Het moet ondertussen een kleine 10 jaar geleden zijn dat ik kennis maakte met The Dark Tower saga. Indertijd een beetje argwanend aan begonnen, maar al snel bleek het een erg fascinerende reeks te zijn. Ik kocht een aantal jaar geleden dan ook het nieuwste deel uit de reeks (The Wind Through the Keyhole) en speelde al langer met het idee om hier eens opnieuw mee te beginnen. Er waren echter een paar redenen die me wat tegenhielden.

Voornaamste reden was vooral het feit dat ik hier nog zoveel ongelezen van King heb liggen en dat ik het een beetje jammer vond om dan delen uit zijn oeuvre te gaan herlezen. Het is bovendien ook een vrij imposante reeks qua aantal pagina's en dit eerste deel stond me te boek als nogal pittig. Het was eigenlijk pas met het nieuws dat de verfilmingen eindelijk er gaat komen (volgens mij waren er al plannen toen ik de reeks las) en ik was dan ook aangenaam verrast dat dit eerste deel eigenlijk best goed meeviel. The Gunslinger oogt nog altijd wat fragmentarisch, iets wat vooral te wijten is aan het feit dat King de verschillende hoofdstukken als aparte kortverhalen schreef voor tijdschriften en deze nadien bundelde in dit boek, maar algemeen gezien blijft het een boeiende wereld. Het segment in met de massamoord in Tull is denk ik mijn favoriete hoofdstuk uit The Gunslinger, hoewel de strijd met Cort ook wel heerlijk is, maar op zich ligt alles dicht bij elkaar qua niveau. Ik vermoed dan ook dat dit deel me deze keer wat beter lag doordat ik ondertussen toch bekend ben met de wereld van Roland, want King introduceert hier toch al heel veel elementen die later belangrijk gaan worden.

Niet alles is altijd even origineel te noemen, King verliest zich bovendien soms in te geforceerde mystiek en toch is dit een uitstekend begin van zijn magnum opus te noemen. De grote verhaallijn zit nog redelijk in mijn geheugen en ik ga ervan uit dat ik sommige vervolgen nog beter ga vinden, maar dit mag er zondermeer zijn. Ik kijk al uit naar het wederzien met Eddie en Susannah!

4*

Als mijn herinnering nog correct was, dan kreeg de Dark Tower saga verhaaltechnisch een serieuze boost met dit deel. The Gunslinger was een soort van verzameling van kortverhalen die voornamelijk als doel hadden om de wereld van Roland te schetsen en die uiteindelijk gebundeld werden in één boek, kwam het talent van Stephen King in The Drawing of the Three pas echt tot zijn recht. Dat was in ieder geval toch mijn herinnering dat ik aan dit deel had en ik was dan ook erg benieuwd geraakt naar de hernieuwde kennismaking met Eddie & Susannah.

En oh, wat was dit toch weer genieten. Van de kennismaking met de kreeften (Dumme-sjum? Dadde-sjam? Dedde-sjek?) tot aan de introductie van Eddie en de dubbele persoonlijkheid van (O)detta, het is werkelijk King op zijn best. Het segment met Jack Mort is uiteindelijk iets minder van kwaliteit dan de verhaallijnen rond Eddie en Susannah, die zijn dan ook wel erg sterk, maar nog altijd wel degelijk uitgewerkt. Vooral omdat ik het op zich wel interessant vond in hoeverre hij invloed heeft gehad op het leven van Susannah en Jake. Ietwat vergezocht misschien dat Mort verantwoordelijk was voor de baksteen alsook het accident waar Odetta haar benen kwijtraakt (ik had het iets logischer gevonden als hij zich enkel had bezig gehouden met het 'pushen'), maar het segment waar Roland het lichaam van Mort overneemt en het aan de stok krijgt met een stel politiemannen is toch wel erg vermakelijk. Het mysterie rond de toren ontwikkelt zich in dit deel in ieder geval weer wat verder en tegelijkertijd krijg je toch ook alweer iets meer antwoorden of worden de sluiers al een tikkeltje opgelicht.

Ik heb besloten om elke keer een ander boek te lezen tussen elk deel van de Dark Tower reeks omdat ik me niet continu aan de reeks wil binden, maar heb hier toch even getwijfeld of ik niet meteen ging verder lezen. Een teken dat King een niveau heeft benaderd dat zich kan meten met zijn beste werk. Kan niet wachten op de opvolger.

4.5*

Wat ben ik eigenlijk blij dat ik een tijd geleden heb besloten om me nog eens te verdiepen in de Wondere Wereld van de Donkere Toren. Ik heb even op punt gestaan om na het uitstekende tweede deel meteen in dit derde deel te vliegen, maar ik wil het eigenlijk liever wat spreiden zodat ik niet Donkere-Toren-moe wordt. De boeken worden ook imposanter per deel qua aantal bladzijden, maar al snel bleek dat dat voor The Waste Lands geen probleem ging zijn. De pagina's vliegen namelijk in een sneltrein(haha)vaart voorbij.

Wel heb ik de indruk dat King dit oorspronkelijk misschien als twee aparte delen heeft bedoeld. Ik vond in ieder geval de overgang van het verhaal van Jake naar diens wederzien met de Scherpschutter een beetje stroef lopen. Dat neemt echter niet weg dat beide delen werkelijk uitstekend zijn. Persoonlijk vond ik het gedeelte van Jake verre van langdradig, maar het uiteindelijke verhaal komt inderdaad beter tot zijn recht in het tweede gedeelte. Daar krijgen Roland, Eddie en Susannah te maken met schitterende personages (Gasher! Blaine! Tik Tak Man!) en kan King zijn fantasie echt compleet de vrije loop laten gaan. Deed hij sowieso ook al in het begin van dit boek trouwens met Shardik, de cyborg/beer, maar Blaine is misschien wel één van zijn indrukwekkendste creaties. Sowieso heeft dit boek een hele hoop leuke nieuwkomers, de brabbeldas Oy wordt hier ook geïntroduceerd en die had ik na een paar pagina's alweer helemaal in mijn hart gesloten. Leuk zijn ook weer de vele links tussen onze wereld en die van Roland, maar ik blijf het tof vinden dat King nog hier en daar knipoogt naar andere boeken in zijn oeuvre.

Kan me niet voorstellen dat je dit indertijd las en dat er nog geen vervolg op was geschreven. Het boek eindigt dan ook met een gigantische cliffhanger en volgens mij heeft menig lezer King vervloekt. Gelukkig kunnen we ondertussen genieten van de volledige reeks. Wizard and Glass staat me bij als een iets minder deel, maar dat dacht ik van The Gunslinger ook en die verraste me ook compleet. Ben benieuwd!

4.5*

Met Wizard and Glass is de Dark Tower saga aangekomen bij misschien wel mijn favoriete deel. Met meer dan 700 pagina's is dit een klepper van jewelste, maar er was iets aan de geschiedenis van Roland's jeugd dat me al die jaren geleden mateloos boeide. Benieuwd hoe ik dit deel ging herbeleven begon ik hier met volle verwachting aan en zelfs dan nog slaagt Stephen King erin om voor mijn eerste 5* op Boekmeter te zorgen. Dit is zijn magnum opus. Dit is zijn ultieme werk. Dit is gewoon onbeschrijfbaar.

