Jonathan Livingston Seagull is zo'n schoolvoorbeeld van een boek dat in de loop der jaren een heuse klassiekerstatus heeft opgebouwd, maar waar de algemene opinie nogal verdeeld over is. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat het boek nog geen 3* zou kunnen versieren hier op Boekmeter en dan is mijn interesse wel gewekt. Ik had het verhaal al een tijdje liggen en eergisteren dan eens aan begonnen. Wat direct opvalt is hoe verbazend snel je hier door komt, dat ligt vooral aan de vlotte schrijfstijl van Bach en toch ook voor een groot deel aan de mooie foto's.

Want ik vermoed dat de verhouding tekst en foto toch ongeveer fifty fifty verdeeld is. Is dat erg? Neen, eigenlijk niet aangezien je hierdoor een soort van vibe creëert die anders niet tot stand zou zijn gekomen. Knap ook van Bach dat hij er in slaagt om iemand die absoluut niets met meeuwen heeft (de enige vogel die nog irritanter is, is zo'n moddervette stadsduif) de beesten toch door andere ogen te laten bekijken. Ik betrapte me er dan ook vanmorgen op, toen ik in file stond, ik gebiologeerd was aan het kijken naar een aantal meeuwen die al ruziemakend vochten om een stuk Frans brood dat door de één of andere onverlaat was neergegooid. De versie die ik las was in totaal 3 hoofdstukken lang, maar blijkbaar heeft Bach zelf indertijd nog een vierde hoofdstuk geschreven dat sinds een vijftal jaar mee wordt uitgebracht. Geen idee wat daar in gebeurt, maar ik vraag me af of het echt een meerwaarde heeft. Vond het verhaal mooi eindigen nu.

Leuk tussendoortje, zoveel is zeker. De schrijfstijl van Bach werkt goed in combinatie met het thema en ik vraag me af of hij dit in zijn latere werken ook nog zo heeft kunnen uitwerken of dat dit gewoon een toevallige one-hit wonder is gebleken. Misschien wel eens iets meer van gaan opzoeken, als ik ooit door mijn gigantische voorraad van gekochte boeken kom.

3.5*

Soms heb je van die boeken die je echt al geruime tijd liggen aan te staren. Toevallig had ik bij aanschaf een bericht hier op de site geplaatst en tot mijn verbazing dateerde dat al van bijna 10 jaar geleden. Ooit wel eens met goede moed aan begonnen, maar vond het uiteindelijk te taai en legde het weg. Het was het bericht van Rule-Ant waarin werd gezegd dat het betert vanaf de eerste pakweg 80 pagina's dat me uiteindelijk deed beslissen om hier nog eens aan te beginnen. En wat blijkt? Het blijft een even taai boek

maar het betert wel effectief. Of het nu aan de schrijfstijl van Susanna Clarke ligt? Ik weet het niet. Ze schreef het boek blijkbaar wel als een soort kortverhalenboek waarbij ze uiteindelijk de verschillende hoofdstukken aan elkaar linkte zonder aan herschrijvingen te doen maar omdat ze ettelijke jaren aan het verhaal werkte, kan daar dus wel wat verschil in kwaliteit in zitten. In ieder geval is dit een intrigerend verhaal waarbij we ons situeren in een alternatief Groot Brittannië waar magie nog altijd in de lucht hangt, maar waar de magicians verdwenen zijn. Althans toch tot er opeens zowaar twee worden ontdekt en laat dat nu net tegenpolen zijn van elkander. Wat volgt is een leuk relaas waarbij er naar andere werelden wordt gereisd en waar er net meer zit in de verschillende verhaallijnen dan je in eerste instantie vermoedt. Niet alles is weliswaar even interessant (de eerste stukken met Stephen en Lady Pole zijn wel erg taai) maar je blijft toch geïntrigeerd om verder te lezen. Het is in ieder geval een interessant universum dat Clarke hier opbouwt met veel verwijzingen naar het onze en toch tegelijkertijd ook zijn eigen stijl hebbende. Zeker het Engels is soms vreemd met een 'foute' spelwijze van sommige woorden zoals shew in plaats van show.

Geen idee hoe dat in de vertaling zit trouwens. Het verhaal is gelukkig een (semi-) afgerond geheel en hoewel ik ook wel benieuwd ben naar een eventueel vervolg, vrees ik wel dat dat er nooit meer gaat komen. De gezondheid van Clarke wordt er blijkbaar niet beter op en ze heeft al eerder aangegeven dat ze nooit aan dit boek was begonnen mocht ze op voorhand geweten hebben hoeveel moeite het haar ging kosten. Verder vooral knap hoe je eigenlijk sympathie krijgt voor zowel de duffe Norrell alsook voor de charismatische Strange. Dat was in het begin anders..

