Het is soms raar hoe je ene interesse opeens gelinkt kan worden aan een andere. Een tijd geleden was ik namelijk bezig in de Asgardian Wars saga van X-Men (voor de geïnteresseerden, deze bevat volgende issues: X-Men And Alpha Flight #1 & #2, The New Mutants Special Edition & Uncanny X-Men Annual #9) waar een verwijzing werd gemaakt naar The Lathe of Heaven van Ursula Le Guin. Diezelfde Le Guin had me met de Earthsea trilogie wel geboeid en ik wist dat ik nog twee boeken van haar had liggen. Even checken en ja, ik bezit blijkbaar (de ietwat flauwe vertaling) Meester Dromer.

Natuurlijk direct aan begonnen, want als Chris Claremont het nodig vind om in zijn werk hiernaar te verwijzen, dan word ik wel benieuwd. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat dit tot nu toe (ik heb enkel Planet of Exile nog liggen) het beste is dat ik van Le Guin heb gelezen. In een sober verhaal dat nog geen 200 pagina's telt vertelt ze het verhaal van George Orr, een man wiens dromen de toekomst kunnen veranderen. Wat volgt is een boeiend plot waarin die gave wordt gebruikt/misbruikt door een psychiater om de wereld te verbeteren dat nergens verveelt en na al die jaren nog steeds brandend actueel blijkt te zijn. In een periode waar de klimaattop en rassenhaat het nieuws beheerst is het moeilijk te begrijpen dat al meer dan 40 jaar geleden gewaarschuwd werd voor de gevolgen van onder andere de klimaatopwarming... Soit, hetgeen me aan de boeken van Le Guin zo aantrekt is dat ze er telkens in slaagt om op een kleinschalige manier (verwacht dus geen science-fiction waar de ruimteschepen je om de oren vliegen) toch een indrukwekkend plot weet neer te zetten. Ze weidt niet nodeloos uit en slaagt erin om niet met een anti-climax te eindigen. Iets wat ik eerlijk gezegd toch verwachtte.

Ja, ik ben fan van Le Guin. Dit is nu het vierde boek dat ik van haar lees in nog geen jaar en daar was enkel The Tombs of Atuan van tegengevallen. Fantasy heeft ze overduidelijk in haar vingers, maar als dit het niveau is van haar science-fiction werk.. Dan staat me nog wel een leuke tijd te wachten volgens mij.

4*

Ik was al langer eens van plan om me verder te verdiepen in het werk van Ian Fleming. Een aantal jaar eens de volledige James Bond franchise in de bibliotheek gaan huren, met wisselend succes trouwens, en in de loop der jaren ook de volledige boekenreeks aangeschaft. Een paar maand geleden nog eens Casino Royale herlezen en die voldeed nog perfect aan mijn herinnering. In de zoektocht naar een makkelijk niemendalletje kwam ik bij het tweede deel in de saga uit.

Live and Let Die, wat trouwens één van de beste Bond songs is maar dat terzijde, is uiteindelijk een serieuze teleurstelling geworden. De gelijknamige film (de films For Your Eyes Only en Licence to Kill haalden hier trouwens ook nog uit dit verhaal inspiratie) is één van de betere vanwege de voodoo dreiging. Hier komt die dreiging echter compleet niet tot zijn recht en het resultaat is een bijzonder slepend boekje waar ik maar niet door leek te komen. Mijn editie telt slechts 190 pagina's en ik slaagde er maar telkens in om 10 à 15 pagina's in één keer te lezen omdat ik gewoon slaperig werd. Had verwacht dit op een paar dagen uit te hebben, sloeg dus serieus tegen en heb mezelf moeten overtuigen om verder te lezen. Soit, naar het einde toe geraakt Fleming dan eindelijk aan de broodnodige versnelling, hoewel de martelscène met de vinger en de ontdekking wat er met Leiter gebeurde nog wel goed was, en vanaf dan begint Bond aan zijn tocht onder water. Meteen heel wat interessanter en begint er eindelijk eens wat dreiging van de pagina's te komen. Het plot is en blijft echter vrij simplistisch en de schurk van dienst laat uiteindelijk wel erg makkelijk het leven. Ach, we zullen dat maar onder de noemer 'hoogmoed komt voor de val' schuiven.

