Ik moet zeggen dat het eerste verhaal uit de Fantastische Verhalen omnibus van Edgar Allan Poe me nog niet helemaal wist te bekoren. The Gold Bug is weliswaar een vermakelijk verhaaltje, maar ook niet meer dan dat en ik verwachtte nu eenmaal meer van een schrijver die zo'n invloed heeft gehad. Het is een omnibus van 19 verhalen en het zou verkeerd zijn om de schrijver op één werk af te rekenen, dus gisteren aan The Facts in the Case of M. Valdemar begonnen.

En hoewel ik hier ook nog niet helemaal overtuigd ben, is dit wel een serieuze stap in de goede richting. Een kortverhaal van nog geen 10 pagina's lang, maar Poe weet een leuke sfeer te creëren. Hij maakt geen aanduiding dat zijn relaas van een stervende te hypnotiseren een werk van fictie is, blijkbaar moet dit indertijd ook wat schandalen hebben veroorzaakt met mensen die ervan overtuigd waren dat het echt gebeurd was, en dat geeft eigenlijk wel een leuke vibe aan het geheel. Daarbovenop valt het op dat Poe zich wel verdiept heeft in de medische wereld (hij geeft vrij gedetailleerde beschrijvingen zoals de gele pus uit de ogen) en is vooral het einde gewoon lekker smerig. Een interessant uitgangspunt in ieder geval en een mooie analogie met de dood die niet overwonnen kan worden.

Poe's vrouw, Virginia, was ook het slachtoffer van tuberculose en zou 5 jaar na de eerste symptomen (en 2 jaar na het uitbrengen van dit verhaal) overlijden. Was The Facts in the Case of M. Valdemar een manier van Poe om met de ziekte om te gaan? Ik weet het niet, maar het zorgt wel voor een sterk kortverhaal.

Kleine 4*

The Fall of the House of Usher is naar mijn gevoel één van de bekendste verhalen van Edgar Allan Poe. Lange tijd geleden eens een verfilming van het verhaal gezien (of toch iets dat bepaalde elementen eruit gebruikte) en ik was wel benieuwd wat het originele verhaal voor me in petto ging hebben. De stijl van Poe lijkt me meer en meer te beginnen liggen en ik verwachtte een verhaal van eenzelfde niveau als The Black Cat en The Purloined Letter.

En The Fall of the House of Usher mag er zijn, maar Poe heeft beter werk afgeleverd. Het is een verhaal dat alle typische elementen van de schrijver (onder andere een naamloze verteller) bevat, maar het werd nooit echt dreigend. Vreemd eigenlijk, want het uitgangspunt is wel smakelijk te noemen. Roderick die als hypochonder door het leven gaat (en dit zelfs in zulke mate dat hij besluit zijn eigen zuster levend te begraven) vormt samen met het duistere huis een goede kapstok voor dit soort horror, maar bijvoorbeeld het intermezzo met Roderick die een liedje begint te zingen.. Het breekt in ieder geval de duistere sfeer die Poe voor de rest wel goed weet op te bouwen. Het valt toch ook wel weer op hoeveel latere werken beïnvloedt zijn door het schrijfsel van Poe. De barst in het huis van Usher deed me meteen weer zin hebben in de Rode Ridder strips waar Bahaal iets gelijkaardig flikt.

Vermakelijk, dat staat vast. Poe blijft voor mij nog steeds een schrijver die ietwat overgewaardeerd aanvoelt (onder voorbehoud, ik moet nog 11 van de 19 verhalen uit mijn bundel lezen), maar wiens invloed niet mag onderschat worden. The Fall of the House of Usher is een lekker lopend verhaal, maar ik heb andere favorieten.

3.5*

Ik dacht altijd dat Le Fantôme de l'Opéra van origine een Engelstalig boek was. Misschien een wat vreemde gedachtegang aangezien dit zich duidelijk in Parijs afspeelt, maar ik zag er dus geen graten in om dit in een Engelstalige editie te kopen. Ik probeer zo veel mogelijk in de originele taal te lezen, maar aangezien mijn Frans toch niet goed genoeg is (ergens wel, maar ik doe er dan gewoon te lang over naar mijn goesting) ging het sowieso toch een Nederlandse vertaling zijn en laat ik nu net even vlot in het Engels als in het Nederlands lezen.

