Ik heb geen idee hoe vaak ik dit boek ter hand genomen heb en na een aantal bladzijden uiteindelijk weer terug in de kast gezet heb. Echter, dit keer bleef ik wel doorlezen en dit werd rijkelijk beloond. Van Loy schotelt de lezer in dit boek vier novellen voor, die er allen mogen zijn. Interessant is met name hoe Van Loy zijn verhalen door zijn documentaire-stijl op non-fictie laat lijken. Dit komt vooral in de eerste twee verhalen bijzonder goed tot zijn recht. Absoluut aan te raden!

Het morele dilemma waarvoor de hoofdpersoon in dit boek komt te staan is een interessant uitgangspunt maar tegelijk ook het zwaktebod ervan. Het verhaal draait volledig om dit dilemma, maar is eigenlijk wat te dun om me van begin tot einde te boeien. Waar in het begin en middendeel de lastige situatie van Danny spannend en meeslepend is beschreven en daarnaast ook duidelijk wordt hoe Danny zo lang onder de radar heeft kunnen blijven van de Australische immigratiedienst, zwakt het verhaal naar het einde toe af. Hoewel dit laatste deel de jagende en zich herhalende gedachten van Danny goed symboliseert, zorgde dit er wel voor dat ik wat moeite had om te blijven lezen.

In vergelijking tot een ander boek van Fitzek, De therapie, vind ik deze thriller toch echt minder. Het uitgangspunt van de cash-calls is inderdaad erg goed bedacht en origineel en wordt in eerste instantie ook goed uitgewerkt. Halverwege neemt het boek een vrij rigoureuze plotwending, wat ik erg jammer vind. Het boek levert vanaf dat punt naar mijn mening veel aan spanning in. Wat volgt is een kluwen van onduidelijkheid.

Bij veel van de punten die DMF noemt kan ik me aansluiten. De personages zijn echt matig uitgewerkt, met name Steuer en Götz. Met name gezien het feit dat Götz een centrale rol speelt in het plot, maar qua persoonlijkheid nauwelijks wordt verdiept. Hierdoor komt het uiteindelijke plot wat ongeloofwaardig en abrupt over.
Overigens vind ik dat de eenvoudige taal en de korte hoofdstukken er doeltreffend voor zorgen dat je door blijft lezen. In principe geen onaardig boek, maar ik zou eerder De Therapie aanraden. Vooral omdat dat dat laatste boek meer recht doet aan het label "psychologische thriller" op de omslag.

Opmerkelijk dat nog niemand hier iets over dit prachtige boek geschreven heeft. Dochter van Isfahan neemt je mee naar het oude Iran en geeft een mooie inkijk in het leven van een jong Iraans meisje. Het leven van dit meisje verloopt niet zoals dat van haar leeftijdgenoten. Nadat haar vader overlijdt is zij samen met haar moeder aan de barmhartigheid van anderen overgeleverd. Gegeven het nawoord van de auteur heeft zij nauwgezet onderzoek gedaan om in dit boek een getrouw beeld van Iran in de zeventiende eeuw te geven. Het boek leest heel aangenaam; wat mij betreft zeker aan te raden.

Al sinds ik volwassenenliteratuur lees, ben ik liefhebber van de boeken van Leon de Winter. Het begon lang geleden met 'De ruimte van Sokolov', een boek dat ik op goed geluk koos in de bibliotheek van mijn middelbare school. Het boek staat na zo'n negen jaar nog altijd op nummer 1. Vervolgens las ik in korte tijd zowat alle boeken van deze schrijver, en ook 'God's gym' bleek een erg goed boek; nu ook weer bij herlezing.

Ik verbaas me er telkens weer over hoe ingenieus De Winter verschillende factoren moeiteloos weet te integreren in zijn boeken: een boeiend en solide verhaal, de actualiteiten en een vindingrijk en verrassend plot. Ik kan niet anders dan dit boek bestempelen als een absolute aanrader!

Inmiddels het derde boek van Sebastian Fitzek dat ik in korte tijd gelezen heb.

Het boek stelt in principe niet teleur: spanning staat wederom centraal en de neiging om door te blijven lezen wordt zoals in zijn eerste twee boeken effectief opgewekt door de korte hoofdstukken die steeds eindigen met een kleine cliff-hanger. Wat mij, als psycholoog in opleiding, zo bevalt aan de boeken van Fitzek is dat hij kennis uit de psychologie in zijn boeken verwerkt. Ik kan zien dat Fitzek zijn huiswerk goed heeft gedaan en vind het knap hoe hij de kennis die hij heeft opgedaan op een constructieve manier in zijn verhaal verwerkt. In Duitsland worden zijn boeken mijns inziens dan ook met recht "Psychothrillers" genoemd. Wat me minder bevalt is dat een groot deel van het plot van dit boek is opgehangen aan een parapsychologisch fenomeen, wat een bepaalde deel van de afsluiting van het verhaal ietwat ongeloofwaardig maakt. Wel worden alle losse eindjes op een nette manier aan elkaar geknoopt. Desalniettemin heeft Fitzek met dit boek weer een spannende thriller en een interessant verhaal afgeleverd.

Beter dan zijn tweede boek "De gijzeling", hoewel mijn favoriet tot nu toe nog steeds zijn debuut, "De therapie", blijft.