Wat me op den duur ook wel wat begon te storen was het continue racistische ondertoontje dat Fleming in dit verhaal heeft. Zal wel de tijdsgeest zijn vermoed ik, maar ik hoop dat de andere Bond verhalen terug wat meer de richting van Casino Royale en Goldfinger uitgaan. De volgende in lijn is echter Moonraker. Naar mijn herinnering één van de slechtste Bond films.. Hopelijk valt dat hier nog wat mee.

2*

Ik vind het altijd wel fijn om in een Kringloopwinkel of op een rommelmarkt op zoek te gaan naar klassieke literatuur. Een tijd geleden vond ik dan ook voor de spotprijs van een halve euro (!) een Engelstalige editie van Lord of the Flies. Even getwijfeld of ik dit ging meepakken omdat ik op zich wel vlot Engels lees, maar met het idee zat dat dit een nogal taai boek ging zijn. Uiteindelijk toch voor de bijl gegaan vanwege de prijs en mijn voornemen van 2018 is om eens wat minder frequent voor het 'gemakkelijke boek' te kiezen. Vandaar dus aan Lord of the Flies begonnen.

En wat blijkt? Helemaal niet zo taai als ik in eerste instantie had verwacht. Toegegeven, de schrijfstijl van William Golding moet je wel liggen. Hij laat zich af en toe verleiden tot gigantisch lange beschrijvingen (die wat hun nut missen aangezien ik eigenlijk nog steeds niet goed besef hoe dat eiland er nu exact uitziet) maar dat maakt hij goed door het uitgangspunt. Interessant om te zien hoe de kinderen verder en verder afglijden in de waanzin (met de dans en de dood van Simon als gevolg) maar of het boek nu effectief die klassiekerstatus waar is? In mijn ogen niet in ieder geval. Zeker naar het einde toe vliegt Golding compleet uit de bocht (die laatste pagina met de kapitein van het reddende schip, wat een gigantische anti-climax!) en hoewel de relatie tussen Jack, Ralph en Piggy op zich de leidende kracht is in het plot, blijf je zitten met het gevoel dat er meer had kunnen zijn. Lord of the Flies lijkt in de eerste plaats dan ook meer een boek te zijn dat de lezer uitnodigt om zelf over dit thema na te denken en er zijn/haar eigen invulling aan te geven. Ik had het dan ook interessanter gevonden mocht Golding hier zelf meer aan uitwerking had gedaan. Met nog geen 250 pagina's (mijn editie telde trouwens zo'n 20 witte bladzijden aan het einde, van verspilling gesproken) is dit nu ook weer niet zo'n klepper.

Intrigerend debuut, dat wel. Ik heb ook nog Free Fall liggen van Golding, ben benieuwd wat dat gaat brengen. Een wat onbekender boek precies van de schrijver, al is zijn hele oeuvre met uitzondering van Lord of the Flies nagenoeg onbekend op Boekmeter, maar de plotomschrijving nodigt wel uit tot interessante lectuur. Zal wel voor de nabije toekomst zijn hopelijk, eerst maar eens wat andere boeken verorberen.

3.5*

Die Lord of the Rings trilogie van Peter Jackson, ik blijf er toch fijne herinneringen aan overhouden. Een reeks films waar we met het hele gezin naar gingen kijken, het feit dat we voltallig naar één film gingen kijken was redelijk zeldzaam, en het was elke keer wachten tot december vooraleer het nieuwe deel op het grote scherm te bewonderen was. Het was in die periode dat de Lord of the Rings boeken opeens weer erg populair werden en er werden dan ook bijhorende filmedities uitgebracht. Indertijd op een vakantie in Spanje de drie boeken compleet uitgelezen en nu, bijna 15 jaar later, eindelijk eens aan de queeste begonnen om alles rond Midden-Aarde te lezen.

