Stephen King wou oorspronkelijk Pet Sematary helemaal niet uitgeven, maar wegens contractuele verplichtingen met uitgeverij Doubleday is het er uiteindelijk toch nog van gekomen. De reden waarom King het boek niet uitgebracht wou zien is niet omdat hij het een slecht geschreven boek vind, maar omdat hij het een erg negatief verhaal vond en bovendien één dat wel erg hard aansloot bij het leven van de schrijver.

Want King is net zoals Louis Creed met zijn gezin verhuist naar een klein stadje nabij een universiteit en ook zijn huis was gelegen aan een drukke weg en ook de kat van zijn dochter werd omver gereden op Thanksgiving Day en ook zijn huis had een begrafenisplaats voor dieren achter zijn huis waar je enkel geraakte via een klein landweggetje.. Ik mag hopen voor King dat de parallel daar ophoudt. Pet Sematary is dan ook één van de beste boeken die King in zijn leven heeft geschreven. Het is inderdaad een bijzonder negatief verhaal, de spiraal waar Creed in terecht komt leidt tot niets goed, en in tegenstelling tot wat je zou verwachten overwint liefde de duisternis niet. Het tegenovergestelde eigenlijk, want een goed huwelijk zoals dat van Norma en Jud blijkt ook vanwege overspel (Jud bij de hoeren en Norma met vrienden van Jud) op losse schroeven te staan. King neemt zijn tijd om het geheel uit de doeken te doen, maar het is het waard.

Het einde is ijzingwekkend en de laatste regel zindert nog lang door. Knap van King eigenlijk, want voor de rest is Pet Sematary een boek dat vrij voorspelbaar is. Het zijn echter de beschrijvingen (de vechtpartij in het begrafeniscentrum, Zelda, ...) die je op het puntje van je stoel laten zitten. Een heerlijk beklemmend boek om 's avonds of 's nachts in je bed te lezen en op voorhand al wetende dat je ook vandaag weer veel te laat gaat slapen omdat je het boek niet weggelegd krijgt..

4,5*

The Picture of Dorian Gray is zo'n boek dat alweer een aantal jaar op mij ligt te wachten. In tegenstelling tot onze goede vriend Dorian wordt Metalfist wel ouder (al hoopt hij wel met zijn 27, bijna 28, lentes nog een tijd te kunnen meegaan) en had ik me een tijd geleden al voorgenomen om eens wat vaker een moeilijker boek aan te pakken. Ik heb best nog veel van Oscar Wilde klaarliggen - veel van zijn oeuvre is in verzamelboeken te vinden - en dan de afgelopen dagen maar eens goed voor gaan zitten.

Al moet ik toegeven dat ik pas echt met het zonnige weer er een ferme start aan heb kunnen geven, want dit hersenspinsel van Wilde leent zich niet echt voor een halfuurtje lezen voor het slapengaan. Zijn schrijfstijl is namelijk een mes dat aan 2 kanten snijdt: de ene moment heerlijk gevat en op elke pagina kun je wel een aantal zinnen inkaderen maar soms is het ook amper vooruit te branden. Als mijn geheugen het nog goed doet, dan is bijvoorbeeld het hoofdstuk na de dood van Sybil (waar we een tijdssprong maken en Dorian gewoon één grote monoloog voert waarin hij een aantal dingen beschrijft) bijna niet te doen qua saaiheid. Toch blijft dit wel over de gehele lijn intrigeren en neemt Wilde je zonder al te veel moeite mee op een fascinerende reis. Het einde is misschien iets te voorspelbaar (ik meen ooit ook eens een verfilming gezien te hebben, maar vind op MovieMeter niets terug waar ik op gestemd heb) maar daar staan een aantal erg leuke personages tegenover en eerlijk gezegd: ik vond het abrupte einde hoe Dorian aan zijn einde komt, in tegenstelling tot de manier waarop de verhaallijn met de broer van Sybil wordt afgerond, nog wel mooi passen.

