Na een paar boeken van Murakami te hebben gelezen is het me al zeer duidelijk geworden dat het hem nooit te doen is om je als lezer de antwoorden op zijn raadsels in de schoot te werpen — als er überhaupt al antwoorden zijn. Toch is er meestal een soort van rode, vaak zeer metaforische en surreële, draad te vinden die je stug blijft meeslepen door het verhaal.
Ergens kan ik hem haast voelen, maar toch lijk ik bij dit boek meer moeite te hebben dan anders om 'de draad' te vinden. Er lijken verbanden en linken te ontstaan tussen personages en werelden, en hoewel het me totaal niet verbaasd dat die helemaal niet worden uitgeklaard, kan ik er nu minder bij plaatsen dan anders. Het is niet de eerste keer dat ik trek krijg van een Murakami, maar ditmaal ben ik bijna geneigd te gaan spreken van een hongertje.

Desalniettemin, het boek draagt een zeer lekker mystieke setting met zich mee en leest weer door als zoete koek; daar lijkt deze schrijver nooit een steek te laten vallen.
En ach, laat ik tegen die honger maar gewoon een verse Murakami nemen, want ze smaken toch zo goed!

Een waar meesterwerk. Tolstoj slaagt erin om menselijke gevoelens op papier te zetten die je zelf nog niet eens hebt kunnen verwoorden. De uitwerking van karakters is realisme ten top, alsof hij met zijn personages je eigen ziel kan blootleggen. Positief verassend vond ik dan ook dat het niet enkel gaat om de titel van het boek, Anna K., maar dat er een heel groot aantal personages aan bod komt, stuk voor stuk met zorg en genialiteit uitgewerkt en voorgeschoteld.

Het boek schrikt wat af door zijn overvloed aan pagina's en mss wat stugge begin; zeggen dat dat het allemaal waard is zou een understatement zijn, het is beter te zeggen dat dit boek gewoonweg een Must is.