Paranoia is zeker één van de ongewoonste boeken die ik ooit heb gelezen. Een tijd geleden heb ik Het Behouden Huis gelezen en omdat ik dat op een vreemde manier mooi vond besloot ik maar eens een verhalenbundel te proberen. Zoals hierboven al gezegd is dit geen prettige lectuur, integendeel. Cynischer heb ik het geloof ik nog nooit gelezen. Chaos, paranoia en de verdorvenheid van de mens worden genadeloos beschreven, en dat is niet altijd leuk.

Het Behouden Huis blijft voor mij het beste verhaal. Het is nog triester dan de andere verhalen. De hoofdpersoon bouwt zijn eigen werkelijkheid op, doet alles om die te beschermen, maar ziet uiteindelijk zijn behouden huis ineenstorten. Deprimerend maar mooi, dit verhaal krijgt van mij 4,5 sterren.

De andere verhalen waren niet allemaal even goed. Manuscript in een kliniek gevonden is interessant maar mij iets te warrig. Paranoia is goed, maar heeft voor mij minder emotioneel effect. Ik denk dat daar meer uitgehaald had kunnen worden. Glas is vrij absurd, maar toch mooi op een gruwelijke wijze. Hermans' beschrijvingen zijn zo levendig-triest dat ik de verbrande hoopjes mens zo voor me zie - wat knap is, maar niet zozeer iets om blij van te worden. Lotti Fuehrscheim vond ik eerlijk gezegd helemaal niets. Als dit het eerste verhaal in de bundel was geweest, had ik het boek wellicht niet eens uitgelezen.

Ik zou liegen als ik zou beweren dat ik het jammer vind dat ik dit boek uit heb. Niet zozeer omdat het niet goed is, maar omdat er denk ik maar een beperkte hoeveelheid Hermans is die een mens in één keer aankan. Al met al 3,5 sterren.

De eerste keer dat ik iets van E.M. Forster lees. Het bekendere A Room with a View staat al langer op mijn leeslijst, maar in de bieb liep ik tegen A Passage to India aan, dus kwam deze eerst. Ik wist niet precies wat ik ervan moest verwachten, en nu ik het uit heb weet ik niet precies wat ik ervan moet vinden.

Het eerste deel van het boek begint met de introductie van een heleboel personages. Daar ontstaat meteen een probleem: de meeste Indiase personages kan ik totaal niet uit elkaar houden. Ook het verhaal doet me nog weinig. Forster laat duidelijk de tegenstellingen zien tussen Britten en Indiërs, maar qua plot gebeurt er niet zo veel.

Dan volgt het tweede deel. Adela, Mrs. Moore en Dr. Aziz bezoeken de grotten - inderdaad een door niemand gewild bezoek als resultaat van pijnlijke misverstanden. Vervolgens gebeurt er iets in de grotten, en kort daarna staat de wereld op z'n kop. Het plot krijgt hier eindelijk vaart. Aanvankelijk ergerde ik me eraan dat we er niet precies achter komen wat er nou gebeurt is in de grotten maar dat vond ik hoe langer hoe minder erg. Het lijkt er namelijk ook nauwelijks toe te doen. De verhoudingen komen op scherp te staan en de gemoederen raken oververhit. Hier is het verhaal het sterkst: Mrs. Moore die zich onverwacht ongeïnteresseerd toont in het proces, Adela die vol verwarring ziet wat ze heeft aangericht, en Fielding die als enige zijn hoofd erbij lijkt te houden. Dit deel was bij vlagen echt spannend.

Dan volgt het derde deel, een paar jaar later. Het plot raakt weer ondergeschikt aan het idee. Personages zijn uit het gezicht verdwenen, losse eindjes blijven loshangen en in de afgelopen paar jaar schijnt er van alles gebeurd te zijn waar je als lezer niets van mee hebt gekregen. Na het boeiende tweede deel was het derde een tegenvaller. Ik was juist zo geboeid door de band die Adela en Fielding hadden ontwikkeld. Zij lijken elkaar echt te vinden, na hun eerdere wederzijdse desinteresse. Ik was niet eens zo teleurgesteld dat ze niet als koppel eindigen, maar wel dat we nooit meer iets van hun samen horen. Adela verdwijnt uit beeld zodra ze India verlaat, en een paar jaar later is Fielding getrouwd met Stella Moore. Wat is er allemaal gebeurd daar in Engeland, waarom krijgen we dat niet te lezen? De kinderen Moore komen vervolgens zo laat in het verhaal opdagen dat ze totaal niet tot hun recht komen.