Het smaakt in ieder geval wel naar meer, zoveel is zeker. Geen idee waar ik nu aan zou starten, want ik heb het gevoel dat Dorian Gray de enige echte roman is die Wilde heeft gemaakt maar misschien zijn de toneelstukken me ook nog wel iets. Het zal niet voor direct zijn (nog zoveel anders te lezen!) maar er zal in de toekomst nog wel iets passeren van de hand van Wilde.

4*

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens in mijn 'Fantastische Vertellingen' van Edgar Allan Poe had gelezen, maar een paar dagen geleden kriebelde het toch weer. Ik vind het zeker geen slechte schrijver, maar ik had de indruk dat ik teveel van zijn verhalen op korte tijd was aan het lezen. The Fall of the House of Usher, het vorige verhaal in de bundel, viel een tikkeltje tegen en ik was dan ook wel benieuwd wat The Pit and the Pendulum teweeg ging brengen.

Vind dit wel één van zijn wat vreemdere verhalen, als je begrijpt wat ik bedoel. Poe gebruikt de fameuze Spanish Inquisition (het is eigenlijk erg, maar ik schiet altijd in de lach als ik die twee woorden hoor.. Ik geef de schuld aan Monty Python) als setting, maar kiest ervoor om enig andere vorm van historisch detail gewoon weg te laten. Waarom dan net deze keuze maken, het is me een raadsel. Voor de rest is het weer de oude vertrouwde Poe stijl die hier komt kijken. Namelijk een naamloze verteller die via een manuscript/brief zijn relaas van de hallucinante gebeurtenissen die hem zijn overkomen neerschrijft. De kracht van dit verhaal zit hem echter in de gedetailleerde beschrijvingen en lijkt het beste werk van Poe tot nu toe te worden totdat hij opeens besluit om zijn gevangene zich te laten bevrijden. Kan ik op zich nog mee leven, maar de muren die dan op hem beginnen af te komen en zeker de van de pot gerukte redding doen afbreuk aan het geheel.

Wat zonde is, want ik zou graag eens de volle pot aan Poe willen geven, maar hij slaagt er altijd in om zijn werk terug onderuit te shotten. Soit, The Pit and the Pendulum is één van de bekendste verhalen van de schrijver en ook één van de beste die ik tot nu toe heb gelezen. Er staat me nog wel wat te wachten en de goesting is er weer. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

4*

Een jaar of twee à drie geleden heb ik me eens verdiept in Star Trek: The Original Series. Voor de leut ook nog The Animated Series achter gegooid, maar die is wel erg pover. Als science-fiction liefhebber is het een reeks die je toch gezien moet hebben en een tijd geleden was ik in De Slegte en die deden een actie op de Engelstalige pockets. Op goed geluk deze Planet of Judgment gekozen (de andere pockets waren allemaal van andere Star Trek reeksen had ik de indruk) en ineens maar eens in begonnen.

Vermakelijk boekje in ieder geval, maar ik heb het gevoel dat de serie toch nog net wat beter was. Het grootste probleem aan Planet of Judgment is dat het verhaal nooit echt de grote proporties aanneemt die je zou verwachten bij dit soort science-fiction verhalen. Je bent geregeld flashbacks aan het lezen (eentje daarvan, die van Spock's Pon Farr, komt zelfs rechtstreeks uit de serie!) en hoewel die op zich nog wel boeiend zijn, vond vooral die van Bones interessant, is het toch jammer dat ze voor een boek geen grootschalige opzet hebben gekozen. Dat neemt echter niet weg dat Joe Haldeman de personages goed weet te benaderen en dit bij vlagen echt voelt als een aflevering uit de reeks. Het is best wel nodig volgens mij dat je reeds wat bekend bent met de personages. Nu gaat er denk ik niemand aan dit soort boeken beginnen zonder de reeks gezien te hebben, maar Haldeman doet ook geen enkele poging om de onderlinge relaties uit de doeken te doen. Ik moest toch ook af en toe even diep in mijn geheugen graven wie nu weer wie was. Geen idee trouwens hoe dit zich situeert in de serie, maar Chekov is er al bij.

