menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van misterfool. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019, oktober 2019

Mythe de Sisyphe, Le - Albert Camus (1942) 5,0

Alternatieve titel: De Mythe van Sisyphus, 22 februari, 22:38 uur

Camus bewijst in dit boek een meesterlijk denker te zijn. Dit blijkt al uit de nauwkeurige probleemstelling: de centrale kwestie van dit boek is niet wat de zin van het leven is, maar of het zin heeft om te leven. Bij die eerste vraag wordt als uitgangspunt genomen dat het universum geen (evidente) zin heeft, maar dat de mens wel zo'n zingeving aan de wereld wil opleggen. Er is dus een mismatch tussen de mens en de wereld waarin hij wordt gegooid. Deze mismatch noemt Camus het absurde.
-
Menig denker- Camus noemt onder meer Kierkegaard- probeert die mismatch op te heffen door zich te vereenzelvigen met een eenheid; zoals een goddelijke. Net als een zelfmoord veronderstelt dit een einde van het individu, zei het bij het ene letterlijk en bij het andere figuurlijk. Zo zou het soms fijn zijn om het zinloze kwaad van het universum te ontkennen door te ontsnappen via een kosmische rechtvaardiging, maar dit veronderstelt een sprong waarin de kritische menselijke geest te pletter slaat. Camus wijst zo'n toevlucht af. Hij verkiest een menselijk verzet tegen de zinloosheid, zelfs al brengt je dit tot de rand van de gekte. Camus vindt daarom Ivan Karamazov een absurde held. Dit personage verdedigt tot het bittere eind zijn gevoel voor rechtvaardigheid tegen de onredelijkheid van de wereld.
-
Een oppervlakkige lezing van het absurdisme zou wellicht tot melancholie leiden, maar het boek biedt daarentegen juist een realistisch optimisme. Er is namelijk grote schoonheid en rust te vinden in de acceptatie van de absurditeit van het leven. Grote kunst, zoals de hiervoor aangehaalde "De Gebroeders Karamazov", haalt dit naar voren. Kunst vormt daarmee een manier om het lijden van een doel te voorzien. We kunnen de zinloosheid van het leven weliswaar niet overwinnen, maar er zit een zekere geruststelling in de gedachte dat dit ook niet hoeft. We hoeven ons enkel tegen de zinloosheid te verzetten, onder meer door het maken en consumeren van goede kunst.
-
De Mythe van Sissyphus vond ik kortom een sterk boek; activerend en positief ondanks de zware thema's die worden besproken. Ik moest om die reden denken aan The Laughing Heart
van Bukowski. Dit gedicht vangt mijns inziens het absurdisme perfect: inclusief de warme, activerende onderstroom.

"you can’t beat death but
you can beat death in life, sometimes."

» details   » naar bericht  » reageer  

Ensaio Sobre a Cegueira - José Saramago (1995) 2,0

Alternatieve titel: De Stad der Blinden, 16 februari, 00:33 uur

stem geplaatst

» details  

Mort Très Douce, Une - Simone de Beauvoir (1964) 4,0

Alternatieve titel: Een Zachte Dood, 10 februari, 17:06 uur

"Een zachte dood" is een sterk boek dat in droge bewoordingen het levenseinde van de moeder van de schrijfster beschrijft. De klare taal plaatst de lezer welhaast voyeuristisch in de betreffende sterfkamer, maar niettemin blijf je een buitenstaander. De uiterlijke beschrijvingen van het sterven zijn aangrijpend, hoewel je niet volledig deelgenoot wordt van het lijden. Bij een non-fictiewerk moeten we er immers rekening mee houden dat de enigen die weten hoe sterven voelt dit niet meer na kunnen vertellen. Het gebrek aan intensiteit stoorde me dan ook niet.

De morele kwesties die in dit boek komen zijn verder erg sterk en wellicht tijdsloos. Wel of niet een lijdensweg? Wel of niet volkomen eerlijk zijn tegen een patiënt, al kan dat de situatie verslechteren? Verder vond ik de observatie intrigerend dat het medisch systeem een patiënt opslokt , waardoor je als nabestaande wordt buitengesloten. Door een kluwen aan medische noodzakelijkheden kan de menswaardigheid vervolgens lastig worden bewaakt. De slotsom- dat de dood de mens overvalt als iets onnatuurlijks: een ongeval- vond ik ook erg sterk. 4* kan ik daarom wel aan dit boek kwijt.

» details   » naar bericht  » reageer  

In Europa - Geert Mak (2004) 4,0

2 februari, 22:36 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details