Het lijkt alsof Forster niet helemaal weet wie het hoofdpersonage is. Eerst lijkt het Aziz, dan Mrs. Moore, dan Adela, dan Fielding, dan weer Aziz... Nu is het an sich helemaal geen probleem om van perspectief te wisselen, maar hier lijkt het haast per ongeluk te gebeuren, en worden personages die eerst belangrijk leken soms zomaar uit het verhaal geknipt. Jammer... Verder vind ik Aziz eerlijk gezegd een behoorlijk onsympathiek personage, hoewel ik me daar bijna schuldig over zou voelen, gezien wat A Passage to India allemaal over racisme te zeggen heeft. Ik heb het gevoel dat ik me moet schamen om toe te geven dat ik zowel Adela als Fielding interessanter vond dan alle Indiërs bij elkaar, maar zo is het.

Het soms wat saaie eerste deel kan ik nog wel vergeven, maar dat het boek na het uitstekende tweede deel vervolgens afsluit met een teleurstellend saai derde deel, is een stuk moeilijker te verkroppen. Forster maakt zijn punt, en hij kan heel mooi schrijven over de Indiase natuur of de rare rituelen van Hindoes, maar voor mij is dat niet genoeg. Qua plot en karakterontwikkeling zakt het boek na het tweede deel in, en dat is heel erg jammer. Vanwege het goede tweede deel blijft mijn beoordeling echter redelijk positief.

Het verhaal van Odysseus vind ik boeiend genoeg om het telkens opnieuw, in steeds andere vertellingen te lezen. Het oogpunt van Penelope leek mij erg interessant: hoe is het om de vrouw te zijn van één van de meest legendarische helden ooit, en hoe is het om twintig jaar te moeten wachten tot hij naar je terugkeert? Genoeg stof voor een mooi verhaal dus.

Helaas slaagt Margaret Atwood niet helemaal in haar opzet. Mijn interesse voor Penelope was snel gewekt maar werd niet bevredigd. Atwood probeert Penelope een sterke en slimme vrouw te maken, maar zo komt ze helemaal niet over. Ook eindigt het verhaal wel vrij abrupt, in het begin van het boek kreeg ik de indruk dat er iets gebeurt was waardoor Penelope een enorme hekel had gekregen aan Odysseus, door de manier waarop zij hem beschrijft. Op die plotwending zat ik dus tevergeefs te wachten. Daarnaast kon mij het lot van de twaalf gehangen dienstmeisjes vrij weinig schelen.

Wat het verhaal wat interessanter maakt is dat Penelope het vertelt vanuit de Hades, waar ze genoeg tijd heeft om het één en ander te overdenken. Haar relaas wordt afgewisseld met een koor gevormd door de twaalf meisjes, wat op zich ook wel passend is. Helaas houdt Atwood dit niet vol, tegen het eind van het boek krijgen we een college antropologie en een rechtszaak voorgeschoteld die de plank voor mij misslaan. Ik kan Atwoods pogingen om een brug te slaan met het heden wel waarderen, maar dit lijkt mij daarvoor niet de juiste manier. Ook Penelope's commentaar op de huidige samenleving is nogal flauw, een te gemakkelijke manier om humor in het verhaal te brengen.

Wat blijft er dan nog over? Het verhaal zelf, natuurlijk. Maar dat is al talloze keren eerder - en beter - verteld. The Penelopiad is wellicht geschikt voor lezers die nog niet zo bekend zijn met de Griekse mythologie (hoewel de verwijzingen je dan zouden ontgaan, en dat is ook weer jammer) maar zelf kies ik liever een andere versie.

