Het is erg. Ik lees een boek van een bepaalde schrijver, vind dat goed en schaf dan een hoop andere boeken uit zijn/haar oeuvre aan om uiteindelijk met een resem ongelezen verhalen in de kast te staan. Niet dat ik ze niet wil lezen, ik heb gewoon een te grote voorraad en ben sowieso niet zo te vinden om een schrijver continu te lezen. In een poging de voorraad van Philip K. Dick wat te verminderen ben ik eens begonnen aan deze Galactic Pot-Healer.

En weggeblazen. Ik vond The World Jones Made al wel goed, maar dit is toch nog een niveautje hoger. Een combinatie van science-fiction, filosofie, humor, menselijkheid maar bovenal gewoon een erg vlot lezend verhaal maakt van Galactic Pot-Healer één van de meest interessante science-fiction boeken die ik al heb gelezen. Je vraagt je dan af waarom ik tot 'maar' 4* kom en dat is voornamelijk te wijten aan het ietwat abrupte einde en het feit dat ik gerust nog wel wat extra bladzijden had willen lezen met wat meer uitweidingen. Glimmung haalt een gigantische bende naar zijn planeet voor de kathedraal, maar met uitzondering van Joe en Mali Yojez blijft iedereen wat onderbelicht. Dat neemt gelukkig niet weg dat er hier erg interessante elementen in worden aangebracht. De Kalends met hun alwetend boek onder andere maar ik vond vooral het stuk in Mare Nostrum (de oceaan) erg sterk met de ontdekking van het lijk van Joe, de zwarte kathedraal en natuurlijk het tevoorschijn komen van de andere Glimmung.

Dit smaakt in ieder geval naar meer, zoveel is duidelijk. Heb nog wel wat science-fiction liggen, maar ik denk dat Galactic Pot-Healer wel eens tot één van mijn favorieten zou kunnen uitgroeien. Zoals gezegd een beetje jammer dat het uiteindelijk een dun boek is en dat Philip K. Dick het nogal summier houdt bij vlagen, maar misschien is dat wel de beste keuze geweest.

4*

Die verplichte boeken die je moest lezen als taak voor school hebben dan toch hun nut gehad. Ik ben altijd meer van de mening geweest dat ik wel zelf zoek wat ik wou lezen, maar op de lijst van de leerkracht stond Schaduw van de Wind. Ik werd weggeblazen en vreemd genoeg bleef dat geruime tijd het enige boek dat ik van Carlos Ruiz Zafón had gelezen, althans tot ik afgelopen week dit kortverhaal op het Boekenfestijn vond.

Een dun boekje, maar dat het zo dun ging zijn had ik dan ook weer niet verwacht. Halverwege zijn er een aantal tekeningen/schilderijen te vinden en op het einde staat dan nog eens wat reclame voor de schrijver zelf. Het feitelijke verhaal duurt uiteindelijk maar zo'n 21 pagina's en je bent er vrij snel doorgelezen. Dat neemt echter niet weg dat dit op zich wel garant staat voor een vermakelijk kwartiertje. Zafon zijn schrijfstijl is even vlot als dat ik me hem herinnerde en hij weet met een beperkt aantal pagina's toch weer een mooie sfeer te creëren. Al vind ik het wel jammer dat hij niet meer moeite heeft gedaan om de symboliek iets beter neer te zetten. Nu voelt het einde wat aan als een anticlimax doordat het voorbij is eer je het door hebt.

3,5*

Ik ben altijd wel te vinden voor een boek van Stephen King. Of het nu zijn epossen zijn zoals The Dark Tower of de wat compactere verhalen zoals Pet Semetary... Ik vind er meestal wel mijn gading in. De man heeft natuurlijk hier en daar wel eens een misser op zijn naam staan, maar er zit altijd wel iets enorm intrigerend in hetgeen hij neerpent. Met veel zin dan ook aan Gerald's Game begonnen maar even leek het erop alsof ik me hier serieus mispakt had.

