Als kind was ik grote fan van de Bakelandt reeks van Hec Leemans (die de reeks uiteindelijk liet verwateren om aan F.C. De Kampioenen strips verder te werken...) en een aantal jaar geleden heb ik de volledige reeks verzameld. Het was in die periode ook dat ik opeens geluk had met Bakelandt en zowaar 2 boeken vond: Bendeleven in Vlaanderen - Jack Verstappen (1984) en deze Baekeland, of de Rooversbende van ’t Vrybusch. Bendeleven in Vlaanderen was een vermakelijke introductie, maar ik verwachtte wel meer inhoud van het werk van Victor Huys.

Eigenlijk moet ik zeggen dat ik 3 boeken rond Bakelandt heb gevonden, want mijn editie van het boek is uitgebracht in 2 delen van telkens ongeveer 220 pagina's. Het interessante daaraan is dat het eigenlijk een soort van 'herwerking' is door H. Van Duyn die het boek naar meer hedendaagse taal herschreef. Geen idee hoe het originele werk van Huys was, maar ik kan me voorstellen dat het hierdoor toch allemaal net iets leesbaarder wordt anno 2019. In ieder geval, voor eenieder die meer wilt weten over Bakelandt en zijn bendeleden: dit is sowieso een goede start. Huys levert een intrigerend portret af van de bende en hun kapitein en doet dat door er hier een soort van roman van te maken. De eerste misdaden van de bende waren indertijd volgens mij goed gedocumenteerd, want naar het einde toe voel je wel dat er minder informatie beschikbaar was en dat er meer gegokt werd waar de bendeleden uithingen en wat ze waren aan het doen. Dat neemt niet weg dat er een intrigerend beeld wordt gevormd en dat het eigenlijk - hoewel je weet dat ze uiteindelijk gepakt zullen worden - spannend tot aan de laatste moment blijft.

In de strips van Bakelandt is de roverhoofdman eigenlijk een held, maar het is interessant om te zien hoe hij hier eigenlijk ook al wel goede eigenschappen toegewezen krijgt. Het is en blijft een slechterik van jewelste natuurlijk, maar hij houdt zijn mannen wel in gareel (weliswaar voor een groot stuk door angst) en bekeert zich naar het einde toe tot het christelijke geloof. Al laat ik in het midden of dat effectief zo was of dat dit een knieval van de schrijver is naar het toenmalige katholieke Vlaanderen..

4*

Geen idee waarom ik juist net deze Kerstmis geïntrigeerd geraakte in Dostojevski's Witte Nachten. Op sneeuw moeten we de laatste jaren überhaupt al niet meer rekenen, laat staan rond Kerstmis, maar ik was nog op zoek naar een kort verhaal en had me als voornemen gesteld dat ik me terug eens wat meer ging verdiepen in Russische literatuur. Waarom daarmee wachten tot het nieuwe jaar? Ik wist ook geen geldige reden waardoor Witte Nachten op de valreep het einde van 2016 inluidt.

Ik kende de grote verhaallijn nog van Luchino's Visconti uitstekende verfilming, maar na De Dubbelganger verwacht ik eigenlijk gewoon een degelijk boek van Dostojevski. Degelijk is hier inderdaad wel het juiste woord, maar er had meer in gezeten. Geen idee of het te wijten valt aan mijn vertaling, ik heb de indruk dat Russische literatuur het vaak moet doen met verouderde edities, maar ik vond de naamloze verteller niet goed uit de verf komen. Er schuilt een zekere overdreven hysterie in zijn poëzie en het is dan ook frappant dat Nastjenka qua taalgebruik wel veel beter tot haar recht komt. Je zou juist verwachten dat zij degene was die vervalt in dit soort lyrische en hysterische nonsens. Soit, klinkt negatief en toch schuilt er een zekere aantrekkingskracht in dit verhaal. Dostojevski lijkt op het eerste zicht niet verder dan een ietwat platgetreden liefdesverhaaltje te geraken, maar weet tegelijkertijd met nog wat humor (de oma die haar kleindochter met een speld aan haar jurk vasthangt!) en rake observaties rond de fantasie van een eindeloze dromer, iets waar ondergetekende zich ergens wel in herkent, toch verder te geraken.

Gelukkig beseft Dostojevski ook wel dat dit een verhaallijn was die hij niet langdurig kon uitwerken en daardoor is dit een erg kort verhaal geworden. Iets wat in mijn ogen wel een pluspunt is, want ik vrees dat nog meer nachten had geresulteerd in een lagere score. Heb nog wat kort werk van Fjodor liggen, dat zal voor 2017 zijn.

Kleine 3.5*

Dit soort bendes heeft precies altijd wel wat tot de verbeelding gesproken. Je had natuurlijk de Bakelandt reeks van Hec Leemans (die de reeks jammer genoeg liet verwateren en zich uiteindelijk volledig op de strips van De Kampioenen ging concentreren) maar de plannen om De Bende van Jan de Lichte van Louis Paul Boon te gaan verfilmen beginnen nu ook concrete vorm te krijgen. Ik had dit boek voornamelijk aangeschaft vanwege het Bakelandt segment, maar het leek me wel een leuke intrede tot historische gebeurtenissen.

