Met The War of the Worlds ben ik aan de laatste van de drie bekendste werken van H.G. Wells aangekomen. Althans, toch de voor mij bekendste aangezien ik niet wist dat hij The Island of Dr. Moreau had geschreven. Ik heb van The Invisible Man en The Time Machine ooit wel eens verfilmingen gezien en van War of the Worlds kende ik het hoorspel van Orson Welles en een flard van de verfilming met Tom Cruise. Tot nu toe vond ik die andere media altijd beter dan het originele boek en ik was benieuwd of dat hier ook het geval ging zijn.

Het antwoord is ja. The War of the Worlds is zeker en vast een goed boek te noemen. Een aantal van de ideeën die Wells hier op de lezer loslaat zijn in de loop der jaren revolutionair gebleken en het grote probleem zit hem dan ook in het feit dat anderen meer met dit idee hebben kunnen doen. Kudos in ieder geval voor zijn beschrijving van de Marsbewoners zelf (eindelijk eens geen aliens die teveel van de mens weghebben!) maar uiteindelijk is het boek ook niet meer dan die beschrijving. Wells lijkt dit ook wel te beseffen en probeert wat afwisseling te brengen aan de hand van onder andere de broer van het hoofdpersonage maar ook daar geraakt hij niet verder dan een beschrijving van de terreur en schade. Toch blijft dit op zich nog wel ergens boeien, maar ik blijf de schrijfstijl van Wells erg taai vinden. Veel beschrijvingen van Londen met de verschillende namen waar ik me absoluut geen voorstelling bij kon maken en een ietwat gehaast einde. Sowieso wel jammer dat het hoofdpersonage regelmatig laat doorschijnen dat alles goedkomt.

Mjah, ik twijfel wat tussen 3* of 3.5* maar ik geef Wells net dat beetje extra vanwege zijn verbeelding. In ieder geval erg knap dat een boek van ondertussen bijna 120 jaar oud toch nog zo modern aanvoelt. Ik heb nog een boek met een aantal kortverhalen liggen, The Crystal Egg dat trouwens ook nog niet op de site staat, dus die ga ik ook nog lezen maar ik vermoed dat mijn Wells avontuur daar mee gaat eindigen.

Kleine 3.5*

Een naam die je wel vaker tegenkomt wanneer je door het talrijke oeuvre aan filmboeken snuistert, is die van Thomas Leeflang. Een Nederlander die zich vooral focust op de geschiedenis van het witte doek en in de loop der jaren boeken heeft geschreven rond Laurel & Hardy, het oude Hollywood en Duitse cinema in tijden van oorlog. Vandaag nemen we zijn De Wereld van de Glamour onder de loep.

Deze keer een boek waar de focus niet op het oude Hollywood is komen te liggen, maar op oude cinema. Iets specifieker? De vele actrices die in de beginjaren van cinema de silent film sierde. Aan de hand van bijna paginavullende foto’s schetst Leeflang een beeld van een aantal, ondertussen vergeten, sterren die toen jaar na jaar zalen deden vollopen. Een interessant uitgangspunt ware het niet dat heel de opzet van het boek nogal chaotisch overkomt. Van sommige namen schetst hij een korte samenvatting, bij anderen doet hij bijna hun volledige leven uit de doeken (zo is er een groot segment van het boek weggelegd voor Marlene Dietrich) en al snel in het boek switcht hij opeens naar het ontstaan van portretfoto’s van sterren en hoe deze in de loop der jaren (vroeger waren dat echte verzamelobjecten) populair zijn geworden. Opnieuw interessante informatie, maar het zorgt ervoor dat het een nogal fragmentarisch geheel wordt.

Zeker wanneer Leeflang naar het einde toe zijn portretten links laat liggen en opeens de focus verlegt naar Duitse actrices ten tijde van propagandafilms van Goebbels en diens invloed in de cinema. Iets waar je met gemak een volledig boek mee kunt vullen (wat de auteur in andere boeken dan ook heeft gedaan) en dat nu een beetje aanvoelt als het tipje van de ijsberg. Hier had dan ook meer in kunnen zitten, want De Wereld van de Glamour is ongeveer een goede 100 pagina’s dik (een fotoregister en dergelijke niet meegerekend) en van die 100 pagina’s zijn er dus erg veel foto’s als bladvulling gebruikt waardoor er qua tekst niet veel overschiet. Die foto’s dienen niet altijd ter ondersteuning van een hoofdstuk trouwens, ze lijken meer te dienen als naslagwerk voor iemand die zich naar aanleiding van het boek eens wilt verdiepen in het wel en wee van deze vergeten actrices.