Dan is het misschien vreemd om te beginnen met The Fellowship of the Ring, maar ik heb hier dus betere herinneringen aan dan aan The Silmarillion of The Hobbit. Al moet ik daarbij wel bekennen dat dit eerste deel wat als een taaier deel in mijn geheugen stond. Het begin met Bilbo's honderdelfste verjaardag blijft heel leuk en ook heel het segment in de Gouw voelt als thuiskomen aan. Het grootste minpunt in het eerste deel is zonder twijfel het stuk met Tom Bombadil. Teveel liedjes, ben sowieso al geen fan van dit soort intermezzo's, en er zit ook gewoon te weinig vaart in. Eenmaal het tweede deel van start gaat met de Raad van Elrond en het samenstellen van het gezelschap is echter dat taaiere stuk alweer vergeten. Vanaf dan trakteert J.R.R. Tolkien ons op een resem legendarische momenten (oooh, wat blijft die scène met Gandalf op de brug van Khazad-dûm toch fenomenaal goed) en is het uiteenvallen van het gezelschap een mooie cliffhanger voor het volgende deel. Misschien net iets teveel uitbreidingen en te gedetailleerde beschrijvingen (ik weet op den duur wel hoe de oevers van een rivier eruitzien) maar tegelijkertijd schept Tolkien hiermee wel een unieke wereld. Een mes dat aan twee kanten snijdt heet zoiets dan.

Ik kijk in ieder geval al uit naar de rest van de saga. Even nog iets anders lezen omdat het anders wel eens teveel een sleur gaat worden, maar het kriebelt in ieder geval om te ondervinden wat de verdere lotgevallen van het gezelschap zullen zijn. Hopelijk zit er nog een hogere score in, maar ik denk dat dat wel in orde gaat komen. De eerste film vind ik namelijk ook net een tikkeltje minder dan zijn opvolgers.

4*

Toen ik ergens halverwege april besloot om me na al die jaren eens terug te verdiepen in Midden-Aarde had ik niet verwacht dat het me zo ging bezighouden. The Fellowship of the Ring voelde aan als thuiskomen na een lange reis en hoewel daar wat foutjes in zaten (blijf Tom Bombadil geen leuk personage vinden), was het reikhalzend uitkijken naar The Two Towers. Die bleef ook zijn niveau behouden, maar leed een beetje onder de verdeling in twee boeken. De gebeurtenissen van Aragorn, Gilmi en Legolas volledig in het ene boek en de avonturen van Frodo en Sam in het andere.. Het vormde geen mooi geheel.

Het was dan ook de vraag of die lijn met The Return of the King verder gezet ging worden. Het antwoord is ja en toch werkt het hier beter. Tokien bewijst met onder andere de verhaallijn van Pepijn en Merijn dat hij het wel kan, en dan bedoel ik het wisselen tussen twee locaties per hoofdstuk, en ook de verwijzingen naar de verschillende gebeurtenissen (Sam die de wind voelt opsteken op hetzelfde moment als op het slagveld bij Gondor) zorgen ervoor dat dit meer als een volwaardig geheel aanvoelt. De veldslag is van de eerste tot de laatste seconden genieten en ook het tweede boek met Frodo en Sam is erg degelijk. Heerlijk ook dat Tolkien de moeite neemt om uitgebreid het leven na de vernietiging van Sauron te vertellen. Zo vond ik het stuk van Frodo, Sam, Merijn en Pepijn die het nog een laatste keer tegen Saruman moeten opnemen een leuke afsluiter. Alle losse eindjes worden mooi afgerond.

