Net een vakantie naar Italië gehad en wanneer je op het vliegtuig bent aan het wachten, dan is het wel eens aangenaam als je in één of ander vlot lezend pocketje kan duiken. Mijn keuze was op een boek van Robin Cook gevallen die me met Blindsight en Drugs and Death in Key West wel wist te bekoren. Ik heb nog een voorraadje van de man liggen en eigenlijk wat op goed gelukt deze meegepakt.

Harmful Intent (Narcose is de Nederlandse vertaling, ik heb het al vaker gezegd maar is het zo moeilijk om een iets minder flauwe vertaling te vinden?) was de perfecte zinnen-verzetter, als dat überhaupt een correct woord is. Wederom een medisch mysterie en het voordeel aan Harmful Intent is dat het plot van de eerste tot de laatste second interessant blijft uitgewerkt. Toegegeven, de relatie tussen Kelly en Jeffrey is vreselijk geforceerd (vreemd ook dat Kelly uiteindelijk een veel sympathieker, intelligenter en empathischer personage dan Jeffrey blijkt te zijn) maar Devlin straalt genoeg angst uit op de lezer om de soms wat vreemdere acties van de hoofdpersonages geloofwaardig te maken. Naar het einde toe ontspoort het een tikkeltje (vooral omdat het hele Matt, de advocaat die het brein blijkt te zijn, gedoe niet zo deftig wordt uitgewerkt), maar het is maar een klein hekelpunt in een voor de rest vermakelijk geheel. Wel de eerste keer trouwens dat ik een schrijver zo abrupt reclame voor zijn eigen oeuvre weet maken. In een gesprek tussen de anesthesist en zijn (binnenkort te overlijden) patiënte vraagt de ene aan de andere of hij het boek Coma van Robin Cook heeft gelezen. Neen antwoordt de andere maar hij heeft wel de film gezien..

Blindsight blijft tot nu toe het beste wat ik van Cook heb gelezen, maar ik ga er vanuit dat daar ook een beetje nostalgie aan te pas komt. Soit, het oeuvre van Cook ontleent zich perfect voor een aantal uurtjes hersenloos vermaak en zijn op zich intelligent genoeg om er nog wel eens wat van op te steken. De uiteindelijke reden achter heel het mysterie is wat vergezocht, maar een mens wilt op verlof niet te kritisch zijn

3.5*

Ik ben zelf nu niet meteen de grootste Charlie Chaplin fan (geef mij maar Harold Lloyd of Buster Keaton wanneer het om komieken uit het oude Hollywood gaat) maar een tijd geleden vond ik dit boek voor anderhalve euro in de Kringloopwinkel. Een boek dat in 1977 - de Nederlandse vertaling dateert uit 1978 - door Frederick Sands (Chaplin's buurman in Zwitserland) werd geschreven en juist doordat het werd geschreven in een tijd dat Chaplin nog leefde, al zou hij uiteindelijk alsnog in 1977 overlijden, geraakte ik geïnteresseerd.

Ik had er verder geen idee wat ik er van moest verwachten, maar Sands levert een interessante biografie af. Hij volgt de ietwat platgetreden paden die dit soort biografieën altijd bewandelen, maar hij is soms een vlieg op de muur en schaamt zich niet om van tijd tot wijlen eens iets negatiefs over zijn buurman te zeggen. Hij heeft het eerst in aparte hoofdstukken over het leven van Oona en dat van Chaplin vooraleer ze elkander leerden kennen (dat van Chaplin is aanzienlijk langer aangezien die toen al 53 jaar was terwijl Oona nog maar 17 jaar was..) om nadien de focus op hun leven samen te leggen. Daarna volgen korte hoofdstukken over de verschillende kinderen, die weliswaar iets te kort door de bocht zijn omdat je over bijvoorbeeld Geraldine Chaplin echt wel veel meer kunt vertellen dan hetgeen Sands nu doet, en naar het einde vooral wat vleierij over hoe de acteur eindelijk de waardering heeft gekregen die hij verdiende. Merkwaardig eigenlijk als je beziet in welke mate hij vandaag (en evengoed toen hij nog leefde) populair is. Ik denk dat veel van zijn tijdsgenoten jaloers zouden zijn.

Maar dat zal dan wel weer typisch Chaplin zijn lijkt me. Absoluut geen makkelijk karakter en dat beseft Sands ook. Ik vraag me wel af in hoeverre de acteur eigenlijk zijn medewerking heeft verleend aan dit boek. Oké, er zitten wel een aantal persoonlijke foto's tussen maar op het einde van zijn leven lijkt Chaplin toch echt niet meer in staat te zijn om nog maar iets te doen zonder dat Oona er aan te pas komt. Misschien heeft zij meegeholpen of is het allemaal uitgebracht zonder medeweten van de Chaplin's? Ik vrees dat we het nooit zullen weten.

