‘Het laatste Graf’ begint erg sterk. Het hoofdpersonage Michael Rogan vermoordt een Duitser, waarmee de toon al onmiddellijk is gezet. Daarna krijgen we een lange flashback over Rogan’s jeugd en vroege volwassenheid. Hij was een erg intelligente man met een ongelooflijke hersencapaciteit. Door zijn talent maakte hij furore tijdens WO II bij de Amerikaanse inlichtingendienst als codebreker. Maar na D-day werd hij gearresteerd, gemarteld en halfdood achtergelaten door 7 Gestapo-officieren. Na 10 helse jaren van revalidatie, eenzaamheid en nachtmerries zint Rogan op wraak.

Na deze flashback valt het verhaal geen enkel moment stil. De gebeurtenissen volgen elkaar in sneltempo op en de passages zijn op weinige momenten langdradig. Er is redelijk veel geweld aanwezig in dit boek. Zoals de moord op de Hongaar is best wel gruwelijk. Daarnaast is er ook genoeg aandacht voor de emoties en het verdriet van Rogan en Rosalie. Rosalie werd als tiener misbruikt en werd kort na WO II wees. Als lezer begin je toch mee te leven met het leed van deze 2 personen, waardoor Rogan’s daden worden rechtvaardigt.

Maar na een tiental pagina’s werd me toch het één en het ander duidelijk. Het leek wel alsof ik een script aan het lezen was van één of andere actiefilm. Bij enkele passages had ik echt het gevoel dat ze gepikt waren uit zulke films. Hetzelfde geldt voor de hele plot, dat me sterk deed denken aan een goedkope actiefilm en natuurlijk ook voor de personages. Rogan is zo’n typische oorlogsheld, die niet kan sterven, vooraleer hij zijn vijanden heeft uitgeschakeld. Het verhaal loopt over van de clichés en heeft bovendien een einde die je van mijlenver kon zien aankomen.

Het lezen van dit boek was verspilling van mijn tijd. Ondanks het vele geweld en de poging om een spannend verhaal neer te schrijven, was het veel eenvoudiger geweest om een James Bond film te bekijken.

Het idee om ‘The Godfather’ te lezen zal ik hierbij ook maar beter laten varen.

Skipping Christmas - John Grisham (2001)

Alternatieve titel: Winterzon

3,5
Winterzon is een leuke en grappig verhaal over een wel zeer ongewone Kerstmis. Luther en Nora Krank zijn niet van plan om zoals gewoonlijk Kerstmis te vieren in Hemlock Lane met hun buren. Ze zijn van plan om er even tussenuit te knijpen om aan al de stress, die aan Kerstmis verbonden is, te ontsnappen. Natuurlijk moet er één en het ander mislopen en al die chaos zorgt voor heel wat hilariteit, zoals Luther die van het dak afdondert en zichzelf dood wenst.

Het plan van Luther blijkt vooralsnog goed te verlopen, totdat Blair belt om te zeggen dat ze al bijna thuis is met haar verloofde. Een leuke plottwist, dat voor heel wat chaos en spanningen zorgt, die best wel grappig zijn. Op sommige momenten heb je echt medelijden met Luther, die zijn droomreis in rook ziet opgaan.

Het einde mocht voor mij part iets catastrofaler geweest zijn, maar het was Grisham’s bedoeling om de essentie van Kerstmis duidelijk te maken. Op Kerstmis moet je samen zijn met je familie en vrienden en moet je de zwakkeren helpen, zoals Luther dat heeft gedaan met Walt en Bev, in plaats van egoïstisch beginnen te doen.

Someone like You - Roald Dahl (1953)

Alternatieve titel: Mijn Liefje, Mijn Duifje

5,0
Prachtige verhalenbundel. Eerder had ik al “more Tales of the unexpected” van Roald Dahl gelezen, die zeker niet slecht was, maar someone like you vind ik echt meesterlijk.

Hij weet in elk verhaal de spanning zeer goed op te bouwen om dan op het einde met een zeer verrassende wending af te komen. Zoals bij de fijnproever waar het einde fantastisch is. Daarnaast zijn er ook tal van leuke personages, zoals de kleine butler Jelks uit klem. Echt een fantastisch personage.

Van de 18 verhaaltjes vind ik dat er maar 2 echt tegenvielen. De rest is stuk voor stuk goed tot briljant. Mijn favoriete verhaal is zonder twijfel de fijnproever. In het hele verhaal wordt de spanning zo enorm opgedreven en op het einde is er een geweldige climax. Ook vergif, klem en lam ter slachtbank zijn zeer goede verhalen. Enkel Mr. Hoddy en gedemobiliseerd vielen een beetje tegen.

Een fantastische verhalenbundel van Roald Dahl die zeker aan te raden is.

Ten Little Niggers - Agatha Christie (1939)

Alternatieve titel: Tien Kleine Negertjes

4,0
Een zeer spannende whodunit van Agatha Christie, de Queen of crime. Het verhaal wordt zeer goed opgebouwd. We leren de personages één voor één kennen, terwijl ze zich naar het mysterieuze negereiland begeven. Het eerste slachtoffer laat niet lang op zich wachten en vanaf dan gaat het tempo en de spanning alleen maar in stijgende lijn.