Jack Verstappen verzamelt hier een resem bendes die actief waren in Vlaanderen gedurende de eerste helft van de 18e eeuw en het eerste kwartaal van de 20e eeuw en hierdoor leest elk hoofdstuk eigenlijk als een apart verhaaltje. Interessant is sowieso de toevoeging van sommige liederen die indertijd werden gezongen over de verschillende bendes en verder is dit een vermakelijke doch niet al te uitgebreide vertelling. Verstappen heeft het over 7 bendes in ongeveer een 170 pagina's, maar grote tekeningen/praktisch geheel witte pagina's/titelpagina's zorgen ervoor dat er uiteindelijk niet veel tekst overblijft. Sowieso wel een onverzorgde layout trouwens, al is dat iets waar Verstappen zelf weinig aan kan doen vermoed ik. Bij het hoofdstuk van de Voetbranders bijvoorbeeld (dat verkeerdelijk gelabeld staat als dat van Bakelandt) zijn er pagina's omgedraaid waardoor je van pagina 60 naar 59 naar 61 moet lezen. Op zich niet enorm storend natuurlijk, maar het zijn schoonheidsfouten die toch niet zouden mogen.

Vermakelijke kennismaking met een aantal bekende figuren uit de geschiedenis. Op zich interessant, het stuk van de Bokkerijders had wel wat uitgebreider gemogen, maar verder dan een kennismaking is dit ook niet. Wil je echt in detail gaan, dan zal je naar meer specifieker werk op zoek moeten gaan.

Kleine 3.5*

Ik was al eens eerder aan Berenice begonnen, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik toen een pintje ophad en dat ik na een paar bladzijden al helemaal de draad was kwijt geraakt. Fast forward naar een goede maand later waarin ik een nieuwe poging ging ondernemen. Vreemd genoeg begon ik op nagenoeg hetzelfde ogenblik de draad wederom kwijt te geraken (de bladwijzer zat namelijk nog op de pagina) en deze keer was ik nochtans volbloed nuchter.

Je geraakt dan ook amper door het begin van Berenice. Egaeus die maar blijft doorbomen over zijn concentratieproblemen, je gedachten beginnen al snel een andere richting op te gaan en dat is zonde. Temeer omdat Poe hier voor de rest wel een erg sterk werk aflevert. De macabere fascinatie die Egaeus met de witte tanden van zijn geliefde krijgt, de angst die hem overvalt wanneer hij het dokterskistje ziet staan, ... Het is één van de beste Poe momenten en het is dan ook erg jammer dat hij dat niveau niet van het begin weet te benaderen. Naar het schijnt zou er trouwens een nog (meer) macabere versie bestaan waar een aantal extra paragrafen zijn waarin Egaeus het graf van Berenice bezoekt en duidelijk merkt dat deze nog leeft. Bij initiële release in 1935 waren deze paragrafen nog toegevoegd, maar nadat vele lezers geschokt waren door het geweld werd er in 1940 een gekuiste versie gepubliceerd. Dat is dan ook degene die in mijn verzamelbundel zit en ik had het liever anders gezien.

Het was alweer even geleden dat ik me nog eens verdiept had in het werk van Poe (The Cask of Amontillado viel me toch wat te lelijk tegen), maar dit mag er dan wel weer zijn. Een erg stroef begin in ieder geval en toch weet Poe het op den duur nog wel te keren. Er had meer in kunnen zitten, zoveel is duidelijk.

3*

The Best of Arthur C. Clarke is op papier wel een interessante bundel. Ik heb een editie die is uitgebracht in 2 volumes (van 1937-1955 en van 1956 - 1972) waar om de één of andere reden het verhaal Hide and Seek is uitgelaten. Soit, dit is een collectie die gevuld is met verhalen die origineel gepubliceerd zijn geweest in magazinevorm. Klinkt mooi, ware het niet dat eigenlijk het merendeel al eens eerder is uitgebracht in boekvorm waardoor het nut me eerlijk gezegd wat ontgaat.

Het zijn dan ook enkel Travel by Wire!, Retreat from Earth en Whacky die nog niet eerder gepubliceerd waren. Drie kortverhalen (en dat mag je letterlijk nemen, want Whacy is nog geen anderhalve pagina lang) die dateren uit de beginperiode van Arthur C. Clarke en het deed me deugd om te zien dat zijn typische schrijfstijl al duidelijk aanwezig is. De combinatie van science-fiction en humor komt goed tot zijn recht, zeker Travel by Wire is erg leuk met het testen van een materie transporteur, en Clarke blijft meester in het vertellen van een spannend verhaal. Iets wat je vooral merkt in het relaas van de onderzoeker in Retreat from Earth. Whacky daarentegen had voor mijn part nooit op papier moeten gezet worden. Een onnavolgbaar gesprek tussen twee mannen waar echt geen touw is aan vast te knopen.

Beetje lastig te beoordelen dit. Arthur C. Clarke heeft volgens mij een kleine 60 kortverhalen geschreven dus een volledige collectie is dit niet en van de 18 verhalen die hierin gebundeld worden zijn er maar 3 echt 'nieuw'. Gelukkig is het niveau van Travel by Wire! en Retreat from Earth hoog genoeg, al is Whacky wel een domper.

3,5*

Wanneer je Lord of the Rings en The Hobbit hebt gelezen, dan ben je bijna verplicht om ook Bilbo's Last Song te lezen. Althans die indruk kreeg ik toch altijd en het was maar de vraag in hoeverre dat een verkoopspraatje was. Laat in ieder geval één ding duidelijk zijn: probeer hier niet teveel voor te betalen. Ik deed er uiteindelijk welgeteld 10 minuten over en dan had ik het boek 2x gelezen waarvan ik de 2e keer me heb geconcentreerd op de uitleg bij de illustraties.

