Nu de Amerikaanse presidentsverkiezingen weer volop in de gang zijn (al lijkt het deze keer een nogal schrijnende vertoning te gaan worden) vond ik het eens tijd om mijn voorraad presidentsboeken te verminderen. Sinds ik een aantal jaar geleden de film 'All the President's Men' had gezien was er een vonk tussen mij en het onderwerp waarop ik kocht tweedehands een aantal boeken over mensen die iets met het presidentschap van The US of A hadden te maken. Deze The Next Kennedy is dus logischerwijs één van die boeken.

Uit het voorwoord blijkt al dat deze biografie van Margaret Laing ettelijke decennia oud is, want het is geschreven ettelijke maanden voor zijn dood. In dat opzicht is het een uitermate interessant boek omdat het zich focust op een figuur die toen nog geen mythische proporties had aangenomen. Het probleem zit hem er echter in dat de schrijfstijl van Laing me niet aanstaat. Erg fragmentarisch en vooral verwarrend. In drie zinnen kan ze Robert Kennedy op verschillende manieren (Bobby, Robert, RFK, ...) aanspreken en hoewel de aandachtige lezer daar op zich nog geen problemen mee zal ondervinden, is het wel vervelend als ze dat bij de vele Kennedy telgen ook gaat doen. Zo wordt bijvoorbeeld Robert's vader soms Joe genoemd terwijl andere keren daar Robert's oudere broer mee wordt bedoeld. Soit, ik had ook een meer een biografie verwacht in de zin van een periode in het leven van, maar Laing probeert een volledig beeld te scheppen van haar onderwerp. Dat lukt niet altijd even vlot en het begin is dan ook vrij taai te noemen. Eenmaal Robert in contact komt met Jimmy Hoffa krijgt het boek wel een erg goede vaart.

Ik vermoed dat er betere biografieën te vinden zijn over Robert Kennedy. Laing levert een volgens mij vrij eerlijk beeld af van de Kennedy familie, maar de manier waarop is niet mijn kopje thee. Daar kwam dan ook nog eens bij dat ik een uiterst slordige vertaling in bezit heb. Ik heb in ieder geval meer handen nodig dan het volledige Kennedy gezin bijeen om de fouten te tellen.

2.5*

Ik heb altijd een zwak gehad voor Nicole Kidman. Ze lijkt er ook altijd te zijn geweest, zelfs toen ik helemaal nog niet met films bezig was. In films zoals Batman Forever komt ze misschien niet helemaal tot haar recht, maar het is wel een actrice die met de jaren beter en beter wordt. Ze is bovendien één van die uitzonderingen in Hollywood die nog voorbij de gezegende leeftijd van 50 jaar interessante rollen aangeboden krijgt. Met The Killing of a Sacred Deer schopte ze het tot mijn nummer 1 in mijn top 10 van 2017 en dan kon de recent aangeschafte biografie niet achterblijven.

Al is hetgeen wat David Thomson er hier van maakt maar met moeite een biografie te noemen. Het duurt al twee hoofdstukken vooraleer hij niets nuttig over Kidman vertelt en zelfs dan zit het boek vol met zijn ideeën over de films waar ze in meegespeeld heeft. Op zich geen probleem hoor, zolang dat er ook maar enige structuur in zit. Wat doet Thomson echter? Hij begint aan ellenlange essays hoe hij de film zou veranderen en die zijn - met een sporadische uitzondering - niet interessant en bovendien vol met spoilers. Bij The Others moet hij zich erg hard inhouden om de climax niet te verraden, hij belooft dat je met een gerust hart kunt verder lezen en wat doet hij? Hij spoilert het einde.. Bovendien is hij in de besproken films wel erg hard gefascineerd door het erotische aspect aan Kidman. Het is waar dat het een actrice is die niet veel schroom vertoont om uit de kleren te gaan, maar Thomson komt bijna net niet klaar wanneer hij het over haar blanke dijen en zelfs haar rossige schaamhaar heeft. Ondertussen laat hij nog eens vallen dat hij wel gesprekken heeft gehad met Kidman, maar dat zij niet haar toestemming heeft gegeven tot de inhoud van dit boek. Zegt me genoeg lijkt me.