En toch gaat ondergetekende een poging doen. Vooraleerst door te zeggen dat hij zich niet zou kunnen voorstellen om 4 jaar te moeten wachten op de climax van de gebeurtenissen met Blaine. Daar zit dan ook meteen één van de zeldzame 'minpunten' (in hoeverre je daar zelfs over kunt spreken in een boek als dit) en dat is dat dit wat op een vreemde manier start. Vraag me af waarom King niet gewoon het einde met Blaine bij The Waste Lands heeft gestoken en dan meteen van start kon gaan met de jeugd van Roland. Soit, maakt op zich niet uit doordat je toch meteen het verhaal wordt ingezogen. In de voorbije delen was al regelmatig gehint naar het verleden van Roland en King weet die verwachtingen ruimschoots in te lossen. De relatie tussen Roland en Susan, zijn vriendschap met Cuthbert en Alain, de strijd met Eldred Jonas, het doen en laten van het kleine dorpje (met aanwezigheid van Sheb die we al kenden uit Tull!), ... King weet regelmatig de juiste noot te raken en kan zich weer eens laten gaan in een aantal door en doorslechte personages. Tante Cordelia, de heks Rhea, ... Noem maar op. Van de eerste tot de laatste seconden genieten in ieder geval.

Nu volgt The Wind Through the Keyhole, het enige Dark Tower boek dat ik nog niet gelezen heb. Naar het schijnt zou het verder gaan op de beginjaren van Roland dus dat kan ook nog wel eens de moeite worden. In ieder geval is dit een heuse zit, maar werkelijk elke bladzijde waard. Dat slot met Susan bezorgt me nog altijd een krop in de keel.

5*

Naar mijn herinnering was dit deel van de Dark Tower reeks altijd een wat minder boek in de saga. Ergens logisch aangezien het na het fenomenale Wizard and Glass komt, wat denk ik wel eens van mijn favoriete Stephen King boeken tout court zou kunnen worden, maar toch.. In tegenstelling tot mijn eerste leesbeurt zo'n jaar of 9 geleden zat er deze keer nog een ander deel tussen. The Wind through the Keyhole was een erg vermakelijk tussendoortje en het was hopen dat de overgang naar Wolves of the Calla niet te abrupt ging lijken.

Want er zit natuurlijk een extra avontuur tussen deel 4 en 5 dat indertijd nog niet geschreven was. In het begin oogt het wat raar, maar al snel ben je terug vertrokken voor een geweldige zit. Weliswaar eentje die iets te lang aansleept. Ik kon zweren dat Wolves of the Calla meer pagina's bevatte dan Wizard and Glass (heb er in ieder geval een stuk langer over gedaan) maar dat blijkt niet te kloppen. Het grote probleem hier is dat King teveel gebruik maakt van verhaal in verhaal. Zo heb je het wederzien met Callahan (wel tof, Salem's Lot was één van de eerste King boeken die ik gelezen heb) maar moet precies elk personage ook nog eens zijn ding doen. Het verhaal van grootvader Jaffords is nog goed, het verhaal van Vrouwe Oriza is ook nog de moeite, het verhaal rond Mia is al heel wat minder en ook dat van Callahan duurt wel erg lang. Begrijp me niet verkeerd, dit is King op zijn vertrouwde niveau, maar je wilt eigenlijk graag vooruitgang boeken in de queeste. Volgens Roland is het veel palaveren voor 5 minuten actie en dat had King voor zijn eigen boek toch iets minder letterlijk mogen nemen. De 'twist' dat de Wolven eigenlijk niet meer dan radartjes en elektronica zijn, is voorspelbaar (al vond ik het als Marvel fan wel leuk dat ze gemodelleerd waren naar Dr. Doom) en voelt de Harry Potter knipoog iets te geforceerd aan.

Als dit door iemand anders was geschreven, dan zou ik het waarschijnlijk één van de hoogtepunten uit diens carrière noemen. Bij King, en zeker bij de Dark Tower saga, verwacht je echter toch net iets meer. Tot nu toe is Wolves of the Calla het minste deel uit de reeks, al is het gewoon de lengte die het hardst tegensteekt. Benieuwd of deel 6 en 7 het niveau terug gaan opkrikken. Om de een of andere reden zitten die niet meer zo goed in het geheugen.

Kleine 4*

Met Wolves of the Calla kwam de Dark Tower reeks een beetje in een slop. Pas op, ik blijf het een uitstekend boek vinden maar het aantal pagina's nekt het geheel uiteindelijk. King gebruikt erg veel woorden om eigenlijk weinig te vertellen en ik vond het tot nu toe het zwakste deel uit de fenomenale reeks. Ik beloonde het boek nog wel met 4*, daarvoor zaten er simpelweg teveel goede stukken in, maar ik hoopte wel dat Song of Susannah het verhaal terug richting 4.5* kon duwen zoals de voorgangers.

Ergens wel, ergens ook weer niet. Het goede punt is dat King het tempo hier wel serieus omhoog gooit. Zo'n 300 pagina's minder dan het vorige boek en er gebeurt ook gewoon veel meer. Een minder punt is dat er veel van die pagina's worden gewijd aan heel het Susannah/Mia gedoe en dat blijkt juist het minste deel van het verhaal te zijn. Ook hier op zich nog wel interessant, maar ik merkte dat ik bij de segmenten met Roland & Eddie of Jake en Callahan heel wat meer gedreven was om te lezen dan bij Susannah/Mia. Wel leuk trouwens dat King zich hier met de nodige zelfspot eindelijk introduceert. De schrijver was al ter sprake gekomen in het vorige deel, maar deze keer ontmoeten onze helden hem eindelijk en dat blijkt een erg goede zet te zijn. Geeft het verhaal nog een extra dimensie mee en dat laatste hoofdstuk met allerlei uittreksels uit het dagboek van King (sowieso wel leuk om te lezen als je wat gekend bent met zijn oeuvre) is een vermakelijk slot. Vreesde eerst voor een anticlimax omdat je net zoals bij The Waste Lands met een gigantische cliffhanger zit, maar het was een leuke afwisseling. In ieder geval interessant om te zien hoe alles naar het allesomvattende einde lijkt te gaan. Nog één boek (weliswaar één van zo'n 900 pagina's bijna) en het zit er alweer op.

En dan vrees ik echt dat ik het gevoel ga hebben dat ik een stel vrienden vaarwel zeg. Hoewel, tot ziens is misschien beter want ik twijfel er niet aan dat ik in de toekomst de gehele reeks nog eens herlees. Sommige delen van dit boek zullen met iets minder enthousiasme zijn weliswaar, maar het feit blijft dat de stukken met Roland, Eddie, Jake en Callahan King op zijn best is. Toch weer een tikkeltje beter dan de voorganger.