Ik was dit boek al enkele keren tegengekomen en toen ik 'm zag liggen in de bibliotheek, heb ik het maar meteen geleend. Tot op zekere hoogte een aardig verhaal. Het sterke punt ligt hem met name in het perspectief waarmee de gebeurtenissen beschreven worden: die van een elfjarige Alan. Zijn naïeve kijk op de ernstige gebeurtenissen die hij beschrijft werken zo nu en dan, ook al wil je niet, op de lachspieren. Anderzijds heb ik ook het gevoel dat er iets mist. Het verhaal pakte me niet en leek in eerste instantie wat richting te missen.

Ik beoordeel het voorlopig even met drie en een halve ster.

Ik weet nog dat ik een aantal jaren geleden het boek 'Onbegrepen' van Karin Slaughter meekreeg als Juni-geschenk. En hoewel me niet helemaal meer voor ogen staat wat ik er precies van vond, weet ik nog wel heel goed dat ik me toen voorgenomen heb om geen 'echte' boeken van haar te kopen. Dat boekje was echt ondermaats.

Ik blijf na het lezen van dit boekje met exact hetzelfde gevoel zitten. Op zich vond ik het begin nog niet eens zo heel slecht. In dit gedeelte kun je heel duidelijk de spanning voelen die aanwezig is in het gezin, maar eigenlijk door niemand wordt benoemd. Hier komt verandering in als er een ruzie ontstaat. Tot hier kan ik alles nog redelijk behappen, tot er zich verschillende ongeloofwaardige gebeurtenissen op slechts één avond opstapelen en zich maar blijven opstapelen. Bovendien is het einde véél en véél te makkelijk, absoluut onbevredigend in mijn ogen. Al met al een voordeel dat het boek zo kort is en dat je dus na het lezen van dit mislukte Juni-geschenk niet al te veel kostbare tijd hebt verspild.

Inderdaad heel aardig geschreven boek, maar ik had er naar aanleiding van de reacties hier toch nèt iets meer van verwacht. Ik denk dat dat er mee te maken heeft dat het verhaal iets aan de eenvoudige kant blijft.

Desalniettemin heb ik het met plezier gelezen en vind het vooral knap hoe Bernlef er in slaagt met zo weinig woorden de bijzondere vriendschap tussen Wouter en Max op sublieme wijze onder woorden te brengen. Ik sluit me aan bij de treffende beschrijving van Dn!s over de hoofdpersonages. De uitersten waarmee ze worden geconfronteerd (sprinten en stilstaan, genaliteit en gestoordheid, vrienden en vreemden), maakt ze erg interessant.

Ik heb net dit bijzondere boek uit en het heeft over het algemeen een hele positieve indruk op me achtergelaten. Het uitgangspunt van het verhaal is origineel: na het kopen van een blauw notitieboekje van Portugese makelij stuit de hoofdpersoon, schrijver van beroep, op een aantal opmerkelijke gebeurtenissen. De kracht van het verhaal ligt mijns inziens in de subtiliteit ervan: de gebeurtenissen blijven overal vreemd, maar worden nooit gek of surrealistisch. Dat vind ik erg knap gedaan. Verder hanteert Auster een prettig lezende stijl.

Puntje van kritiek vind ik wel dat de schrijver de irritante gewoonte heeft om voetnoten in zijn verhaal te gebruiken. In deze voetnoten gaat hij verder met het vertellen van bijvoorbeeld belangrijke gebeurtenissen uit het verleden. Vaak beslaan de voetnoten enkele pagina's! Ik vond dat wel bezwaarlijk omdat ik daardoor steeds 'uit het verhaal' werd gehaald. Gelukkig neemt het aantal voetnoten en de lengte ervan naarmate het verhaal vordert steeds meer af.

Ik ben door dit boek in ieder geval erg benieuwd geworden naar ander werk van Paul Auster!

Na een jaar liegen en bedriegen neemt Martin Hitz, een wetenschapper die onderzoek doet naar geluk, een rigoureuze beslissing: hij gaat zijn vrouw vertellen dat hij een ander heeft. Op weg naar huis, na een nacht bij zijn minnares, bereidt hij zich voor om dit aan zijn vrouw te vertellen. Het zit hem echter niet mee, want bij thuiskomst blijkt zij niet thuis en dagenlang onvindbaar. In de dagen dat hij naarstig naar haar op zoek gaat, ontdekt hij dat zijn relatie met zijn vrouw anders in elkaar zit dan hij had gedacht.

Ik blijf met gemengde gevoelens zitten na het lezen van dit boek. Enerzijds weet Van Beijnum een vlot lezend boek neer te zetten dat vol staat met mooie beschrijvingen. Hij heeft oog voor detail en de personages worden secuur uitgewerkt. Het is moeilijk om het boek weg te leggen omdat je snakt naar de ontknoping.
Echter, wie daar op wacht zal ietwat bedrogen uitkomen. Het nadeel aan dit boek is namelijk dat het verhaal vrij statisch is. Het verhaal wordt absoluut niet gekenmerkt door grote of ingrijpende gebeurtenissen.
Toch denk ik dat dat geen reden is om dit boek links te laten liggen. Wie wil opgaan in een solide geschreven verhaal kan ik deze roman zonder twijfel aanraden. Je zult genieten van de passie waarmee Van Beijnum dit verhaal geschreven heeft.

Erg verrassend boek. De korte hoofdstukken en de heldere taal, zonder enige vorm van opsmuk, zorgen ervoor dat dit boek moeilijk weg te leggen is. De schrijver weet zijn verhaal goed gedoseerd te brengen, waardoor het telkens spannend blijft. Het einde zal zonder twijfel elke lezer verrassen. Draagt het label "psychologische thriller" absoluut terecht.

Mijn stem: 4,5 sterren