Na lang dralen toch maar eens gelezen, en hoewel ik er geen spijt van heb hoef ik 1984 niet zo snel weer te lezen. Dit is toch meer een boek dat ik heb gelezen vanwege de status van het boek. Daarnaast was Brave New World, dat eenzelfde thematiek heeft, mij heel erg meegevallen, dus wilde ik dit beroemder broertje ook wel eens lezen.

In tegenstelling tot de meesten hier, lijkt het, vond ik het begin het beste deel. Winston loopt helemaal alleen rond met zijn twijfels en voorzichtige rebellie en begint zelfs aan zijn eigen verstandelijke vermogens te twijfelen. Naarmate hij Julia beter leert kennen wordt dit wat minder belangrijk, en voor mij dus ook wat minder interessant. Toen het derde deel begon had ik wel een idee waar dit op uit zou lopen. Het einde is op een bepaalde manier goed, juist omdat het niet slechter had kunnen aflopen. Ik had liever gehad dat hij uiteindelijk vermoord werd, maar het eindigde nog erger: hij is compleet gehersenspoeld en verraadt alles waar hij ooit voor stond. Hij krijgt Grote Broer lief. Op zich dus een knap einde, maar ik had liever een einde met iets van een zwakke overwinning erin, ook al heeft niemand er iets aan. In dat opzicht houd ik meer van Brave New World.

De stijl van Orwell is prima leesbaar, mijns inziens, maar niet bijzonder mooi. Ik kan me het beschreven 1984 helemaal voorstellen, maar erg beklemmend wordt het nergens, evenmin komen de personages heel dichtbij. Al met al is 1984 voor mij niets meer dan een ideeënroman: een interessant concept, knap uitgedacht, leuk om eens gelezen te hebben, maar niet meer. 3,5 ster.

Norwegian Wood heb ik min of meer toevallig gelezen omdat ik zo snel niets anders kon vinden in de bibliotheek. Mijn verwachtingen vooraf waren daarom bijzonder vaag. Halverwege het boek heb ik overwogen om er mee te stoppen omdat dit helemaal niet het soort boek is dat ik graag lees, maar omdat ik vind dat je wel het hele boek uit moet lezen voordat je er je mening over kunt geven heb ik toch maar gewoon verder gelezen.

Het begin van het boek vind ik mooi, een volwassen man denkt terug aan een vrouw die hij jaren geleden kende en raakt van slag bij die herinnering. Zijn jeugd ontvouwt zich langzaam voor onze ogen. De zelfmoord van zijn beste vriend en zijn moeizame begin op de universiteit worden goed beschreven. Ook zijn omgang met Naoko is aanvankelijk nog mooi om te lezen, hoewel ik volgens mij al in het eerste hoofdstuk sterk vermoedde dat Naoko ergens in het boek zelfmoord zou plegen. Halverwege het boek is er ineens - naar mijn mening - onnodig veel aandacht voor seks. Murakami begint zelf over de deus ex machina, maar ik moest er zelf ook al aan denken. Het lijkt wel of de schrijver elke keer als hij even vast zit in het verhaal een seksscène beschrijft en dat daarna het verhaal weer op gang komt. Dat was voor mij een groot minpunt. Deze scènes hoef ik sowieso niet in detail beschreven te krijgen, maar vaag vroeg ik me ook af waarom zo'n scène nou ineens nodig was. Bijvoorbeeld op het eind met Reiko, waar was dat nou voor nodig? Deze prominente rol voor de lichamelijke 'liefde' verpest voor mij het boek grotendeels.

Wat blijft er dan nog over? Een zelfmoordgolf die weliswaar triest is, maar ook bijna betekenisloos. De beweegredenen komen we zelden te weten. De psychiatrische 'aandoeningen' worden nauwelijks beschreven. Dit is jammer, want ik vond dit onderdeel toch het interessantst aan het boek. Watanabe is een intrigerend karakter (en hij heeft inderdaad een bijzondere manier van praten) maar blijft daarom ook wat op afstand. Het einde vind ik ook wat onbevredigend. Het telefoongesprek met Midori zou je als een open eind kunnen zien, waar ik op zich geen problemen mee heb, ware het niet dat je aan het begin van het boek al een oudere Watanabe gezien hebt. Zo verkrijg je als het ware een gat tussen het open einde en de Watanabe aan het begin van het verhaal, en dat vind ik jammer.