Bilbo's Last Song vertelt dan ook niets nieuws uit het Lord of the Rings/The Hobbit universum en is, zoals de titel al doet vermoeden, geschreven in liedvorm. Dat betekent dat het linkerblad telkens is weggelegd voor een strofe (die bijna altijd uit 4 regels van 3 à 4 woorden bestaat) en dat het rechterblad is weggelegd voor een illustratie. Vergis je niet, de illustratie is niet gelinkt aan het lied en dat is op zich een vreemde keuze. De illustraties vertellen onder andere de ontmoeting van Bilbo met Frodo en Sam in het bos (het moment dat dus ook al in Return of the King zit wanneer Elrond aan Frodo vertelt wanneer hij Bilbo op een bepaalde tijd in de bossen moet zoeken) en zo zien we ook nog Merijn en Pepijn aankomen op het laatste nippertje om hun vrienden uit te wuiven. Niets dat we dus nog niet wisten. Het is echter niet de enige set van illustraties, want onder aan de pagina wordt ook nog in het miniem het verhaal van The Hobbit uit de doeken gedaan. Het is dus wat een mengelmoes om hier een "volwaardig" boek van te maken, maar ergens werkt het wel. Vooral omdat de illustraties zelf wel van een hoog niveau zijn, zeker Sam, Merijn en Pepijn die achterbleven raakte een gevoelige snaar.

Pauline Bayes, naar het schijnt degene die door Tolkien zelf werd geprefereerd als illustrator van zijn werk, heeft dan ook oog voor details en weet met een handvol lijnen de sfeer goed te benadrukken. Aan het einde van het boek is er nog per illustratie een uitleg wat we juist te zien krijgen. Niet geheel overbodig omdat er juist veel details (onder andere Gandalf met de Narya ring) te zien zijn. Leuk hebbeding, maar onmisbaar? Neen, dat niet.

Kleine 3.5*

Een paar dagen geleden was ik aan het zappen op televisie en ik kwam opeens bij een item in één of ander schattingsprogramma waar iemand een pruik van Elizabeth Taylor ten tijde van Cleopatra probeerde te slijten. Ik was geïnteresseerd, La Taylor is één van mijn favoriete actrices, maar de naam van de verkoper zei me ergens iets. Het heeft even geduurd, maar na een tijdje viel het kwartje: ik heb gewoon een boek van die Frans Billen!

Eigenlijk meteen uit de kast gehaald (voor de pruik kreeg hij uiteindelijk ongeveer 2000 euro, wat ongeveer de helft was van wat hij voor ogen had geloof ik) en eens in begonnen. Waar ik Billen tijdens het programma al een kwal leek te vinden, is dat bij het lezen van zijn 'boek' niet echt gebeterd. De man heeft ooit een Mercedes garage uit de grond gestampt en is er in geslaagd om zich bij veel evenementen te profileren als de man die je moest hebben om de sterren te laten rondrijden. Daarmee kwam Billen veel in contact met de groten der aarde, maar werkelijk heel het boek is één grote lofzang hoeveel mensen hij heeft ontmoet. De zogenaamde anekdotes hebben niet meer inhoud dan 'met persoon X ben ik naar daar gereden en ik heb een goede babbel met hem/haar gehad' en verder wordt het allemaal opgefleurd met artikels uit Story, Het Laatste Nieuws of Dag Allemaal. De verhalen van Billen zijn in ieder geval van eenzelfde kwaliteit en ondertussen ligt hij nog af te geven op andere producties, want ja... een beetje niveau moet je toch behouden!

Die laatste zin is een letterlijke quote trouwens. Aan het einde zit nog een namenregister (die niet enkel de namen bevatten van mensen die hij heeft ontmoet maar ook Ingrid Bergman staat ertussen omdat hij ooit Casablanca heeft gezien) en in de bijna 15 jaar tussen nu en het uitkomen van het boek is Billen blijkbaar ook van zijn sokkel gevallen. Echtscheiding, uit zijn eigen zaak gewerkt, de helft van zijn museum verkocht, ... Zet zijn geblaas meteen in een ander daglicht.

1*

The Black Cat, het moet denk ik één van de bekendste Edgar Allan Poe verhalen zijn. Ontelbare keren verfilmd (al worden er praktisch altijd enkel elementen uit het verhaal gebruikt en wordt er een hoop bij verzonnen) en al even vaak geparodieerd en geëerd. Ik had gisteravond nog wel zin in een kort verhaaltje en dit hersenspinsel van Poe voldeed met zijn 10 pagina's daar perfect aan.

En ik ben aangenaam verrast. Poe blijft tot nu toe een hit or miss schrijver, maar ik kende het einde met de kat achter de muur al en toch had ik moeite om het boek weg te leggen. Poe beschrijft op een indringende en lugubere manier de lotgevallen van een, zoals zo vaak in zijn verhalen, naamloze persoon. De dierenliefhebbers onder ons zullen een ambetant gevoel krijgen bij de beschrijvingen hoe de hoofdpersoon het oog van zijn kat uitsteekt en nadien het arme beest nog eens ophangt. Het is in ieder geval een gevoel dat nog een tijd blijft nazinderen en dat is de manier waarop ik Poe het liefste lees. Niet al te veel uitweidingen die het verhaal nodeloos rekken, maar puur de essentie. Erg leuk in ieder geval. Het enige minpunt dat je kan opmerken is dat, hoewel het verhaal maar een handvol pagina's bevat, toch niet echt één vloeiend geheel vormt. Beide delen (het eerste deel eindigt in mijn ogen bij de brand) zijn weliswaar even sterk, dus storen doet het niet.

Geen nodeloze herhaling van zetten, maar een vlot lezend en origineel plot maken van The Black Cat één van de beste Poe verhalen die ik tot nu toe ben tegen gekomen. Er zit een lugubere vibe achter het geheel en ik begrijp waarom juist dit één van de bekendste in het oeuvre van de man is. Volgende in rij is The Fall of the House of Usher, ben benieuwd.