Het merendeel van het oeuvre van Kidman laat hij links liggen (breek me de mond niet open over Far and Away zegt hij op een bepaald moment), maar er is dan wel een volledig hoofdstuk gewijd aan Sharon Stone.. Het merkwaardigste komt nog op het einde wanneer hij een droom beschrijft waarin Kidman en Catherine Deneuve Belle de Jour-gewijs een Chinees en een Amerikaan bevredigen. Erg vreemd en ongemakkelijk allemaal.

1.5*

In de loop der jaren heeft Stephen King een hele hoop aan kortverhalen geschreven. Die kwamen dan uit in tijdschriften en dergelijke. Nadat King wat succes begon te hebben als schrijver besloten ze om een aantal verhalen te bundelen en Night Shift was geboren. Het werd de eerste van vele verzamelbundels van King. Een reeks verhalen gespreid over bijna 10 jaar (Strawberry Spring kwam uit in 1968 en onder andere One for the Road kwam uit 1977) en bijna een halve eeuw later lag Metalfist 's avonds in zijn bed te griezelen.

Want sommige verhalen behoren tot het beste wat King heeft geschreven. Het probleem zich hem echter in het eerste verhaal, Jerusalem's Lot. Een verhaal dat nog niet eerder was gepubliceerd en overduidelijk gelinkt is aan Salem's Lot dat King in dezelfde periode schreef. Jerusalem's Lot is zo'n heerlijk verhaal dat eigenlijk bijna alles wat erachter komt minder goed aanvoelt. Sommige zijn ronduit slecht - al blijft King wel altijd een zekere kwaliteit behouden - en dat voel je vooral in bijvoorbeeld Night Surf. Leuk idee om dit te verbinden met The Stand, maar het is één van de minste verhalen uit King zijn carrière. Vervelende personages, een saai plot en het blijft maar wat voort kabbelen. Verder is dit natuurlijk een erg vlot lezend boekje. King heeft sowieso een heerlijke schrijfstijl en zeker in het begin van zijn carrière voelt zijn stijl nog geweldig fris aan. De kortverhalen zijn ook niet aan elkander gelinkt (ze linken in een aantal gevallen naar andere boeken van King maar niet in de zin dat je die gelezen moet hebben) en daardoor is dit zo één van die perfecte boeken om voor het slapengaan te lezen omdat je in korte stukjes kunt lezen.

Ondertussen zijn er al talloze van deze verhalen verfilmd en is Children of the Corn (waar de Nederlandse vertaling zijn titel vandaan haalt) uitgegroeid tot een heuse franchise. Niet zo'n fantastische reeks trouwens maar dat terzijde. Het bronmateriaal blijft echter, en dat is altijd het geval bij King lijkt me, beter en hier zitten toch een aantal erg leuke verhalen tussen. Alleen een beetje jammer dat dit niet over de gehele lijn zo fantastisch is, maar ik heb me er wel weer mee geamuseerd.

Dikke 3.5*

Eigenlijk is het schandalig hoeveel ik ongelezen boeken ik hier nog heb staan. Een aantal jaar geleden geraakte ik geïnteresseerd in het science-fiction genre en als gevolg daarvan schafte ik me een hele hoop bekende schrijvers aan. Een kringloopwinkel is voor zoiets perfect, maar het resultaat was wel dat ik met een resem boeken zat waarvan ik eigenlijk niet goed wist of ik ze goed vond. Zo had ik me serieus mispakt aan Jack Vance en het was de vraag welke richting Isaac Asimov ging uitgaan. I, Robot vond ik erg sterk maar The Stars, Like Dust was dan weer een wat minder boek.