Nipte 3.5*

Toegegeven, ik ben er een wat rare volgorde op aan het nahouden. Het is normaal gezien niet de bedoeling dat je eerst de Lord of the Rings saga leest om dan over te schakelen naar The Hobbit, maar ik had een tijd geleden gewoon meer in zin in de avonturen van Frodo dan in die van Bilbo. Het is echter het plan om de volledige Midden-Aarde cyclus eens aan te pakken en dan moet de Hobbit uiteraard volgen. Dit verhaal zat wel wat verser in mijn geheugen (de films gezien + nog recenter herlezen dan Lord of the Rings), maar ik had er wel zin in.

Het oogt echter een beetje pijnlijk wanneer je dit vlak na de Lord of the Rings trilogie leest. Het is natuurlijk het eerste boek in Midden-Aarde en J.R.R. Tolkien had toen waarschijnlijk nog niet de bedoeling om hier zo'n groot universum van te maken, maar werkelijk in elk opzicht is dit minder dan hetgeen later zou komen. Hoewel The Hobbit vlotter leest, voelt de schrijfstijl kinderachtiger aan. De toevoeging van de verteller is onnodig, maar de anti-climax is hetgeen me nog het meest teleurstelde. Sowieso start de strijd met de vijf legers wat abrupt, maar om dan Thorin, Fili & Kili te laten sterven met één a twee regels? Komaan, neem dan toch de moeite om die strijd effectief te beschrijven! Nu krijgt Bilbo een steen op zijn kop, wordt hij na de veldslag wakker en krijgen we alles uit tweede hand te horen... Soit, dat neemt echter niet weg dat dit nog altijd wel een erg vermakelijk tussendoortje is. Bilbo blijft een aimabel figuur en ook de Dwergen zijn een bont gezelschap en voor een keer stoorde ik me niet aan de muzikale intermezzo's die doorheen het verhaal zijn geweven.

Het probleem voor mij ligt hem voornamelijk in het feit dat het allemaal zo weinig om handen heeft. The Hobbit is qua pagina's zowat de helft van één van de drie boeken van Lord of the Rings en hoewel dat ervoor zorgt dat er hier een goede vaart zonder al te veel inzakkingen (vind het segment bij Beorn niet zo boeiend) in zit, voelt de reikwijdte van de queeste wat teleurstellend aan.

3.5*

Blijkbaar moet The Hunger Games indertijd toch wat voor een hype gezorgd hebben. Ik leerde het bestaan van de trilogie weliswaar pas kennen na de films met Jeniffer Lawrence in de hoofdrol en hoewel ik wel eens wou zien of die status terecht was, was de zin er nooit om dit eens kennis te maken met boek (of film). Dat was toch zo totdat ik de volledige trilogie in het Engels vond in de Kringloopwinkel voor de spotprijs van 0.50 euro per boek. Uiteraard meegenomen en een paar dagen geleden eens in het eerste deel begonnen.

Dat het concept nogal wat wegheeft van Battle Royale is al veelvuldig aangekaart, maar dat neemt niet weg dat dit best wel een erg vermakelijk werkje is geworden. Ik herinner me dat er indertijd werd gezegd dat dit de nieuwe Harry Potter franchise ging worden, maar daarvoor is het bij vlagen toch ietwat te kinderachtig geschreven. Het is moeilijk om er juist de vinger op te leggen waar het misloopt, maar je voelt dat dit echt geschreven is voor de Young Adult en het oogt allemaal zo plat en eenvoudig. Tegelijkertijd weet Suzanne Collins er wel een serieuze vaart op na te houden en dat resulteert dan wel in een page turner. Heb denk ik ongeveer 3 avonden gespendeerd om aan het einde te geraken en dat is toch altijd een goed teken als je het mij vraagt. Beetje jammer wel dat de aandacht echt volledig op Katniss is komen te liggen. Peeta krijgt naarmate het boek vordert ook wel wat meer diepgang, maar de andere tributes bijvoorbeeld zijn nogal kleurloos. Naar het einde toe verliest het ook allemaal wel wat zijn vaart. Dat getouwtrek van Katniss (ik hou van Peeta, ik hou niet van Peeta) begint wat zijn glans te verliezen en het is eigenlijk wachten tot ze terug in hun district aankomen.

Want de Hunger Games zijn dan misschien wel gedaan, dat betekent niet dat het leven zomaar verder gaat zoals ervoor. Daarvoor moeten we echter wachten op het tweede deel en als er iets is dat Collins zeker en vast goed doet, dan is het je benieuwd maken naar de sequel. Soit, vlotjes geschreven en een vermakelijk dingetje maar die hoge score van meer dan 4*? Er zijn betere boeken te vinden.

Dikke 3.5*