4*

Het moet rond begin maart 2016 zijn dat ik van de hernieuwde plannen om de Dark Tower filmreeks tot leven te brengen hoorde. Het is een reeks die al lang vastzit in het vagevuur van Hollywood (J.J. Abrams was al ergens in 2007 bezig met plannen om de reeks te verfilmen) maar nu blijkt het er toch echt wel te van gaan komen. Meer zelfs, het zou op een manier een vervolg zijn op de boeken en hoewel ik dat toen nog niet wist, had ik wel zin om de reeks nog eens te herlezen vooraleer ik aan de film begon. Een saga van meer dan 4.000 pagina's.. Daar ging ik wel even zoet mee zijn!

Vooral omdat ik had besloten om tussen elk Dark Tower boek twee compleet andere boeken te lezen, maar ik merkte dat ik meer en meer begon te hunkeren naar hoe het allemaal ging aflopen en las in een hoog tempo door. Er zaten nog flarden in mijn herinnering, ik had de reeks met uitzondering van het toen nog niet verschenen The Wind through the Keyhole dan ook al eens zo'n goede 10 jaar voor het eerst gelezen, maar echt vers zat het allemaal niet meer. En jongens toch, wat was het toch weer genieten. Dit laatste deel is een serieuze pil om te slikken qua aantal pagina's, maar ook emotioneel is dit zwaar. Je bent zo gehecht geraakt aan het ka-tet en dit boek is er toch vooral één van afscheid nemen. De dood van Eddie is hard, de dood van Jake is pijnlijk en bij de dood van Oy lag ik bijna te janken. Ondertussen doet King zijn uiterste best om zijn magnum epos tot een goed einde te brengen en doet dat uitstekend. In de meer dan 800 pagina's loopt er af en toe wel eens iets stroever maar dat einde met Roland die terug gekatapulteerd wordt naar de achtervolging waar we hem voor het eerst leerde kennen is zo... Passend lijkt me vooral het juiste woord.

En zo was het weer ten einde, ik moet enkel het kortverhaal uit Everything's Eventual nog eens te pakken krijgen. Ik ben een grote fan van het werk van King en wat hij hier heeft neergepend is werkelijk subliem. Dit is zijn overkoepelende universum, zijn meesterwerk, zijn ultieme verhaal. Ik zeg dankie, Sai King. Dankie voor die talloze mooie uren uit het verleden en alvast ook voor die uit de toekomst, want ik twijfel er niet aan dat ik Roland en zijn vrienden nog eens ga opzoeken.

4.5*

Van heel de Dark Tower saga was The Wind through the Keyhole het enige boek dat ik nog niet had gelezen. Logisch natuurlijk aangezien het pas uitkwam toen ik de reeks al een aantal jaar geleden had uitgelezen. Samen met de toekomstige verfilming was de aanschaf van deel 4.5, zoals Stephen King het zelf noemt, de voornaamste reden om de reeks eens te herlezen. Beetje argwanend hier aan begonnen, want ik vroeg me af of King na al die tijd nog altijd die feeling met Roland en de zijnen ging hebben.

Het moet volgens mij in zijn bloed zitten, want hoewel dit deel zich dus chronologisch afspeelt na Wizards and Glass, dat toch ook alweer enkele jaren achter ons ligt, zit je direct terug in de juiste vibe. We pikken onze helden op na de gebeurtenissen van deel 4 en al gauw begint Roland opnieuw te vertellen over gebeurtenissen van zijn jeugd. De wonde die de dood van Susan Delgado en zijn moeder heeft achtergelaten is nog vers, maar speelt uiteindelijk niet zo'n grote rol. Dat komt omdat King deze keer het boek opdeelt in twee verhalen. Het eerste deel is een flashback en het tweede deel is een verhaal in diezelfde flashback. Persoonlijk vond ik het sprookje The Wind through the Keyhole van het beste niveau van de schrijver getuigen. De verwijzingen naar de man in het zwart, de vele fantastische wezens die Tim tegenkomt op zijn reis, de beschrijvingen, ... Heerlijk! Het gedeelte met de Skin-Man daarentegen kon me niet altijd even veel bekoren. Niet zo pakkend als Wizards and Glass, vooral omdat ik Jamie De Curry niet zo boeiend vind als een Alain of Cuthbert, en het transformatiegebeuren heeft me bij King nooit echt zo kunnen boeien, zie ook Cycle of the Werewolf.

Erg knap hoe King met een paar woorden al meteen de sfeer kan zetten en de saga wordt naar mijn gevoel terecht zijn magnum opus genoemd. The Wind through the Keyhole is gelukkig een volwaardig deel in de reeks geworden. Het is niet dat de queeste zelf op zijn grondvesten davert vanwege deze extra pagina's, maar dat neemt niet weg dat ze hun meerwaarde hebben.

4*

Het was met een Woodstock CD dat ik voor het eerst in aanraking kwam met The Grateful Dead. Het was een goedkoop verzamelalbum met een aantal groepen die op het befaamde festival hadden opgetreden. Ietwat een miskoop aangezien het meestal om studioversies ging, maar vreemd genoeg was Turn on Your Love Light een live versie. Een geweldig nummer waar Janis Joplin zowaar meespeelde en na wat onderzoeken bleek dat dat helemaal geen opname van Woodstock was! In de zoektocht naar waar dat nummer dan wel vandaan kwam begon ik meer en meer op te zoeken van de band.

En een fan was geboren. De laatste jaren ben ik me meer en meer een Deadhead beginnen voelen en tijdens mijn recentste trip naar Londen kwam ik in de Waterstones deze biografie tegen. Niet lang daarna beginnen lezen en me eigenlijk danig mee geamuseerd. Bill Kreutzmann, de drummer die er al van in het begin bij was, is open en eerlijk in dit relaas en legt hier en daar de vinger op de zere wonde. Het vele drugsgebruik, de strubbelingen tussen de verschillende bandleden, de vele doden, ... maar gelukkig komen ook de mooie momenten aan bod. Het is in ieder geval enorm interessant om hem over de tour in Egypte, de Bill Graham concerten enzovoort te horen spreken. Hier en daar probeert Kreutzmann misschien net iets teveel zijn stempel door te drukken (één keer een lans breken voor marihuana was voor mij al genoeg) en verliest hij zich naar het einde toe iets teveel in zijn projecten na The Grateful Dead, maar toch blijft dit een must-read voor elke Deadhead. Alleen jammer dat het boek uiteindelijk is uitgegeven vooraleer de originele bandleden aan de Fare Thee Well (om 50 jaar Grateful Dead te vieren) tournee zijn begonnen. Hoewel de band niet hetzelfde klinkt zonder Garcia, had ik hier ook nog wel de visie van Kreutzmann over willen horen.

