Aan het begin van het boek vraag ik me af hoe kan dit in vredesnaam interessant worden met een hoofdpersoon die niet kan praten en met daarnaast wat puberale figuren. Het blijkt een kwestie van doorbijten, al eerder gezegd hier. Pas na een bladzijde of honderd begint er vaart in de vertelling te komen, mede omdat het dorp wordt verlaten.
De heer Wieringa schrijft soms fraaie zinnen, vaak zijn dit algemeenheden, observaties die je op een eerste date zou kunnen poneren.
Het idee van het boek met Frans als hoofdpersoon werkt wel, maar ik vind het ook allemaal wat schematisch met twee à drie bijfiguren die het verhaal kleuren. Toch leest het laatste gedeelte als een trein maar geloof de hype niet blijft een geldig adagium.