4*

Jaren geleden toen ik op reis was met mijn ouders in Spanje was ik door mijn leesvoorraad geraakt. Mijn vader had tijdens een wandeling echter een tweedehands boekenwinkeltje ontdekt en nam me daar mee naartoe. Daar stootte ik op deze medische thriller en aangezien het boek spotgoedkoop was (het lijkt me dat een Nederlandstalig boek in Spanje niet zo populair is) heb ik het natuurlijk meegenomen. Toen uitgelezen en goed bevonden, maar een tijd geleden kwam ik dit terug tegen. En voor old times sake nog eens terug opgepakt.

Ik moet blijkbaar wel serieuze fan zijn geworden van Robin Cook, want ik vond naast deze nog een aantal andere boeken van de schrijver terug. Ik kon me al niet meer herinneren dat ik die had aangeschaft, maar als die van eenzelfde niveau zijn... Blindsight (of Overdosis, wat een nogal inspiratieloze vertaling is) is een leuke medische thriller die gekruid wordt met de maffia. Die mix werkt goed en de manier waarop Cook de verschillende verhaallijnen afwisselt per hoofdstuk om ze bij de climax te laten samenkomen leest vlot. Al vrees ik er wel voor dat deze gimmick op den duur wel begint te vervelen mocht elk Robin Cook boek zo zijn. Soit, de enige minpunten die ik kan bedenken zijn de overvloed aan medische uitleg in het begin (ik hoefde niet perse de complete werking van cocaïne te weten) en de gemakkelijkheid waarmee Laurie en Lou ontsnappen aan de ontploffing in de loods. Alle slechteriken zijn gewond (Tony wordt zelfs in zijn geheel in as gelegd), maar Laurie en Lou mankeren werkelijk niets.

Voor de rest eigenlijk weinig op aan te merken. Laurie is een aimabel personage (als ik me niet vergis zijn er nog meer boeken waar ze in voorkomt) en Cook goochelt vlot met allerlei medische termen. Heel de link tussen de verscheidene gevallen (de vraag/aanbod lijst voor hoornvliezen) heb je als lezer heel wat sneller door dan de hoofdpersonages, maar dat deert de pret niet.

4*

Ik had nog eens zin in een Stephen King. Van de ene dag op de andere kan ik dat gevoel krijgen (het is eerlijk gezegd ook confronterend dat ik nog zoveel van hem ongelezen in de kast heb staan) en mijn oog viel op deze Blockade Billy, vooral omdat het een nogal atypische hardcover uitvoering is die bovendien ook wat groter is dan mijn andere pockets. Soit, het vreemdste is nog dat mijn Nederlandse vertaling de focus legt op een ander verhaal, namelijk Morality. Dat verhaal is vertaald naar Eenmalige Zonde, net zoals ook de bundel is gedoopt.

Oorspronkelijk is Blockade Billy (het verhaal) uitgebracht als promotiemateriaal bij de start van het nieuwe Major League Baseball seizoen in 2010 door Cemetery Dance. Sommige edities gaven trouwens zelfs nog een baseball card als extraatje. Een maand later besloot Simon & Schuster echter hetzelfde verhaal uit te brengen en zij kregen het idee om Morality, dat al eens eerder was verschenen in een Esquire nummer uit 2009, bij te voegen. Die laatste editie is dus naar het Nederlands vertaald en in een hardcover gegoten. Ik blijf het eerlijk gezegd wat een warboel vinden en dat kan ook gezegd worden over het baseball verhaal. Ik kan me voorstellen dat dat in Amerika heel wat meer leeft, maar dat neemt niet weg dat King er hier een vrij saai verhaal van maakt. Zo is de spanning is nogal ver te zoeken, is de twist dat Billy niet Billy is voorspelbaar en maakt King gebruik van wel wat technische uitleg die voor de leek niet interessant is doordat je je er toch geen beeld bij kunt vormen.

Het Morality verhaal vond ik echter, in tegenstelling tot de meesten hier blijkbaar, beter. Een ietwat flauwe uitwerking weliswaar (ik had iets 'schandelijker' verwacht), maar het is heel wat pagina's minder en er zit meer voortgang en ritme in. Lijkt me echter wel het beste om aan dit boek niet teveel geld te besteden. Zo zijn de laatste 15 pagina's gewoon reclame voor andere boeken van King en is de verhouding tekst/blad pover. Ik vraag me af in hoeverre dit als een volwaardig boek is bedoelt.

2.5*

T.H. White schreef in eerste instantie The Book of Merlyn als slotstuk van de Once and Future King reeks, maar wegens omstandigheden heeft de publicatie erg lang op zich laten wachten. White wou het boek reeds in 1941 publiceren, maar het tekort van papier in de oorlogsjaren stak daar een stokje voor en in 1958 (toen The Once and Future King in één geheel werd uitgebracht) wou de uitgever er dan weer niets van weten. Het werd uiteindelijk na zijn dood gepubliceerd en wordt nu regelmatig als een extra toegevoegd aan edities van The Once and Future King.