De versie van Turn On Your Love Light die ik zocht was uiteindelijk een opname van Grateful Dead Live at Fillmore West on 1969-06-07 (gratis te streamen!) en behoort nog altijd tot één van mijn favoriete Dead momenten. Dit boek is in ieder geval een interessante zit voor de fan, al is het wel jammer dat Kreutzmann naarmate het einde vordert, het allemaal wat begint af te haspelen. Het feit dat de jaren '90 erg pijnlijk waren zal daar waarschijnlijk voor een groot deel de reden voor zijn.

4*

Arthur Miller, een schrijver met een serieuze status, en ik kende hem enkel doordat hij een tijd getrouwd is geweest met Marilyn Monroe. Een huwelijk dat sowieso van in het begin al barsten vertoonde (The Misfits zorgde voor de uiteindelijke breuk) en na 6 jaar alweer ten einde was. 13 jaar voor die breuk schreef Miller zijn meest gekende boek, deze Death of a Salesman. Een ideaal startpunt lijkt me.

En jongens toch, ben ik blij dat ik tegelijkertijd nog twee andere boeken (The Crucible en A View from the Bridge) van Miller heb aangeschaft! Als die ook van het niveau van Death of a Salesman zijn, dan staat me in ieder geval nog een leuke tijd te wachten. Miller hanteert een wat vreemde stijl waar heden, hallucinaties en flashbacks door elkaar lopen, maar het is wel een stijl die enorm goed bij het boek past. Het boek zelf is maar een kleine 100 pagina's dik en toch weet Miller in die pagina's een gezin neer te zetten waar andere schrijvers heel wat meer schrijfwerk voor zouden nodig hebben. De onstabiele Willy Loman, zijn vrouw Linda die hem onvoorwaardelijk steunt en zijn zonen Biff en Happy die hun vader meer en meer achteruit zien gaan. Zij zijn de spilfiguren in een plot dat draait rond het (mis)lukken in het leven en het is werkelijk van de eerste tot de laatste pagina genieten.

Het is niet meteen een boek dat je begint te lezen wanneer je zin hebt in iets luchtigs, maar je krijgt er veel voor in de plaats. De climax waar alles op zijn plaats valt en Biff aan zijn vader probeert duidelijk te maken dat ze allebei bedoeld zijn voor een gemiddeld leven is even schrijnend als mooi (Willy die besluit zelfmoord te plegen zodat Biff het geld van de levensverzekering kan gebruiken om een zaak op te starten, hoewel Biff dat niet wilt) en laat je verbouwereerd achter.

4.5*

Ik liep al een tijdje rond met het idee om me nog eens aan iets van Arthur C. Clarke te wagen. Toch een naam in het science-fiction genre waar je simpelweg niet om heen kunt, maar tot nu toe was het kwartje nog niet gevallen. Het is nu niet dat Islands in the Sky en The Best of Arthur C. Clarke: 1937-1971 zo'n slechte boeken zijn, maar ik had er meer van verwacht. Dan maar eens begonnen aan The Deep Range. Net zoals Islands in the Sky een ietwat ouder boek van Clarke en opnieuw met wisselend succes.

In de eerste plaats omdat het boek onderverdeeld is in 3 stukken. We volgen Walter Franklin doorheen zijn carrière en dat wordt door Clarke extra in de verf gezet door telkens vele jaren tussen de verschillende delen te laten. Personages komen en gaan (er zijn er maar een handvol die in de 3 delen voorkomen) en bovendien mis je ietwat de samenhang. Op zich wel een leuk idee hoor, maar de uitwerking laat dus wat te wensen over. Zeker doordat sommige verhaallijnen gewoon nooit worden opgelost. De dood van Don op het einde van deel 2 moet toch littekens hebben achtergelaten bij Franklin, maar hij gaat nooit meer op zoek naar het fameuze monster. Elk deel heeft bovendien zijn mini-climax waardoor het voelt alsof dit eerder bedacht is als een aantal kortverhalen die dan maar eens bij elkaar zijn gegooid in een boek. Soit, dat neemt echter niet weg dat hier best een aantal leuke ideeën in zitten en dat Clarke een rijke fantasie blijft hebben die over de gehele lijn boeit.

Voor mijn Boekmeter tijd heb ik eens een tijdje wat van Clarke gelezen en in mijn herinnering waren dat erg leuke boeken. Jammer dat mijn geheugen me in de steek laat en ik niet meer wet om welke titels het eigenlijk ging. The Deep Range zal daar niet hebben tussen gezeten, maar het is op zich nog wel een vlot lezend boekje. Misschien moet ik mijn verwachtingen van Clarke wat gaan bijstellen..

3.5*

Na Manuscript in a Bottle is A Descent into the Maelstrom het tweede zee-verhaal dat ik van Poe lees. Manuscript had wat te lijden onder een anti-climax en ik vroeg me af of het de schrijver deze keer wel ging lukken om me de gehele duur geboeid te houden zoals hij dat met The Facts in the Case of M. Valdemar had gedaan.

Het korte antwoord is neen. A Descent into the Maelstrom is dan ook het zwakste verhaal van Poe dat ik tot nu toe ben tegengekomen. Het is een verhaal in een verhaal en het duurt nogal lang eer de schrijver eigenlijk aan de kern komt (de introductie waar ze naar de rots klimmen had echt wel wat korter gemogen) en eens dat van start gaat wordt al snel duidelijk dat het die duistere vibe mist die in zijn overig werk wel te vinden is. Je voelt nooit echt de angst van de naamloze verteller en ik leefde niet met hem mee. Vooral omdat je toch al weet dat de man het gaat overleven en hij er dus op de één of andere manier wel weer zal uit geraken. Weinig spanning dus. Bovendien voelt het geheel dan ook nog eens nogal onafgemaakt aan. Blijkbaar was Poe wat in de problemen geraakt met de deadline en heeft hij zich moeten haasten om het verhaal op tijd af te schrijven.

Ik begin te twijfelen of ik simpelweg niet teveel van Poe achter elkaar ben aan het lezen. Dit is het 4e verhaal dat ik van hem lees in evenveel dagen en misschien moet ik maar eens een pauze inlassen. Al is The Murders in the Rue Morgue het volgende verhaal in de verhalenbundel en daar verwacht ik veel van.

2.5*

Ik zei het al bij Witte Nachten van Dostojevski, maar ik ben al langer tijd van plan om me eens te verdiepen in de Russische literatuur. Vreemd genoeg een genre van boeken dat je wel eens regelmatig op een rommelmarkt vindt voor een goed prijsje (mensen die zich verplicht voelen om bepaalde 'klassiekers' in huis te hebben en ze uiteindelijk toch wegdoen wegens het feit dat ze teveel plaats innemen en bovendien na al die jaren nog ongelezen zijn?) en één van die boeken was de trilogie rond de jeugd van Tolstoj.