Dit is één van de weinige boeken die ik ooit gekocht heb zonder dat ik het al eerder had gelezen. Onlangs heb ik het voor de derde keer uitgelezen en nog altijd heb ik geen spijt gehad van mijn aankoop. People of the Book gaat over een boek dat zelf haast lijkt te leven, omdat het zoveel meemaakt en zoveel losmaakt in mensen. Dat heeft Geraldine Brooks niet zelf bedacht; het verhaal is weliswaar fictie maar de Haggada van Sarajevo bestaat wel degelijk al honderden jaren lang en zijn geschiedenis is vrij onduidelijk - reden dus om je zelf voor te stellen hoe het boek is ontstaan en al die eeuwen bewaard is gebleven.

In het boek komen stuk voor stuk mensen aan bod die iets hebben bijgedragen aan de geschiedenis van het boek, op welke manier ook. Hierdoor ontstaan er een aantal compleet verschillende verhalen over allerlei mensen - christen, geheime joden, bekeerde joden, moslims - uit evenveel verschillende plekken - Sevilla, Venetië, Sarajevo, Wenen... - met allemaal hun eigen motief om de Haggada te maken, te beschermen of juist te beschadigen. Persoonlijk vind ik het prachtig om te lezen hoe mensen uit verschillende tijden en plaatsen door een boek zo met elkaar verbonden worden - dat een boek macht heeft over mensen. Ik houd van boeken over boeken, en waar het People of the Book betreft kun je wel stellen dat een boek hier de schitterende hoofdrol speelt.

Niemand spuit zo met briljante citaten als Oscar Wilde. Dit boek kun je op bijna elke bladzijde openslaan en een fantastische uitspraak tegenkomen. Vooral uit de mond van Lord Henry komen continu pareltjes. Alleen al als verzamenling van citaten is The Picture of Dorian Gray een geweldig boek.

Een andere reden die dit boek de moeite waard maakt, is dat Oscar Wilde op een bijzonder treffende manier genot, kunst, zonde, geweten en ondergang beschrijft. Hij spaart geen van zijn personages, de samenleving evenmin en zichzelf ook niet, vermoed ik zo. De ontwikkeling van Dorian van onschuldige jongeman naar levensgenieter naar gewetenloze hedonist is zeer treffend beschreven en het einde vind ik één van de beste in de literatuur. Frustrerend (want wel héél erg abrupt), maar zo passend. Niets meer aan doen.

Een klein minpuntje is het taalgebruik dat naar mijn smaak wel eens wat te bloemrijk of theatraal is. Verder heb ik weinig aan te merken op dit boek. 4,5 sterren.

Vorige week heb ik voor de tweede keer het voorgaande deel uit de reeks gelezen, The Aviary Gate. Dat boek heeft een aardig open einde, en ik was dan ook erg blij dat ik meteen verder kon in dit deel. Ook The Pindar Diamond heb ik in hoog tempo uitgelezen, alleen maar om er achter te komen dat hierna nog een deel komt! Dat komt echter pas volgend jaar uit, dus daar moet ik nog even op wachten. En dat is jammer.

The Pindar Diamond is op zich zeker een goed boek, maar je merkt wel echt dat het het middelste deel van een trilogie is. Persoonlijk zou ik iedereen aanraden eerst The Aviary Gate te lezen alvorens aan dit deel te beginnen. Als je dat boek gelezen hebt en je hebt ervan genoten, zal dit boek je ook zeker bevallen. De setting is anders, wat aan de ene kant wel jammer is. Ikzelf werd nogal gefascineerd door de vrouwensamenleving in de harem, en die komt in dit deel niet terug. Er is hier echter wel een nonnenklooster, ook alleen maar vrouwen (althans, dat zou men toch denken...), maar dat is toch iets minder exotisch dan een harem.