Zoals eerder gezegd, vermakelijk maar meer ook niet. Er zijn betere afleveringen in de reeks te zien (jammer genoeg ook slechtere) maar de liefhebber die op zoek is naar nieuwe avonturen van Kirk en co komt hier wel aan zijn trekken. Heb ook nog The Lost Years liggen, benieuwd wat dat gaat geven.

3.5*

Een tijd geleden moest ik voor mijn werk een lange autorit ondernemen en dan neem ik altijd een CD mee om me wat gezelschap te houden. De keuze viel deze keer op Tusk, een album dat ik al jaren geweldig vind. Ik zet het echter niet zo gauw op omdat ik een album altijd in zijn geheel probeer te beluisteren en met Fleetwood Mac grijp ik meestal terug naar hun kortere werk zoals Mirage. Ik was alweer half vergeten hoe goed dit eigenlijk was en ik nam me voor om zo snel mogelijk eens aan de biografie van Mick Fleetwood te beginnen.

Zo gezegd, zo gedaan en na een goede 10 dagen uiteindelijk uit gelezen. Play On is een interessante zit voor eenieder die geïnteresseerd is in de woelige geschiedenis van één van de beste bands ter wereld, maar het is wel jammer dat Fleetwood zelf nogal karig is met de details. Hij maakt zich er op een bepaald moment letterlijk vanaf door te zeggen dat er andere boeken zijn die onder andere Rumours eerder en beter hebben gedocumenteerd. Je kunt dus maar beter dat/die boek(en) gaan lezen.. Vind ik persoonlijk bullshit, want ik ben nu eenmaal in DIT boek bezig. Soit, zou er in ieder geval niet van verschieten mocht Fleetwood zelf niet meer herinneren wat er allemaal gezegd/gedaan is. Hij moet hier en daar dan ook beroep doen op het geheugen van andere mensen en nadat hij bij het album Tango in the Night is terecht gekomen, lijkt hij er ook geen zin meer in te hebben. De volgende pakweg 25 jaar worden amper nog besproken en het enige wat de drummer er over kwijt wilt, is dat zijn liefdesleven er niet stabieler op is geworden. Sowieso lijkt het wel alsof hij heel veel dingen weglaat, bijvoorbeeld zijn rol in The Running Man met Schwarzenegger in de hoofdrol. Met uitzondering van een foto is er geen enkele vermelding van.

Begrijp me niet verkeerd, dit leest wel erg vlotjes hoor. Fleetwood is een leuke schrijver die met de nodige humor de pen hanteert, maar tegelijkertijd ontwijkt hij veel zaken en draait hij vaak in een cirkeltje rond. Had volgens mij net iets meer in kunnen zetten, dan vond ik die biografie van de drummer van de Grateful Dead (Bill Kreutzmann) heel wat interessanter en eerlijker.

3.5*

Ik heb altijd wat een gemengd gevoel gehad bij How I Met Your Mother. Ik heb weliswaar alle seizoenen gezien en toch waren de laatste jaargangen meer gewoon op routine gebaseerd dan op echt zin hebben in hoeverre de reeks ging evolueren. De manier waarop sommige verhaallijnen vreselijk lang werden getrokken.. Ik kon het niet altijd even goed waarderen. The Playbook was een thema dat regelmatig zijn opwachting maakte in de reeks en dat blijkbaar halverwege seizoen 6 is uitgebracht. Een tijd geleden eens toevallig in de Kringloopwinkel gevonden en voor old times sake maar eens meegenomen.

En op een paar uurtjes uitgelezen, al is dat zelfs een overdrijving denk ik maar ik heb het niet getimed. Je kunt dit moeilijk ook een echt boek kunt noemen. Het is namelijk een verzameling van versiertrucs die Barney in de reeks effectief gebruikt (onder andere SNASA) en hoewel de aankleding op zich nog wel leuk gedaan is, is het natuurlijk moeilijk literatuur te noemen. Hier en daar nog eens een leuke knipoog naar de serie (yes, i'm talking to you Ted!) en de meeste fun zit eigenlijk nog in de introductie(s) waarin wordt bepaald wat het Playbook is en voor wie het bedoeld is. Dat segment bevat onder andere een parodie op de Amerikaanse SAT testen (hier wordt dan de ASS testen) waarbij je kunt uitmaken in welke categorie je valt. Verder is het vooral een beetje jammer dat Matt Kuhn hier er eigenlijk redelijk bekaaid afkomt. Ik begrijp dat de naam Barney Stinson de meeste belletjes zal doen rinkelen, maar dat is en blijft natuurlijk een fictief personage. Het is Kuhn, die ook meewerkte aan de scripts, die de echte ster van het boek is natuurlijk.