Kinderjaren is het eerste deel in de trilogie en gaat uiteraard over... de kinderjaren van de kleine Tolstoj. Het resultaat is een soort van chronologische verhalenbundel waarin we de wereld van Tolstoj door zijn jonge kinderogen leren kennen. Hoewel de schrijfstijl van de Rus de moeite is en hij een soort van kinderlijk enthousiasme kan voorleggen, zijn de gebeurtenissen niet altijd even interessant en gebeurt er eigenlijk vrij weinig. Het boek bouwt op naar de climax waar hij zijn moeder op jonge leeftijd verliest, diens laatste dagen laten wel een krop in de keel achter, maar verder kon het me niet altijd even goed boeien. Kan aan mij liggen hoor, maar persoonlijk kon ik niet zoveel met de eerste verliefdheid van een kind of de fantasiespelletjes waarmee hij zijn dagen vult met zijn vriendjes. Ik vraag me dan ook af of ik de oudere Tolstoj als personage niet interessanter ga vinden, dus ik ga sowieso de twee andere delen ook nog wel een kans geven.

En dan hoop ik tegen dan te kunnen zeggen dat Tolstoj me is beginnen te bevallen, net zoals een Dostojevski dat doet. De stijl van Tolstoj voelt na al die jaren nog heerlijk fris aan, maar hetgeen hij in Kinderjaren beschrijft is dat niet. Nu weer even iets anders lezen, maar je ziet me hopelijk nog snel terug bij Jeugdjaren.

3*

Na het lezen van The Silmarillion, een nogal taai boek, had ik zin in iets luchtigs. Ik heb ooit in Kringloopwinkels de volledige James Bond saga verzameld en lees graag eens een avontuur van 007 tussendoor. Met Diamonds are Forever ben ik reeds aan het vierde boek in de franchise aangekomen. Een tot nu toe wat onstabiele reeks als je het mij vraagt (Casino Royale - 3.5*, Live and Let Die - 2* en Moonraker - 3.5*) dus benieuwd wat Diamonds Are Forever ging brengen.

Ik denk dat ik nu wel elke combinatie in film/boekverhouding heb gehad. Casino Royale is een goede film en een goed boek, Live and Let Die is een goede film en een slecht boek, Moonraker is een slechte film en een goed boek en Diamonds Are Forever is een slechte film en een slecht boek. Een stel schurken die totaal niet uit de verf komen, een aantal slaapverwekkende scènes (de paardenren of het het bieden op Manque en Passe bijvoorbeeld) en een plot dat nooit echt in gang schiet. Jammer, want op zich was het begin met de diamantsmokkel nog wel leuk en zou het best een interessant concept kunnen zijn om Bond eens de slechterik te laten uithangen. Er zijn uiteraard nog wel goede aspecten aan dit vierde Bond-verhaal. Zo is de terugkeer van Felix Leiter een goede zet aangezien die wat leven in de brouwerij brengt en is ook Tiffany Case een degelijke vrouwelijke bijrol. Het zijn echtere maar povere pluspunten in een voor de rest weinig bijzonder boek. Het is dat er zo'n succesvolle reeks uit voortgekomen is, maar ik begrijp de status van Fleming als schrijver toch nog niet.

Al blijf ik enorm goede herinneringen houden aan Goldfinger dat ik een tiental jaar geleden gelezen heb tijdens mijn vakantiewerk. Ik wil sowieso nog tot daar geraken (From Russia With Love en Dr. No zitten er nog tussen) maar als ze allemaal van dit niveau zijn, dan vraag ik me of ik ooit tot Octopussy ga geraken.. Ach, we zullen wel zien. Het zijn ook geen gigantisch dikke boeken natuurlijk

2*

Ik geef het grif toe: ik ben een Monty Python fan. Niet dat dat iets is om je voor te schamen, maar het dient wel als een kleine disclaimer voor deze recensie. Langs de andere kant betwijfel ik of een niet-Python fan het ooit in zijn hoofd zou halen om zich door 700 pagina's van een dagboek te worstelen, maar ik wou het wel eens proberen. Palin is zowat mijn derde favoriete Python (na Graham Chapman en John Cleese), maar zijn stijl van schrijven bleek me erg goed te liggen bij onder andere Michael Palin's Hemingway Adventure. Meer dan een maand geleden aan deze turf begonnen en gisteravond met een zucht het einde van 1979 meegemaakt.

Want dat is hetgeen dat Palin doet, hij sleurt je mee in zijn wereld. Van de aanslagen van de IRA tot het opgroeien van zijn kinderen, van de eerste stappen van Python tot aan de grote filmsuccessen, van de grote successen tot aan het grote falen.. Palin is bijzonder eerlijk in hetgeen hij neerpent en zelden heb ik een boek gelezen waarbij ik echt letterlijk het gevoel had dat ik een vlieg op de muur was. Alleen een beetje jammer dat Palin niet altijd de tijd heeft gehad om zijn dagboek bij te werken, zo wordt bijvoorbeeld de Spanish Inquisition bedacht in een niet gedocumenteerde periode, maar dat is vooral in het prille begin van de Diaries het geval. Het is echter een kleine smet op een voor de rest indrukwekkend naslagwerk dat bovendien ook nog eens als een trein leest. Je moet trouwens wel wat bekend zijn met het Python wereldje. In de eerste plaats met de kernleden, uiteraard, maar ook bijrollen (Carol Cleveland) en regisseurs (Ian MacNaughton) passeren regelmatig de revue. Palin gebruikt ook niet altijd dezelfde manier om hen te benoemen (zo moet je soms uit de context halen om welke Terry het gaat) dus de lijst vooraan met een aantal namen en een korte beschrijving is wel handig.

Ik ben onder de indruk in ieder geval. Had nooit verwacht om zo in het Engeland van 1969 tot en met 1979 meegesleurd te worden. Palin doet werkelijk alles goed. Hij schrijft humoristisch, niet te droog en gaat geen enkel thema uit de weg. Een must voor elke liefhebber van deze groep komieken. Er bestaat trouwens een versie waar Palin hemzelf zijn dagboek voorleest, lijkt me ook wel de moeite te zijn! De twee volgende Diaries wil ik ook nog lezen, maar daar ga ik wat tijd tussen laten denk ik.

4.5*

Er is veel aan te merken op Jack Vance en zijn Tschai wereld, maar ik merk wel dat ik snel zin heb om aan een nieuw deel te beginnen. Het leest allemaal heel vlotjes weg, al blijf ik de reeks hier op de site wel overgewaardeerd vinden, en het is zo'n reeks waar je niet al te veel je aandacht bij moet houden. Ik vroeg me alleen af in hoeverre Vance dit ging kunnen volhouden, want na Servants of the Wankh had ik precies het gevoel dat het verhaal een beetje verteld ging zijn.

Blijkt niet helemaal terecht te zijn, want The Dirdir lijkt lange tijd op weg te zijn om het beste boek van de 3 te worden. Ergens is het dat ook wel naar mijn gevoel, maar het ligt allemaal erg dicht bij elkaar qua algemene score. Dit derde deel kent wederom een leuke vaart met de jacht op de Dirdir en met Woudiver heb je een leuk personage bij, maar het is wederom het einde dat me hier ontevreden achter laat. Je voelt dat Vance dit eigenlijk heeft bedoeld als één verhaal/boek maar hier kun je echt niet meer van een climax spreken. Het is dat mijn editie een aantal witte pagina's tussen de verschillende delen laat, want anders had ik zelfs niet doorgehad dat het boek ten einde was. Verder is het vooral fijn om te zien hoe Vance zijn wereld verder ontwikkeld en er tegelijkertijd nog altijd wel een vlot lopend avonturenverhaal van weet te maken. Iets wat vooral te wijten is aan de drie hoofdpersonages die na 3 boeken meer en meer aan elkaar gehecht geraken.