De fascinerende figuur van de sultane walidé komt niet meer terug, helaas. In plaats van haar hebben we hier de courtisane Constanza, een intrigerend personage, dat net als de walidé een beetje in nevelen gehuld blijft. Aan de ene kant is dat jammer, aan de andere kant maakt het Constanza net iets mysterieuzer. Verder zijn er vooral karakters die al bekend zijn uit The Aviary Gate, zoals natuurlijk Paul Pindar, Anetta, John Carew, en, verrassend genoeg, een troep vrouwelijke acrobaten. Elizabeth, de onderzoekster uit de eenentwintigste eeuw, komt helemaal niet terug, wat ik tot mijn verbazing toch wel jammer vind. Ik dacht dat haar verhaal niet zoveel toevoegde, maar het geeft blijkbaar toch wel een extra dimensie.

Katie Hickman heeft een prima leesbare stijl, waar je zo doorheen vliegt; je hebt het boek uit voordat je het door hebt. Er blijven echter wel behoorlijk wat gaten over, dingen waarvan ik niet weet of je die nou zelf in moet vullen of dat ze in het derde deel nog aan bod zullen komen. Wat jammer nou dat ik dat boek er niet meteen achteraan kan lezen!

Dit boek is minder mysterieus dan zijn voorganger en bevat minder intriges. Daardoor is het minder spannend, wat overigens niet wil zeggen dat het niet spannend genoeg meer is. Voordeel is wel dat dit deel iets overzichtelijker is, vooral omdat het minder tijdsprongen bevat. De personages en de beschrijvingen van het zeventiende-eeuwse Venetië zijn echter kleurrijk en het plot is ook onderhoudend genoeg. Al met al een prima boek, dat vooral smaakt naar meer. Nu maar wachten op het vervolg!

Het is al een aantal jaar geleden dat ik de film heb gezien, en sindsdien heb ik het boek willen lezen. Ik vond het verhaal van de film namelijk in concept erg interessant, hoewel de uitwerking soms wat tegenviel, en ik hoopte dat het boek beter zou zijn.

Nu blijkt echter de verfilming heel getrouw te zijn aan het boek, waardoor beide dezelfde mankementen hebben. Een vrouw die zich vermomt als man en het tot paus weet te schoppen, dat is interessant. De vrouw in kwestie zelf helaas niet. Ik moet mijn best doen om sympathie op te brengen voor Johanna, en dat lukt eigenlijk niet. Ze is een vrij steriel personage dat zich tijdens het boek nauwelijks ontwikkelt. Haar belangrijkste eigenschap is dat ze slim is, zeg maar gerust een betweter. Woolfolk Cross doet wel een poging om haar nog iets van een conflict mee te geven, maar slaagt daar nauwelijks in. Eens in de zoveel hoofdstukken vlamt er iets van een identiteitscrisis op, maar deze is nergens aangrijpend of zelfs maar overtuigend. De geloofscrisis komt nog minder vaak opzetten en komt nog minder uit de verf, terwijl je denkt dat dat toch een belangrijk punt zou zijn voor een paus. Niet dus.

Dan is er Gerold, Johanna's pleegvader/love interest. Nu ben ik doorgaans voorstander van dit soort complexe relaties, maar hier werkt het niet zo. Ik snap niet helemaal precies hoeveel leeftijdsverschil er tussen hen zit, volgens mij is het boek hierin niet helemaal consequent. Op een gegeven moment wordt Gerold 25 genoemd en Johanna 12, maar Gerold heeft wel een dochter die twee jaar ouder is dan Johanna. Was hij dan 11 toen hij vader werd? Is dat zelfs in de middeleeuwen niet een beetje vroeg? Dat terzijde is Gerold best een sympathiek personage, maar wel erg nobel en eenzijdig. Net zoals Johanna slim en eenzijdig is, en antagonist Anastasius ambitieus en eenzijdig is.

Nu gebeurt er van alles gedurende het verhaal, dat heel Johanna's leven behandelt. Het boek wordt daarom nooit saai, maar het is toch verbazingwekkend hoe weinig ontwikkeling de personages in al die jaren doormaken. Ook de onderlinge verhoudingen, zelfs de potentieel zeer interessante verboden liefde tussen Gerold en Johanna, worden nooit echt spannend. Het einde, ook al in concept dramatisch zeer interessant, deed me dan ook weinig.