Goh, beetje een dubbel gevoel. Leest erg vlotjes weg en is een vermakelijk tussendoortje, maar elke 'Play' krijgt zijn eigen pagina en die bevatten soms gewoon meer witruimte dan tekst. Dit bestaat blijkbaar ook in audiobook vorm waarbij Neil Patrick Harris (de acteur achter Barney Stinson) zijn stem verleend. Ik denk dat dit één van de weinige boeken is waar dat echt een meerwaarde kan zijn. Ik zou er in ieder geval niet veel voor betalen.

2.5*

Tot nu toe was de Tschai cyclus het beste wat ik van Jack Vance had gelezen. Gelukkig maar, want ik heb best nog een voorraad van de man liggen en ik begon al schrik te hebben dat het helemaal niets voor mij ging zijn. Het was niet dat de avonturen van Adam Reith van zo'n hoog niveau waren (de 3 voorgaande boeken kregen telkens 3.5*, een degelijke score maar wel serieus onder het algemene gemiddelde) maar ik was benieuwd hoe het ging eindigen.

Met een sisser, een grote sisser zelfs. Alles wat de voorgaande delen tof maakte, wordt hier compleet overboord gegooid door Vance. Weg is de dynamiek tussen Reith, Traz en Anacho en ik snap echt niet wat Vance heeft bezield om die twee laatste er eigenlijk compleet uit te schrijven. Pas helemaal op het einde komen ze terug op de proppen en worden ze gereduceerd door een verwerpelijke bijrol. Daar komt dan ook nog eens bij dat Zap 210 - wat een naam ook - een bijzonder flauw personage is en dat de chemie tussen haar en Reith niet van de pagina's spat. De Pnume zijn ook niet de meest interessante figuren die de Tschai wereld bevat en tot de laatste bladzijde had ik ook nog het gevoel dat er toch nog een deel ging komen. Onterecht blijkbaar want Vance vond het voldoende om de grote climax rond Reith zijn schip in een paar zinnen af te rafelen. Wat een teleurstelling wanneer je 4 boeken hebt gespendeerd om te zien hoe hij naar Aarde ging terugkeren...

Het is ook erg dat een spelletje paling gokken het spannendste is dat in heel het verhaal gebeurt.. Ik begon met lage verwachting aan de Tschai reeks en geleidelijk aan begon ik er meer en meer waardering voor te krijgen. Dit deel is echter veruit het zwakste deel in heel de franchise en laat een wrange nasmaak achter.

2.5*

Soms kun je op een rommelmarkt/kringloopwinkel eens veel succes hebben. Ik was al langer van plan om me eens echt te gaan verdiepen in het oeuvre van Jack Vance, toch één van de meer gelauwerde science-fiction schrijvers, en opeens leek het of ik overal wel werken uit zijn talrijke oeuvre vond. ik had ondertussen echter al een kleine 15 boeken in bezit waarvan ik enkel Vandals of the Void van had gelezen. Niet echt een geweldige kennismaking (3*) maar wou wel eens iets meer proberen.

