menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Robsessie. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022

Vlucht naar Mytilene, De - Dirk de Witte (1965) 3,0

27 april, 21:31 uur

stem geplaatst

» details  

Båten om Kvelden - Tarjei Vesaas (1968) 1,5

Alternatieve titel: De Boot in de Avond, 24 april, 17:26 uur

stem geplaatst

» details  

Suicide - Edouard Levé (2008) 3,5

Alternatieve titel: Zelfmoord, 20 april, 14:56 uur

Een boek als een onderzoek naar een vriend van de schrijver die, zoals in de plotomschrijving beschreven, zelfmoord pleegde.

Wat direct opvalt is de stijl: de jij-vorm. Het is een opeenstapeling van fragmenten die samen over het leven van de vriend vertellen: waar hij (‘jij’ dus) woonde, hoe zijn kamer eruitzag, hoe hij weinig zei en daardoor veelal gelijk had (of in ieder geval geen ongelijk), hoe hij een concert bezocht waarbij de zanger zijn polsen doorsneed op het podium en de voorste rij met bloedspetters op de jas na afloop weer huiswaarts keerde, hoe hij dwaalde door een voor hem onbekende stad, en zo verder, van de eerste tot de laatste bladzijde.

Maar bij veel van de opgesomde zaken is ook iets geks aan de hand, bijvoorbeeld dat toen hij vijf was, hij zo’n moeite had met zijn trui aantrekken en zijn vader hem uitfoeterde. Hoe weet de auteur dit? Of hoe hij, eens op zijn eigen verjaardag, bij de schrijver thuis was en de moeder van de schrijver een taart voor de vriend gebakken had. Waarom? Steeds meer twijfels komen op, gaat dit nog wel over ‘de vriend’ of gaat dit eigenlijk over de schrijver? Later in het boek komen steeds meer observaties die veel meer aanvoelen als persoonlijke herinneringen, veel te intiem om te weten van een vriend. Het komt over alsof ‘de vriend’ fungeert als een stijlmiddel voor de auteur om zijn eigen ervaringen en gevoelens op papier te zetten. Een aantal dagen nadat hij het manuscript voor Suicide inleverde pleegde Levé namelijk zelfmoord, ook dit weten we al van de achterflap van het boek.

Doordat ‘het einde’ al vanaf het begin vaststaat krijgt alles wat daarna volgt een heel onheilspellend en definitief karakter. Alsof elke gebeurtenis gedoemd is te mislukken en elke karaktertrek medeverantwoordelijk is voor de fatale afloop. Je gaat als lezer op zoek naar tekenen van wat nog komen gaat. De vriend vervreemdt steeds meer, van zijn geest, van zijn lichaam, van zijn vrouw. Ik las hierin misschien ook minder het verslag van een vriend, maar meer de aftakeling van een depressieve man. Geen levenslust, geen plezier, geen perspectief. Veel gelezen en gehoord in materie over dit onderwerp, zelfmoord, is dan ook dat de zelfmoordenaar niet per se dood wil, maar niet meer op deze manier verder wil of kan leven.

Een bijzondere leeservaring, vooral door de stijl, die vooral aan het begin en het eind erg sterk is. Het middenstuk kabbelt een beetje voort en niet alle gebeurtenissen lijken even relevant, veelzeggend of boeiend. De stukken hierboven lezend (Volkskrant, Literair Nederland) kan dit boek misschien ook wel gezien worden als een kunstwerk op zich, een geschreven installatie waar de lezer deel van uit gaat maken. Niet overal even interessant, maar zeker de moeite waard.

» details   » naar bericht  » reageer  

Staart, De - Patricia De Martelaere (1992) 2,5

13 april, 19:14 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

» details  

Im Westen Nichts Neues - Erich Maria Remarque (1929) 4,0

Alternatieve titel: Van het Westelijk Front Geen Nieuws, 8 april, 11:27 uur

stem geplaatst

» details  

Avond Is Ongemak, De - Marieke Lucas Rijneveld (2018) 3,0

3 april, 14:33 uur

Dit boek van de week uitgelezen. Hoewel mijn cijfer een gemiddeld boekje doet vermoeden is dat het zeker niet. Het begon heel sterk, maar allengs gingen bepaalde zaken me tegenstaan. Laat ik beginnen met het positieve.

Leuk zijn de herkenbare zaken van 'mijn vroeger': Fireballs, Hitzone, het wit uit de Duo Penotti scheppen, snake op de Nokia. Weer eens wat anders dan de verhalen over spelen met een hoepel en een stok.

Ook het leven op de boerderij wordt mooi beschreven. Een voor mij vrij onbekende omgeving komt echt een beetje tot leven. Duidelijk wordt meteen hoe klein de wereld van Jas eigenlijk is, helemaal in combinatie met het relatief strenge geloof. Beklemmend. Als door het tragische ongeval met Matthies de ouders, broer en zusje langzaam instorten, als de pilaren van die kleine wereld instorten, dan kan je nergens heen, dan komt het dak naar beneden (of in dit geval, uiteindelijk, de deksel van de vrieskist).

Hoe eenzaam dat is voor iedereen in het gezin en hoe niemand bij machte lijkt om op een constructieve manier met het rouwproces om te gaan. Heel treurig. De kinderen aan hun lot overgelaten, ontsporing tot gevolg. De enige controle, als je het zo mag noemen, want het is misschien eerder onmacht, lijkt nog het eigen lichaam te zijn: wat trek je aan, wat stop je erin, wat mag eruit.

En dat ontsporen vliegt wat mij betreft uit de bocht: punaise in je navel, een half jaar, jaar, twee jaar? niet poepen, colaclipjes in de vagina van het zusje, groene zeep en vingers van broer in de kont, tongen met je zusje, een hamster in de broek van je broer, je vinger in de stierensperma dopen en dan proeven, een vriendinnetje insemineren met datzelfde sperma, een kaasboor in de kont van een koe. En dan vergeet ik vast nog wel iets. Too. Much.

Een ander aspect waar ik weinig mee kon, hoewel het minder was dan bij andere boeken die zich afspelen in een soortgelijke context: de bijbelcitaten. Ik lees er overheen als de referenties in een wetenschappelijke tekst en ga weer verder waar ze stoppen. Ik snap de functie ervan wel, want het is, samen met het leven op de boerderij, de dieren, de gewassen, de seizoenen, het referentiekader van Jas, meer heeft ze niet. Maar die gereformeerde benauwdheid ken ik nu wel, zelden komt er een nieuw of verrassend perspectief uit naar voren.

Een sterk begin, maar halverwege het boek begon het veel van hetzelfde te worden. Toch blijf ik wel benieuwd naar ander werk van Rijneveld. Kijken of dat me constanter weet te boeien.

» details   » naar bericht  » reageer