Daar komt nog bij dat de schrijfstijl van Woolfolk Cross bij vlagen tenenkrommend is. 'Johanna viel ten prooi aan allerlei verwarrende gevoelens' en 'Johanna leunde achterover in Gerolds armen en voelde zijn inspirerende kracht' - en deze twee zinnen op één bladzijde. Dat klinkt meer als iets voor een Bouquet-reeks dan voor een historische roman die zichzelf uiterst serieus neemt.

Zoals ik al zei is het plot zelf wel degelijk interessant, en er zit ook zeker vaart in het verhaal. Dreiging van Vikingen, burgeroorlogen en het gekonkel aan het pauselijke hof; allemaal boeiend genoeg. Er had alleen zoveel meer in gezeten als de personages beter uitgewerkt waren en de schrijfstijl anders was geweest. Nu blijft het een middelmatige roman. Met een extra halve ster erbij, omdat ik nu eenmaal een zwak heb voor alle verhalen over een vrouw in een mannenpositie, kom ik op drie sterren uit.

En weer een boek waarbij ik de eer heb om het eerste bericht te plaatsen...
Ik heb het juist voor de tweede keer uitgelezen, met een snelheid die mij zelf verbaast. Het feit dat ik graag lees over de Romeinse tijd heeft daar wel veel mee te maken, en ik denk niet dat mensen die zich daarvoor niet interesseren dit boek zullen kunnen waarderen. De politieke intriges en Romeinse namen vliegen je om de oren. Ik heb daar in het geheel geen moeite mee, sterker nog, het fascineert mij wel hoe complex die samenleving was. Aan de ene kant lijkt die tijd zoveel op de onze; het is een beetje een open deur intrappen om de moord op Caesar te vergelijken met opstand tegen en moord op dictators in deze tijd. Er zijn levensgrote verschillen (Caesar werd vermoord door politici en door het volk juist op handen gedragen) maar toch ook overeenkomsten, zoals de nasleep van de moord, die allesbehalve een einde maakte aan de onrust.

Interessant is ook het perspectief. Porcia is Brutus' vrouw maar ook de dochter van één van Caesars felste tegenstanders, en ze is zelf allesbehalve op haar mondje gevallen. Ze heeft zo haar eigen meningen en het frustreert haar duidelijk dat zij als vrouw daar niets mee kan en mag doen. Zij probeert toch nog enige invloed uit te oefenen via haar man Brutus, van wie zij oprecht houdt maar wiens gesloten en soms ondoorgrondelijke karakter nogal eens botst met het hare. Dit boek is dan ook, naar mijn mening, allereerst een boek over de liefde tussen Brutus en Porcia, die zo sterk bepaald wordt door hun overtuigingen en door de tijd waarin zij leven.

Juist die invloed van principes en daden op het persoonlijk leven van historische figuren maakt dit boek voor mij zo interessant. Als je je niet laat afschrikken door politiek en geschiedenis is dit zeker een aanrader.

Jaren geleden heb ik al eens geprobeerd The Portrait of a Lady te lezen, maar toen heb ik het halverwege opgegeven - wat ik zelden doe. Nu vond ik het tijd voor een tweede poging, en hoewel ik het niet al te moeilijk vond om het vol te houden snap ik nog wel waarom me dat de vorige keer niet lukte.

Ik ben het eigenlijk voor een groot deel eens met eRCee. James' commentaar is vaak te veel van het goede en veel in het verhaal is zo omslachtig. Als er dan echter echt iets gebeurt, wordt het interessant. De dialogen tussen Osmond en Isabel tegen het einde van het boek zijn mooi scherp en wel degelijk de moeite waard. Een aantal personages vond ik ook wel echt interessant, met name Ralph Touchett en Henriëtta Stackpole. Isabel zelf is helaas mijns inziens lang niet zo intrigerend als we haar zouden moeten vinden. Ik heb wel medelijden met haar, maar ze blijft als personage voor mij op een afstand. Ik vond het bijvoorbeeld veel gemakkelijker om mee te leven met Ralph Touchett.