Een lange aanloop dus om te zeggen dat er waarschijnlijk wat Engelse namen in deze review zullen passeren. Net zoals zovelen was ik op zich al wel bekend met het verhaal van Gaston Leroux. De verfilmingen zijn bijna ontelbaar (en ook enorm wisselend qua kwaliteit, vergelijk de versie uit 1943 met een geweldige Claude Rains maar eens met het misbaksel dat Dario Argento er van maakte) en toch blijft dit enorm fris. Een kort boekje, mijn versie heeft maar een goede 110 bladzijden geloof ik, maar ook eentje dat erg vlot leest. Door de korte hoofdstukken - een overblijfsel van het feit dat dit oorspronkelijk in serial vorm in de Franse kranten is uitgebracht - krijg je vaak zin om er nog eentje meer te lezen en voor je het weet bevind je je met Raoul en de Persian in de martelkamer. Alleen jammer dat het verhaal daar opeens zijn drive begint kwijt te spelen en dat Leroux zijn boek met een anti-climax van jewelste eindigt. Ik had toch nog net iets meer een confrontatie tussen de grote held en de grote slechterik verwacht, maar die blijft uit. Toch een beetje teleurstelling als je het mij vraagt.

Ik ben altijd wel fan van dit soort oude "griezelverhalen". Ik heb nog altijd net iets meer een voorkeur voor het werk van Robert Louis Stevenson, maar dit stond toch ook garant voor twee vermakelijke avondjes. Beetje jammer van het wat abrupte einde dus, maar ik begin me af te vragen of ik geen geknipte versie heb gelezen aangezien ik nergens krantenartikels of politieverhoren zoals J.Ch. beschrijft heb gezien..

3.5*

Ik ben de laatste tijd bezig met een omnibus van Edgar Allan Poe te lezen, maar zo'n 19 kortverhalen achter elkaar.. Het is een tikkeltje teveel. Vandaar dat ik er eens even een ander boek heb tussen gelezen. De oplettende lezer heeft ondertussen al beseft welk boek dat was en ik moet zeggen dat ik eigenlijk erg benieuwd was naar deze A Farewell to Arms. Hemingway behoort sowieso al tot één van mijn favoriete schrijvers en dit scheen één van zijn beste te zijn.

Al vind ik A Moveable Feast nog net iets beter, maar het mag duidelijk zijn dat A Farewell to Arms een erg sterk boek is. Hemingway verdeelt zijn semi-autobiografisch (in de zin dat hij de inspiratie bij zichzelf haalde, hij is effectief ambulancier in Italië tijdens de Eerste Wereldoorlog geweest, maar verzint er flink wat bij) verhaal in 5 'boeken' waarvan enkel het derde wat slepend aanvoelt. Het is vooral Hemingway's afstandelijke stijl die gecombineerd wordt met een liefdesverhaal dat erg goed blijkt te werken. Het derde boek is dan ook het enige deel waar de geliefden uit elkaar zijn en dat voel je. Wat daarna volgt is Hemingway op zijn best. De liefde tussen Henry en Cat is voelbaar in elke zin en alles is rozengeur en manenschijn waarna Hemingway je een serieuze schop in de maag geeft met het laatste hoofdstuk. De dood van zijn zoon, Catherine die sterft (wat nog eens sterk wordt weergegeven door Henry's gedachtegang) en Henry die eenzaam door de regen terug naar het hotel slentert. Schrijnend en toch o zo mooi.

Wie dit boek nog niet heeft gelezen kan het beste de film Silver Linings Playbook mijden aangezien daar een serieuze spoiler inzit, maar je doet er sowieso goed aan om A Farewell to Arms zo snel mogelijk te lezen. Er schijnt een speciale editie te bestaan met onder andere alternatieve eindes dus naar goede gewoonte (ik deed het ook met A Moveable Feast) daar eens achter gaan.

Dikke 4*

Ik heb even getwijfeld of ik me direct ging wagen aan de andere verhalen uit Tolkien's sprookjesomnibus (met daarin Smith of Wootton Major, deze Farmer Giles of Ham en Tree and Leaf) nadat Smith of Wootton Major me zo lelijk was tegengevallen. Geen idee wat Tolkien bezielde toen hij dat schreef, maar het is het slechtste verhaal dat ik van hem ken. Ik las echter het begin van Farmer Giles of Ham en dat leek al heel wat meer op de stijl die ik van de schrijver gewend ben. Uiteindelijk toch maar doorgelezen en daar ben ik tevreden om.

