stem geplaatst

Het boek is geschreven voor tieners, in korte stukjes en heldere taal. Bovendien is het prachtig vormgegeven. Elke inwoner van Nederland zou deze geschiedenis moeten kennen. Het heeft immers nog altijd veel invloed op ons land en op de verhoudingen in de wereld. Dus lees allemaal dit belangrijke boek en geef het door!

Lees mijn hele bespreking op Het begon met peper: de geschiedenis van Indonesië en Nederland | Lalagè leest - lalageleest.nl

Wat een leven! Als het fictie was, zou ik het te onwaarschijnlijk vinden. Op ongeveer driekwart vind ik het wat langdradig worden, maar verder heb ik het met bewondering gelezen.

Dit is het saaiste deel uit de serie. Er gebeurt niet zo veel en de stukken over oude papyrusrollen boeien me voor geen meter. Naast Tara zelf komen de andere personages amper uit de verf.

Leuk boek! Meer over taal dan over wiskunde, in mijn beleving. Het hoofdstuk waar ik het hardste om heb gelachen is in de stijl van een gelijkenis uit de bijbel.

Het leest gemakkelijk en het wordt steeds spannender in het dorp Westwoud waar dokter Levi tijdelijk de huisartspraktijk waarneemt. Tegen het einde komt er ineens een heel stuk over Levi’s vader, terwijl ik vooral wil weten hoe het afloopt. Maar het boek stopt in het heetst van de strijd… Gelukkig is er nu een vervolg: ‘De krenking’

toevoeging: er zit een kat in het verhaal! ik heb weinig met katten, maar in een boek vind ik het vaak leuk

Gisteren begonnen, vandaag uitgelezen: ‘Stel dat we moedig zijn: wegen uit de klimaatimpasse’. Het is een interessant boek over hoe de fossiele industrie ons in zijn greep heeft en invloed heeft op onze democratie, bedrijven en ook onze persoonlijke voorkeuren. Jonge klimaatactivist Luisa Neubauer beschrijft hoe van alles met elkaar samenhangt en hoe het zo ver is gekomen. Ze betoogt dat alleen kennis verspreiden onvoldoende is om klimaatverandering en milieuvervuiling tegen te gaan (voor zover dat nog kan); het gaat ook om macht, verhalen en gevoelens.

stem geplaatst

Voorouders van Robin Wall Kimmerer behoorden tot de inheemse inwoners van de Verenigde Staten van Amerika. Robins liefde voor de natuur maakte haar nieuwsgierig naar de lessen van haar oude volk en andere Noord-Amerikaanse volken en ze ging op zoek naar wat er nog van over is. Robin is wetenschappelijk opgeleid als plantkundige, maar kijkt ook door de ogen van haar voorouders. Die twee werelden botsen regelmatig.

Ik ben niet meteen overtuigd als ik het begin lees, want dat kost me wat moeite om door te komen. Maar dan komt er een geweldig hoofdstuk over de taal van Robins voorouders, die net als het volk Potawatomi heet.

Lees mijn hele bespreking op Een vlecht van heilig gras – Robin Wall Kimmerer | Lalagè leest - lalageleest.nl

Het wordt nu wel veel van hetzelfde, met gevechten en slimmigheden om de vijand te misleiden. Maar nog steeds lekker leesvoer

Hoofdpersoon Walter heeft geen bijzondere eigenschappen. Zijn hele werkende leven is hij ambtenaar en hij is eigenlijk totaal niet interessant, maar zijn dochters wel. Hedda is nogal eigengereid. Tot mijn verbazing en die van haar ouders, wordt ze als tiener streng gelovig. Ik vind het jammer dat zij in het boek weinig uitgewerkt wordt.

Sommige hoofdstukken zijn in romanvorm, maar er zijn ook dagboekfragmenten, krantenartikelen en brieven. Door deze opzet leest het gemakkelijk, ondanks het overdreven moeilijke woordgebruik hier en daar. Guido van Heulendonk kan mooie zinnen schrijven, zelfs in de hoofdstukken die een krantenartikel moeten voorstellen, wat ik vrij onwaarschijnlijk vind.

Lees mijn hele bespreking op De kroon met twee pieken – Guido van Heulendonk | Lalagè leest - lalageleest.nl

In een oude, verpauperde woonwijk is een nieuw appartementencomplex gebouwd, met een opvallende architectuur. De muren zijn bijna allemaal gebogen en er zijn veel ramen. Het wordt al gauw ‘de bijenkorf’ genoemd. De mensen die er zijn komen wonen, zijn andere types dan hun volkse buren. Dat leidt al gauw tot wrijving en achterdocht.

Herman Franke laat wel meer dan tien wijkbewoners aan het woord, waarvan de meesten in de bijenkorf wonen. Naast ieders eigen levensproblemen en stokpaardjes hebben ze ook allemaal ander taalgebruik, wat heel knap gedaan is. Violist Elto gebruikt veel archaïsche woorden. De gepensioneerde meneer Forstenalt denkt nog regelmatig dat het oorlog is. Mernin schrijft voor een feministisch tijdschrift en Vartor werkt aan een proefschrift over mislukte uitvindingen. De kinderen Milla en Jacho spelen op straat en weten daardoor wie er allemaal in de bijenkorf wonen, hoewel hun ouders hebben gewaarschuwd dat ze er uit de buurt moeten blijven.

De constructie van het gebouw blijkt al gauw overlast met zich mee te brengen doordat geluiden zich veel te gemakkelijk verspreiden. Dat begint met onregelmatig gebons. Ista gaat op onderzoek uit en ontdekt dat de buurman uit een ouder huis aan het oefenen is voor een bokswedstrijd. Daarbij mept hij tegen de wand die grenst aan de bijenkorf. Ista belt aan bij de buurman, die hem wodka en pinda’s aanbiedt. Dit gesprek haalt niks uit en ze moeten het maar accepteren tot aan de wedstrijd, die wordt gehouden tussen de witte buurtbewoners en de buitenlanders.

Het verhaal lijkt zich af te spelen in een parallelwereld die lijkt op de onze. De cultuur is net een beetje anders: er worden namen van popsterren genoemd die je niet op internet terug kunt vinden en er is een nieuw muziekgenre dat random-beat heet, waarop je kunt dansen met onvoorspelbare bewegingen. Sommige mensen drinken demi-Corton, een likeur die ook niet echt bestaat. De vader van Jacho komt uit Quanador en spreekt een taal die lijkt op Spaans.

Het is een dik boek en sommige stukjes boeien me wat minder. Die lange aanloop is nodig om alle mensen te leren kennen. Een paar keer wordt ineens een relatie tussen twee personages gelegd, wat voelt alsof een puzzelstukje op z’n plek valt. Het mooiste vind ik wanneer scènes een paar keer worden verteld vanuit verschillende perspectieven. Sommige personen ontwikkelen zich niet de goede kant op: er wordt steeds meer alcohol gedronken en er is iemand die het steeds moeilijker kan opbrengen om haar huis schoon te houden. De sfeer in de buurt wordt ook langzaam grimmiger. Het einde is verbijsterend. Wolfstonen is een origineel boek, waar van alles uit te halen valt.

Wolfstonen – Herman Franke | Lalagè leest - lalageleest.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

over een oenige man die een dramatische dag op kantoor beleeft in 1999. Het is best wel sneu, maar hilarisch opgeschreven. Ik heb alleen iets te veel empathie voor de hoofdpersoon om er echt om te kunnen lachen.