Waar King normaal gezien een meester is in opbouw (al neemt hij daar soms zelfs teveel tijd voor), is de premisse van Gerald's Game al na het eerste hoofdstuk duidelijk. Jessie blijft vastgeketend achter op het bed terwijl manlief dood op de grond ligt en wat volgt is een relaas van Jessie en de stemmen in haar hoofd. King probeert wat meer diepgang te brengen door een wel erg pijnlijk verleden tot in de puntjes te beschrijven en hoewel dat blijft boeien, is het niet hetgeen waarom ik juist zo'n fan ben van de man. Halverwege leek er teveel herhalende focus op de incestueuze relatie tussen kleine Jessie en haar vader te zitten en dan doet King weer waar hij goed in is. Ik kan me al niet meer herinneren hoe vaak ik met The Joker van de Steve Miller Band heb mee gekweeld, maar die simpele openingstekst krijgt hier een lugubere tint mee. King schiet in een stroomversnelling en het einde met de brief naar Ruth doet perfect wat het moet doen. Je blijft met een erg vervelend gevoel achter (hoe die confrontatie tussen Joubert en Jessie wordt beschreven met Joubert die de noodkreten van Jessie nadoet.. Kippenvel!) en dat is wat ik zoek in King.

Hij raakt je en volgens mij is hij de enige die me avond na avond in een boek laat lezen waarin een incest relatie tot in de puntjes wordt beschreven. Geen gemakkelijke thematiek en toch... Hij flikt het maar weer. Gerald's Game is niet één van zijn beste boeken, verre van zelfs, maar in mijn ogen is het het waard om dit toch tot het einde door te lezen. Is vorig jaar verfilmd en op Netflix uitgebracht, vraag me af hoeveel er van het boek is overgebleven.

3.5*

Stephen King, de man die sneller boeken schrijft dan zijn schaduw. Hij heeft er ondertussen een indrukwekkend oeuvre op nagehouden en zo af en toe besluit hij eens een ietwat korter verhaal neer te pennen. The Girl Who Loved Tom Gordon is geschreven in een periode dat King het wat moeilijker had (zijn Dark Tower cyclus zat onder andere een beetje vast en het zou er niet op beteren aangezien hij in juni 1999 een zwaar auto-accident kreeg) en ik had nog wel eens zin in een iets korter verhaal van de schrijver.

Het zou verkeerd zijn om al zijn dunnere boeken over dezelfde kam te scheren, maar ik blijf het hier en daar toch wat tussendoortjes vinden. King is op zijn best wanneer hij zijn verhaal echt kan opbouwen (al loopt dat zoals met Dreamcatcher ook wel eens in het honderd) en dat ontbreekt hier een beetje. Knap hoe hij het verhaal van een 9-jarig meisje (bijna 10 en ze zag er ook wat ouder uit) toch wel over de gehele lijn boeiend weet te houden, maar ik had het op den duur wel wat een beetje gehad met de beschrijvingen van de bossen. Het beklemmende dat hem meestal zo typeert (je moet Pet Sematary maar eens lezen als je me niet gelooft) ontbreekt hier een beetje. Toch is dit wel weer een boek dat typisch King is, enkel hem lukt het om mij een volledige dag in het zonnetje te laten zitten terwijl ik de ene na de andere pagina omsla. Alleen een beetje jammer dat hij hier weer volop zijn fascinatie voor honkbal laat zien. Het is een sport waar ik eigenlijk bitter van ken, laat staan dat de spelregels en al die namen me iets zeggen, en dat zorgt hier en daar wel voor een minder interessant stuk in het geheel.

King heeft beter geschreven, maar King heeft zeker en vast ook slechter geschreven. Misschien een goede keuze als introductie van wat hij ongeveer doet, de gebruikelijke elementen zijn in ieder geval wel aanwezig, maar ik betwijfel of dit met een herlezing nog zijn niveau blijft behouden. Iets wat bij zijn echt goede boeken wel het geval is.

