menu

Hier kun je zien welke berichten misterfool als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

All the Pretty Horses - Cormac McCarthy (1992)

Alternatieve titel: Al de Mooie Paarden

4,0
geplaatst:
All The Pretty Horses is voornamelijk een overtuigende western, waarin de lezer bedachtzaam en bedrukt door rauwe prairielandschappen en kleine dorpjes trekt. McCarthy verheft vervolgens deze genrekenmerken door slim te spelen met thematiek. Het verhaal betwijfelt onder meer of de verwachtingen van het verleden voortleven in de afzienbare toekomst. Zo wil hoofdpersonage John Grady Cole werken op een ranch. Een ambitie die past in het wilde westen. De moderne maatschappij sijpelt echter het landschap binnen. Auto’s en radio’s onderstrepen zo immer nadrukkelijker de absurditeit van het hoofdpersonage, die immers gekluisterd lijkt aan een tijdsgeest die al ten grave wordt gedragen. Dat het boek begint en eindigt met een begrafenis van een vaderfiguur lijkt dit punt nog eens symbolisch te onderstrepen.
-
Het is echter Cormac zelf die hier het wilde westen de genadeklap geeft. Hij betwist namelijk ook nog eens het centrale ethos van het genre. Doorgaans wordt in dit soort verhalen de waarde van de individuele wil benadrukt. Het plot lijkt hier aanvankelijk in mee te gaan: twee jongeren verlaten Texas en vinden succes in het temmen van paarden. Tussen Cole en de dochter van de rancheigenaar, Alejandra, lijkt zelfs een romance op te bloeien. Dan worden de jongeren echter gevangen gezet en blijken ze slechts een speelbal te zijn van het lot. Uiteindelijk eindigt het verhaal weer op de plek waarvan de jongeren vertrokken.
-
De nadagen van het Wilde Westen vormen hier kortom de achtergrond voor een verhaal gedreven door twijfel: over de vraag welke rol de personages innemen in de wereld, over wat rest van het verleden en over de mogelijkheid om je lot te veranderen. Dit boek bevat zodoende een rusteloze (anti-)western die achteraf gezien meer indruk wekte dan ik tijdens het lezen doorhad. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de twee volgende delen in de Border Trilogy.

Au Pair - Willem Frederik Hermans (1989)

3,5
Au Pair valt mij ietwat tegen. Desalniettemin kan ik maar lastig de vinger op de zere plek leggen. De intrigerende elementen van Herman's meesterwerken zijn hier namelijk opnieuw aanwezig. Zo bevat dit verhaal een interessant karakter dat door het lot wordt meegesleurd. De dromen en idealen van het hoofdpersonage spatten wederom vermakelijk uiteen en de cynische observaties blijven een genot.

Wellicht staat de voorspelbare conclusie mij tegen. Een boek als de 'Donkere Kamer van Damokles' gaf mij een stomp in de maag, daar waar dit boek slechts tot een plagerig kneepje komt. Misschien valt het verhaal te veel in herhaling. Zo is het steeds weer verwijzen naar de lengte van Paulina op den duur ergerlijk. Ik denk bovenal dat het gebrek aan focus dit boek parten speelt. Zo had Hermans bepaalde kunsthistorische uitweidingen kunnen inkorten. Daarnaast verdient een luguber zijplotje, Het voyeurisme van De Lune, een betere opbouw. Hoewel deze ontwikkeling wel enkele verhandelingen mooi in een ander perspectief plaatst.

In zulk cynisme herkent men gelukkig nog de meester-schrijver van weleer. Door het aangename taalgebruik heb ik daarenboven dit boek met plezier uitgelezen. 'Au Pair' heeft echter niet de impact van de andere romans van W.F Hermans. Ik kom uit op 3.5 ster.