En het is een ietwat vreemd boek geworden. De losse verhaallijnen worden hier wel opgelost (wat gebeurt er met Arthur, Mordred, Lancelot en de anderen), maar het voelt toch aan als een herhaling van zetten. Dat ligt vooral aan het feit dat White, toen hij The Sword in the Stone was aan het herzien, besloot om stukken tekst uit het toen niet uitgebrachte The Book of Merlyn te gebruiken. Arthur dus terug bij de mieren en de zwanen, maar het werkt nog altijd wel goed. Wat wel opvalt is dat dit een veel droger boek is dan enig ander deel uit de quadrilogie. Veel meer focus op de ethiek en het oorlogszuchtige van de mens. Blijft allemaal wel interessant weliswaar, maar ik merkte op dat ik er niet altijd evenveel zin in had. Wel leuk om een aantal personages eens terug te zien zoals Archimedes en het is fijn om eindelijk het boek eens terug te vinden waarin de kiem rond mijn fascinatie voor Jerusalem van William Blake is ontstaan. In één van de laatste hoofdstukken haalt White het “bring me my bow of burning gold / bring me my arrows of desire” en dat blijft toch een machtig gedicht.

Interessant slotstuk dus, maar niet altijd even interessant doordat er sommige stukken praktisch letterlijk worden herhaald. Beetje jammer dat het magnum opus van White op deze manier wat met een anti-climax eindigt. Het is te hopen dat de uitgever in 1958 zich heeft gerealiseerd wat voor stommiteit hij heeft begaan.

4*

Ik moet toegeven, het was een gok toen ik zowat anderhalf jaar geleden deze bundel van Jeremy Clarkson aanschafte. Een trouwe kijker van Top Gear kun je me niet noemen, maar het was wel het enige autoprogramma waarbij ik altijd wel bleef hangen wanneer ik het zag passeren. Niet omdat auto's me zo interesseren, het was eerder voor de leuke dynamiek tussen de drie gastheren. Normaal gezien blijft een nieuw boek wel een tijdje liggen vooraleer ik er aan begin, maar ik begon Born to be Riled te lezen ergens begin augustus 2017.

Dat is geen typfout trouwens, die 2017. Ongetwijfeld is dit het boek waar ik het langst over heb gedaan maar dat is vooral te wijten aan het feit dat dit een droge verzameling van columns is die Clarkson door de jaren bij elkaar pende. Sommige zijn goed en sommige zijn ronduit saai, sommige zijn technisch en sommige zijn gewoon persoonlijke frustraties. Interessant leesvoer in ieder geval, maar wel in de zin dat je het na zo'n column of 3 à 4 (zo'n column is ongeveer 1 tot 1.5 pagina lang) wel weer hebt gehad. Born to be Riled is dan ook het perfecte boek dat je als tussendoortje kunt lezen. Ik heb het in ieder geval 's avonds vaak gebruikt als een afleiding voor een minuutje of 10 voor het slapen gaan. Op literair vlak stelt het echter allemaal niet veel voor en vraag ik me af of dit echt een meerwaarde heeft. Naar het schijnt bestaan er nog zo'n talloze andere verzamelingen van Clarkson maar die ga ik in ieder geval links laten liggen.

Veel gaat dus over auto's maar een beetje kennis van het Groot Brittanië uit de jaren '90 is ook wel meegenomen trouwens, anders gaan de columns over politiek een beetje aan je voorbij. Vooral voor de liefhebbers van Top Gear (en dan misschien eerder nog Clarkson in het algemeen omdat er hier geen James May of Richard Hammond zijn als klankbord) lijkt me dit de moeite waard te zijn.

3*

Ik hoorde de term Brave New World voor het eerst een aantal jaar geleden in het gelijknamige nummer van Iron Maiden. Ik maakte er voor de rest geen notie van tot ik me meer begon te interesseren in het science-fiction genre en al snel kwam ik bij dit boek van Aldous Huxley uit. Toevallig op een rommelmarkt een Engelstalige editie gevonden en vol verwachting gestart.

En ik blijf met gemengde gevoelens achter. Huxley deelt zijn boek ruwweg op in twee stukken. Het eerste gedeelte focust zich vooral op hoe de nieuwe wereld werkt. De manier waarop de schrijver een tijdsbeeld schetst waar technologie de overhand heeft gekregen en baby's artificieel worden gecreëerd voor hun functie in de samenleving is op zich wel interessant (zeker als je het jaar waarin Huxley dit schreef in het achterhoofd houdt), maar wel enorm gortdroog.

Het tweede gedeelte daarentegen wordt een stuk vlotter vertelt (alsof Huxley de klinische aanpak van de technologische wereld ook in zijn schrijfstijl gebruikte) en is meteen een pak interessanter. Waar elk gevoel volledig ontbrak in het eerste deel, wordt er hier meer geconcentreerd op de mooie dingen in het leven. Het contrast tussen de twee samenlevingen wordt uiteindelijk mooi geïllustreerd aan de hand van het gesprek tussen de Wilde en zijn vader en de zelfmoord is het einde dat het boek nodig had.

Al blijf je na de laatste bladzijde zitten met het gevoel dat A Brave New World een boek is dat uit twee helften bestaat met Bernard als hoofdpersonage in het eerste deel en de Wilde als hoofdpersonage in het tweede deel. Het komt uiteindelijk allemaal samen, maar het blend toch niet zo lekker. En toch, ik heb het boek nu een aantal maanden geleden gelezen en het blijft toch nog regelmatig door mijn hoofd spoken.

3.5*

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie gehad voor Bruce Lee. Vandaag de dag ben ik sowieso al geïnteresseerd in martial arts films, maar het was Bruce Lee met Enter the Dragon die voor dat kleine kiempje zorgde. De Green Hornet reeks en al wat daarna kwam heb ik al lang achter de kiezen en ook menig documentaire (al dan niet fictief) is de revue gepasseerd.

