Ik kan me niet herinneren ooit al iets van Jack Vance te hebben gelezen en toch deed zijn naam ergens een belletje rinkelen toen ik een aantal van zijn boeken op een bibliotheekverkoop tegenkwam. Op goed geluk een stapeltje meegenomen en een paar dagen geleden op al even goed geluk een boek uit die stapel gekozen om eens te lezen. Het zijn allemaal zogenaamde luxe-edities van uitgeverij Meulenhof en de aandachtige lezer weet al direct dat er iets scheelt, want zo luxe zijn ze niet.

Zo wordt het voorwoord van de schrijver er gewoon uit geknipt en worden er bovendien nog eens een aantal elementen veranderd ten opzichte van het origineel. Zo is Dick hernoemd naar Kevin en klopt de informatie (de eerste roman van de meester!) gewoonweg niet. Erg jammer en slordig eigenlijk. Vandals of the Void is voor de rest zo'n typische jongensboek dat ik vroeger echt fantastisch had gevonden. Piraten (in de ruimte dan nog eens), een aimabel hoofdfiguur en een vlot lopend verhaaltje... Heerlijk! Let echter vooral op de verleden tijd, want eenmaal ouder geworden bezie je zoiets op een andere manier en dan blijkt dat dit toch wel een vrij voorspelbaar boekje is. Je weet vanaf het begin dat Sende niet de bad-guy gaat zijn en Vance is bijvoorbeeld ook niet al te subtiel in het begin met te verstoppen dat de piraten op de maan zitten.

Hoewel het niet de eerste roman van Vance was, was het wel één van zijn eersten. Ongetwijfeld moest hij zijn schrijfstijl nog ontwikkelen, maar ik verwacht toch iets meer dan zo'n soort (desalniettemin vermakelijk) jeugdboek. Toch is zijn toekomstbeeld wel interessant weergegeven en ben ik benieuwd wat de rest gaat geven.

3*

Vandaag de dag lijkt De Witte (zowel het boek van Ernest Claes alsook de verfilming van Jan Vanderheyden uit 1934 en die van Robbe De Hert uit 1980) zowat vergeten te zijn. Er schieten nog wel wat fragmentjes uit het collectieve geheugen over (Is er al zout op de patatten?) maar daar stopt het meestal dan ook wel. Ik heb beide verfilmingen echter altijd met veel plezier gezien en als liefhebber van de Vlaamse Cinema kun je eigenlijk niet om het succes van de 1934 versie heen.

De hoofdrolspeler was daar Jefke Bruyninckx en die heeft heel zijn verdere carrière het effect van zijn rol als Wittekop gevoeld. In dat opzicht levert Dirk Van Engeland - die zich als schrijver blijkbaar vooral bezig houdt met het documenteren van de geschiedenis van Duffel, je mag 3x raden uit welk dorp Bruyninckx komt - een interessant overzicht. Het is weliswaar de standaard opsomming die je praktisch altijd bij dit soort biografieën tegen komt (geboorte, het grote succes, de vette/magere jaren na dat succes en uiteindelijk de dood) maar er wordt veel belangrijke informatie in één boek gebundeld waardoor dit in de eerste plaats de levensloop van Bruyninckx netjes documenteert maar in de tweede plaats, en ook niet zo onbelangrijk bij dit soort thematische boeken, een interessant naslagwerk wordt. Van Engeland heeft zich duidelijk door enorm veel materiaal geworsteld en het enige minpuntje dat ik daarbij kan opnoemen is dat hij soms wat te familiair oogt. Het is ergens logisch dat je op den duur een band opbouwt met je onderwerp, maar dit voelde naar het einde nogal onnatuurlijk aan.

Liefhebbers van de Vlaamse Cinema (en televisie aangezien Bruyninckx in zijn latere jaren veel voor televisie is gaan werken) komen hier ongetwijfeld aan hun trekken. Van Engeland maakt er een gemakkelijk behapbare biografie van die hier en daar nog wat opgefleurd wordt door verschillende foto's die vaak uit privé-archieven komen.

Dikke 3.5*