Het probleem dat ik bij Vandals of the Void had, was dat het leek alsof Vance zijn stijl nog niet had kunnen perfectioneren. Er zaten weliswaar interessante elementen in (ruimtepiraten!) maar het oogde a) als een jeugdboek, iets wat ik niet verwachtte, en b) als een boek van een beginnend schrijver. Vandaar dus gekozen voor Ports of Call dat Vance 45 (!) jaar later schreef. Een jammerlijke keuze blijkbaar, want hier is bitter weinig positiefs over te zeggen. Iets wat vrees ik ook wel aan de vertaling kan liggen, al heb ik hier met uitgeverij Meulenhoff nog niet eerder problemen ondervonden. De vertaling voelt enorm oubollig aan (ik heb het woord joffer niet meer gehoord sinds die Suske en Wiske strip uit de jaren '80..) maar vooral het verhaal stelt niets voor. Heel het plot kabbelt maar voort van planeet naar planeet waardoor het eerder een verzameling van kortverhalen lijkt te zijn en van een climax is zelfs geen sprake. Vance hint weliswaar overduidelijk naar een sequel, die hij in 2004 ook effectief schreef onder de titel Lurulu, en Ports of Call eindigt dan ook met een gigantische sisser. Hier en daar zitten er echter nog wel leuke elementen in, het boek wordt een heel stuk beter eenmaal de crew van Glicca is geïntroduceerd, maar maar vervelende personages (Moncrief en zijn scala aan vrouwen..) zijn talrijk aanwezig.

ik begin me dan ook af te vragen of Vance effectief iets voor mij is. Ik wil nog wel een aantal van zijn boeken proberen, maar ik denk dat ik eerst in mijn voorraad maar eens op zoek ga gaan naar wat zijn hoogst gewaardeerde boeken zijn. Ik heb de Tschai reeks hier nog liggen, ik vermoed dat dat wel iets interessanter zou kunnen zijn. Anders moet ik zelf op een rommelmarkt gaan staan vrees ik

1.5*

Het moet ergens zo'n 7 jaar geleden zijn dat ik eens in de Kringloopwinkel drie omnibussen van Graham Greene aanschaftte. De reden dat ik dat nog zo specifiek weet? Het was blijkbaar mijn eerste bericht in het "Welke boeken heb je laatst aangeschaft?" topic en dan is het eigenlijk vrij confronterend wanneer blijkt dat ik in die 7 jaar nog geen enkele van de boeken had gelezen. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen en op goed geluk maar begonnen met het eerste boek uit de eerste omnibus.

Het zal niemand verrassen dat dat dus deze The Power and the Glory is. Ik had absoluut geen idee waarover Greene überhaupt schreef (ik had één omnibus gekocht vanwege de aanwezigheid van The Third Man, wat zelfs nu nog altijd één van mijn favoriete rollen van Orson Welles is) en ik had dan ook absoluut geen idee waarnaar dit verhaal me zou leiden. Het eindpunt is een broeiende roman over een niet nader genoemde priester, die naar zichzelf refereert als een whiskey-priester, en de klopjacht op hem in het Mexico van de jaren '30. Bij vlagen enorm indrukwekkend (wanneer de priester in een overvolle gevangenis wordt gegooid en daar een nacht moet doorbrengen!) en tegelijkertijd toch ook redelijk taai. Zeker bij de eerste hoofdstukken moest ik me er wat doorworstelen, maar het verhaal schiet in een hogere versnelling eenmaal de priester in contact komt met de halfbloed die hem tegen wil en dank achtervolgt. We leren ook dat de priester het niet altijd te nauw heeft gehouden met zijn eigen geboden en juist dat zorgt ervoor dat Greene hier een interessante karakterstudie aflevert. Geweldig ook hoe hij zijn personage laat evolueren en daarmee is het een einde dat blijft nazinderen.

Niet perfect uitgevoerd door Greene weliswaar (de tegenstelling tussen het verhaal van priester Juan dat wordt voorgelezen door een moeder aan haar kinderen en de effectieve gebeurtenissen voelen nogal gekunsteld aan), maar toch voldoende om hier een degelijke score aan te geven. Ben benieuwd wat de rest van zijn oeuvre gaat brengen. Met een herlezing zie ik dit misschien nog wel met een halfje stijgen trouwens.

Dikke 3.5*

Normaal gezien is Robin Cook altijd de auteur die ik meeneem op vakantie, maar dit jaar had ik me voorgenomen om eens een echte grote naam te gaan lezen. De keuze viel op Fjodor Dostojevski en dan specifiek op Schuld en Boete. Een klassieker die al ettelijke jaren ongelezen in de kast staat en de recente lezingen van De Dubbelganger en Witte Nachten deden me al vermoeden dat dit wel eens een interessante zit kon worden. Voor de zekerheid toch ook maar een Robin Cook verhaal meegenomen, je weet maar nooit, maar uiteindelijk niet nodig gehad.

