stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Een hoogbouw als metafoor voor het Britse klassensysteem. Na wat kleine voorvallen, ontspoort deze mini-samenleving. De torenflat kende al een gespannen sociale cohesie, maar nu barst een tribale strijd los, die uitmondt in een Hobbesiaanse natuurtoestand. Ik kan deels in de gedachtestroom van Ballard meegaan. De mens heeft inderdaad dierlijke, naargeestige impulsen die in een slepende crisissituatie naar boven komen. De snelheid en hevigheid waarmee het geweld hier losbarst, is echter zo buitensporig dat het boek eerder aanvoelt als een hysterische nachtmerrie dan een treffende satire. Ik ben er nog niet over uit of ik dat een kritiekpunt vind of niet. Het boek heeft zo ook weer iets surrealistisch. High-Rise is in ieder geval verre van saai en dat is op zichzelf al een voldoende waard.

De meesten van ons brengen een significant deel van ons leven door op een kantoor. Als onderwerp voor een romancyclus oogt het kantoorleven dan weer wat te saai. Desondanks ben ik geïnteresseerd in deze reeks en gelukkig was ik er ook snel van gecharmeerd. Gretig, doch met tussenpozen, las ik dit boek uit.

Deze roman heeft namelijk een heerlijke, tragikomisch sfeer. De schrijfstijl van J.J. Voskuil is weliswaar droog en beschrijvend, maar de beschreven conversaties blijven desalniettemin interessant. Enerzijds beschrijft hij de herkenbare pijnpunten van het kantoorleven: wie pakt welk werk op en wie werkt ondermaats, alsook de ergenis over tijdrovende en nutteloze bureaucratie. Anderzijds bemerk je ook de tijdgeest van het begin van de jaren 60, waaronder de sociale dans omtrent aanspreekvormen, de introductie van bandrecorders, of dat de homoseksualiteit van Beerta een publiek geheim blijft.

Het boek beschrijft echter vooral een zekere sleur gedurende een negental jaren, waarin professionele personas steeds met elkaar botsen. Dit werkt goed, aangezien de momenten waarop het persoonlijker wordt zo extra impactvol zijn. Ik moet dan met name denken aan de dood van Nijhuis en het gesprek dat Maarten Koning vlak daarvoor met hem heeft. Die scéne kwam des te harder binnen, omdat -vlak voordat ik deze passage las- een collega van mij plotseling was overleden. Het onderstreept dat het belang van werk relatief is. Als luchtige benadrukking van de absurditeit van het kantoorleven is deze roman daarmee al geslaagd. Ik zal snel eens beginnen aan het volgende deel.