Ik ben benieuwd wat het laatste deel gaat geven in ieder geval. Hopelijk krijg je dan iets meer afsluiting qua climax, want anders ga ik toch op mijn honger blijven zitten vrees ik. In ieder geval is de Tschai reeks een interessant startpunt wanneer je wat meer van het oeuvre van deze science-fiction schrijver wilt ontdekken. Ik blijf hem echter wel overgewaardeerd vinden..

3.5*

Ik ben een groot Monty Python fan en dan heb ik wel eens de neiging om iets waar de namen van één van de Pythons opstaat direct te kopen. Af en toe al wel eens een miskoop gehad (die opera rond Life of Brian was toch wat teveel van het goede en ook Erik the Viking had wat beter kunnen zijn) maar voor een halve euro zou ik hier mijn broek niet aan scheuren. De naam van Douglas Adams was me stomweg niet opgevallen, staat nochtans groter dan die van Terry Jones op mijn editie, en dat leek me best nog wel eens leuke combinatie te worden.

Adams is natuurlijk het meest bekend van zijn Hitchhiker's Guide to the Galaxy franchise en Starship Titanic heeft daar zelfs een rechtstreekse link mee! Het schip wordt vermeld in Life, the Universe and Everything (het derde deel van de reeks) doordat het verdwenen is na SMEF, oftewel Spontaneous Massive Existence Failure, en hier komen we te weten wat er mee gebeurd is. Het resultaat is een leuk boek dat naar mijn gevoel erg dicht aanleunt bij de stijl van Adams, zelfs in die mate dat Jones in dezelfde val trapt als de schrijver. Na een tijd begon die zijn manier van schrijven me ook wat tegen te vallen en dan vooral vanwege het feit dat er altijd wel iets uit de lucht komt gevallen om de hoofdpersonen te redden. Dat vernielt jammer genoeg wat de spanningsboog en dat is toch zonde. Voor de rest weinig op aan te merken. Veel leuke personages die in allerlei science-fiction problemen komen waar ze niets van begrijpen, het boek leest bijzonder vlot en Jones levert een aantal leuke vondsten zoals een bom die begint af te tellen, maar die je kunt verwarren waardoor hij opnieuw van duizend begint te tellen.

Geen idee wel hoeveel van de humor effectief van Jones komt en hoeveel van Adams zelf aangezien Starship Titanic oorspronkelijk een videospel was (waar zowel Jones alsook John Cleese een rol in hadden) maar dat neemt niet weg dat ik me hier danig mee heb vermaakt. Ik ben uiteindelijk ergens halverwege het derde boek van de Hitchhiker afgehaakt omdat de stijl van Adams me wat begon tegen te steken. Misschien toch eens terug oppakken.

4*

Bob Dylan, het is toch één van mijn favoriete artiesten tout court. Niet alles wat hij maakt is even goed natuurlijk (zo kan ik niet zo heel veel met zijn recentste album, het Sinatra album genaamd Shadows in the Night), maar gespreid over een lange carrière heeft hij wel erg veel interessants gemaakt. Down the Highway is een flard uit een (geniaal) nummer, Idiot Wind, van mijn favoriete Bob Dylan album, Blood on the Tracks, maar de kans zit er ook in dat Howard Sounes de titel ging lenen bij het gelijknamige nummer dat te vinden is op The Freewheelin' Bob Dylan.

Vanwaar de titel ook mag komen, het is in ieder geval een interessant boek. Sounes oogt in zijn voorwoord nogal arrogant en legt het er misschien net iets te hard op dat bepaalde informatie door hem en hem alleen is ontdekt, maar zijn documentaire-achtige aanpak kon ik wel smaken. Verwacht geen informatie van Bob Dylan zelf aangezien de zanger/muzikant naar aloude traditie niet wou meewerken (net als Sara trouwens), maar het is verbazingwekkend om te zien hoeveel mensen Sounes wel voor zijn bandrecorder heeft gekregen. Beetje jammer dat die interviews niet te vinden zijn, want hij verwijst via voetnoten enkel naar feiten als 'auteursinterview' of iets dergelijks. Je krijgt een volledig beeld van Dylan met zijn goede en slechte kanten en het is dan ook jammer dat het boek nogal abrupt eindigt. Aangezien het in 2001 is uitgekomen, verwachtte ik toch op zijn minst wel nog een stukje over Love and Theft, dat uit hetzelfde jaar stamt, maar Sounes weet er bovendien geen einde aan te breiden. Een nietszeggend stukje over een tour en opeens is het gedaan. Een epiloog met bijvoorbeeld toekomstplannen had op zijn minst wel gemogen.

Een serieuze zit met best wel lange hoofdstukken, maar liefhebbers van Dylan komen hier wel aan hun trekken. Veel interessante informatie over zowel de beginjaren van Dylan als zijn latere periode, maar bovenal erg vlot en duidelijk geschreven. Een revised edition zou er wel eens mogen gaan komen, we zijn toch alweer 6 albums verder.

4*

Met From Russia with Love leek ik eindelijk aan de echt goede Bond boeken te zijn geraakt. Niet dat de reeks me tot nu toe zo hard tegenstak, maar het is en blijft een franchise die een beetje zwalpt als ik eerlijk ben. Hoewel ik alle Bond films heb gezien (toch tot en met Quantum of Solace), was Dr. No vreemd genoeg één van de weinige verhalen waar ik nog veel van voor de geest kon halen. Ik was vooral benieuwd naar hoe Fleming de draak en de handen van onze goede dokter ging aanpakken.

Op een vermakelijke manier, maar wel terug een stapje terug in vergelijking met de voorganger. Dr. No bevat veel goeds met onder andere Honey en de terugkeer van Quarrel (die reeds in het, overigens erg zwakke, Live and Let Die werd geïntroduceerd) en de draak klinkt op papier indrukwekkender dan wat ze er in de film mee wisten te doen. Toch is ook niet alles geslaagd te noemen en dat is vooral te wijten aan de tijd die Fleming neemt om zijn verhaal neer te schrijven. De ontsnappingstocht van Bond is op zich nog leuk en spannend genoeg, maar neemt veel te veel tijd in beslag en het is ook jammer dat het boek zich nagenoeg volledig op Crab Key afspeelt. Zo vond ik het stuk in Jamaica zelf eigenlijk qua sfeer misschien nog iets beter, zeker het begin met de moord op Strangways en zijn secretaresse is misschien wel één van de leukste Bond-openingen tot nu toe. Hoewel dit oorspronkelijk niet bedoeld was als Bond-boek (het begon als pilot voor Commander Jamaica, een reeks die uiteindelijk nooit gemaakt is), voel je wel dat Fleming echt de smaak te pakken krijgt en Bond meer en meer een personage van vlees en bloed wordt.