Kleine 3.5*

Her en der las ik de commentaar dat Children of Dune en deze God Emperor of Dune de taaiste boeken in de 6-delige Dune saga van Frank Herbert zijn. Dat leek me wat straf te zijn aangezien ik Dune Messiah toch wel tot nu toe de moeilijkste om door te komen vond en aangezien ik Children of Dune echt goed vond, ging ik er vanuit dat ik met God Emperor of Dune ook weinig problemen ging hebben. Ik zal het al maar op voorhand zeggen: ik heb me daar serieus in vergist en heb me hier echt moeten doorworstelen.

Het "erge" is dan ook dat Herbert af en toe opeens zijn oude niveau terug weet te benaderen zodat je het gevoel krijgt dat er een stroomversnelling zit aan te komen om dan uiteindelijk terug tergend traag naar het geneuzel van zandworm Leto te luisteren. Ten opzichte van de vorige drie boeken is er een erg grote tijdssprong genomen en hoewel het begin nog heerlijk mysterieus is met het stelen van de boeken, is het daarna gewoon een slepend geheel. Vanwege de tijdssprong zitten we met nagenoeg allemaal nieuwe personages (Leto kun je moeilijk nog dezelfde noemen als in Children of Dune en verder schiet alleen maar - gelukkig - een kopie van Duncan Idaho over) en weinigen daarvan zijn van eenzelfde niveau als bijvoorbeeld Stilgar, Gurney, Jessica of Paul waren. Het is simpelweg gewoon ook teveel herhaling met Moneo die op audiëntie wordt geroepen, Siona die verscheurd is tussen wat ze nu van Leto moet vinden en vooral de beslommeringen van Leto over hoe hij met iedereen het goede voorheeft. Het einde nodigt op zich nog wel uit om aan het volgende deel te beginnen, maar ik hoop dat Herbert daar toch zijn gebruikelijke niveau haalt.

Want hoewel God Emperor of Dune echt wel zijn goede aspecten en ideeën heeft, is het op den duur hersenloos doorlezen om te zien of er nog iets spannends gebeurt. In Heretics of Dune gaan we (verrassing verrassing!) nog eens een tijdssprong tegemoet. Een trucje waar ik het ondertussen wel wat mee gehad begin te hebben eerlijk gezegd, maar misschien verrast Herbert me toch nog. Ik ben nog nooit zo ver gekomen in de Dune reeks, laat ik dan maar doorzetten ook.

Nipte 2.5*

Normaal gezien neem ik altijd een medische thriller van Robin Cook mee wanneer ik op vakantie ga, maar dit jaar had ik eens voor zwaardere lectuur gekozen aan de hand van Schuld & Boete van Dostojevski. Die was me ook erg goed bevallen, maar ik wou de jaarlijkse traditie van een Cook boek te lezen niet onderbreken en dus een tijdje geleden aan Godplayer begonnen. Ik had alleen niet verwacht dat het een even flauwe bedoening ging worden als de inspiratieloze vertaling van de titel.

Het is in ieder geval tot nu toe het oudste boek dat ik van de auteur heb gelezen en ik vraag me af of zijn oudere werk (mijn favorieten Blindsight en Harmful Intent bevinden zich allebei in begin jaren '90) daar in het algemeen niet onder te lijden zal hebben. Een plotje waarbij je al wel de thema's aanvoelt die de schrijver later veelvuldig zou gaan gebruiken, maar wel een anti-climax van jewelste doordat de zogenaamde twist al vanaf de eerste pagina's te verwachten is. Dat neemt niet weg dat dit nog altijd wel vlotjes leest en dat Cassi best nog een aimabel personage is. Misschien hier en daar iets te zeurderig maar dat terzijde. Het probleem zit hem echter de slappe uitwerking van Kingsley. Een personage dat een grote rol speelt in het boek en bovendien de moordenaar is, maar zijn uiteindelijke drijfredenen? Cook probeert in te spelen op de homofobie van de jaren '80 waar de angst voor AIDS welig tierde en geraakt uiteindelijk niet verder dan een uitleg van misschien een paar zinnen. Een gemiste kans in ieder geval aangezien dit sowieso niet één van de dikste boeken van Cook is en dus best nog wel wat extra uitleg had mogen krijgen.

