menu

Hier kun je zien welke berichten gert_r als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Zeg Mijn Lezers Dat Ik Doorschrijf - Joris van Casteren (2006)

Alternatieve titel: Zeg Mijn Lezers Dat Ik Doorschrijf: Portretten van Vergeten Schrijvers

4,5
Vergeten schrijvers, het klinkt een beetje als vergeten groenten, behalve dan dat die laatsten weer aardig in de belangstelling staan.
Eén zo'n vergeten schrijver is Huub van Haren, wiens Een wandelaar met een bijnaam ik onlangs op zolder tegenkwam. Ooit aangeschaft naar aanleiding van een interview in een opinieweekblad.
Enig gegoogle leverde de naam van de interviewer op, en de wetenschap dat dit interview, met 20 andere, gebundeld bleek te zijn.
Ik vond deze bundel dermate interessant en goed geschreven dat ik, zonder nou meteen een poëzieliefhebber te zijn, ook In de Schaduw van de Parnassus, over "vergeten dichters", zeker ga lezen.

Zeven Jaar Goede Seks - Ronald Giphart (2011)

2,5
Elke maand begeef ik mij naar het dichtstbijzijnde filiaal van Bruna om daar het nieuwe Literaire Juweeltje te halen. Dit keer was de oogst enigszins teleurstellend; de auteur bleek Ronald Giphart te zijn.
Als je verliefd bent en de hormonen rondjes van 29 blank door het lijf maken is Ik ook van jou
een fantastisch boek, maar na dat vreselijke Boekenweekgeschenk en Heblust, een eerdere titel uit de Bruna-serie, krijgt deze auteur in ons stulpje de handen niet meer echt op elkaar.
Maar goed, wat je koopt, moet gelezen worden, en eerlijk is eerlijk, het viel me niet tegen.
Giphart kruipt in de huid van de oudste van twee zussen die samen met moeders op bezoek gaan bij Tante Tinus in Suriname en levert aldus een stukje chick lit waarmee de oorspronkelijke doelgroep, de lezers (m/v) van Viva, zich waarschijnlijk best een uurtje heeft kunnen vermaken.
Het eindigt behoorlijk slap, onderweg wordt de macht over het stuur een keer verloren in een episode over frikadellen, maar er is ook subtiele humor:
Mijn tante zegt dat het onmogelijk is om in Suriname slecht te eten: ‘Eten is vaak het enige wat Surinaamse mannen op een dag doen, verder hangen ze een beetje rond terwijl hun vrouwen de heerlijkste gerechten bereiden.’
‘Dat is wel een stereotiep hoor,’ zegt Huberto.
‘Zó lekker zijn die gerechten nu ook weer niet.’

En leerzaam is het ook: na lezing weet je wat een milf is en waarom je elkaar altijd aan moet kijken bij het toasten.

Zichtbare Ziel, De - Vincent Corjanus (2013)