Meneer Osmond is een personage wiens verborgen kwaadaardigheid door James heel treffend beschreven wordt (soms heeft al dat beschrijven dus wel zin...). Wat Isabel in hem ziet ontgaat me echter. Ook ben ik niet tevreden met het einde. Isabels beslissing is een gegeven, maar we krijgen niets te horen over haar beweegredenen. Is ze bang om met Caspar Goodwood mee te gaan en à la Anna Karenina haar positie te verspelen? Voelt ze zich gebonden aan haar trouwbelofte of meer aan haar belofte aan Pansy? Is ze gewoon te trots om definitief toe te geven dat haar huwelijk een complete mislukking is? Het is vast James' bedoeling dat we dat zelf interpreteren, maar ik had daar graag wat meer informatie voor gehad. Nu weten we dat het eigenlijk slecht afloopt, maar hoe moeten we zelf bedenken. Ik houd niet zo van open eindes, maar als het dan toch moet, had dan meer open gelaten (bijvoorbeeld of Isabel wel of niet met Caspar Goodwood meegaat). Ook vind ik Pansy's verhaallijn niet mooi afgerond.

The Portrait of a Lady is op een bepaalde manier intrigerend, maar niet bevredigend. Als ik helemaal idolaat geweest was van James' schrijfstijl had ik hier wel beter over gedacht, maar ik heb me eerlijk gezegd te vaak moeten ergeren. Ik kan wel geloven dat er mensen zijn die hun vingers aflikken bij een boek als dit, maar voor mij is dat niet het geval. Toch jammer.

Prince Caspian heb ik zojuist voor de zoveelste keer herlezen, volgens mijn plan om alle The Chronicles of Narnia te herlezen en eindelijk een keer te beoordelen. Fijn om alle boeken zo snel achter elkaar te lezen. Weg moeten uit Narnia is helemaal niet leuk, gelukkig kon ik na The Lion, the Witch and the Wardrobe probleemloos doorlezen.

Wat voor alle kronieken geldt, geldt ook voor Prince Caspian. C.S. Lewis heeft een heel aangename schrijfstijl en schuwt de volwassen thema's niet. Dit deel vond ik wat minder magisch en sprookjesachtig dan The Lion... en dat is een klein beetje jammer. Gelukkig is ook dit deel heel avontuurlijk. In het begin komen de kinderen in een vreemd land terecht met onbekende ruïnes, en zelfs als ze beseffen dat ze in Narnia zijn weten ze niet wat er in de tussentijd allemaal gebeurd is en wat ze in Narnia moeten doen. Het is een interessant idee om de kinderen terug te laten komen naar een Narnia dat zij helemaal niet meer herkennen. Eenmaal daar aangekomen zijn ze hun leven niet zeker en staat hun een heuse burgeroorlog te wachten. Avontuurlijk genoeg dus.

Prins Caspian is een sympathiek karakter, ook al krijgt hij als hoofdpersoon niet bijzonder veel te doen. Hij is, als jongen die verlangt naar avontuur en een sprookjesachtige wereld, waarschijnlijk heel gemakkelijk om je mee te identificeren als kind. Voor mij is Peter de grote held, ridderlijk en Groots. Ik heb er dan ook altijd een beetje moeite mee dat hij in volgende delen niet meer terugkomt. Behalve dan in The Last Battle, maar dat is toch anders. Lucy is als altijd het personage met het grootste geloof. Edmunds karakterontwikkeling zoals beschreven in The Lion... zet zich hier duidelijk door. Elke keer als ik de boeken lees ga ik Edmund meer waarderen. Jammer dat Susan er zo bekaaid vanaf komt. Over haar personage en de ontwikkeling van haar karakter is naar ik meen behoorlijk wat geschreven. Los daarvan vind ik het wat jammer dat ze zo weinig te doen krijgt. De jongens en meisjes worden op een gegeven moment gescheiden, waarna de jongens allemaal spannende dingen gaan doen en de meisjes... Nou ja, zij niet. Lucy had eerder in het verhaal nog een duidelijke rol, Susan niet. Toch jammer.