Het verschil tussen beide boeken was dat I, Robot min of meer een verhalenbundel was (wel één waarbij de verhalen onderling verbonden zijn) en The Stars, Like Dust een doorlopend verhaal is. Dan nog maar eens een verhalenbundel proberen en zowaar: dat lijkt me het genre te zijn waar Asimov het meest in uitblinkt. Nightfall and Other Stories is een verzameling van 20 verhalen die in de loop der jaren in allerlei tijdschriften zijn uitgebracht. Een klassiek idee, maar Asimov weet er meer mee te doen door elk verhaal een korte inleiding te geven. Leuk om te lezen om eens een blik in het hoofd van de schrijver te werpen (en hij bezit bovendien over de nodige dosis zelfspot) maar sowieso zijn de verhalen zelf ook van een hoog niveau. Nightfall is één van zijn bekendste kortverhalen - hij verwerkte het in 1990 samen met Robert Silverberg tot een volwaardige roman - en is meteen ook de klepper van het boek. Niet alles is even goed geslaagd (Unto the Fourth Generation is zelfs erg zwak te noemen) maar het niveau blijft hoog genoeg en het is interessant om te zien hoe de stijl van Asimov zich ontwikkelt. Ook genoeg "speciale" verhalen met onder andere Insert Knob A in Hole B dat ontstaan is tijdens een weddenschap in een televisieshow dat Asimov in het halfuur dat volgde geen coherent verhaal uit zijn mouw kon schudden.

Hoewel ik op zich niet zo te vinden ben voor dit soort verzamelingetjes die zich uitspreiden over ettelijke jaren, is het wel bewonderenswaardig dat Asimov al vrij snel een hoog niveau haalt en dat over de bijna 30 jaar die deze verhalenbundel omvat blijft behouden. Krijg in ieder geval wel zin om nog eens aan iets van hem te beginnen, altijd een goed teken als je het mij vraagt.

4*

De verfilming van Op de Motor door Latijns Amerika door Walter Salles was mijn eerste kennismaking met Che Guevara. Een figuur die ik natuurlijk wel kende vanwege de iconische foto's, maar waar hij echt voor stond? Geen idee. Ik weet dat ik toen als 13-jarige serieus onder de indruk van de film was en ik was al jarenlang van plan om het bronmateriaal eens te gaan lezen. Ondertussen waren er al wel een paar biografieën gepasseerd (die van Jean Cormier staat me bij als de beste) en nu zo'n goede 13 jaar later is het er dan eindelijk eens van gekomen om het bronmateriaal te lezen.

Wat blijkt? Het boek maakt ook een indruk, maar de beelden kwamen indertijd toch steviger binnen. Op zich eigenlijk een vreemd boek. Guevara maakt er hier een soort dagboek van - weliswaar niet echt minutieus met een aanduiding van een datum - en vat zijn reis in verschillende hoofdstukken samen. Hier en daar vervalt hij in teveel lyrische omschrijvingen die teveel naar mooizeggerij neigen, maar zo'n stuk waar hij bijvoorbeeld Cuzco beschrijft.. Er is best een interessante schrijver aan Guevara verloren gegaan. Qua opzet is er echter wel wat op deze Op de Motor door Latijns Amerika aan te merken. Zo wordt er aan het einde ineens besloten om nog wat extra fragmenten uit het dagboek van doorheen de reis toe te voegen? Die spelen zich dan letterlijk halverwege het boek af en dat is toch een erg vreemde keuze. Zeker omdat het juist de evolutie van Guevara een beetje teniet doen. Normaal gezien eindigt dit met zijn droom voor een verenigd volk en nu oogt dat gewoon erg vreemd. Het voor- en nawoord van vader Guevara had nu ook niet perse gehoeven, maar het heeft nog wel een zekere charme.

Interessant om te lezen, dat is zeker. De hoge score die het boek momenteel heeft, daar ben ik het echter niet mee eens. Vooral de stukken met La Poderosa zijn heerlijk om te lezen en de wisselwerking met Alberto zorgt voor een paar mooie segmenten rond vriendschap. Mijn versie bevatte trouwens heel wat minder pagina's, ik denk 168 zo even uit het blote hoofd. Vraag me of ik eigenlijk een volledige versie heb..

3.5*