Want Farmer Giles of Ham is in alle opzichten een leuk boekje. Vooral de knipoog dat het zich allemaal in een middeleeuwse versie van Groot-Brittannië afspeelt (het huwelijk tussen Tam en Ham waar dan Thame uit voortvloeit, wat dan weer een bekende rivier is) is wel een erg leuke gimmick. Net als in de Smith zitten hier weer elementen die Tolkien eerder in de Hobbit introduceerde, zo is de draak Chrysophylax Dives een soort van lichtere versie van Smaug en krijgt deze het aan de stok met een klein iemand, maar de grootste kracht hier zit hem toch in Farmer Giles zelf. Een heerlijk nors personage dat eigenlijk liever met rust zou gelaten worden en die uiteindelijk tegen wil en dank uitgroeit tot één van de grootste koningen ooit. Tolkien beschrijft het allemaal met de nodige humor (de draak die op het einde nog op zoek gaat naar de reus om hem naar zijn voeten te geven, de neerslachtige smid die enkel blij is als het slecht gaat, ...) en weet op zich nog wel wat spanning te creëren. Verwacht geen spanningsboog van jewelste maar de zoektocht van Giles en de ridders naar de draak vond ik nog vrij sterk.

Jaja, heel wat beter dan het eerste sprookje. Vreemd dat ze niet chronologisch gebundeld zijn eigenlijk aangezien Smith heel wat ouder is dan deze en Tree and Leaf zit dan weer tussen beide in maar bon, erg leuk verhaal dit. Ben benieuwd wat Tree and Leaf gaat geven. Hopelijk is dat opnieuw van hetzelfde niveau als dit.

Kleine 4*

Met The Farthest Shore ben ik aan het slotstuk van de originele Earthsea trilogie gekomen. Blijkbaar zijn er later nog wel wat boeken aan de reeks toegevoegd (onder andere Tehanu en Tales from Earthsea), maar ik had me laten vertellen dat dit een waardig slotstuk ging zijn. Ik rekende erop, want het tweede deel (The Tombs of Atuan) vond ik niet al te interessant en waardoor ik wat weigerachtig stond tegenover dit derde deel.

Onterecht blijkbaar, want Ursula Le Guin weet terug het vertrouwde niveau te halen. Wel wat traag weliswaar, maar ik blijf wel een fan van haar stijl. Gelukkig kiest ze hier wel voor een verhaal waarvan ze niet de uitkomst al heeft gespoilerd in het eerste deel. Iets wat in deel 2 wel gebeurde en me eigenlijk nogal ergerde. De strijd met Kobbe (die je kunt zien als een soort van alter ego van Ged, een Ged die wel de duistere kant is opgegaan) is op zich erg degelijk. Al blijft het soms wel meer een herhaling van zetten en dat is wel wat jammer. Kobbe is de evenknie van de Schaduw uit A Wizard of Earthsea en Ged neemt net zoals in The Tombs of Atuan opnieuw iemand mee op reis. Wat natuurlijk ook wel een meevaller was, was dat Arren een sympathieker personage was dan Tenar. Toch neemt dat gelukkig niet weg dat dit nog altijd wel vermakelijke literatuur blijft. Eenvoudig met weinig hocus pocus en een vlotte vaart. Beetje taai soms, maar eenmaal Orm Embar op de proppen komt schiet het geheel in een stroomversnelling.

Interessante saga, zoveel is zeker. Le Guin schept een interessante wereld (blijf het een mooi idee vinden dat je je echte naam enkel aan de mensen die je vertrouwt schenkt) en dito personages. De uitwerking laat echter hier en daar wat te wensen over, maar in het algemeen toch een franchise die ik graag heb gelezen. Jammer genoeg de overige boeken niet in bezit, maar The Farthest Shore is in ieder geval een waardige afsluiter van de trilogie.

