menu

Hier kun je zien welke berichten Robsessie als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

En Finir avec Eddy Bellegueule - Édouard Louis (2014)

Alternatieve titel: Weg met Eddy Bellegueule

2,5
Aardige schets van een conservatief Frans arbeidersgezin. Deze leefomgeving werkt niet in het voordeel van de behouden, gevoelige Eddy en het opgroeien hierbinnen moet zeer onprettig zijn geweest. Familieleden komen redelijk eendimensionaal over, het zijn allemaal eenvoudige, ongevoelige boerenpummels.

De vorm, waarbij steeds citaten of terminologie van de gezinsleden worden opgevoerd, is aardig, maar het voegt niet altijd evenveel toe. De citaten zijn niet mooi of verrassend, maar al snel meer van hetzelfde. Het doet me denken aan de resultatenparagraaf van een kwalitatief wetenschappelijk onderzoek; een manier om de belevingswereld van de onderzochten meer tot leven te laten komen.

Op de achterflap lees ik dan ook dat Louis socioloog is en eerder al werk publiceerde over Pierre Bourdieu. Ik zie daarnaast ook de dramaturgie van het dagelijks leven van Erving Goffman terugkomen. Beide zwaargewichten uit de westerse sociologie komen naar voren in onderstaand citaat; Goffman in de rollen, Bourdieu in de reproductie van bestaande verhoudingen. "Als je bleef aandringen, gaf mijn moeder uiteindelijk altijd toe. Mijn vader daarentegen brulde liever, was liever streng. Alsof het rollen waren die zij onderling verdeelden en die tegelijkertijd door maatschappelijke krachten die hen te boven gingen werden opgelegd én bewust werden gereproduceerd. Mijn moeder: Als je niet rustig wordt, zeg ik het tegen je vader, en wanneer mijn vader niet reageerde: Jacky, speel een beetje je rol, verdomme."

Thematisch vind ik het interessant: klassenverhoudingen, armoede, genderrolpatronen, kleine arbeidersgemeenschappen, seksualiteit, cultureel kapitaal, uitsluiting en uitbuiting. Maar, zoals ik eerder zei: het is, althans voor mij, niets nieuws en ook niet heel bijzonder opgeschreven. Hoewel dit laatste misschien ook de vertaling kan zijn. Een debuut waarin Louis zich veel op de hals haalt (te veel? Misschien meer focussen op één of twee van de thema's i.p.v. de hele rataplan?), maar niets echt heel overtuigend uitwerkt, hij blijft vooral steken op herhalingen van min of meer vergelijkbare herinneringen uit zijn jeugd.

Hoeren - Ischa Meijer (1980)

1,5
Meijer profileert zich als een soort Amsterdamse antropoloog van donkere steegjes en rood oplichtende ramen. Dat gegeven kan best aardig zijn, iemand die je meeneemt naar plekken waar een ander niet snel zal komen wellicht. De uitwerking is echter matig. Meijer komt betweterig over, hij zal het wel eens even vertellen, hoe die hoertjes zich voelen, wat hen beweegt, en dat prostituee en prostituant eigenlijk opzoek zijn naar hetzelfde.

Het zal wel Meijer! Ik geloof er niks van in ieder geval. De auteur is vooral met zichzelf bezig, maar beschrijft het met een soort afstand: "de hoerenloper zus", "de klant zo". Nul kritische noten, nergens iets over de ethiek van dit alles of een beetje inlevingsvermogen. Misschien waren die geluiden er destijds nog niet, geen idee, maar bij de auteur komt het niet eens op. "De maatschappelijke functie van de hoer is de hoer te zijn - niets meer, maar ook niets minder."

Verder kent het boek een dagen-van-de-week-structuur, maandag tot en met het weekend. De maandag en dinsdag behelzen 70 pagina's, de overige dagen een stuk of 20. Prima joh.

Ischa Meijer is van voor mijn tijd. Ik heb hem nooit op de radio gehoord of een interview van hem gelezen. Dat ik wel de serie I.M. zag, over zijn periode met Connie Palmen, helpt daar niet bij. Constant zie ik flitsen van een zichzelf met sardientjes volvretende Ramsey Nasr voor me, met z'n opgeblazen buik. Goed, ik dwaal af, een boekje om snel te vergeten.

Kennismaking. Faxen aan Ger, De - Nicolien Mizee (2017)

Alternatieve titel: Faxen aan Ger #1

3,5
Dit boek slingerde mij alle kanten op. Soms wilde ik Nicolien wurgen, dan weer ontroerde ze me enorm. Soms wilde ik haar toeschreeuwen: "Wie hou je nou voor de gek?!", dan weer zag ik een eerlijkheid die je zelden ziet of leest. Nicolien is een ontzettend gecompliceerde persoon die eigenlijk alleen een cappuccino wil drinken en een fax wil sturen aan de allesverpletterende Ger van haar hart. "En met mij loopt het ook wel goed af, want ik ben al gelukkig als ik leef en adem en niet iets tegen mijn zin hoef te doen. De rest is toegift."