Althans, dat dacht ik totdat ik een tweetal jaar geleden op de boekenbeurs iets vond dat de naam 'De Aanhangsels' had meegekregen. Een snelle internetsearch vertelde me dat het iets wat dat normaal gezien bij de trilogie hoort, maar bij mijn filmedities uit 2003 was het er blijkbaar uitgehaald... Toen meegenomen en nu voor de eerste keer gelezen. Interessant vanwege de vroegere (en verdere) geschiedenis van Midden-Aarde, maar wel wat taaier en ook niet altijd even interessant gebracht. Het gewoon opsommen van wat namen van koningen zoals in Appendix A, daar heb ik niet zo veel aan. Gelukkig verandert dat snel en krijgen we iets meer een verhalende uitleg, hoewel die soms ook nogal taaier is met al die namen waarmee je wordt doodgegooid, maar ik had liever nog meer uitleg gezien dan bijvoorbeeld de kalender van de Gouw. Interessant om eens te lezen dus, maar in zijn geheel niet zo onmisbaar als wordt beweerd op de kaft van het boek.

Al zorgt juist dat extraatje er wel voor dat je nog meer het gevoel krijgt wat voor indrukwekkende wereld Tolkien eigenlijk heeft gemaakt. Toegegeven, hij verliest zich misschien wel eens in te lange besprekingen maar dat neemt niet weg dat hij er hier een enorm boeiend geheel van heeft weten te maken waarin je toch echt meeleeft met de wereld die hij schiep. Velen hebben het geprobeerd, velen zijn er in gefaald maar dat telt niet voor Tolkien.

4.5*

Het is altijd fijn wanneer een boek zijn herinnering eer kan aandoen. Het moest ongeveer een kleine 15 jaar geleden zijn dat ik me überhaupt nog eens aan de Lord of the Rings trilogie had gewaagd, maar afgelopen maand voelde The Fellowship of the Ring aan als thuiskomen. Een paar van de oude ergernissen kwamen weliswaar weer bovendrijven (Tom Bombadil...), maar J.R.R. Tolkien leverde een heerlijk begin van de saga af. In mijn herinnering was The Two Towers nog net iets beter, dus de verwachtingen waren hoog gespannen.

En dit tweede deel is inderdaad misschien nog net iets beter, maar Tolkien maakt hier naar mijn gevoel een fout met de structuur van het boek. Dat het verhaal op zich in twee delen is onderverdeeld, daar heb ik geen problemen mee, maar wat is het jammer dat hij ervoor kiest om het verhaal van Aragorn, Legolas, Gimli en de rest te splitsen ten opzichte van dat van Frodo en Sam. Het had beter geweest mocht hij gewoon per hoofdstuk hebben afgewisseld tussen beide verhalen. Structureel foutje dus en toch is het maar een kleine smet omdat beide verhalen wel goed overeind blijven staan. De zoektocht naar Merijn en Pepijn is misschien nog net iets beter/spannender/pakkender (wat blijft het toch een geweldig moment wanneer onze helden na een lange reis bij Isengard aankomen en worden begroet door de twee Hobbits) dan de verhaallijn van Frodo en Sam. Al is dan vermoed ik meer een persoonlijke voorkeur naar het groepsgevoel dat van het eerste stuk afstraalt. Toch ook wel even vermelden dat dat stuk met Shelob dan wel weer Tolkien op zijn best is.

Had eerlijk gezegd verwacht hier een 4.5* aan te kunnen geven, maar dat is uiteindelijk net iets anders uitgedraaid. Deze keer weinig intermezzo's (lees: lange poëzie) en het eerste deel van dit boek is misschien wel het beste uit heel de trilogie te noemen. Halverwege moet je echter opnieuw in het verhaal inkomen en dat duurde bij Frodo en Sam langer dan me lief was. Benieuwd wat deel 3 gaat geven!

Dikke 4*