Wat mij dan ook aansprak bij dit boek van Simon B. Kenny is dat het zogenaamd de essentiële gids zou moeten zijn. Het resultaat vind ik echter niet meteen iets om over naar huis te schrijven. Het kan zijn dat dit voor de beginnende Bruce Lee fan interessant is, maar een boek gevuld met samenvattingen van zijn bekendste films (Enter the Dragon, The Big Boss, …) is in mijn ogen geen boeiend leesmateriaal. Zeker niet wanneer blijkt dat Kenny zich concentreert op enkel die films die overal te vinden zijn. Ik had het juist interessanter gevonden mocht hij het dozijn films dat Lee daarvoor maakte besprak, temeer omdat die helemaal niet simpel te vinden zijn, maar dat is dus niet het geval. Voor de rest vervalt de schrijver regelmatig in herhaling (soms zelfs een bladzijde later!) waardoor de weinige bruikbare informatie slinkt. Tel daar dan ook nog eens bij dat de trivia bij de films nagenoeg exact gelijk is aan de trivia sectie op IMDB (al wil ik Kenny krediet geven door te veronderstellen dat IMDB het van dit boek heeft overgepakt) en je zit met een teleurstellend boek(je).

Waarom dan toch nog 2.5*? Wel, voornamelijk omdat er hier en daar nog wel iets tussen zit dat mijn interesse wekt. Kenny doet een poging om wat van de complottheorieën te ontkrachten en verwijst bovendien nog naar een handvol boeken waarin meer informatie te vinden is.

2.5*

Dat Bruce Lee één van de meest iconische acteurs aller tijden is, is wel algemeen geweten. Wat bij het grote publiek echter minder is geweten, is dat hij ook veel essays en ander werk heeft geschreven. Het meeste gaat over Jeet Kune Do natuurlijk (de vechtsport die hij bedacht heeft), maar ook gevoeliger materiaal zoals poëzie was hem niet vreemd. In Artist of Life wordt er een poging gedaan om die verschillende aspecten van Lee tot één geheel te bundelen.

En dan krijg je dus een ietwat onevenwichtig overzicht waarbij niet altijd de goede keuzes worden gemaakt. Zo wordt er van één bepaald essay maar liefst 8 (!) versies gepubliceerd in het boek. John Little (die verantwoordelijk is voor de totstandkoming van het boek en tegelijkertijd ook één van de meest vooraanstaande bronnen is wanneer het op iets van het leven van de acteur aankomt) probeert dat dan nog wel te vergoelijken door te zeggen dat het interessant is om te zien hoe Lee in de loop der tijd nieuwe ideeën toevoegde, maar uiteindelijk zit je wel 8 keer hetzelfde essay te lezen met op zich weinig verschil tussen de verschillende versies. Stukken worden weggelaten, andere worden verplaatst maar de essentie blijft hetzelfde en eerlijk gezegd.. Zo'n interessant essay is het niet. Daar knelt dan ook het schoentje voor mij in dit boek, want hoewel Lee ongetwijfeld een interessant schrijver is, valt hij ook enorm veel in herhaling. Naar het einde toe wordt er nog een klein segment aan poëzie, brieven aan anderen en wat zelfreflectie over het acteur op zich zijn toegevoegd, maar ook dat weet het algemene niveau niet omhoog te krikken.

Little is één van de weinigen die volledig inzagerecht heeft gekregen van de Bruce Lee Estate met betrekking tot alles wat Lee ooit heeft neergepend. Het probleem daarbij is dat je werkelijk alles kunt gaan publiceren (en waarschijnlijk zit daar materiaal tussen waar Lee zelf niet tevreden mee was) en hier oogt het vooral als een mengelmoes. De essays zijn veel te herhalend en het loopt allemaal ook niet echt vlot in elkaar over. Hier had meer mee gedaan kunnen worden.

2.5*

Het blijft vreemd maar na al die jaren heb ik nog steeds mijn 'jaarlijkse' Buffy-fix nodig. Jaarlijks is misschien wat veel gezegd, maar ik merk wel dat ik af en toe de nood heb om me nog eens te verdiepen in de lotgevallen van een stel tieners in Sunnydale en daarvoor zijn er genoeg mogelijkheden. Naast de comics (die effectief een officieel vervolg zijn op de serie) zijn er ook talloze boeken geschreven. Die zijn niet altijd van een even goede kwaliteit en zijn bovendien ook onofficieel maar werden, toch zeker in het begin, nog geschreven met goedkeuring van Joss Whedon himself.

Je moet echter niet veronderstellen dat een boek dat zich afspeelt in een later seizoen van Buffy ook effectief later is geschreven dan een boek dat zich afspeelt in het tweede of derde seizoen. Maakt op zich ook niet bijzonder veel uit, maar het is wel handig om op voorhand wat te weten waar het verhaal zich ongeveer situeert en bij Blood and Fog is dat volop in seizoen 6. Een interessant seizoen met de evolutie van Willow en Nancy Holder laat de kans niet liggen om hier en daar verwijzingen te droppen. Het basisidee van Jack the Ripper als demon is ook leuk gevonden (vind het sowieso wel leuk dat er wat echte geschiedenis wordt tussen gegooid, zo ook met Marie Antoinette in één van de Tales of the Slayer verhalen) maar de uitwerking laat wat te wensen over. Je krijgt nooit een goed idee wat Jack/Thak nu eigenlijk is en heel dat subplot met de Faeries is al helemaal van de pot gerukt. Toch leest dit op zich nog wel vlotjes weg eigenlijk en is en blijft het genieten van de aanwezigheid van Spike. De Scoobies zijn hier ook niet meer zo onschuldig (Buffy heeft haar traumatische ervaring uit seizoen 5 al achter de rug) en de strubbelingen in de relaties van Xander & Anya en Willow & Tara - het verhaal speelt zich dan ook af na episode Tabula Rasa - zijn boeiend genoeg.