3.5*

De laatste tijd ben ik nogal veel filmboeken en science-fiction aan het lezen (in het bijzonder dan de Dune saga) en ik merkte dat ik nood had aan eens iets compleet anders. Ik was toevallig een tijd geleden door de plaatselijke bibliotheek aan het struinen en herinnerde me dat een vroegere vriendin erg lyrisch was over deze Fifty Shades saga. Ik had nooit gedacht dat ik er zelf aan ging beginnen, maar ter plaatse eens de eerste pagina's gelezen en eigenlijk sprak het me wel aan. De hype rond de reeks was weliswaar al serieus gaan liggen, maar waarom dit niet uitlenen dacht ik.

En ik heb met een gemend gevoel het boek dichtgeklapt. Er is iets met de schrijfstijl van E.L. James dat ervoor zorgt dat dit erg vlotjes leest, maar langs de andere kant oogt die stijl ook gewoon als de zoveelste Young Adult schrijver maar dan wel eentje die flink wat seks in het verhaal introduceert. Op zich niets mis met Young Adult reeksen - zo vond ik de Hunger Games ook nog wel vermakelijke kost - maar het oogt puberaal en James vervalt wel erg snel in dezelfde trucjes. Christian zijn koperkleurige haar, Anastasia die op haar lip bijt, de innerlijke godin van Anastasia die te pas en te onpas opduikt, ... Daar komt dan ook nog eens bij dat ik qua erotiek een beetje op mijn honger bleef zitten. De eerste twee à drie vrijscènes zijn nog redelijk opwindend maar ook daarna hervalt James gewoon in continu soortgelijke beschrijvingen. Het is ook gewoon altijd zo snel gedaan? Christian zegt dat hij Ana wilt neuken, Ana mijmert dat Christian met zijn grote lid in haar zit en hoppakee, iedereen heeft een orgasme bereikt.. Wat overblijft is nog een redelijke intrige hoe Christian is gevormd tot hetgeen wat hij nu is maar daar krijg je uiteindelijk ook niet echt een sluitend antwoord op.

Ergens wil ik dat nog wel weten, maar langs de andere kant vond ik dit einde juist perfect. Ana zet alles op alles om de relatie met Christian te laten lukken maar moet uiteindelijk toegeven dat dat niet gaat. Dat vind ik persoonlijk veel meer getuigen van karakterontwikkeling dan dat ze in een volgend deel terug bij Christian terecht komt. Ik ga de vervolgen denk ik dan ook zo laten, kwestie van niet teveel afbreuk te doen aan dit (eerlijk gezegd ook al niet zo'n denderend) boek.

2.5*

Aan de boekjes van De Vijf hangt een zekere vorm van nostalgie aan. Ik weet nog dat ik, toen ik vroeger op reis ging met mijn ouders, een aantal omnibussen uit de bibliotheek ging halen (had ik lekker veel om te lezen) en die dan aan het zwembad of het strand verslond. Een tijd geleden stootte ik op een aantal indertijd gekochte versies (wel geen omnibussen) en meteen er eens eentje uitgepikt. Het werd deze Five Run Away Together, oftewel De Vijf Gaan Er Vandoor.

En ik moet zeggen, het was toch wel erg leuk om dit eens opnieuw te lezen en ik twijfel er niet aan dat de volgende boekjes (heb er nog zo'n 5 liggen geloof ik) binnenkort ook nog aan beurt komen. Dit is zo'n typisch jeugdboek met een stel aimabele kinderen die het tegen wil en dank aan de stok krijgen met... de familie Stok. Erg vlot geschreven door Enid Blyton en hoewel het een beetje als formulewerk aanvoelt, zo telt elk hoofdstuk praktisch exact 7 bladzijden, verveelt het nergens. Ik heb wel een beetje het gevoel dat hier nog wat gezocht werd naar de juiste verhoudingen, zeker Dick komt er eigenlijk nogal bekaaid af en heeft weinig invloed op het verhaal, maar de stukken waar dappere Julian het tegen Pa en Ma Stok opneemt zijn erg leuk. Voor de rest gewoon een vermakelijk avonturenverhaaltje dat natuurlijk goed afloopt voor De Vijf.

Weinig op aan te merken eigenlijk, al sluit ik het niet uit dat ik wordt beïnvloed door de nodige nostalgie die aan deze reeks hangt. Ben benieuwd hoe de andere boekjes gaan zijn, want de kans zit er wel in dat ik na een tijd deze Suske en Wiske-achtige formule (personages worden niet ouder en evolueren niet) beu geraak. Ik ben gelukkig nog niet in dat stadium aangekomen.

