Ik had I Am Ozzy al ettelijke jaren in mijn boekenkast staan. Ik had het boek indertijd op de terugkeer van een schoolreis naar Londen gekocht met als voornaamste reden om van mijn kleingeld af te geraken. Naarmate de jaren voorbij gingen bleek ik eigenlijk meer en meer geïnteresseerd te geraken in The Prince of Darkness en na een aflevering van The Graham Norton Show waar Sharon Osbourne te gast was, begon het dan toch eindelijk te kriebelen om het boek eens vast te pakken.

En wat heb ik er spijt van dat ik dat niet eerder heb gedaan, want I Am Ozzy is gewoon een heerlijk boek. Wat direct opvalt is dat die typische stijl van de zanger overduidelijk aanwezig is. Iets wat vooral te wijten is aan het feit dat hij geen gebruik heeft gemaakt van een ghost writer, maar alles aan Chris Ayres heeft gedicteerd. Die is er dan ook in geslaagd om Ozzy's manier van doen op papier te zetten waardoor het soms luidop lachen is met de bizarre shit waar hij en zijn kompanen allemaal in terecht zijn gekomen. Al kun je je wel afvragen in hoeverre dit allemaal strookt met de waarheid, want (en dit zegt Ozzy zelf in het voorwoord ook) dit zijn de herinneringen van Ozzy en die zijn vaak wat getroebleerd door het vele drugsgebruik.

Voor de rest is dit een biografie die de gebruikelijke lijnen volgt. Er wordt gestart bij Ozzy's jeugd en er wordt verder opgewerkt naar de beginjaren van Black Sabbath, het grote succes van de band, de solo carrière en de reality show van MTV. Soms wordt er wel wat van de hak op de tak gesprongen (precies alsof Ozzy zich ineens iets herinnerde en schrik had dat hij het terug ging vergeten), maar het boek leest erg vlot. Bovendien is het ook een eerlijk portret en gaat de zanger geen enkel thema uit de weg. De moordpoging op Sharon, het verwaarlozen van zijn kinderen, … Je voelt soms aan dat het hem te zwaar is aan het worden (vooral de dood van Randy Rhoads heeft nog altijd een gapende wonde achter gelaten), maar Ozzy probeert zo goed en zo kwaad mogelijk alles onder woorden te brengen.

Zonder twijfel één van de leukste biografieën die ik al heb gelezen. Ozzy vertelt met veel zelfspot zijn onwaarschijnlijke verhaal en het is er één dat blijft boeien. In mijn editie zijn ook nog eens foto's toegevoegd, maar die hadden wel beter geplaatst kunnen worden. Zoals: niet midden in een hoofdstuk en ook niet voor de gebeurtenissen van de foto's effectief zijn verteld. Verder niets op aan te merken!

4*

Wanneer je een science-fiction liefhebber bent, dan kun je het gewoon niet maken om geen werk van een handvol schrijvers in je kast te hebben staan. Dan denk ik aan een Philip K. Dick of een Arthur C. Clarke, maar vooral ook aan Isaac Asimov. Die wordt toch zowat als de peetvader van de robot science-fiction gezien en in I, Robot komt hij voor het eerst met de 3 wetten der robotica op de proppen. Mooi begin dus om zijn oeuvre te ontdekken.

Het boek bestaat uit 9 kortverhalen van telkens zo'n goede 20 bladzijden, maar het verbaast me eerlijk gezegd dat er blijkbaar collecties bestaan waarin maar een aantal van deze kortverhalen in wordt verzameld. In mijn ogen kun je de 9 verhalen niet los van elkaar zien doordat ze echt wel allemaal met elkander zijn verbonden op de één of andere manier. Soit, het zijn erg vermakelijke verhalen in ieder geval. Asimov neemt je mee doorheen de geschiedenis van de robotica zonder het echt te droog te maken (al vond ik The Evitable Conflict, het laatste verhaal, duidelijk het minste doordat het op den duur teveel van hetzelfde is en het te lang blijft kabbelen zonder echt tot een climax te komen) en maakt er een leuke mix van spanning, originaliteit en humor van. De verhalen hebben allemaal eenzelfde niveau, maar Liar! waar Susan Calvin te maken krijgt met een telepathische robot is denk ik toch wel mijn favoriet uit deze bundel.

Een erg vlotte schrijver in ieder geval, die Asimov. Heb hier nog wel wat van hem in de kast liggen en als dat allemaal van eenzelfde niveau is, dan staat me nog een leuke tijd te wachten. Ik zou I, Robot dan ook als startpunt voor zijn oeuvre willen aanraden. Beetje jammer van het laatste verhaal dat van een minder niveau is, maar voor het overige weinig op aan te merken.