De volgende in rij is Goldeneye, het boek waar het voor mij indertijd allemaal begonnen is. Ik heb het niet meer gelezen sinds die ene keer toen ik vakantiewerk deed bij een supermarkt en tijdens mijn pauze telkens een paar pagina's las. Ben benieuwd hoe ik het nu, zo'n 10 jaar later, ga vinden. Wordt ongetwijfeld vervolgd! Tenzij ik hetzelfde lot onderga als Dr. No natuurlijk..

3.5*

Ongeveer een dikke week geleden Drácula gezien, een Spaanse versie van het welbekende verhaal. Het merkwaardige aan de film was dat het gelijktijdig met de Bela Lugosi versie werd opgenomen, maar dat de Amerikanen overdag filmden terwijl de Spanjaarden dat tijdens de nacht deden. Een degelijke film trouwens en bovendien één die heel wat uitgebreider was dan zijn Engelstalige tegenhanger. Dat deed me denken dat er toch meer in het boek zat dan de vele verfilmingen deed vermoeden en zodanig eens aan het originele werk begonnen.

Handig natuurlijk dat ik thuis nog ergens een editie had rondslingeren, maar jaren geleden was dit in ieder geval niet voor mij weggelegd. Ik kon me nog herinneren dat de schrijfstijl me verveelde en dat ik na ongeveer een vierde van de bladzijden al serieus aan het strijden was om verder te lezen. Dat is echter iets wat nu helemaal niet het geval was. De stijl die Bram Stoker hier hanteert met verschillende dagboekfragmenten, krantenknipsels en dergelijke voelt misschien op den duur wat als een gimmick aan, maar het relaas aan het begin van het boek tussen Jonathan Harker en Dracula is misschien wel van het hoogste niveau dat ik reeds heb mogen lezen. Vergeet Edgar Allan Poe, Stoker is de man die je moet lezen wil je wat gotisch griezelen. Wel een beetje jammer dat hij het niveau niet de gehele tijd weet vast te houden. Het personage Mina vervalt meer en meer in een cliché (terwijl ik het in het begin nog zo fijn vond dat Stoker er zo'n sterke vrouw van maakt) en de climax voelt wat teleurstellend aan. Had misschien nog net iets meer strijd tussen de graaf en ons groepje helden willen zien, nu oogt het allemaal nogal gehaast.

Maar nu haal ik enkel maar een paar minpuntjes aan en dat is verre van terecht. Vandaag de dag is Dracula wat achterhaald op een aantal aspecten, die bloedtransfusies onder andere, maar het ligt wel aan de basis van een heel fijn subgenre. Een aantal interessante personages, een geweldige slechterik en heerlijk gestoorde krankzinnige. Meer heb je soms niet nodig

4*

Ik heb ooit een aantal jaren geleden de verfilming van Dreamcatcher gezien. Naar mijn herinnering geen slechte film, maar ik bleef zitten met het gevoel dat er meer had ingezeten. Het duurde een aantal jaar eer ik eigenlijk door had dat het oorspronkelijke verhaal van Stephen King was, dat moet me indertijd zijn ontgaan aan de openingscredits, maar het gaf wel de doorslag in de keuze van welk Stephen King boek ik ging lezen.

Maar jammer genoeg is het net als Tommyknockers niet helemaal hetgeen ik er van had verwacht. Dreamcatcher is zowaar nog dikker qua aantal bladzijden en hoewel er minder overbodige stukken in zitten, is de gehele opzet nogal slepend. King schreef dit boek als middel om zijn gedachten te verzetten na zijn auto-ongeval in 1999 en lijkt zelf niet te willen dat het verhaal eindigt. Zo neemt hij wel erg lang zijn tijd om de opzet uit de doeken te doen, iets wat je voelt als lezer, en sommige stukken voelen aan als een herhaling. De flashbacks van de 4 tieners bijvoorbeeld lijken zo uit Stand By Me te komen. Gelukkig geraakt de schrijver echt op dreef wanneer Mr. Gray en Jonesy hetzelfde lichaam behuizen en maakt dat de lange opbouw wel ergens weer waard. En als Beatles fan was het veelvuldig gebruik van I'am the Walrus ook tof natuurlijk.

Leuk detail: King wou het boek oorspronkelijk Cancer (Kanker) noemen, maar werd uiteindelijk dan toch overtuigd door zijn vrouw om voor een andere titel te gaan. Nu vind ik Dreamcatcher ook niet één van zijn betere titels, maar het is in ieder geval al wel een verbetering. Jammer genoeg was dat niet het enige dat verbeterd kon worden aan dit boek.

3*

Aaah, Robbe De Hert. Toch zowat het enfant terrible van de Vlaamse cinema en een regisseur die geregeld tegen de schenen schopt. Ik ben me de laatste tijd terug wat meer aan het interesseren in Vlaamse cinema en dan is De Hert een naam die je moeilijk toch links kunt laten liggen. Ik had deze Het Drinkend Hert in het Nauw jaren geleden al wel eens eerder gelezen, maar kon me er eigenlijk bitter weinig van herinneren. Het boek kwam me eigenlijk terug voor de geest dankzij een interview met De Hert in het magazine Humo en dus maar eens wat actiever op zoek gegaan naar de boeken van de regisseur.

Mooi meegenomen dan dat je in De Slegte tegenwoordig met eco-cheques kunt betalen. Ik vind de prijzen van hun (film)boeken soms net wat te gortig (zeker als je bekijkt wat ze zelf voor je boeken betalen), maar vond dit op zich nog wel een waardige aanschaf. De Hert schoffeert, zaagt, klaagt en zalft sporadisch. Klinkt vermoeiend, en ergens is het dat ook wel, maar de man heeft zo'n geweldige vertelstijl dat ik vanaf de eerste zinnen terug aan zijn lippen hang. De Vlaamse cinema heeft een tijd op zijn gat gelegen en De Hert beschrijft hier duidelijk waarom: het is allemaal te wijten aan de inefficiëntie/luiheid/onkunde/... van onder andere de toenmalige BRT, het VAF, ... Hij steekt gelukkig ook wel geregeld zijn hand in eigen boezem maar Het Drinkend Hert in het Nauw is in eerste plaats vooral een boek van een regisseur die vrijuit over zijn ideeën en ervaringen praat. Van de geplande film rond Bakelandt, van de beslommeringen met Gaston & Leo (ondertussen al allebei overleden), van zijn samenwerking Louis Paul Boon, ... Liefhebbers van cinema komen hier dan ook aan hun trekken als je het mij vraagt.

Ben in ieder geval benieuwd naar Het Drinkend Hert Bij Zonsondergang, het boek dat De Hert zo'n 20 jaar voor deze schreef. Naar het schijnt was dat boek er in drie weken, hier heeft hij ettelijke maanden aan geschaaft, en ik ben benieuwd of we dan nog een iets positievere De Hert gaan zien. Iets zegt me van niet, ik kijk er al naar uit in ieder geval.