Ook mis ik in dit deel een beetje de diepgang. Prince Caspian heeft meer diepgang dan de meeste kinderboeken en het is ook niet zo dat Lewis 'volwassen' dingen uit de weg gaat (er rollen letterlijk koppen). Eigenlijk dus weinig om over te klagen, maar in vergelijking met The Magician's Nephew en The Lion... is dit boek gewoon iets minder bijzonder. Wat ik wel, na vele keren lezen, nog steeds een beetje raar vind is de aanwezigheid van Bacchus en Silenus. Maar goed, Lewis was een letterkundige, dus ik zal het hem maar niet al te erg aanrekenen.

Gelukkig is er al met al genoeg spannends te beleven in Prince Caspian. Het duel tussen Peter en Miraz wordt erg spannend beschreven. Miraz is een prima schurk, hoewel hij natuurlijk niet kan tippen aan de Witte Tovenares. Zoals ik al zei, de schrijfstijl van Lewis bevalt mij heel goed. Zijn droge, flauwe humor kan ik ook wel waarderen:
Peter keek om, en daar stond de oudste van de Bolle Beren.
'Alstublieft, Majesteit,' zei hij, 'ik ben een Beer, al zeg ik het zelf.'
'Inderdaad, dat ben je zeker, en een goede Beer zelfs, daar twijfel ik geen moment aan,' zei Peter.
Typisch de humor die ik als kind grappig vond en waar ik nu nog steeds om moet glimlachen. Lewis vertelt de dingen met een enorme knipoog en spreekt je zo aan dat het lijkt alsof hij het hele verhaal speciaal en alleen aan jou vertelt.

Gelukkig zijn er nog een paar delen te gaan. Snel door na de volgende, want ik heb nog lang geen genoeg van Narnia.

Het is alweer een poos geleden dat ik De Schaduw van de Wind gelezen heb en voor ik in dit deel begon heb ik nog even gelezen wat ik daar toen over gezegd heb. Mijn voorspelling, dat ik me waarschijnlijk weinig van het plot zou herinneren ook al had ik het met veel spanning en plezier gelezen, is inderdaad uitgekomen. Ik had alleen nog maar vage herinneringen en heb op het internet maar even naar een samenvatting gezocht - en zelfs toen kon ik mij bepaalde elementen uit het verhaal niet herinneren.

Men zegt dan wel dat alle delen onafhankelijk van elkaar zijn te lezen, maar ik had wel het gevoel dat ik een boel miste, zelfs al had ik enige voorkennis. De schrijver lijkt er toch vanuit te gaan dat we al bekend zijn met de personages, die daarom nauwelijks introductie meekrijgen. Wat nog storender was, is dat dit plot onaf is zolang je de andere delen niet leest. Op een gegeven moment had ik nog een paar hoofdstukken te lezen en wachtte ik op de grote ontknoping - die vervolgens niet kwam. Ik wist van het eerste deel nog wel dat er een mooi dramatisch einde was waarin de verhaallijnen uiteindelijk bij elkaar kwamen, maar hier stoppen ze gewoon abrupt. Er is van alles gebeurd, maar niets is tot een einde gebracht.

Dat maakt De Gevangene van de Hemel toch een onbevredigend boek. Net als zijn voorganger leest het zeer gemakkelijk weg. Ruiz Zafon heeft een prettige schrijfstijl, weet een goede sfeer te scheppen en bewijst dat hij de spanning er goed in kan houden. Als die spanning nu ook nog ergens toe geleid had, was dit een beter boek geweest. Nu krijg ik het gevoel alsof het boek nog niet af is. Jammer.

Na een periode van zware en dramatische verhalen had ik behoefte aan wat lichters. Licht verteerbaar is A Proper Pursuit zeker; niet heel diepgaand maar wel boeiend genoeg. Violet is inderdaad hopeloos, het soort persoon waar je fijn om kunt lachen zonder haar minder te mogen. De situaties waarin ze verkeert en de manier waarop mensen zich gedragen zijn misschien niet altijd even geloofwaardig, vermakelijk zijn ze wel. Ik moest breed glimlachen om de scène waarin Violet zich in een pofbroek hult om een saaie aanbidder af te schudden - die haar vervolgens alleen maar opwindend vindt...