Tien kleine negertjes is een erg spannend verhaal en vooral een pageturner, zoals hier al eerder vermeld. Vooral de ruimte draagt sterk bij aan de spanning. De gasten verblijven op een afgelegen eiland, die lijkt afgesloten te zijn van de rest van de wereld

Ik werd toch verschillende keren op een verkeerd spoor gezet door wat de personages tegen elkaar vertelden of wat ze dachten. Eerst dacht ik dat de butler het weer had gedaan, maar dan blijkt dat zowat iedereen de dader kon zijn. De dokter, de schooljuf, zelfs het oude vrouwtje werd verdacht.

Spijtig was wel dat sommige moorden iets te voorspelbaar waren. Neem nu die moord op de generaal of op de vrouwelijke bediende. Die zag je toch al van ver aankomen. Het einde vond ik erg sterk. Dan blijkt dat de plot erg goed in elkaar steekt en dat de oplossing zeker niet voor de hand liggend is. Een pluim voor diegene die wist wie de dader was.

Unburied, The - Charles Palliser (1999)

Alternatieve titel: Dolende Geesten

3,5
Mijn verwachtingen van dit boek waren vooraf erg hoog en het heeft daar een groot gedeelte van kunnen waarmaken. Charles Palliser zal met dit boek wel nooit een prijs winnen, maar hij kan de lezer absoluut amuseren met zijn thriller ‘ Dolende geesten’.

Er lopen 2 verhaallijnen door elkaar in dit verhaal. De eerste gaat over Edward Courtine die het manuscript over Alfred De Grote probeert te vinden een bibliotheek van Turchester. Deze verhaallijn vind ik niet echt boeiend, omdat er geen spanning inzit. De tweede verhaallijn gaat over de moord op een oude bankier, genaamd Stonex en Courtine probeert deze moord op te lossen. De tweede verhaallijn is heel wat leuker om te lezen, vooral omdat de moord erg mooi is uitgewerkt.

Een positief element van dit boek, is dat het verhaal op geen enkel moment in elkaar zakt. Er gebeuren voorturend nieuwe dingen die ervoor zorgen dat er nooit een saai moment is in het verhaal. Een paar voorbeelden daarvan zijn het ontdekken van een middeleeuws lijk, de moord op bankier Stonex en Courtine die het manuscript van Alfred De Grote vindt.

Een ander positief element is de spanning die de auteur creëert. Hij doet dit ten eerste door gebruik te maken van de belevende ik verteller. Daardoor kruip je in de huid van de speurder en is het veel spannender om de hele moordzaak te volgen dan bij een alwetende of personele verteller. De tweede manier waarmee de schrijver de spanning verhoogt, is de manier waarop hij de ruimte beschrijft. Het verhaal speelt zich grotendeels af rond een kathedraal en die buit hij volledig uit. Een voorbeeld daarvan: ‘ Ik dook de duisternis van de immuniteit in’. Het is vaak mistig en donker en dat zorgt ook voor een verhoging van de spanning.

Na al deze positieve kritiek, moet ik even plaats maken voor wat negatieve kritiek. Het eerste minpuntje is dat het verhaal traag op gang komt. In het begin vertellen de 2 hoofdpersonages, Austin en Edward elkaar verhalen over bepaalde belangrijke historische personen, maar dit is onbelangrijk voor het verdere verloop van het verhaal. Het tweede en laatste minpuntje is het moeilijke taalgebruik die de auteur hanteert. Een paar voorbeeldjes zijn: ‘ exorbitante hedonisme en ‘mistroostige coniferen’.

Al bij al was het zeker de moeite waard om dit boek te lezen, maar het zal volgens mij nooit doorbreken bij het grote publiek.

Wasp Factory, The - Iain Banks (1984)

Alternatieve titel: De Wespenfabriek

3,0
De Wespenfabriek is het meest bizarre boek dat ik ooit heb gelezen. Het verhaal begint al vrij ranzig met al die dierenkoppen op de palen. Ik vroeg me de hele tijd af wat Frank bezielde om zulke wansmakelijke daden te verrichten. Hij vermoordde 3 familieleden, waaronder zijn broertje. Bovendien lijkt hij het allemaal normaal te vinden wat hij doet.

Zijn oudere broer Eric is niet veel beter als hem. Hij kwam in een psychiatrische inrichting terecht, nadat hij de buurt een lange tijd had geterroriseerd. Het verhaal rond Eric vind ik een pak interessanter en spannender dan die van Frank. Je kunt bijna voelen dat hij steeds dichterbij komt en weer iets gaat uitsteken. De telefoongesprekken tussen die 2 zorgen er steeds weer voor dat de spanning toeneemt.

Het einde vond ik toch ook meer een anticlimax. Frank die eigenlijk als meisje geboren was en vadertje lief die haar volpropt met mannelijke hormonen. Een verassend einde was het zeker en vast, maar toch veel te ver gezocht. Niet echt het einde dat me kon bevredigen.

De Wespenfabriek is zo’n boek dat ik toch even moet laten bezinken en dan wacht ik even af om hem een score te geven.