‘Ondertussen probeerde ik elk detail als een foto in het album van mijn gedachten te plakken.’
Wat een geheugen heeft Lex Paleaux! Dit tweede autobiografische boek bestaat uit een hele stapel columns die hij voor een Haarlemse krant schreef. In elk stukje vertelt hij een gebeurtenis uit zijn jeugd en verbindt hij dat met iets wat hij recent heeft meegemaakt. Het is zo goed geschreven dat ik er telkens minstens drie achter elkaar lees

De stijl van Merel Bem doet me denken aan Renate Dorrestein, qua humor en hoe ze de diverse karakters typeert van de wandelgroep. Af en toe gooit ze er een mooie natuurbeschrijving door.

Tegen het einde zijn er nog wat onwaarschijnlijke gebeurtenissen, maar inmiddels zit ik zo in het verhaal dat ik er zo in meega. Ik heb mij uitstekend vermaakt met 'Los', waarin ik telkens weer verrast ben.

Lees mijn hele bespreking op Los – Merel Bem | Lalagè leest - lalageleest.nl

Als jongere las ik een paar boekjes van Corrie ten Boom die me altijd zijn bijgebleven. Laatst heb ik haar autobiografische boek 'De schuilplaats' herlezen. Het is een zoet verhaal en het leest gemakkelijk, ondanks de zware thematiek die volgt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zaten Corrie, haar vader en haar zus in het verzet, waarvoor ze werden opgepakt. Corrie en Betsie hielden de moed erin door veel te bidden.

Lees mijn hele bespreking op De schuilplaats – Corrie ten Boom | Lalagè leest - lalageleest.nl

Dit boek begint met hoe verdrietig je kunt worden van hoe mensen met elkaar, andere levende wezens en de natuurlijke wereld omgaan. Ik vind het allemaal erg herkenbaar en alleen al daarom is dit boek de moeite waard om te lezen.

Voor mijzelf is het belangrijkste inzicht van dit boek dat andere culturen ons kunnen leren hoe je als mens in verbinding kunt komen met je natuurlijke omgeving, waar veel mensen in onze maatschappij behoorlijk van vervreemd zijn.

Lees mijn hele bespreking op Scheppings(t)rouw – Lysanne van de Kamp-Rinzema | Lalagè leest - lalageleest.nl

mooie korte verhalen!

Het is ontzettend knap hoe Lisa Ridzén zich heeft ingeleefd in deze bejaarde man. Ik weet niet hoe ze het heeft gedaan, maar ik vind het helemaal geloofwaardig. Bo denkt van alles, maar hij heeft moeite om dat ook te uiten.

Ik vind het heel mooi hoe liefdevol de thuiszorg en zoon Hans samen voor Bo zorgen. Bo heeft totaal geen begrip voor Hans en vindt hem maar een bemoeial. Pas tegen het einde van het boek begint hij in te zien dat Hans echt bezorgd is om hem. Hij neemt zich voor om zijn waardering uit te spreken. Bo beseft dat hij op zijn vader lijkt, die ook zo zwijgzaam was. Alleen de lezer weet wat er echt in Bo omgaat.

Lees mijn hele bespreking op De kraanvogels vliegen naar het zuiden – Lisa Ridzén | Lalagè leest - lalageleest.nl

Helemaal realistisch kan het niet zijn, maar wat is dit dan? Ik hou wel van absurde verhalen, maar dit verwart me enigszins.
Een ander bijzonder aspect is dat elk hoofdstuk een andere vorm heeft. Over het algemeen leest het vlot. Er komt veel ellende voorbij, maar het wordt met veel humor verteld. Alles bij elkaar is dit een maf boek!

De buitengewoon geslaagde opvoeding van Frida Wolf – Maria Kager | Lalagè leest - lalageleest.nl

Het is niet allemaal even verrassend, het is bijvoorbeeld wel voorspelbaar wie er gaat winnen bij gevechten, maar de spanning blijft er goed in en de beschrijvingen blijven erg goed.

In dit deel wordt er heel wat gevochten en ik vraag me af of kinderen het geduld hebben om heel zo’n gevecht te lezen. Soms spiek ik stiekem even hoe het zal aflopen, om het daarna rustig te lezen. Het is ontzettend spannend en ik lees zoiets veel liever dan dat ik het in beeld zie. De Nederlandse vertaling van Laurent Corneille is erg goed; nergens merk ik dat het oorspronkelijk Engelstalig is.

Lees mijn hele bespreking van de eerste drie delen op De grijze jager – John Flanagan | Lalagè leest - lalageleest.nl

Dit boek staat op nummer 97 in de Grote Vriendelijke 100 van 2025. Het is beter dan ik had verwacht! Het blijft steeds spannend, de beschrijvingen zijn erg goed en er is ook ruimte voor het gevoelsleven van de hoofdpersonen. Er wordt heel wat gevochten, maar het wordt nergens saai. Ook lijkt het me niet te eng voor kinderen, want John Flanagan schrijft niet uitvoerig over gewonde mensen en het loopt natuurlijk goed af voor de hoofdpersonen.

Lees mijn hele bespreking van de eerste drie delen op De grijze jager – John Flanagan | Lalagè leest - lalageleest.nl