Tof ook dat er hier en daar nog wat flashbacks zijn verweven waarin we wat meer te weten komen over een vroegere Slayer (al zorgt dat wel voor een erg flauwe 'hulp uit onverwachte hoek' als je het mij vraagt) en is het altijd een pluspunt wanneer Spike, Drusilla, Angel en Darla bij elkaar zijn. Wel een vermakelijke schrijfster, die Nancy Holder. Ze heeft heel veel Buffy boeken gemaakt, ben benieuwd.

3.5*

Soms vind ik er geruime tijd geen enkele, dan blijk ik ineens met zo'n voorraad te zitten dat ik wel een jaartje zoet ben. Ik heb het natuurlijk over boeken van Buffy the Vampire Slayer. Het blijft één van mijn favoriete series en hoewel de boeken het niveau van de serie meestal niet halen, blijf ik het altijd wel leuk vinden om ze te lezen. Afgelopen zaterdag Carnival of Souls aangeschaft voor de spotprijs van 1 euro en diezelfde dag ineens maar eens beginnen lezen.

Het verhaal is deze keer gesitueerd halverwege seizoen 2 (tussen de episodes What's My Line, Part Two en Surprise) en dat is een tijd waar alles nog relatief simpel leek voor de Scoobies in vergelijking met wat later zou komen. Leuk dat Holder een aantal verwijzingen naar datzelfde later weet te verstoppen (Miss Calendar is afkomstig uit een zigeunerfamilie, er is een militaire unit aanwezig in Sunnydale, …), maar het wordt op den duur nogal een mengelmoes van personages. Ethan Rayne is op zich een interessant genoeg personage om een verhaal alleen te dragen en hij komt er hier wat bekaaid vanaf. Ook Le Malfaiteur, de door Ethan in een hond veranderde Warlock, voelt wat aan als een personage dat maar even de boel moet komen redden. Je had hier evengoed Vaclav voor kunnen gebruiken bijvoorbeeld. Soit, voor de rest een leuke trip down memory lane in ieder geval. Xander en Cordelia die nog niet echt een koppel zijn, diezelfde Cordelia die nog erg oppervlakkig is, de kalverliefde tussen Buffy en Angel, …

Vermakelijk, dat is zeker. Holder weet de vibe van de personages vrij goed te benaderen en zelfs uit te vergroten, al vond ik het niet bij iedereen even goed gelukt, en het plot rond het circus had zo uit het eerste anderhalve seizoen kunnen komen. Ik neig echter meer naar de seizoenen die daarop volgden. Toen vond de serie echt zijn draai.

3.5*

Ik ben een fan van Buffy, the Vampire Slayer. Het moet zowat mijn favoriete serie aller tijden zijn en het leuke eraan is dat, hoewel het ondertussen al 10 jaar geleden is dat de reeks zijn finale episode uitzond, er nog altijd boeken en comics worden gemaakt die het verhaal van de Slayer en de Scooby Gang verder uitwerken. Oz: Into the Wild is echter een verhaal dat werd geschreven toen de serie nog niet ten einde was.

Het beste is dan ook om dit boek pas te beginnen lezen wanneer je de vierde episode van seizoen 6 (Wild at Heart) hebt gezien doordat dit verhaal op die gebeurtenissen verder gaat. Hoewel dit boek technisch gezien onder Buffy valt, is er niemand van Sunnydale die een appearance maakt. Oz praat even met Giles aan de telefoon en c'est tout. In het begin kreeg ik dan ook meer het gevoel dat Oz niet sterk genoeg was om een boek geheel op zichzelf te dragen, maar naarmate de plotlijn vordert begin je er wel meer en meer in te komen. Al moet ik toegeven dat ik wel met een gevoel blijf zitten dat Golden de essentie van Oz nooit helemaal weet te doorgronden. Het probleem zit hem dan ook in het feit dat Oz als personage nooit echt nadrukkelijk op de voorgrond was qua dialogen en nu concentreert het hele boek zich op hem. Gelukkig zijn de typische Buffy elementen aanwezig (Christopher Golden blijft een uitstekende schrijver voor de boeken) en er zijn een aantal leuke knipogen naar de serie.

Vermakelijk dus vanwege de vlotheid waarmee het verhaal zich ontplooit, maar er zijn betere boeken in het Buffy universum. PS: mocht de korte inhoud je bekend voorkomen, Oz: Into the Wild is gelijktijdig uitgebracht als comic onder de titel Oz. Het verhaal komt daar ook beter tot zijn recht trouwens.

3*

In 2001 was deze Tales of the Slayer Volume 1 een onverwacht succes. Hoewel het niet het eerste boek was dat zich baseerde op Buffy the Vampire Slayer (en het zou ook niet het laatste zijn), was het wel één van de weinige boeken waar eens iets anders mee gedaan kon worden. Deze keer geen verhaal over Buffy en haar vrienden, maar over haar voorgangers. Tales of the Slayer Volume 1, er zouden er nog 3 volgen, was geboren.

En het is inderdaad eens een keer iets anders, maar ben er niet helemaal wild van. Dat komt voornamelijk doordat het niveau niet altijd even hoog ligt. Wat op zich wel vreemd is, want er zitten een paar schrijvers tussen die hun strepen al wel verdient hebben in het Buffyverse. Greg Rucka's A Good Run is een niet al te goede opener, erg kort ook en vreemd qua tijdsaanduiding, en And White Splits the Night van Yvonne Navarro laat je niet met een tevreden gevoel achter. Dan vond ik haar Die Blutgrafin, dat hier ook in is verzameld, heel wat sterker trouwens. Grootste stoorpunt vond ik de voorspelbaarheid bij een aantal van de verhalen. De grootste commentaar dat je bij de 'gewone' Buffy verhalen hebt is dat er niets onverwachts gebeurt bij de personages. De hoofdfiguren veranderen nooit en bij deze verhalen kreeg ik de indruk dat ze praktisch allemaal sterven. Niet allemaal, er zijn gelukkig uitzonderingen, maar het was iets te vaak: meisje weet niet dat ze slayer is, meisje wordt slayer, meisje sterft.