Lynn Austin geeft een goed beeld van het contrast tussen de oppervlakkige weelde van de beau monde en de armoede die er in de buitenwijken heerst, en van de strijd voor de vrouwenrechten waar tante Mattie zich voor inzet. De setting wordt zo heel levendig. Het verhaal daarentegen komt gewoon weer neer op vrouw-zoekt-man en het is niet zo heel moeilijk te raden wie de gelukkige wordt. Een iets onverwachtere wending had wat mij betreft wel gemogen.

Lynn Austin heeft over het algemeen een prettige manier van schrijven. Soms maakt ze gebruik van cursieve zinnen om de gedachten van de hoofdpersoon weer te geven - waar ik een vreselijke hekel aan heb, en wat trouwens ook volstrekt overbodig is bij een boek dat vanuit de ik-persoon is geschreven - en af en toe kan ze het niet laten om te preken of om een personage op geforceerde wijze uiting te laten geven van verworven zelfinzicht. Daarnaast blijft het een verhaal over een Amerikaanse, door een Amerikaanse, en dat betekent bij mij dat er een aantal momenten waren dat ik de ogen ten hemel sloeg - geheel in Violets melodramatische stijl.

Ach, al met al is A Proper Pursuit precies wat ik ervan verwacht had en precies het soort boek waar ik af en toe behoefte aan heb. Ook wel eens prettig.

Ik had al lange tijd het halve voornemen om meer te lezen van Nederlandse schrijvers - dat heb ik sinds de middelbare school nauwelijks meer gedaan. Couperus stond op mijn school niet op de leeslijst, dus zelfs Eline Vere of Van Oude Mensen... heb ik nooit gelezen. Wat de doorslag gaf om met Psyche te beginnen, was de titel. De mythe van Eros en Psyche is een mooi verhaal en ik ben altijd nieuwsgierig om oude verhalen in nieuwe vormen te lezen.

De versie die ik uit de bibliotheek leende had geen beschrijving op de kaft dus ik ging, op de associatie bij de titel na, volledig blanco het verhaal in. Allereerst was ik mild teleurgesteld, want het bleek geen een-op-een hervertelling van de mythe, en lichtelijk verbaasd, want het was wél een sprookje. Nu houd ik van sprookjes ongeveer evenveel als van de Griekse mythes, en dit sprookje was origineel en verrassend. Het duurde een paar bladzijden maar om aan het taalgebruik te wennen, maar snel genoeg werd ik volledig in het verhaal getrokken.

Zoals het een goed sprookje betaamt, roept Couperus een wereld op (of werelden, misschien wel), waarin op elk willekeurig moment zomaar van alles kan gebeuren. Er komt een vliegend paard voorbij, spinnen praten, tranen veranderen in edelstenen. Het zou niet misstaan in de verzameling van de gebroeders Grimm. Daarnaast zijn er elementen uit de Griekse mythologie: Eros doet wel degelijk mee, er is een sfinx, er zijn saters en bacchanten en er is een tocht door de onderwereld, altijd leuk.

Zoals het een goed sprookje óók betaamt, nodigt het je uit om overal een betekenis achter te zoeken. Soms is de symboliek niet moeilijk te duiden (zoals het afknippen van Psyches vleugeltjes) en soms kreeg ik het idee dat er een betekenis achter zat die ik nét niet kon vatten. Misschien zoek ik er ook wel te veel achter - ik lees hierboven dat Couperus zelf al aangaf dat men het niet te diep moet opvatten - maar in dit geval draagt het bij aan mijn leesplezier.

Eerlijk gezegd is het taalgebruik bij mij wat onderschikt aan het plot en (het zoeken naar) de symboliek. Bij een volgende leesbeurt is dat misschien anders, maar deze eerste keer heb ik mij vooral op de inhoud en minder op de vorm gericht. En de inhoud stelt niet teleur. Met name het einde is schitterend. Met veel gevoel voor drama wordt de schurk om het leven gebracht, en Psyche bereikt haar zo vurig verlangde catharsis. Als Psyche representatief is voor het oeuvre van Couperus, zal het geen straf zijn om meer van hem te lezen.