Want ik heb me met veel plezier ettelijke dagen ondergedompeld in het boeiende en fascinerende universum dat Dostojevski hier heeft gecreëerd. Zelden een boek gelezen dat me van de eerste zinnen zo bij de strot greep. De moord op de woekeraarster en haar zus, Roskalnikov die begint door te draaien, de relaties tussen de verschillende personages, ... Waar ik Witte Nachten nog wat minder vond door de hysterie van het hoofdpersonage, is daar hier niets van te merken. Toegegeven, er zitten best nog wel wat overdreven lyrische segmenten in maar de stijl van Dostojevski is zo aanstekelijk dat dit heerlijk om te lezen is. Vraag me dan ook af in hoeverre een vertaling bij Russische schrijvers een invloed kan hebben op de kwaliteit van het boek. Witte Nachten komt uit een jaren '60 omnibus terwijl mijn versie van Schuld en Boete uit de meer recente Verboden Boeken reeks van de Morgen komt. Soit, doet er verder niet toe. Ik kom superlatieven te kort, maar er is één minpunt aan Schuld en Boete en dat is de epiloog. Waar in heel het boek geen zin teveel staat, is de epiloog niet bijzonder interessant. Had Dostojevski het laten eindigen met Raskolnikov die de moord bekent, ik had hier niet anders dan 5* voor kunnen geven.

Iets wat sowieso tegen mijn 'principes' is aangezien ik een boek minstens 2x wil lezen vooraleer ik er de volle pot aan geef, maar Fjodor deed me ze bijna breken. Raskolnikov, Doenja, Razoemichin, Sonja, ... Personages waar ik nog vaak aan ga terugdenken. Zo'n hoofdstuk waar ze met zijn allen de confrontatie met de verloofde van Doenja aangaan. Het is misschien wel één van de meest beklijvende stukken literatuur dat ik ooit heb gelezen.

Dikke 4.5*

Soms kun je toch geluk hebben met schoolopdrachten, want zonder een boekenlijst voor het vak Nederlands was ik waarschijnlijk nooit in aanraking gekomen met Carlos Ruiz Zafón. Geen idee wat me er juist toe heeft gebracht om Schaduw van de Wind uit de lijst te selecteren, maar het is een keuze die ik me de afgelopen jaren nog niet heb beklaagd. Een paar dagen geleden vond ik deze De Nevelprins in de Kringloopwinkel voor een halve euro dus uiteraard meegenomen.

En in het zonnetje beginnen lezen en voor ik het door had was het verhaal uit. Zafón geeft in zijn voorwoord al aan dat hij indertijd is begonnen als jeugdboekenschrijver, maar dat die verhalen 'juridisch' gevangen zaten. Hij hoopte echter dat volwassenen hier ook nog iets mee zouden kunnen en in dat opzicht is het boek wel geslaagd. Het is en blijft een jeugdboekenroman met een aantal hoofdpersonages die de leeftijd van het doelpubliek hebben en een groot avontuur beleven, inclusief een ontluikende romance tussen twee van de tieners maar Zafón schrijft echter lekker vlot en het plotje achter De Nevelprins is, hoewel ietwat voorspelbaar, toch zeker genietbaar. Een aantal leuke personages en een leuke vaart zorgen ervoor dat dit een boekje is geworden dat voor jong en oud fijn is om te lezen. Ik prefereer zijn latere werk, maar wel tof om te zien dat zijn stijl hier al wel te ontdekken is.

Hoop in ieder geval in de toekomst terug eens wat meer van Zafón te vinden. Ben al langer eens van plan om de trilogie rond Schaduw van de Wind eens te gaan (her)lezen, misschien is dat een komend projectje. Ik kijk in ieder geval uit naar zijn overige werk, blijkbaar nog meer jeugdboeken, want ook hier is wederom weinig op aan te merken.