Wellicht is deze manier van schrijven typisch Japans? Ik zou het niet weten, ik heb nog maar erg weinig van Aziatische auteurs gelezen. Het is hoe dan ook niet mijn stijl. Het verbaasde mij nogal dat dit boek zo hoog aangeschreven staat - niet alleen hier trouwens, maar overal. Ik neem maar aan dat dat gewoon aan mijn smaak ligt... Voor mij geen Japanse boeken meer voorlopig. 2,5 sterren.

Eens in de zoveel tijd lees ik min of meer bij toeval een boek en dit keer was Nynke de gelukkige. Na het lezen van de beschrijving was ik al snel geïnteresseerd: een heksenproces in de zestiende eeuw, dat doet me denken aan boeken van Thea Beckman en Simone van der Vlugt die ik met veel plezier gelezen heb.

In dat opzicht werd ik zeker op mijn wenken bediend. Leendert van Wezel is goed de materie ingedoken en dat is goed te merken. De historische achtergrond is zorgvuldig opgebouwd en levendig aanwezig. Als je niets wil lezen over de Reformatie of Willem van Oranje zou ik ver weg blijven van dit boek, maar ik vind de historische achtergrond interessant – en in dit geval zeker ook relevant. Nynke heeft echt bestaan en hoewel Van Wezel de geschiedenis gefictionaliseerd heeft, is hij er goed in geslaagd om je een beeld te geven van hoe het gegaan zou kunnen zijn. Soms vertelt hij ook hoe iets werkelijk gegaan is, zoals de afschuwelijke executie van Balthasar Gerards.

Nynke is ook wel een bijzonder persoon. We zien haar door de ogen van Lenert, die haar al zijn hele leven kent en nog altijd geen hoogte van haar kan krijgen. Hoe kan het dat ze zoveel weet, dat ze zo sterk is en dat het haar voor de wind gaat terwijl de rest van de stad het moeilijk heeft? Hoe kan het haar zo koud laten dat er onder de bijgelovige inwoners van Goedereede steeds meer mensen zijn die haar ronduit voor heks uitmaken? Lenert is zelf ook niet vrij van bijgeloof, getuige het duiveltje dat hij altijd in zijn zak heeft. Mijns inziens wordt het duiveltje echter wel heel vaak genoemd, net als Lenerts eigenschap om geuren te beschrijven als kleuren. Ik weet niet wat dat toevoegt aan het verhaal. Ook de man in het zwart die aan het einde steeds opduikt had van mij weggelaten mogen worden.

Nynke kent nog wel meer zwakke punten. Voor een boek dat over Nynke gaat blijven we wel heel vaak hangen bij Lenert en zijn ergerniswekkende vrouw. Halverwege het boek zakt het verhaal dan ook wat in. Ook is de beeldspraak soms wat teveel van het goede en tegen het einde wordt het me soms iets te sentimenteel. Soms komen er scenes voor die ik helemaal niet kan plaatsen in het verhaal en die er alleen maar van afleiden. Lenerts langzaam vallende kwartje op het eind had misschien toch iets sneller gekund. Het echte einde vond ik dan wel weer zeer geslaagd.

In het geheel genomen vind ik Nynke een redelijk goed verhaal. De historische achtergrond is heel netjes uitgewerkt, en een complexe broer-zusrelatie kan mij ook altijd erg boeien. Dit is Van Wezels eerste grote roman, eventuele volgende zal ik graag lezen – hopelijk zit er groei in. In de grote lijnen van Nynke laat hij namelijk zien dat hij wel degelijk het soort verhaal kan vertellen dat ik graag lees.