4*

De regisseur François Truffaut is voor een groot stuk verantwoordelijk voor mijn interesse in Franse cinema en hij deed dat met onder andere twee films: Jules et Jim en Les Deux Anglaises et le Continent. Beiden zijn een verfilming van Henri-Pierre Roché en toen ik de Rainbow Pocket editie tegenkwam van Jules en Jim kon ik het niet laten liggen. Een tijd geleden eens goed voor gaan zitten in de hoop in dezelfde roes terecht te komen als toen ik Truffaut zijn films voor het eerst zag.

Roché bracht zijn debuut uit op 74-jarige leeftijd en putte uit zijn eigen levenservaringen. De man moet ongetwijfeld een interessant leven hebben gehad met fantastische reizen, vrienden en vrouwen, maar die ervaring blijkt niet zo simpel op papier neergezet te kunnen worden. De stijl van Roché is nogal fragmentarisch en zonder echt veel uitdiepingen. Hij lijkt je wel echt te willen meesleuren in de liefde en ik kreeg de indruk dat naarmate ik langer aan één stuk las, zijn stijl me ook beter begon te liggen. Ik moest er echter altijd terug inkomen eenmaal ik het boek een dag of twee had weggelegd. Sowieso komt het verhaal pas echt tot zijn recht wanneer Kathe tevoorschijn komt en het is ook enkel na veel herhaling (het afstoten en aantrekken tussen de drie had ik op den duur wel wat gehad, alsook de wraak die daar uit voortkomt) dat het verhaal in een stroomversnelling komt. Het einde waar Jules uit de auto wordt gezet en Kathe zich te pletter rijdt met Jim naast haar is daarentegen wel erg sterk.

Dit heeft in ieder geval niet dezelfde impact op mij gehad als op Truffaut. De omstandigheden waren nochtans grotendeels hetzelfde (Truffaut vond het boek in een tweedehandsmarkt, hij weliswaar aan de Seine in Frankrijk en ik gewoon in Antwerpen), maar de ervaring waarop ik had gehoopt ontbreekt. Misschien ook wel wat mijn eigen schuld doordat ik niet zo vaak heb kunnen lezen als ik wou.

2.5*

Het was het artikel in Humo (hetgeen dat liv2 hier al eerder heeft gelinkt) dat Juliette: Een Liefde in Snapshots onder mijn aandacht bracht. Ik heb Thé Lau altijd een enorm aimabel man gevonden, maar zijn laatste hersenspinsel was me ontgaan. Ik ben normaal gezien niet iemand die direct de nieuwste boeken koopt, maar voor de aantrekkingskracht van Juliette (schitterende cover ook) wou ik een uitzondering maken. Ik sprong dan ook een gat in de lucht toen ze het boek op de Humo stand op de boekenbeurs weggaven als je al abonnee was of het ter plekke werd. En laat ik nu al ettelijke jaren abonnee zijn..

Juliette: Een Liefde in Snapshots wordt wel eens de moderne Romeo & Julia genoemd. Niet alleen vanwege de naam van één van de hoofdpersonages, maar ook omdat het een allesomvattende liefde beschrijft die zo destructief is dat je weet dat de dood om de hoek ligt. Iets waar Thé Lau jammer genoeg ook mee te maken heeft, want sinds een tijd is het bekend dat de man aan keelkanker lijdt en dat hij niet lang meer te leven heeft. Hij is echter nog steeds still going strong en één van zijn reacties op de nakende gebeurtenis is het neerpennen van deze roman. Alsof hij de adem van de dood in zijn nek voelt jaagt hij de lezer door de romance van Robbie en Juliette en hij doet dit op zo'n manier dat je het boek amper kunt wegleggen. Zelden zo'n vlot lezend boek vastgehad dat doorspekt is met triestesse, humor en vooral pijn. Lau is heer en meester in het opbouwen van een band (ik kreeg het zowaar even moeilijk bij de brief van Breukhout aan Robbie) en het enige hekelpunt dat ik kan vinden is dat het naar het einde toe wel erg duister wordt. Werkelijk alles wat Robbie lief is verwelkt en het is iets wat misschien ook wel aan de gemoedstoestand van de schrijver kan hebben gelegen.

Laat dat je echter niet tegenhouden om Juliette: Een Liefde in Snapshots in de kast te zetten en bij voorkeur te lezen natuurlijk. Thé Lau heeft zich sowieso al bewezen aan de hand van sterke teksten, maar hier doet hij nog een schepje bovenop. Een coming-of-age waar iedereen zich op de één of andere manier wel in zal kunnen herkennen en een boek dat vooral erg mooi is.

Dikke 4*