In ieder geval het zwakste dat ik tot nu toe van de man heb gelezen. In een oeuvre van om en bij de 35 boeken (op moment van schrijven) kan er echter altijd wel eens een minder boek tussen zitten. Ik heb Coma en Sphinx nog liggen + nog een 5 anderen dus benieuwd wat die gaan geven. Misschien toch eens wat meer gaan lezen, anders ben ik pas over 7 jaar door mijn voorraad heen.

2.5*

Nadat ik gisteren een omnibusfilm gezien had over het werk van Edgar Allan Poe, Histoires Extraordinaires voor de geïnteresseerden, wou ik wel eens wat meer van zijn werk beginnen lezen. Ik wou oorspronkelijk eens naar de bibliotheek fietsen, maar blijkbaar had mijn moeder ooit eens een omnibus gekocht genaamd Fantastische Vertellingen. Dat natuurlijk meteen uit de kast gaan vissen en The Gold Bug, oftewel De Gouden Kever, was het eerste kortverhaal in de bundel.

Niet meteen een goede opener als je het mij vraagt. Geen idee of het de stijl van Poe is of eerder een keuze van de uitgeverij, maar qua opmaak is hier wel wat op aan te merken. Geen onderverdeling in hoofdstukken, geen alinea's, … Gewoon een hele lap tekst en dat bladzijde na bladzijde. Soit, de essentie is een soort van detective verhaal met een avontuurlijk tintje à la Treasure Island. Het probleem is echter dat het boek gewoonweg geen spanningsboog heeft. Vind sowieso de keuze van Poe om het trio eerst de schat te laten vinden en nadien pas uit te leggen hoe het mysterie in elkaar zit nogal vreemd en onnatuurlijk. Daar komt gelukkig nog wel bij dat de ontknoping leuk in elkaar zit. Het is mooi meegenomen dat ik sowieso te vinden ben voor dit soort geheimschrift raadseltjes, maar Poe weet het in het algemeen leuk te brengen. Het personage Jupiter zal hoogstwaarschijnlijk al wel eens ergens wat relletjes hebben veroorzaakt, hoe vaak is Kuifje in Congo al niet in het nieuws gekomen, maar ik vond vooral zijn dialogen erg vervelend lezen.

Ik wil Poe zeker en vast nog niet afschrijven op één verhaal, maar ik verwacht toch wat meer van de andere titels in het boek. Onder andere Murders in the Rue Morgue, The Black Cat en The Pit and the Pendulum lijken me wel wat. The Gold Bug is zeker en vast niet slecht en leest vlotjes, maar ik hoopte op meer.

3*

De vroege jaren '70 issues van de comicreeks van The Avengers (specifiek issue 89 tot en met 97) kregen titels die op een manier verwezen naar bekende science-fiction boeken/films. Zo was er The Andromeda Swarm: een verwijzing naar The Andromeda Strain van Michael Crichton, War of the Weirds: een verwijzing naar War of the Worlds van H.G. Wells en ook Something Inhuman This Way Comes: een verwijzing naar Ray Bradbury's Something Wicked This Way Comes. De Kree/Skrull War (waar bovenstaande verhaallijn over gaat) is één van de beste uit Marvel geschiedenis en ik was best geïntrigeerd door de hommages.