3.5*

We schrijven ergens begin juni 2010 en een bijna 10 jaar jongere Metalfist kocht in de Kringloopwinkel een boxset met 5 boeken van Franz Kafka. Een koopje, want de box had de spotprijs van 2.5 euro dus uiteraard meteen meegenomen. Ik had echter altijd schrik om aan deze klassieker te beginnen en het was pas dit jaar dat ik besloot om eindelijk eens werk te maken van een aantal grote titels die ik in huis had liggen. Lord of the Flies en The Silmarillion bevielen me goed, nu eens kijken wat Kafka me ging brengen.

Een teleurstelling, dat is de samenvatting. Hetgeen me het meeste tegensteekt is de schrijfstijl van Kafka. Geen idee of dit aan de vertaling van mijn versie ligt, maar het gebruik van komma's en ellenlange zinnen irriteerde me namelijk vanaf de eerste seconde. Een irritatie die op den duur wel eens sporadisch verdween omdat Kafka een aantal erg leuke stukken schrijft (de deurwachter en de wet!) maar verder is dit een boek dat maar wat voortkabbelt zonder echt naar een einde te gaan. Sowieso voelt dit enorm fragmentarisch aan doordat hij een aantal personages introduceert waar verder niets meer mee gedaan wordt en het is uiteindelijk enkel en alleen het idee an sich dat de film zijn klassiekerstatus nog rechtvaardigt. Je mag namelijk zeggen wat je wilt over dit boek, het is wel duidelijk dat Kafka iets neerschreef dat zijn tijd vooruit was. De manier waarop hij de draak steekt met bureaucratie.. Het is bij vlagen erg herkenbare materie. Dat neemt echter niet weg dat dit een toch bijzonder taai boek is geworden waarbij je je de ene keer moet voortsleuren van pagina naar pagina en vijf minuten later het boek amper kunt wegleggen.

Toegegeven, Kafka beloont je wel wanneer je naar het einde bent gesparteld. Het laatste hoofdstuk is misschien wel het beste in heel het boek en de manier waarop K. evolueert van een krachtige man naar een mak lammetje is interessant om te zien. Een mooie afsluiter waarmee ik misschien (nog meer) tegen de schenen stamp: de film van Orson Welles is beter.

2.5*

Er zijn eigenlijk maar een handvol kortverhalen van Edgar Allan Poe die ik van naam ken. Murders in the Rue Morgue was er daar één van en het introduceerde me met de detective Auguste Dupin. Een soort van Sherlock Holmes figuur, al zou die tot een veel bekendere detective uitgroeien, maar Poe verloor zich in een te langdradige analyse in een relatief kort verhaal. Ik had geen idee dat Poe het personage Dupin een aantal jaar na Murders terug had laten opdraven in een kortverhaal.

Een terugkeer die ik wel kan smaken, want The Purloined Letter is zelfs een leukere zit dan het vorige kortverhaal. Sowieso korter qua aantal bladzijden en ook compacter in de verwachte analyse. Poe laat het verhaal zich in het geheel afspelen in één of ander donker kamertje en doet daar de ontknoping van de zaak verder uit de doeken. Een simpel gegeven, je moet je in het hoofd van je tegenstander verplaatsen, maar de manier waarop Dupin het verteld is wel erg vermakelijk om te lezen. Interessant is de laatste regel waar Poe een verwijzing maakt naar Atreus en Thyestes. In Griekse mythologie waren dit broers die door hun vader werden verbannen vanwege de moord op hun halfbroer. Hiermee lijkt Poe te willen insinueren dat Dupin en de minister (die enkel met de eerste letter van zijn achernaam wordt genoemd) broers zouden zijn. Geen idee of het effectief de bedoeling van Poe was, maar ik vind het wel een leuk idee.

Samen met The Facts in the Case of M. Valdemar veruit het leukste dat ik tot nu toe van Poe heb gelezen. Het is een leuk wederzien met Dupin en het simpele doch vermakelijke verhaal stijgt boven Poe's andere detective verhalen uit. Hopelijk kom ik nog meer van dit tegen.

4