Wat doe je wanneer het zo warm is dat je van de hitte niet meer weet hoe te draaien of keren wanneer je in je bed ligt? Juist, je pakt een boekje en probeert je gedachten wat te verzetten. Mijn leesvoorraad van Stephen King boeken is enorm groot en op goed geluk, weliswaar ook wel omdat het zo'n dun boekje was, Riding the Bullet eruit gepikt. De verwachtingen waren niet enorm, het vorige kortverhaal dat ik van hem had gelezen (Cycle of the Werewolf) was niet zo denderend, en ik ben compleet weggeblazen.

Ik blijf het toch altijd knap vinden hoe de schrijver met zo weinig woorden zo'n heerlijke sfeer weet op te roepen. Riding the Bullet ontwijkt de clichés niet, ik denk dat iedereen in hun jeugd wel zo'n spookverhaal als dat van Alan Parker heeft gehoord, maar King weet hier handig mee om te springen. Het hele concept van liften heb ik altijd al wat met argusogen bekeken en na dit boek ben ik er zeker van dat ik nooit iemand zal meenemen. De kennismaking met de oude man is sowieso al erg creepy, maar King steekt nog een tandje bij wanneer George Staub op de proppen komt. Veruit één van de leukste personages die al uit zijn pen is gekropen en de gesprekken tussen George en Allan vormen het hoogtepunt van het boek.

Riding the Bullet markeerde meteen ook het debuut van King in de wondere wereld der eBooks en werd nadien nog verzameld in de verhalenbundel Everything's Eventual. Het is echter ook apart te vinden in een hardcover editie die zo'n 95 pagina's telt. Die pagina's tellen echter meer witruimte dan letters waardoor de bladzijden werkelijk voorbij vliegen. Al is dat voornamelijk de verdienste van King natuurlijk.

4*

Toevalligerwijs kwam ik een goede week geleden terecht bij dit boek hier op Boekmeter en zag tot mijn verbazing dat ik in 2014 hoopte er binnenkort aan te kunnen beginnen. Dat binnenkort is alweer bijna 5 jaar geleden dus en hoewel er ongetwijfeld boeken in mijn kast staan die al langer ongelezen zijn, was dat toch wat confronterend. Romy Schneider is zo'n actrice die ik in de loop der tijd meer en meer ben beginnen te waarderen en ik hoopte hiermee een volledig beeld van haar levensloop te krijgen.

Het resultaat is echter maar zozo. Ik ken te weinig van de actrice om het boek op flagrante fouten te betrappen, maar duidelijk is wel dat dit hier en daar het niveau van rioolpers niet te boven komt. De Nederlander Adrian Stahlecker heeft - als ik de bibliografie op het einde moet geloven waar hij opsomt uit welke andere werken hij zijn informatie heeft gehaald - wel veel onderzoekswerk verricht en dat maakt het dan nog vreemder dat dit zo onverzorgd oogt. Grammaticaal is het niet altijd even correct ('een gelukkige gezin' in plaats van 'een gelukkig gezin') maar de verkeerd geschreven namen stoorden me nog het meest. Sophia Loren wordt Sofia Loren, Annie Girardot wordt Anny Girardot, Milos Forman wordt Milos Foreman en Tom Jones moet blijkbaar een monsterhit hebben gehad met What's Up Pussycat in plaats van What's New Pussycat.. Daar zou toch meer aandacht aan besteed mogen worden. Verder doet Stahlecker wel veel goed trouwens. Je krijgt op een vlotte manier een beeld van Schneider voorgeschoteld en ook van de meest belangrijke personen in haar leven. Zo wordt er onder andere aan Alain Delon en Luchino Visconti een hoofdstukje gewijd.

Ik heb ook nog het dagboek van Schneider liggen dat door Renate Seydel tot een doorlopend geheel is verwerkt. Een beetje een vreemde opzet (onder andere Diaries 1969-1979: The Python Years van Michael Palin bewijzen dat je een degelijk dagboek kunt uitbrengen zonder wijzigingen uit te voeren) en dat lijkt me interessanter. Qua kwaliteit niet altijd even sterk, maar Stahlecker doet wat hij moet doen: op een leesbare manier een beeld schetsen van één van de grootste actrices aller tijden.

3*

Ik heb altijd wel graag science-fiction films gezien en dat heeft zich de laatste tijd geresulteerd in een interesse in het echte spul. Het is alleen soms lastig te beginnen en er bestaan ook zoveel boeken over de ruimte. Vandaar dat ik wel eens de kans wou maken met dit Ruimtedagboek. Heel de heisa rond de reis van Frank De Winne is me in 2009 een beetje ontgaan, maar hoog tijd dus om daar eens wat meer van te gaan weten.