Dikke 3.5*

Ik kende Mario Puzo vroeger enkel en alleen van The Godfather. Een tijd lang is dat één van mijn favoriete films geweest, en zelfs nu kan ik er nog altijd van genieten, maar het boek vond ik altijd wat minder. Ik ging er altijd vanuit dat dat Puzo's beste boek was, maar wat bleek toen ik The Fortunate Pilgrim las? Dat was heel wat andere koek! Ik had me voorgenomen om eens wat meer van Puzo te gaan lezen en ondertussen waren we alweer bijna 2 jaar verder. Hoog tijd dus om daar eens iets aan te gaan doen.

Fools Die begint heerlijk en ik had er lange tijd een goed oog in dat dit nog wel eens beter dan The Fortunate Pilgrim ging kunnen worden. De sfeer in het casino, de vriendschap die ontstaat tussen een aantal gokkers, ... Puzo is heerlijk op dreef in ieder geval, maar op den duur wordt dit allemaal nogal wat fragmentarisch. Je krijgt langzaamaan het gevoel dat hij wel wat losse concepten had en deze uiteindelijk heeft samengevoegd om tot één geheel te komen. Zo is het een komen en gaan van personages en worden er verhaallijnen abrupt afgebroken, maar uiteindelijk laat hij het toch nog wel tot een redelijk geheel samenkomen. Iets wat te deprimerend voor mijn smaak (de dood van Osano, de dood van Artie, de dood van Janelle, ...) maar Puzo schudt nog wel wat leuke dingen uit zijn mouw. Zeker het 6 pagina's tellende manuscript van Osano dat hij dan zelf gebruikt voor zijn roman (wat dus eigenlijk het begin is van het boek is) is wel een leuk ideetje. Verder draaft Merlyn ook wel af en toe net iets te hard door in zijn beslommeringen (elke keer keer het vermelden van: "ik heb daar alle boeken over gelezen" begon me op den duur wat te irriteren als ik eerlijk moet zijn) en valt hij iets te vaak in herhaling.

Het interessante aan het oeuvre van Puzo is dat hij altijd wel wat in de misdaad blijft, maar daar toch andere elementen in werkt. Zo speelt een significant stuk van Fools Die zich af in Hollywood en dan vraag ik me af of daar wat onverholen kritiek naar zijn eigen beslommeringen in het land van de cinema in zit. In ieder geval: leuk en vlotjes geschreven, maar blijft niet over de gehele lijn boeien.

3.5*

Degene die mij hier een beetje volgen weten dat ik een grote fan ben van Ernest Hemingway. Ik heb meer van hem gelezen dan ik hier laat doorschijnen (ik ben een tijdlang niet actief geweest op Boekmeter en had toen besloten om met een schone lei te beginnen) maar hij is naast Stephen King de enige auteur die al meerdere keren een 4.5* heeft weten te verzamelen en laat ons eerlijk zijn, hij doet dat op een oeuvre dat qua hoeveelheid heel wat minder imposant is dan dat van King. Het zijn echter niet altijd de meest eenvoudige boeken en ik laat er dan ook graag wat tijd tussen.

Vooral ook om niet te snel door zijn oeuvre te fietsen maar het kriebelde opeens om nog eens iets van Papa Hemingway te gaan lezen. De keuze viel op deze For Whom the Bell Tolls omdat mijn grootvader (die ik nooit heb gekend trouwens) hier een Nederlandse vertaling van had in zijn indrukwekkende bibliotheek en het me wel leuk leek om zo een connectie met hem te kunnen maken. Ik heb er dus geen idee van wat hij hier nu exact van vond, maar ik hoop dat hij er meer plezier aan heeft gehad dan ik. Op zich is dit wel perfect vintage Hemingway. Die dialogen, die stijl, dat sporadische Spaans ertussen maar waar ik The Old Man and the Sea juist roem om zijn voortkabbelend verhaal, is dat hier het grote breekpunt. For Whom the Bell Tolls is namelijk bijna het viervoudige aan aantal pagina's en het sleept zo enorm hard.. Tegelijkertijd wil je ook wel weten hoe het nu juist afloopt met Robert Jordan, Pilar, Pablo en natuurlijk Maria maar het was soms echt op de tanden bijten.