4*

Ik heb Marlene Dietrich altijd een speciaal iemand gevonden. Ze heeft op het grote witte doek een aantal legendarische rollen gespeeld (geïnteresseerden moeten maar eens Der Blaue Engel, Witness for the Prosecution of Rancho Notorious maar eens proberen) maar tegelijkertijd was ze erg afstandelijk en zou ze de laatste 15 jaar van haar leven aan haar bed gekluisterd blijven omdat ze niet wou laten zien dat haar glorie van weleer tanende was.. Ik heb me ondertussen dan ook 3 biografieën aangeschaft om een beter beeld te krijgen van één van de meest gewaardeerde actrices uit Duitsland.

Daarvan is één biografie door Dietrich zelf geschreven, werd eentje geschreven door Maria Riva: Marlene Dietrich by Her Daughter en Blue Angel: The Life of Marlene Dietrich dat geschreven werd door biograaf Donald Spoto. Op goed geluk dan aan die van Dietrich zelf begonnen en die zet meteen al de toon voor eventuele andere boeken over haar, want ze steekt meteen van wal dat zowat 3/4 van de biografieën rond haar persoon niet klopt. Er straalt zelfs een zekere haat tegenover journalisten af de pagina's en handenwrijvend zat ik klaar om het volledige verhaal uit haar mond te horen. Alleen moet je daar nogal lang op wachten en zelfs dan nog blijft ze even mysterieus zoals ze op beeld was. Ich Bin, Gott Sei Dank, Berlinerin is geen biografie in de zin van dat er een aantal feiten tot één geheel wordt gebracht, maar Dietrich kiest ervoor om met thema's te werken. Die variëren van bepaalde regisseurs (Josef von Sternberg natuurlijk) maar ook vriendschappen met onder andere Ernest Hemingway en Burt Bacharach. Ze neemt geen blad voor de mond en dat resulteert in interessante zaken.

Zo is ze vrij negatief over John Wayne (dat is compleet het tegenovergestelde van wat in het recent uitgekomen John Wayne: The Life and Legend van Scott Eyman staat, maar misschien is dit wel zo'n leugen waar Dietrich voor waarschuwde aan het begin) maar naar het einde verzand ze naar mijn gevoel teveel in dit soort randzaken. Wanneer het over beslommeringen over andere mensen gaat (Jean Gabin en Spencer Tracy passeren onder andere), is Dietrich nog interessant genoeg maar heel dat segment over hoe ze in oorlogstijden keer op keer het gevaar opzocht.. Na een paar keer had ik het daar ook wel weer mee gehad. Verder ook een vrij kort boek, zeker voor zo'n carrière als die van La Dietrich, maar misschien vergelijk ik teveel met het Maria Riva boek dat zo'n 800 pagina's telt en nog steeds ongelezen in mijn kast staat.

Hoewel ze dit boek in de eerste plaats heeft geschreven om een antwoord te geven op de talloze andere boeken die over haar zijn uitgekomen, een beetje in de zin van dat dit boek de enige en echte waarheid is, is ze niet allesomvattend genoeg om hier genoeg mee te nemen. Ik blijf absoluut fan van haar films maar hier blijf ik wat op mijn honger zitten dus die andere biografieën zullen ooit ook nog wel eens volgen. Het filmische stuk is het interessantst, heel het stuk in het leger had korter gemogen en haar fin de carrière als zangeres is nog een mooie afsluiter.

3*

Stephen King blijft voor mij toch de schrijver waar ik me altijd graag door laat verrassen. Ik vind weliswaar niet altijd alles even goed van hem, maar ik kan het nooit laten om aan iets nieuws van hem te beginnen. Het mooie is ook dat er kwalitatief niet echt een lijn is te trekken qua jaren en dat zijn recente werk soms beter is dan zijn oudste werk. De andere samenwerking die ik tussen King en zijn zoon Joe Hill had gelezen (Throttle) was dan ook erg geslaagd en ik hoopte van In the Tall Grass hetzelfde of misschien zelfs iets meer.

Die verwachtingen komen dan ook volledig uit, altijd tof natuurlijk. Dit is dan ook vintage King en het fijne is dat je eigenlijk nooit zeker weet welk stuk nu van King is en welk stuk van Hill. Geen idee wat de verhouding in hun schrijven is (misschien brengt Hill enkel maar ideeën aan en schrijft King ze effectief uit?) maar het enige stukje dat ik zeker weet dat van King is, is natuurlijk die Bob Dylan verwijzing naar Subterranean Homesick Blues. Ze voelt een beetje verloren aan weliswaar (qua titel had het stukje uit You're Gonna Make Me Lonesome When You Go misschien iets beter gepast) maar als Dylan fan vind ik dit soort verwijzingen altijd wel fijn. Het uitgangspunt van een broer en zus die verloren lopen in een hoog grasveld lijkt op papier niet veel voor te stellen, maar je voelt de spanning vanaf de eerste pagina's. Zeker wanneer dan ook nog eens andere personages zoals die vader komen opdraven. Zoals wel vaker is bij het werk van King begint het naar het einde iets te zweverig te worden naar mijn zin, maar net omdat dit zo'n kort boek is, is dat niet erg.