Ik had dan ook liever Something Wicked This Way Comes van Bradbury gelezen, maar kwam op een bibliotheekverkoop eens toevallig deze The Golden Apples of the Sun mee en dan maar met dit boek de gok gewaagd. Een verzameling van kortverhalen die tussen de vroege jaren '40 en de vroege jaren '50 werden geschreven en die van tijd tot wijlen erg tot de verbeelding spreken. De toon wordt meteen gezet met The Fog Horn en Bradbury weet het niveau redelijk consistent te houden. Niet alles is even goed weliswaar (The April Witch is nog zo'n uitschieter maar het laatste verhaal, waar de collectie ook zijn titel vandaan haalt, stelt dan weer teleur) maar algemeen gezien is dit een erg geslaagde verhalenbundel. Bradbury heeft een vermakelijke en vlotte schrijfstijl (doet me wat denken aan Philip K. Dick, Arthur C. Clarke en Isaac Asimov in de zin van science-fiction behapbaar maken) en hij weet in een handvol pagina's gemakkelijk een volledige wereld te schetsen. Soms schrijnend, soms enorm droog en soms ook (jammer genoeg) redelijk saai.

In ieder geval nodigt dit wel uit naar meer. Fahrenheit 451 lijkt het bekendste te zijn van de hand van Bradbury dus ik denk dat ik daar misschien nog wel het meeste kans op maak. Al blijft de interesse naar Something Wicked This Way Comes toch ook nog overeind (Bradbury maakte op zijn beurt dan natuurlijk weer een hommage naar Shakespeare's MacBeth) dus we zullen wel zien wat de toekomst brengt.

3.5*

Het was Bob Dylan die met een stuk uit zijn nummer Ballad of a Thin Man (You've been through all of. F. Scott Fitzgerald's books. You're very well read. It's well known) het eerst mijn aandacht legde op de schrijver F. Scott Fitzgerald. Een tijd daarna besloot Woody Allen hem te laten opdraven in Midnight in Paris en kwam ik hem ook nog eens tegen in A Moveable Feast van Ernest Hemingway. Hoog tijd dus om eens te gaan zien waarom deze mensen die ik hoog heb zitten het nodig vonden om de schrijver op de één of andere manier in hun oeuvre te verwerken.

Ik heb 3 boeken van Fitzgerald liggen (deze, Tender Is the Night en The Love of the Last Tycoon) en dan eigenlijk wat op goed geluk deze gekozen. Jammer genoeg heb ik een paar jaar geleden de verfilming van Baz Luhrmann gezien en dat is eigenlijk naar mijn gevoel een vrij getrouwe verfilming waardoor het nieuwe er hier wat vanaf was. Wat overblijft is een erg vlot geschreven boek (meerwaarde trouwens om het in het Engels te lezen aangezien de stijl van Fitzgerald erg leuk leest), maar waar de klassiekerstatus me wat van ontgaat. Toegegeven, The Great Gatsby bevat wel een aantal interessante elementen. De jaren '20 van vorige eeuw spreken sowieso tot mijn verbeelding en hoewel de mengeling van decadentie, mensen die op zoek zijn naar een doel in hun leven en de Grote Liefde een interessante mix is, staat Fitzgerald bij sommige gebeurtenissen gewoon te weinig stil. Mijn Penguin versie telde uiteindelijk maar een 170 pagina's en daar had gerust iets meer uitweiding in mogen zitten. Het laatste hoofdstuk na de dood van Gatsby is echter van een schoonheid die Fitzgerald daarvoor nooit wist te benaderen.

Triestig eigenlijk dat Fitzgerald de heropleving van het boek zelf nooit meer heeft meegemaakt. Bij zijn dood in 1940 beschouwde hij zich als een mislukkeling en dacht hij dat zijn oeuvre vergeten was. The Great Gatsby kende echter een serieuze opleving in de Tweede Wereldoorlog en verkreeg sindsdien zijn nu gekende status. Een status die in mijn ogen wat overgewaardeerd is, maar ik ben toch benieuwd naar de rest van zijn werk.

3.5*