Een nieuwe lente een nieuw geluid. Een nieuw kwartaal een nieuw boek. "Hemel die Nergens Ophoudt" bleek een schot in de roos. Het is een vrij eenvoudige ontwikkelingsroman die niettemin mooi fantasierijk taalgebruik bevat en narratief op verscheidene punten erg sterk is.

Zo is het een goede keuze om geen hoofdstukindeling te hanteren. De vroege jeugd (lees: pre- of vroege basisschooltijd) blijkt achteraf een waas met kleine eilanden aan heldere herinneringen. Zo voelt dit verhaal ook aan. Daarenboven zijn er vele scènes die bijblijven; met name het slachten van het varken lijkt een keerpunt en is erg sterk beschreven. Ook de conclusie, waarin Meta realiseert dat door de sleur van de bijkarakters hun toekomst al grotendeels is te voorspellen, vat het verhaal mooi samen. Het centrale thema kan dan ook beschreven worden als: het spanningsveld tussen de onvoorspelbare driftigheid van de natuur en de orde van de samenleving. Daarnaast is de opbouw van dit boek uitstekend. De focus op de eigen belevingswereld van Meta wordt steeds meer verlegd naar de emoties van andere karakters. Het hoofdpersoon ontwikkelt gradueel empathie.

Tot slot is het erg sterk hoe de emotionele dieptepunten van Meta al hinten naar toekomstige miserie; daarmee doel ik vooral op het verzet tegen sociale conventies en prille suïcidale gedachten. Je weet dat dit hoofdkarakter het maatschappelijk leven als een soort gevangenis gaat ervaren. Het boek stopt, maar het verhaal gaat in het hoofd verder. Erg sterk!

Zoals gezegd in de openingsparagraaf; dit boek was een schot in de roos, of - om het maar met andere woorden te zeggen- het raakt me. Een goede keuze voor een kwartaalboek!