Samen met Stephen King is Ernest Hemingway toch één van mijn favoriete schrijvers. Meer zelfs, ik vind hem zo goed dat ik eigenlijk een beetje weigerachtig sta om nog meer boeken van hem te gaan lezen omdat ik dan dichter kom bij het moment dat ik niets meer ongelezen heb staan. Een vreemde logica, ik weet het, maar het was toch al een tijdje aan het kriebelen om The Old Man and the Sea eens vast te pakken. Uiteindelijk een paar dagen geleden dan toch eens aan gestart.

En wat een geweldige schrijver was dat toch, die Hemingway. Vanaf de eerste zin die Papa Hemingway op papier zet kom je terecht in een kabbelend verhaal. Je denkt dat er eigenlijk niet veel gebeurt maar voor je het weet zit je vast in een stroming en blijf je lezen. Sowieso een goede keuze om gewoon geen gebruik te maken van hoofdstukken, hiermee blijf je de pagina's gewoon omdraaien zonder rustpunt. Vreemd eigenlijk, want bij elk ander boek zou ik dit volgens mij als een negatief punt zien maar bij Hemingway werkt het gewoon. Het plot achter The Old Man and the Sea is nochtans simpel en eenvoudig van aard, maar er straalt een zekere tristesse/joie de vivre (een tegenstelling weliswaar maar ik kan het niet anders omschrijven) uit onze oude schipper die enorm boeiend is. Het in zichzelf mompelen, de sporadische woordjes Spaans (die dan ook zo perfect zijn gekozen dat ze een soort van mythologische status krijgen) in de tekst, de aanval van de haaien, het gissen wat DiMagio zou doen, teleurgesteld zijn dat hij de sportuitslagen niet kan volgen, ... Alles lijkt gewoon in elkaar te klikken en Hemingway slaagt er in om maar met een paar zinnen een mens van vlees en bloed neer te zetten. Heerlijk!

The Old Man and the Sea zou uiteindelijk het bekendste werk van Hemingway worden (het was het laatste boek dat nog tijdens zijn leven werd uitgebracht + hij kreeg er de Nobelprijs voor Literatuur voor) en voor mijn part mag het inderdaad één van zijn beste werken worden genoemd. Denk dat ik A Moveable Feast nog net iets beter vind dan dit maar dit komt er toch ook wel dicht in de buurt.

4.5*

The Once and Future King zal altijd een speciaal plekje in mijn boekenkast krijgen doordat het het eerste boek was dat ik kocht van mijn allereerste zuurverdiende centjes toen ik nog ergens in het middelbaar zat. Een lucky shot aankoop uit De Slegte en compleet weggeblazen door hetgeen dat T.H. White hier neerschreef. Ondertussen een half decennia verder en ik was benieuwd of het boek nog steeds dezelfde uitwerking ging hebben.

En het deed me deugd dat dat ook zo was. The Once and Future King is een serieuze zit qua aantal bladzijden (en dan heeft mijn editie ook nog eens The Book of Merlyn als extraatje), maar het leest als een sneltrein. Onderverdeeld in vier boeken, het eerste boek heeft vooral bekendheid verworven dankzij de Disney film, vertelt White het verhaal van de jonge Wart die uiteindelijk uitgroeit tot Koning Arthur. The Sword in the Stone vind ik op zich het minste deel doordat het veranderen in dieren op den duur iets teveel aanvoelt als een herhaling van zetten, maar White maakt dit ruimschoots goed door misschien wel één van de meest interessante driehoeksrelaties uit de geschiedenis van overspel uit de doeken te doen. Zoveel emotie, zo'n verscheurende tweestrijd, ... Verbazingwekkend ook hoe goed het eigenlijk allemaal aaneensluit, want White zou uiteindelijk 20 jaar doen over zijn epos.

Hij vertelt het allemaal bovendien ook nog eens met de nodige humor (Pellinore!) en kneedt de bekende Arthur legende om tot zijn eigen verhaal. Het worden in zijn handen mensen van vlees en bloed, maar White weet het geheel ook nog eens een hedendaagse touch te geven door hier en daar te zinspelen op een nakende (en nadien gepasseerde) Tweede Wereldoorlog. Typisch ook zo'n boek dat je pas bij meerdere leesbeurten echt kunt beginnen doorgronden. Kan aan mij hebben gelegen, maar ik had vroeger nooit de link gelegd tussen de page Tom of Warwick aan wie Arthur op het einde zijn verhaal verteld en Thomas Malory, schrijver van Le Morte d'Arthur naar wie White regelmatig verwijst.

Het zal wel duidelijk zijn dat ik dit erg kan waarderen. Hier en daar verliest White zich in zijn monologen (ik geloof het eerste hoofdstuk van het derde boek draaft wel erg ver door over wat er mis is met macht), maar voor het overige is dit een prachtboek. Ben benieuwd of The Book of Merlyn me ook nog zal kunnen bekoren.

Dikke 4.5*

Ik had me al eens eerder aan een boek gewaagd van Herman Brusselmans, maar dat was nog voor de tijd dat ik terug wat actiever werd op Boekmeter. Mijn Haar Is Lang vond ik best wel vermakelijk en ik was dan ook van plan om me eens wat meer in het werk van de schrijver met het inderdaad lange haar te verdiepen. Op goed geluk deze Het Oude Nieuws van Deze Tijden op de kop getikt ergens voor een euro en het leek me een leuke afsluiter voor het jaar te zijn.

En dat was het ook. Brusselmans spuwt doorlopend de ene na de andere volzin waardoor het boek een zeker ritme krijgt. Structuur lijkt niet echt aanwezig te zijn (geen alinea's en het boek telt uiteindelijk maar 4 hoofdstukken van telkens zo'n 40 pagina's), maar het leest in ieder geval wel erg vlot. Brusselmans (hier omgedoopt tot X) koopt een hond, leest in de Van Dale, doet een poging om kruiswoordraadsels op te lossen en probeert het leven zonder slag of stoot te doorlopen. Dat resulteert in vermakelijke bezoekjes aan een Mexicaanse antiekwinkel of een schoenenwinkel met een eigenares die hem aan zijn moeder doet denken en ondertussen is er nog de ravissante 14-jarige Katia, één van de buurvrouwen in zijn appartementsblok. Het is echter met dat personage dat Brusselmans zich uiteindelijk de nek omdraait en dat doet hij verbazingwekkend genoeg pas op de laatste pagina's. In een vlaag van waanzin besluit Katia de hond Speedy de keel over te snijden en een paar regels later is het boek gedaan. Een anti-climax die compleet niet strookt met de rest van het boek en me eigenlijk vrij gedegouteerd achterliet.

Zonde dus van het vreselijke einde, wat het boek toch zeker een halfje heeft gekost. De stijl van Brusselmans is echter vermakelijk genoeg om nog eens iets anders op goed geluk te gaan proberen. Had hem ook iets explicieter verwacht in zijn taalgebruik, maar misschien heeft hij wat op zijn woorden gelet omdat het hier om een 14-jarig meisje ging. Al zou ik net van Brusselmans verwachten dat hij dat aan zijn laars lapt.

3,5*