Door haar sociale angsten, depressies en het gedrag dat daaruit voortkomt voelt de schrijfster zich vaak onbegrepen door anderen, terwijl ze, volgens zichzelf, zo duidelijk is. En daar zit iets dubbels in, of het roept iets dubbels op. Want aan de ene kant ís Nicolien heel eerlijk en duidelijk, en vind ik dat heel prettig en benijdenswaardig, maar aan de andere kant wil ik ook dat ze meer doet, iets onderneemt, en, sorry dat ik het zeg, niet zo zeurt en egoïstisch doet. Maar waarom maak ik me hier eigenlijk druk om? Waarom wil ik, willen we, zo graag dat iedereen 'gewoon lekker meedoet', net als de rest? Naast een soort persoonlijk dagboek fungeren de faxen dus ook als een soort spiegel voor de maatschappij.

In de aflevering van Boeken FM over dit boek hadden ze meerdere hele interessante discussies over dit boek en de schrijfster. En bijna alle punten die langskwamen, voors en tegens, zijn ook bij mij langsgekomen tijdens het lezen. Zeer de moeite waard voor hen die dit boek ook nog gaan lezen.

Het kijkje over de schouder van iemand met sociale angsten was heel interessant. Hoe iemand in het leven staat, hoe anderen daarop reageren en wat een dagelijkse worsteling dat kan zijn. Mizee kan goed schrijven, met humor, maar bij tijd en wijle was het ook bijzonder vermoeiend.

Ragazzo Selvatico, Il - Paolo Cognetti (2013)

Alternatieve titel: De Buitenjongen

3,0
De eerste paar dagen in de bergen die Cognetti beschrijft zijn heerlijk verfrissend. Je ziet de wolken, hoort het ritselende gras en voelt de kou. Alenig in een berghut, stukje kaas, beetje nadenken, boekie erbij. Klinkt goed!

Misschien komt het doordat ik eerst De Acht Bergen las dat het toch wel snel veel van hetzelfde wordt. Nog een beekje, nog een bokje, weer een wijntje. Cognetti's overpeinzingen zijn niet vervelend om te lezen, maar het levert allemaal ook niet veel op.

Gelukkig was het niet zo'n dik boek. Ik las het in bed en op de bank, maar ik kan me voorstellen dat je je in de tuin van je vakantiehuisje niet zult vervelen.

Stoner - John Williams (1965)

3,0
Eén van de favoriete boeken van mijn vriendin, hoger dan een vier gemiddeld hier, vier pagina's aan blurps voordat ik kon beginnen. Ik kan niet anders zeggen dat verwachtingen hooggespannen waren, maar dat ik uiteindelijk licht teleurgesteld ben.

Het (leven) hoeft niet groots en meeslepend te zijn om de moeite waard te zijn. Eens. Maar wat als het enige dat je hebt je werk is, je beste vriend een collega is waarmee je eens in de zoveel weken informeel contact hebt voorafgaand aan een werkoverleg, je een gevangene of een gast bent in je eigen huis en je niets inbrengt/hebt in te brengen, je bloedeigen kind zonder ook maar één weerwoord van je afgenomen wordt en richting de afgrond gepusht. Wat een verschrikking.

Alle belangrijke personages in het boek worden geïntroduceerd zonder dat we ook maar iets over ze te weten komen, met uitzondering van een enkele uitspraak of een dialoog van meer dan drie zinnen of gedachten die wat met elkaar te maken hebben. Het is pas halverwege het boek, vanaf de mondelinge toets van Walker dat we eindelijk eens een normale dialoog lezen en leren hoe Stoner ergens in staat. Vanaf dat moment komt ook Finch iets meer tot leven, iets later gevolgd door Kathrine.

De mondeling, de affaire en het naderend eind waren passages waar ik werkelijk doorheen vloog, maar het is eeuwig zonde dat de rest allemaal zo op de oppervlakte bleef, zo beschrijvend, en zoals anderen al zeiden: zo bordkartonnerig. Passieve en ellendige hoofdpersonen zijn goed aan mij besteed, maar dan wil ik wel weten waarom ze niks doen of zeggen of durven, of ik moet zelf kunnen puzzelen hoe het zo zou komen. Omdat hier bijna niks gegeven wordt, behalve ellenlange beschrijvingen van de omgevingen, zat dat er helaas ook niet in.

Absoluut geen slecht boek, ik las het in een paar dagen uit, maar ik betwijfel of het me lang bij zal blijven.

Op naar het kwartaalboek. Hopelijk kan de misère van Eddy mij meer bekoren.