Vreemd dan ook dat hij soms een compleet ander niveau weet te benaderen dan een paar pagina's ervoor. Want zo is het verhaal van Pilar over de terechtstelling van de fascisten in het stadje gewoon nagelbijtend goed. Ook het fameuze chapter 27 (liefhebbers van het zwaardere muziekgenre moeten sowieso het nummer For Whom the Bell Tolls van Metallica eens checken, dat baseert zich op de strijd van El Sordo) is bijzonder sterk en het is dan ook jammer dat Hemingway zich soms gewoon teveel in zijn eigen gimmick verliest. Het archaïsche "thou" en het vermommen van obsceniteiten zoals "fuck" door "milk" onder andere.. Na een tijd had ik het er wel wat mee gehad eerlijk gezegd. Het einde daarentegen maakt dan wel weer veel goeds. Het laatste hoofdstuk is er één van lange adem, maar dat lees je dan ook wel in één ruk uit.

Het was trouwens het enige boek van Hemingway in de collectie van mijn grootvader dus of hij echt een fan was? Hij las wel graag oorlogsboeken maar ook in die categorie heeft Hemingway wel wat geschreven en dat had hij niet liggen. Ach, we zullen het nooit weten vrees ik. Ik heb er een gemengd gevoel bij alleszins. Ik ben blijkbaar bij één van de weinigen aangezien dit algemeen toch wordt beschouwd als één van zijn beste boeken..

2.5*

Je zou het me misschien niet aangeven maar ik ben een Sound of Music fan. Het was ergens in 2011 toen ik me aan de film waagde en eigenlijk compleet werd weggeblazen. Het is zo'n film die me ook altijd is bijgebleven want hoewel we ondertussen alweer zo'n 7 jaar verder zijn (en ik de film niet meer heb herzien), betrap ik me nog vaak op het neuriën van 'the hills are alive with the sound of music' of 'how do you solve a problem like Maria'. Een tijd geleden toevallig in de Kringloopwinkel deze memoires van Charmian Carr, die de rol van Liesl speelt, gevonden en meteen maar eens beginnen lezen.

Want de 20-jarige Metalfist was al gecharmeerd door de schoonheid van (de indertijd 21 à 22-jarige) Carr en de 27-jarige Metalfist is dat nog steeds. Leuke ontdekking dan ook dat ze ook charmant kan schrijven. Forever Liesl, dat samen met Jean A.S. Strauss werd geschreven, is een verzameling van anekdotes over de film zelf en de impact daarvan op het leven van Carr. Ze springt hier en daar wel wat van den hak op den tak maar de korte hoofdstukjes zorgen voor fijn leesmateriaal. Herinneringen aan de opnames, hoe bepaalde scènes tot stand zijn gekomen, hoe de cast na al die jaren nog regelmatig bij elkaar komt, ... Het zit er allemaal in. Elk hoofdstuk wordt dan ook nog eens afgesloten met brieven die indertijd aan Carr (of iemand anders van de cast) zijn geschreven door fans. Daaruit blijkt nog maar eens wat voor een invloed die film eigenlijk heeft gehad. Naarmate het boek vordert en de leukste anekdotes gepasseerd zijn, begint het wel een beetje in te zakken. Na 5x gelezen te hebben hoe blij Carr is met haar 'tweede familie' weet je het wel en dan is die zesde keer er teveel aan.

Dat neemt echter niet weg dat dit voor de liefhebbers van de film een erg leuk boek kan zijn. Veel verhalen van achter de schermen, ook wat meer achtergrondinformatie over de echte von Trapp familie en in welke mate de film is aangepast tegenover het echte verhaal, etc. Mijn versie bevatte nog een aantal mooie foto's trouwens. Ook meteen het eerste (film)boek dat ik weet dat ervoor zorgt dat die layout-technisch tussen de hoofdstukken inzitten en niet zomaar pardoes in het midden van een zin worden geplaatst. Ook dat is een verademing.

3.5*

Een aantal jaar geleden was ik helemaal desolaat van The Godfather. Een voorliefde die ondertussen wat getemperd is (hoewel ik het nog steeds een steengoede film vind), maar indertijd schafte ik het oeuvre van Mario Puzo blindelings aan. Het resultaat was dat ik 7 boeken in bezit had vanwaar ik er 3 had gelezen, niet toevallig de 3 maffia boeken in dat reeksje. Vond het wel eens tijd om de rest ook eens te gaan lezen en op goed geluk deze The Fortunate Pilgrim gekozen.