Het merkwaardige aan dit boek is dat het dus eigenlijk een soort van uittreksel is van de periode dat Frank De Winne zo'n 400 km boven Aarde rondzweefde, maar er zijn ook drie journalisten (Herman Henderickx van VRT Radio, Tijs Mauroo van VRT Televisie en Boudewijn Van Spilbeeck van VTM) die alles zo goed en zo duidelijk mogelijk proberen te vertellen aan de lezer. Dat resulteert in extra uitleg over iets waar De Winne niet dieper op ingaat, dat resulteert in foto's en dat resulteert vooral in een erg makkelijk en vlot te lezen boek. Hier en daar misschien net iets teveel herhaling, maar verder eigenlijk weinig op aan te merken. Frappant wel dat het moment waarop De Winne toegeeft dat het allemaal een beetje een sleur gaat worden (je hebt anderhalve maand nodig om gewoon te geraken aan de ruimte en je hebt anderhalve maand nodig om de terugkeer voor te bereiden en hij heeft 6 maanden doorgebracht op het ISS), dat ik dat met het boek ook wel had. De interesse zakte een beetje weg en dan blijkt dat zo'n opstijging of landing toch het boeiendste aan de reis is. Verder zijn het vooral experimenten (waar we jammer genoeg geen uitkomst van weten) en reparaties uitvoeren aan de urinefilter.

Interessant om eens te lezen en volgens mij uitermate geschikt als instapboek om eens wat meer te weten te komen hoe zo'n reis naar het ISS in zijn werk gaat. Het laatste hoofdstuk gaat over de toekomst van de ruimtevaart, maar ik vrees dat we op de effectieve reizen naar Mars bijvoorbeeld toch nog zullen moeten wachten. Hoewel, met die Elon Musk weet je nooit natuurlijk.

3.5*

Halverwege deze maand deed ik mee met de Knack Filmquiz en één van de prijzen was deze Russisch voor Beginners. Ergens een logische prijs aangezien dit boek de winnaar van de Knack Hercule Poirotprijs is waarin het magazine bekendmaakt wat de de beste Vlaamse misdaadroman van dat jaar is. Vreemd genoeg deed ik een week later toevallig mee aan een andere quiz (niet van mijn gewoonte, de teller in heel mijn leven staat nu op 3) en ze lieten de cover zien van dit boek en je moest de titel opschrijven. Gelukkig wist ik dat nog en ik nam me voor om dan toch eens te gaan kijken waar al die fuzz voor was.

En eerlijk gezegd? Ik zie het echt niet. Russisch voor Beginners is vlotjes geschreven, dat is duidelijk. Het ingenieuze plot waar echter zo uitdrukkelijk naar gehint wordt is vanaf de eerste 10 pagina's zo klaar als een klontje en de verrassende plotwendingen deden me nu niet bepaald naar adem happen. Met zijn 200+ pagina's is dit nu ook geen al te dik boek, maar reken er maar op dat dit met gemak 30 pagina's compacter had gekunnen indien men niet overal zoveel witruimte had gelaten. Wat overblijft is een plotje waar we Maarten volgen die vastbesloten is om het mysterie van de dood van Diederik te ontrafelen en dat eigenlijk zonder al te veel moeite doet. Geen enkele van zijn acties lijkt ook maar enige vorm van consequentie te hebben (het niet verkopen van het terrein in Rusland, het opzoeken van één van de twee gidsen in het psychiatrisch ziekenhuis, ...) en hij wordt ondertussen continu afgeleid door vrouwelijk schoon. Dat resulteert dan in (geparafraseerde) dialogen als 'ik complimenteerde haar met haar kapsel en als dank boog ze voorover om een stofje van haar broek te halen'. Ik ga er dan maar vanuit dat de vrouw in kwestie een decolleté had maar zo zit er wel meer van dat semi-erotisch geneuzel in.

En dan vraag ik me af of ik met mijn 2* eigenlijk niet nog vrij gul ben. Het is in ieder geval wel een vlotte weglezer - ik ben er denk ik zo'n 2 avonden mee zoet geweest - maar of dit nu effectief die Hercule Poirot prijs verdiende? Ik ben absoluut niet mee met wat er in het literatuurwereldje speelt vandaag de dag, maar dan krijg ik eerder het idee dat er gewoon dit jaar weinig Vlaamse thrillers zijn uitgebracht..

2*