In mijn geval is die opzet geslaagd in ieder geval. Op gebied van de layout laat het boek echter wel wat te wensen over. Slordigheden (ontbrekende letters) en het nut van het toevoegen van een geboortedatum en eventuele sterftedatum ontgaat me. De selecte filmografie is met de komst van het internet ook nutteloos geworden, maar dat kon Leeflang in 1987 niet weten natuurlijk. Interessant om eens te lezen, maar probeer hier niet teveel geld voor neer te leggen.

2.5*

Het leven kan soms toch toffe toevalligheden hebben. Ik ben namelijk een tijdje me wat meer aan het interesseren in de Vlaamse film en als er dan één acteur is waar je niet omheen kan, dan is het Josse De Pauw. Een tijd geleden keek ik Wildschut (aanrader trouwens met een uitstekende De Pauw in de hoofdrol) en de dag erop vond ik toch wel deze verhalenbundel in de Kringloopwinkel zeker! Natuurlijk meegepakt en toen ik stond te wachten in de rij al eens wat beginnen lezen en toen eigenlijk al compleet weggeblazen.

Werk is een verhalenbundel waar op zich bitter weinig structuur in terug te vinden is. Het is een verzameling van 10 jaar aan notities, toneelstukken, gesprekken met zijn dochter, soms gewoon wat hersenspinsels en wat weet ik nog allemaal. Ze hebben echter allemaal één ding gemeen en dat is dat ze vol steken met leuke spitsvondigheden en een erg aanstekelijk taalgebruik. Zelf vond ik de toneelstukken soms het pittigste (het stuk rond Pomp is prachtig, het stuk rond Larfje is lastig door te komen), maar in het algemeen is hier echt werkelijk amper iets op aan te merken. De Pauw schrijft op zo'n prachtige manier dat ik een regelmatig luidop heb gelachen, iets wat eigenlijk niet zo vaak voorkomt wanneer ik een boek lees. Werk kent vele hoogtepunten, maar ik keek toch altijd wel uit naar de interacties met zijn dochter Hana. De perfecte combinatie van humor en ontroering.

Ik kan hier nog een paar alinea's lyrisch over doen, maar het lijkt me gewoon het beste dat je dit voor jezelf ontdekt. Een verborgen pareltje (is nochtans genomineerd geweest voor een Gouden Uil dus moet indertijd toch wat bekendheid hebben verworven) en sowieso top 10 materiaal langs mijn kant. Meer van dit! Moet maar eens op zoek naar de opvolger 'Nog'

4.5*

John D. MacDonald was zo'n naam die ik eigenlijk associeerde met het gevangenisgenre. Iets wat vooral te wijten is aan zijn boek The Executioners dat in de loop der jaren al 2x is verfilmd als Cape Fear. Een tijd geleden kwam ik echter in de Kringloopwinkel deze science-fiction pocket tegen voor de spotprijs van 70 cent en besloot de gok er eens op te wagen. Sowieso is science-fiction een genre waarbij ik me al graag eens laat verrassen door een auteur waar ik nog niets van heb gelezen. Blijkbaar bleek deze Wine of the Dreamers één van MacDonald eerste verhalen te zijn, dus dan was hopen dat het de moeite ging zijn.

Ik moet toegeven dat ik in het begin hier best wel wat moeite mee had. Het boek is opgedeeld in zo'n 20 hoofdstukken en wat ik ook probeerde, ik geraakte niet doorheen het derde hoofdstuk. Heeft me denk ik twee avonden gekost omdat ik telkens wel erg slaperig begon te worden. Eenmaal daardoor kreeg het verhaal me echter te pakken en vloog de rest erdoor. Wine of the Dreamers is gezien de tijdsperiode waarin het werd geschreven een origineel werkje, maar op zich voelt dit vandaag de dag wat gedateerd en gemakkelijk aan. Het idee van een stel aliens die via hun droommachine onze realiteit kunnen beïnvloeden is dus wel leuk, maar het is wel jammer dat het de personages bijzonder makkelijk af gaat. Wanneer Raul bijvoorbeeld in zijn eerste reis naar de raket onderkoeld geraakt, wordt hij offscreen (om maar een term uit de cinema te gebruiken) gered door zijn zus. Die heeft opeens ook een change of heart gekregen en bij de aankomst van de aliens op de Aarde gaat het hen ook allemaal voor de wind. Als je dat vergelijkt met de waanzin die de mensheid overviel in het The Day the Earth Stood Still, ook uit 1951 trouwens, dan is dit toch wat minnetjes en eerlijk gezegd ook ongeloofwaardig.