Het is wel interessant om te zien hoe een aantal historische gebeurtenissen vermengd worden met de fictie van vampieren. Zo komt onder andere Marie Antoinette aan de beurt en het is leuk om eens een verandering van setting te hebben. Niet alle verhalen zijn even sterk, maar het geheel is vermakelijk genoeg. Al lees ik misschien te hard door een gekleurde bril, ik blijf een fan natuurlijk.

3.5*

Geen idee waaraan het juist ligt, maar ik merk dat ik wat een boekendipje heb. Niet dat het me niet meer interesseert, maar ik lijk er precies geen tijd meer voor te kunnen vrijmaken en wanneer ik lees, dan is het maar een hoofdstukje. De tijd dat ik urenlang in de Dark Tower franchise lag te lezen is dus ver weg (al zijn dat ook echt wel geweldige boeken natuurlijk) maar misschien kon ik de liefde terug doen opflakkeren met een guilty pleasure: de Buffy reeks. Sowieso één van mijn favoriete series en de boeken kan ik vaak ook waarderen.

Het eerste volume van Tales of the Slayer was wat wisselend van succes, maar las op zich erg vlotjes weg waardoor ik wel zin had om aan de opvolger te beginnen. Het resultaat is echter nog een heel stuk wisselvalliger te noemen. Het valt op dat de verhalen met Buffy zelf het beste uit de hele collectie zijn (daarvan zitten er hier 2 in: All That You Do Comes Back Unto Thee en Again) en dat de overige werkelijk hit or miss zijn. Die knipoog/parodie naar A Christmas Carol (The Ghosts of Slayers Past) is tenenkrommend slecht en Abomination is niet veel beter. Daar staat gelukkig dan nog wel een aantal leuke verhalen tegenover zoals een Slayer als piraat (Blood and Brine) en de roaring twenties setting in The War Between the States kon me ook wel bekoren. Het probleem is echter ook dat dit qua stijl gewoon niet altijd even goed matcht en dat het soms sleuren is om door het verhaal te geraken. Het zijn echter allemaal wel korte verhalen dus er is al snel licht aan de horizon.

Waardoor je toch telkens met goede moed aan een volgend verhaal begint, maar tot nu toe ben ik nog niet zo'n enorme fan van deze vroegere Slayers. Ik blijf fan en kijk het wat door een gekleurde bril waarschijnlijk, maar geef mij dan toch maar de "gewone" boeken. Het blijft echter wel tof om te zien hoe ze wat geschiedenis kunnen verwerken in de verhaallijnen, dat is toch denk ik nog de grootste reden waarom ik dit nog zo positief beoordeel.

3*

Ik heb het hier al meermaals verkondigt, maar ik ben een grote fan van Buffy the Vampire Slayer. Het blijft voor mij één van de beste (misschien zelfs wel de beste) serie aller tijden en ik blijf het leuk vinden dat er nog altijd uitbreidingen op dat universum verschijnen. De comics worden nog altijd uitgebracht en gaan verder waar de serie ophield terwijl er een hoop boeken zijn uitgebracht die zich ergens tijdens de serie afspelen. Tempted Champions is er eentje van de laatste categorie.

Gesitueerd in seizoen 5 vertelt deze het verhaal van een voormalige Slayer die een vampier is geworden. Cool concept, maar de uitwerking is wat lauw te noemen. Ik had dan eerlijk gezegd ook verwacht dat dit veel meer een aspect ging zijn in het verhaal. De focus is echter voor een groot gedeelte op Anya komen te liggen. Die krijgt een aanbod van D'Hoffryn om haar menselijkheid opnieuw op te geven en je leest hoe ze de voor- en nadelen tegen elkaar afweegt. Niet echt het meest interessante uitgangspunt en bovendien ééntje dat ook in de serie (in Hell's Bells, de 16e aflevering uit seizoen 6 om specifiek te zijn) compleet werd teniet gedaan. Nu zijn de Buffy boeken sowieso niet altijd het toonbeeld van continuïteit maar de episode is in maart 2002 uitgekomen en het boek ook. Dan kun je toch net wel iets beter op elkaar afstemmen lijkt me. Verder is ook Yvonne Navarro niet mijn favoriete schrijfster in het Buffyverse, er iets aan haar stijl dat me niet altijd weet te boeien, maar weet ze over het algemeen wel de typische stijl van de serie te benaderen. Verder gelukkig de aanwezigheid van de volledige groep hoofdpersonen met onder andere Giles, Xander, Willow, Dawn, Spike en zelfs Angel die allemaal een groot aandeel in het plot hebben.

Cool uitgangspunt, de uitwerking zelf is wat minder. Ik lees deze boeken juist om het gevoel te hebben om een nieuwe episode te zien in plaats van degene die ik ondertussen al wel vanbuiten ken. In dat opzicht is het jammer dat het verhaal een deel van de serie recupereert (of toch dezelfde plotlijn gebruikt aangezien het een kwestie van dagen is dat dit van elkaar is uitgekomen) en bovendien is het een verhaallijn die in de serie beter tot zijn recht kwam.

3*