2,5
De dichteres Jannah Loontjes schreef een tijdje terug in Trouw dat het bekende citaat van Sartre - 'de hel, dat zijn de anderen' - misleidend is. Sartre bedoelde ermee dat we die ander nodig hebben om onszelf te leren kennen. En dat is dus bepaald niet altijd een feest. Ook de dichter Vincent Corjanus heeft het een en ander met de buitenwereld te stellen. De confrontatie met de medemens in al zijn facetten - zoals daar zijn liefde, maar ook ongevoeligheid - is een belangrijk thema in 'De zichtbare ziel'. De dichter is nog erg jong en stelt vragen over waarom de wereld is zoals hij is. Terechte vragen dunkt mij, die zeker een jong iemand ook moet stellen. Daarom zijn jonge mensen beter dan de ingekakte grijze meuk die de straten bevolkt, maar dit terzijde.
Ondanks zijn 21 jaar heeft Corjanus al een oeuvre van een kleine vijfhonderd pagina's op zijn naam staan. Ik denk wel dat deze kwantiteit de kwaliteit niet ten goede is gekomen. Ik ben helemaal niet zo'n poëziebikkel, maar toevallig, of niet natuurlijk, heb ik recent Het Moest Maar Eens Gaan Sneeuwen - Tjitske Jansen (2003) en Aan de Bruid - Ingmar Heytze (2000) gelezen. Allebei zeer de moeite waard! Wat bij deze bundeltjes opviel is dat er zeer vaak gedichten instaan die je onmiddellijk wilt herlezen. Ook de beelden die deze dichters gebruiken zijn zo gekozen dat er een bepaalde magie en tinteling ontstaat, iets waar je je vinger niet helemaal achter kunt krijgen. Bij Corjanus had ik die behoefte om gedichten te herlezen, op een enkele uitzondering na zoals 'De beproeving', niet en ook de gekozen beelden zijn veel minder treffend. Het wordt niet naar een hoger plan getild; het is what-you-see-is-what-you-get. Het is allemaal wel zeer leesbaar, en vlot geschreven. Regelmatig, zoals in 'Levenslessen', deed het mij aan Phil Bosmans denken, maar dat was een pater en een schrijver en geen dichter. Tot slot: de dichter is iemand van de grote lijnen; bovendien heeft hij haast, er moet blijkbaar geproduceerd worden. Dit is ten koste gegaan van details als de grammatica en de spelling. Meer dan twintig fouten is erg veel. Veel d/t-fouten zoals 'een vertrouwt gezicht' en verder 'een briefje die van iemand was', 'een meisje die kijkt', 'benden' i.p.v. 'beneden', etc. Ik sluit niet uit dat professionele schrijvers het niet veel beter doen, maar dat wordt dan bij de uitgeverij door een redacteur verbeterd. Corjanus' uitgeverij, die op haar site rept van een 'kwalitatief perfecte finishing touch' vond dat blijkbaar niet nodig.

Zondagmiddagauto, De - Renate Dorrestein (2012)

3,0
De ontstaansgeschiedenis van het verhaal is interessanter en beter geschreven dan het verhaal zelf, en dat is een gegeven waar Dorrestein zelf zeer blij mee zal zijn, want anders had haar carrière sinds Buitenstaanders ongetwijfeld niet zo’n vlucht genomen. In die inleiding wordt namelijk onder andere beschreven wat er met de manuscripten van vóór 1983 gebeurd is, en hoe het gekomen is dat De zondagmiddagauto aan dat lot is ontsnapt...Het verhaal zelf is zoals gezegd minder; het gaat over drie broers met een hoog Kwik, Kwek en Kwak-gehalte, die een garagebedrijf runnen en met hun zus onder één dak wonen, maar het had net zo goed over een stel kabouters onder een omgekeerde Keulsche pot kunnen gaan. Dorrestein noemt het zelf een boosaardig sprookje, en dat lijkt me een treffende omschrijving, want in reguliere sprookjes wordt niet gevloekt en delen broers niet om toerbeurt de bedstee met hun zus. Hoewel, er zijn schriftgeleerden die sprookjes definiëren als weergaven van de duistere kanten van de mens, gegoten in een vorm die geschikt is om aan kinderen voorgelezen te worden... De sfeer van het verhaal deed mij denken aan Beer en Jager, maar dat is veel beter.
De zondagmiddagauto is voornamelijk interessant voor mensen die meer willen weten over Renate Dorrestein, en aspirant-schrijvers die al hun manuscripten retour krijgen met de mededeling dat ze “niet in het fonds passen”...

Zusje van de Bruid: Relaas van een Onmogelijke Liefde, Het - Joris van Casteren (2011)

4,0
De vriendin die zichzelf te gronde richt: we zagen het ook gebeuren in Gipharts Ik ook van jou en in de film Betty Blue.
Naar mijn smaak werkt Van Casteren het thema alleen wel beter en aangrijpender uit.
De geschiedenis die hij vertelt is waargebeurd: de vriendin was het schoonzusje van een collega.
Hij zal zich daarbij ongetwijfeld de nodige dichterlijke vrijheden hebben gepermitteerd, maar als je daar zo’n goed resultaat mee kunt bereiken, mag je als lezer niet mopperen.
Onder (ex-)collega’s waren er wel wat lange tenen; uiteindelijk werd Van Casteren ontslagen bij Vrij Nederland: Weerwoord Joris van Casteren.
Aan het einde van het boek legt hij z’n ex-schoonmoeder een nogal genante zin in de mond, en misschien had een episode van twee bladzijden daar helemaal weggelaten kunnen worden, maar deze details zorgen er wel voor dat je inziet hoe vreselijk goed de rest van het boek is.
Aanrader!