Wat ik er wel bij moet vertellen is dat dit, met uitzondering van het stroeve begin, toch nog wel vlotjes leest. Wetenschapper Lane en psychologe Inly zijn aimabele personages en ook Raul is wel tof, zijn zuster daarentegen voelt ietsje te geforceerd aan. Misschien nog wel eens iets van oppikken mocht ik het opnieuw voor weinig geld tegenkomen

3.5*

Je geheugen kan soms raar werken. Ongeveer een 10 jaar geleden was ik met een kameraad van plan om de film Tales from Earthsea te gaan kijken, maar dat gebeurde niet. Jaren later kwam ik een omnibus genaamd Machten van Aardzee tegen en vreemd genoeg had ik toen nog niet door dat beide media wel eens iets met elkander te maken konden hebben. Tijdens het lezen schoot de film me ineens terug te binnen. Misschien toch eens gaan kijken dan.

Want A Wizard of Earthsea is best wel vermakelijke fantasy. Het is het eerste dat ik van Ursula Le Guin lees, maar het was vooral de stijl die me wel aansprak. Le Guin probeert niet de epische proporties van bijvoorbeeld Tolkien na te bootsen, maar houdt het allemaal nogal sec en droog. Zo neemt de climax met de shaduw eigenlijk nog geen volledige pagina in beslag en dat is toch wel een vreemde keuze. Het werkt echter en dat kan ook gezegd worden van haar aanpak om zich te concentreren op taal. Je hebt namelijk pas macht over iets als je er de naam van kent en dit geeft een zekere diepgang die andere genregenoten wel eens willen ontbreken. Alleen wat vreemd dat Le Guin het verhaal nogal abrupt stopt. Je hebt het gevoel dat er nog allerlei zaken moeten komen (onder andere de ring die iets met Atuan heeft te maken), maar in haar laatste zinnen lijkt ze te besluiten dat het hierbij eindigt. Ged regelt het met de ring van Atuan en hij wordt na vele jaren Archimagus. Ik heb nog De Tomben van Atuan en Koning van Aardzee liggen, maar het lijkt alsof die wat overbodig zijn geworden.

Sowieso wel tof om eens een kort fantasy verhaal te lezen, het boek komt nog niet aan 200 pagina's, en Le Guin houdt er genoeg vaart in om het geheel te laten boeien. Hier en daar wat overweldigend met een verscheidenheid aan namen, maar dat went wel vrij snel. Ben benieuwd naar de rest

3.5*

Op 29 november 2014 gebeurde het onverwachte, op 52-jarige leeftijd overleed Luc De Vos. Het toeval wou dat ik niet lang daarvoor tijdens een bibliotheekverkoop een aantal van zijn boeken had gekocht. Die (deze, De Rest Is Geschiedenis en De Volksmacht) stonden echter tot nu altijd al onaangeraakt in de kast. Beetje jammer natuurlijk en een paar dagen geleden toch eens tijd vrijgemaakt om aan zijn literair debuut te beginnen.

Hoewel, debuut is misschien niet het juiste woord aangezien hij voor Wpg al eens eerder een boek had geschreven maar de overleving wilt dat De Verworpenen meer in de rekken is blijven liggen dan dat het gelezen is. De Vos moest dus op zoek naar een nieuwe uitgeverij en dat werd dan Atlas waarvoor deze Het Woord bij de Daad dus het debuut is. Het had voor mijn part mogen stoppen bij De Verworpenen, want dit stelt echt niet veel voor. Een verzameling aan kortverhalen in een stijl die aan Herman Brusselmans doet denken maar dan zonder diens charme. In het tweede verhaal bijvoorbeeld beschrijft De Vos hoe hij met Koningin (toen nog Prinses) Mathilde in een Ferrari terecht komt en dat zij hem aftrekt en dat zijn zaad op de voorruit en haar jurk drupt.. Verdere verhalen gaan over zijn passage op Werchter, een romance met Posh Spice en een vreselijk saai betoog tegen filosoof Etienne Vermeersch. De Vos doet zijn best om een stijl te hanteren, maar faalt daar miserabel in. Het komt er eigenlijk op neer dat hij veel moeilijke woorden gebruikt in ellenlange zinnen. Erg vermoeiend om te lezen.