De herinnering aan The Godfather, Omerta en The Last Don ligt al ver achter me, maar Puzo's verhaal rond de beslommeringen van een Italiaans gezin in de jaren '20 (tot aan de Tweede Wereldoorlog) is simpelweg erg sterk te noemen en zal een lastig niveau zijn om te benaderen. Deed me vaak denken aan het Italiaans neorealisme (een filmstroming waarmee onder andere Luchino Visconti en Vittorio De Sica mee bekend zijn geworden) en dat is een gevoel dat ik nog niet eerder bij een boek heb gevonden. Puzo schetst de strijd om te overleven zo reëel dat het lijkt alsof je er echt bij was in dat arme Italiaanse gedeelte van New York (en ondergetekende is dan een nineties kid uit Antwerpen) en op den duur begin je echt mee te leven met het leven van Lucia Santa. Diezelfde Lucia zou trouwens gebaseerd zijn op de moeder van Puzo, maar dat terzijde. Niet alles verloopt even vlot, vond het stukje waar Frank Corbo (de tweede man van Lucia) doordraait met zijn geloof wat een smet op het geheel doordat het niet echt lijkt te passen, maar de geloofwaardige relaties tussen een moeder en haar kinderen maakt hier een boek van dat je lastig zult kunnen wegleggen.

Puzo vond dit zelf altijd zijn beste boek en vond het jammer dat het succes van The Godfather dit overschaduwde. Iets waar ik me wel in kan vinden aangezien het boek hier met welgeteld 4 stemmen ook niet op enorm veel bekendheid kan rekenen. Hopelijk komt daar nu verandering in. Even terzijde, ik vind dit ook één van de mooiste boekcovers die ik al heb gezien. Ongelooflijk wat voor lelijke kitsch ze van de Nederlandse vertaling hebben gemaakt..

Ruime 4*

De Bondreeks, ik draag ze nog geen warm hart toe. In een ver verleden de volledige reeks aangeschaft en sinds een dikke 2 jaar bezig met mondjesmaat de boeken in de juiste volgorde te lezen. Dat heeft dus voor een aantal wisselende ervaringen gezorgd en ik heb een tijd tegenover deze From Russia with Love aangehinkt omdat het het dikste Bond boek tot nu toe was en ik de indruk had dat ik iets meer kon met de compactere Fleming. De verfilming van Russia vond ik echter wel de moeite, geen garantie op een goed boek heb ik al gemerkt, dus hopelijk kon dat ook van het bronmateriaal gezegd worden.

Het antwoord is kort en bondig: ja. Omdat ik echter altijd wel graag uitweidt over een boek, volgt hier de lange(re) versie. Het interessante aan deze From Russia is ongetwijfeld het feit dat Fleming het heeft aangedurfd om zijn charismatische spion pas ergens halverwege het boek laat opduiken. In het eerste deel ligt veel meer de focus op het plan van de Russen hoe ze Bond (en de rest van de geheime dienst) ten val gaan laten brengen en het zorgt voor een goede spanningsboog wanneer Bond denkt dat hij vrij is maar dat je als lezer toch nog weet dat hij nog veel problemen gaat krijgen. Daar komt dan nog eens bij dat Fleming hier een aantal erg sterke bijrollen introduceert (Kerim Bey!) en dat het plot rond SMERSH gewoon enorm boeiend blijft. Hier en daar niet altijd even sterk, Fleming zal nooit mijn favoriete schrijver worden qua taal en stijl, maar hier levert hij wel zijn beste Bond-boek tot nu toe af. Het had ook niet veel gescheeld of het was ook effectief het laatste avontuur voor Bond geweest, want Fleming was van plan om te stoppen en in het midden te laten of zijn hoofdfiguur stierf of niet.

Als je dat niet weet en je weet wel dat er nog talloze andere verhalen komen, dan voelt dat wel aan als een onaf einde en een anti-climax van jewelste maar ik vergeef het Fleming nu al meer dan gisteravond toen ik de laatste bladzijde las. Benieuwd hoe Fleming dit dan weer gaat oppakken in Dr. No. Alweer een verhoging van pagina's trouwens. Het lijkt wel alsof Fleming elke keer zijn voorgaande boek wou overtreffen.

4*