4*

Ik denk dat het ongeveer een 10 jaar geleden moet zijn dat ik de eerste Dune trilogie heb gelezen. Ik weet dat ik in ieder geval eerst de film van David Lynch heb gezien en daar uitermate door gecharmeerd was (als één van de weinigen denk ik) maar ik had het na die initiële drie boeken wel weer gehad met de reeks. Ik betrapte me er echter op dat ik alles met Dune wel bleef kopen (ik zit ondertussen aan 13 delen) en de meest recente aanschaf was deel 4, 5 en 6. Dat betekent dat ik in één ruk van Dune tot aan The Machine Crusade kon lezen.

En aangezien ik goede herinneringen heb aan het aanpakken van het Dark Tower universum en het Lord of the Rings universum, wou ik dat (op de valreep van) dit jaar met de Dune saga doen. Dit eerste deel smaakt in ieder geval naar meer. Zeker het eerste stuk met de komst van de Atreides clan op Arrakis is van een erg hoog niveau met tal van geweldige personages (wat is het jammer dat Leto zo snel verdwijnt) en gewoon erg veel sfeer & spanning. Het middenstuk is een beetje taaier doordat het zich iets teveel concentreert op de lotgevallen van Paul en Jessica maar dat lost zich vanzelf op eenmaal die zich bij de Vrijmans aansluiten. Toch zijn er hier en daar ook wel wat belangrijke nuances in deze review met onder andere het feit dat de tijdssprong een beetje geforceerd en vooral gemakzuchtig aanvoelt (Alia krijgt daardoor niet de diepgang die ze verdient) maar vooral de aanhangsels staken me wat tegen. Ik voel me altijd een beetje bekocht wanneer een verhaal eindigt en je nog met 50+ pagina's overblijft. Oké, je kunt hier het argument maken dat het op zich nog wel interessante toevoegingen zijn maar dan had ik liever de Lord of the Rings aanpak gezien waar a) een soort van Silmarillion wordt opgezet of b) een apart boek getiteld "De Aanhangsels" wordt uitgebracht met dit soort informatie in. Kleine kanttekening daarbij is dat optie b oorspronkelijk ook gewoon aan Return of the King was toegevoegd en enkel maar later is uitgebracht als apart boek.

Ik ben in ieder geval wel benieuwd naar hoe de rest van de saga zich gaat ontwikkelen. Flarden herinner ik me nog, maar over het algemeen is het een zwart gat. Ik geloof dat er nog wel wat tijdssprongen aan te pas komen en ik weet niet, afgaande op de manier waarop Herbert er in dit boek mee omgaat, of ik dat effectief zo leuk ga vinden. Ach ja, we zullen wel zien. Wordt ongetwijfeld vervolgd!

4*

Het was al langer de bedoeling om me nog eens onder te dompelen in de wereld van Dune en het eerste boek was een leuk herzien met talloze personages. Ik kon me niet meer zo heel veel van de franchise in zijn geheel herinneren, ik las sowieso enkel maar de eerste 3 boeken, maar ik moest dit indertijd blijkbaar toch de moeite hebben gevonden aangezien ik delen bleef kopen. Ik wist dat er sowieso nog een tijdssprong zat aan te komen en zowaar: we starten Dune Messiah zo'n 12 jaar later na de gebeurtenissen uit Dune.

Op zich is dat een betere beslissing dan de tijdssprong uit Dune zelf, want hierdoor krijg je bijvoorbeeld een veel beter uitgewerkte Alia. Toch voel je dat Frank Herbert hier echt wel soms heel snelsnel bepaalde zaken mee hoopt af te ronden en dat doet het boek niet veel goeds. Daar komt dan ook nog eens bij dat dit qua aantal pagina's de helft is van zijn voorganger, maar dat dit wel dubbel zo taai aanvoelt. Je blijft lezen en het blijft wel fascineren, maar het niveau van het eerste boek wordt jammer genoeg nergens gehaald. De focus ligt dan ook veel meer op politieke spelletjes (waarbij dan de samenzwering tegen Paul de belangrijkste is) maar ook het religieuze aspect komt veel meer naar boven en dat kon me niet altijd even hard bekoren. We krijgen gelukkig wel Duncan Idaho in al zijn glorie terug en ergens pakte het einde van Chani me wel. Herbert is niet de meest begaafde schrijver om zo'n scène tot in je botten te laten voelen (hoewel ik de confrontatie van Baron Harkonnen en de dood van vader Leto in de voorganger emotioneel wel heel wat beter) maar Duncan die Bijaz vermoordt.. Het is in ieder geval een minder harde anti-climax dan het vorige boek.

Nu nog eens eventjes iets anders tussendoor lezen, want ik vrees dat anders het derde deel wat gaat tegenvallen. Uit de commentaren bij dat boek blijkt daar nog meer de focus op religie te liggen en daar heb ik momenteel niet zo heel veel zin in. Hopelijk komt men queeste al niet na 3 delen ten einde aangezien ik meer dan 10 boeken in de reeks heb liggen..

3.5*

Dostojevski is een schrijver die onrechtstreeks voor een aantal schitterende films heeft gezorgd. Onder andere The Brothers Karamazov met Yul Brynner en Luchino Visconti's Le Notti Bianche zijn films die zeker en vast gezien mogen worden. Naar aanleiding van de nieuwe verfilming van een verhaal van de Rus door Richard Aoyade besloot ik mijn achterstand eens wat kleiner te maken door me onder te dompelen in De Dubbelganger.

Want zoals je wel kunt raden is dit namelijk het boek dat Aoyade nu verfilmd heeft. Al had ik misschien een iets betere editie moeten aanschaffen, want De Feniks versie (uitgebracht door Het Kompas) is al ettelijke jaren oud en is nog in oude spelling geschreven. Perfect leesbaar hoor, maar in combinatie met de Russische stijl niet meteen aan te raden. Toch moet ik zeggen dat De Dubbelganger zelfs met dit obstakel een uitermate intrigerend boek is. Dostojevski beschrijft de lotgevallen van zijn 'held' op een komische doch tragische wijze, maar hetgeen mij het meest aansprak is de manier waarop hij ervoor zorgt dat je het verhaal op meerdere manieren kunt lezen. Ik zie er vooral kritiek in op de manier waarop de maatschappij met hun zwakken van geest omgaat (Goljadkin wordt tenslotte op het einde naar Siberië gestuurd) en ironisch genoeg zijn we meer dan een eeuw later niet enorm veel vooruitgegaan.

Maar je kunt dit boek ook perfect goed vinden zonder je druk te maken om de kritiek die Dostojevski tentoon spreidt. Wat rest is een boek dat bij de confrontaties tussen Goldjadkin Jr. en Goldjadkin Sr. de lezer op het puntje van zijn stoel laat zitten en dat is evengoed genieten. Je moet wennen aan de stijl, maar het boek leest na een paar pagina's als een sneltrein.

4*