Natuurlijk zit er hier en daar nog wel eens een leuk verhaal tussen, anders had ik dit echt niet uitgelezen, maar aan die twee andere boeken van hem ga ik echt niet meer beginnen. Dan raad ik de toevallige lezer toch echt wel Werk van Josse De Pauw aan mocht je een autobiografisch boek met kortverhalen zoeken.

1.5*

Als science-fiction liefhebber kun je onmogelijk om Philip K. Dick heen. Een groot aantal van de bekendste science-fiction films zijn gebaseerd op zijn verhalen (Blade Runner onder andere) en Dick wordt simpelweg ook gezien als één van de beste schrijvers in het genre. Hij is uiteindelijk maar 53 jaar geworden, maar liet wel een oeuvre achter van meer dan 40 boeken en 100 kortverhalen. The World Jones Made is één van zijn eerste boeken.

En is zeker en vast wel de moeite waard. Ik heb al wel een resem verfilmingen van zijn verhalen gezien, maar dit was mijn eerste kennismaking met de schrijver zelf. Dick houdt er in ieder geval een interessante stijl op na en slaagt er in om het science-fiction genre te combineren met maatschappelijke waarden zoals politiek, mystieke toestanden zoals de toekomst voorspellen en de mensheid in het algemeen. Het idee van een man die exact één jaar in de toekomst kan kijken is op zich leuk gevonden, maar Dick gaat in mijn ogen serieus de mist in door de planeet Venus hier bij te betrekken. Heel het eerste deel met de 8 mutanten kon me sowieso al niet bijzonder hard boeien en zeker naar het einde toe voelt het aan alsof het gewoon een handig hulpmiddeltje was om ervoor te zorgen dat Cussick en zijn gezin toch nog konden overleven. Iets wat ik op zich wel vreemd vond, want heel het boek heeft een nogal fatalistische vibe en het happy end past niet helemaal in de lijn naar mijn gevoel.

Ik had het dan ook liever gezien dat het verhaal zich meer concentreerde op de gebeurtenissen op aarde. De manier waarop Dick speelt met het gebruik van drugs en de gevolgen van de atoomwapens is gewoon erg sterk. Vooral vanwege deze segmenten is The World Jones Made een boeiend boek om te lezen, al voel je aan dat dit toch wel het werk is van een schrijver die meer in zijn mars zou kunnen hebben. Ik heb hier nog wel wat werk van hem liggen, dus ik ben benieuwd wat de toekomst zal brengen.

3.5*

Als Belg zijnde ben ik opgegroeid met De Smurfen. De elf-achtige blauwe wezentjes met witte klederdracht zijn er al sinds ik me kan herinneren (niet moeilijk ook aangezien hun eerste verschijning meer dan 30 jaar voor mijn eerste verschijning zou plaatsvinden) en als kind verslond ik hun strips en de animatieserie. Naar aanleiding van de nieuwe film in 2011 wakkerde de interesse weer aan en nu zo'n 3 jaar later is die nog steeds niet gezakt.

Om me nu een echte Smurfologist te gaan noemen zoals Matt Murray is me wat een brug te ver, maar dat belette me niet om dit boek mee te nemen op het Boekenfestijn. The World of Smurfs doet exact wat de titel doet vermoeden, namelijk een blik werpen in de wereld van Peyo. Er wordt dieper ingegaan op onder andere de jeugd van de tekenaar, hoe De Smurfen zijn ontstaan en hoe hij met de populariteit van zijn creatie omging. Een interessant stuk in het boek ware het niet dat de informatie die Murray, een Amerikaan, opsomt soms nogal basisinformatie is voor een landgenoot van Peyo die zich al eerder in het onderwerp interesseerde. Iets wat natuurlijk ook wel te wijten is aan het feit dat ik altijd bij de bron heb gezeten en dat Murray zich niet kon beroepen op een kennis van Nederlands/Frans. Soit, hij concentreert een stuk van het boek ook nog op merchandising en natuurlijk de live-action film die gelijktijdig uitkwam. Halverwege lijkt hij een beetje aan bladvulling te gaan doen door een korte samenvatting van een aantal van de populaire Smurfen te geven (onder andere Grote Smurf, Smurfin, Brilsmurf, ...) en dat lijkt me toch eerder ook informatie te zijn die de fan wel weet.

The World of Smurfs is wel zo'n boek met reproducties van allerlei interessant materiaal. Onder andere een aerial view van het Smurfendorp, een aantal tekeningen/sketches, stickers en bovendien veel foto's van hoge kwaliteit. Sowieso een boek dat wel thuishoort in de kast van de liefhebber, ik had het alleen iets uitgebreider verwacht.

3,5*