Het is tot nu toe maar bij 2 samenwerkingen tussen vader en zoon gebleven en vreemd genoeg wordt deze heel wat lager gewaardeerd dan de voorganger. Ik vond ze in ieder geval allebei de moeite waard en zodoende komt mijn algemeen gemiddelde voor King weer een tikkeltje hoger. King zit nu op 3.80 op 27 gelezen boeken, ik denk dat er geen enkele schrijver is voor mij is die hetzelfde klaarspeelt.

4*

Ik had opeens weer eens zin in een ouderwetse science-fiction en waar kun je dan beter zijn dan bij H.G. Wells? De man is met zijn verhalen verantwoordelijk voor een aantal leuke films (The Time Machine uit 1960 en The Invisible Man uit 1933), maar tot nu toe was de tendens dat ik de films net iets beter vond dan het originele verhaal. Ik was wel benieuwd wat The Invisible Man ging geven.

Grotendeels dezelfde hekelpunten als bij The Time Machine en ook dezelfde score, hoewel Time Machine misschien nog net iets beter is. Soit, het duurde weer een tijd eer de stijl van Wells me wist te pakken, al moet ik wel zeggen dat ook hier dat halverwege dan ook ineens gebeurde, en de opdeling tussen Griffin in het stadje Ipping en Griffin op de vlucht voelt wat gefragmenteerd/geforceerd aan. Hoewel de wetenschappelijke uitleg op zich nog wel leuk gevonden is, is het boek ook overduidelijk sterker in het tweede deel. Weliswaar een beetje afgehaspeld naar het einde toe, het segment met Marvel die na al die jaren een herberg heeft opgestart en stiekem in de dagboeken van Griffin kijkt had wat beter uitgewerkt kunnen worden, maar de strijd tussen Griffin en Kemp maakt veel goed. Voor de rest toch ook weer een verhaal waarvan de invloed in latere boeken/films (mijn versie spreekt zelfs over Hollow Man, een film uit 2002 Kevin Bacon, als Engelstalige titel..) niet onderschat mag worden en dat blijft toch knap voor een boek van ondertussen bijna 110 jaar oud.

Leest vlot, is op zich ook niet zo'n dik boekje natuurlijk, maar ik moet bekennen dat ik eigenlijk meer verwacht bij een schrijver met een status zoals die van H.G. Wells. Soit, dat neemt niet weg dat ik me hier nog wel mee heb geamuseerd en ik blijf wel op zoek naar zijn boeken. De volgende is The Crystal Egg, een verzameling kortverhalen. Ben benieuwd

3.5*

Islands in the Sky is één van de vroegste boeken van Arthur C. Clarke, de man die ons onder andere 2001: A Space Odyssey schonk. Blijkbaar een wat minder bekend werk van de schrijver, maar kon het toch niet laten om dit een tijd geleden in een kringloopwinkel mee te pakken. Een ietwat vergeelde editie weliswaar (mijn Signet editie dateert uit 1960), maar wel in het Engels en dat is hoe ik Clarke het liefste lees.

Hoewel ik daarbij wel hoor te zeggen dat mijn kennis van zijn oeuvre tot nu toe nogal beperkt is. Soit, Islands in the Sky is geschreven als onderdeel van de Winston Science Fiction, een reeks van meer dan 30 boeken, die vooral bedoeld was om jongeren te stimuleren. De opzet was altijd hetzelfde (iemand die nogal handig was met elektronica/luchtvaart/... kwam op een manier in de ruimte terecht) en Clarke pakt dat idee aan door zijn hoofdpersonage een soort van logboek te laten schrijven. Een leuke stijl die vlotjes leest, maar het grote probleem is dat er geen spanningsboog is. Hij laat weliswaar praktisch elk hoofdstuk eindigen met een minieme cliffhanger (die dan alweer op de eerste pagina van het volgende hoofdstuk wordt opgelost), maar een echte verhaallijn ontbreekt. Waarom dan toch nog 3,5* vraag je? Wel, vooral omdat Clarke er in slaagt om in 1952 al een boek te schrijven over iets dat toen nog ver van de mensheid afstond (de maanlanding zou pas in '69 gebeuren) en dat meer dan een halve eeuw later nog steeds realistisch en actueel aanvoelt. De man bezat een schitterende fantasie en had de gave om deze op een simpele en duidelijke manier neer te pennen.

Met nog geen 200 pagina's in de pocket editie is Islands in the Sky bovendien ook nog eens een boek waar je best wel snel doorheen geraakt. Hoogtepunt is zonder twijfel het verhaal van Commander Doyle over hoe hij zijn benen is kwijt geraakt. Misschien een niet al te coherent boek (je kan de hoofdstukken praktisch door elkaar lezen), maar wel een erg tof boek.

3,5*