menu

Hier kun je zien welke berichten gert_r als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ohi, Hoho, Bang, Bang of Het Lied van de Vrijheid - Remco Campert (1995)

3,0
Zeventig bladzijden lang vermochten de wederwaardigheden van Menno van der Staak me niet heel erg te boeien, en was er sprake van enigszins plichtmatig leeswerk. Het aardigst was nog het feit dat Campert een Zweedse dichter "Torf Mölm" had gedoopt, maar met dergelijke humor zit je natuurlijk wel in het vaarwater van Adriaan en Olivier ...
De laatste 20 bladzijden zorgden ervoor dat ik het boek toch met een prettig gevoel dichtsloeg. De hoofdpersoon komt in een steeds grotere chaos terecht; zowel hijzelf als zijn vriendin houden zich bezig met overspel en er is gebrek aan nachtrust in combinatie met overmatige alcoholconsumptie. Dit alles eist zijn tol: Van der Staak verliest het contact met de werkelijkheid en begint te “zweven”. Uit de wolk van stemmen die hij dan hoort bereiken hem allerlei flarden uit de Dada-manifesten van Tristan Tzara (waaraan ook de titel ontleend is) en uit diverse gedichten. We zitten dan in hoofdstuk 24, bladzijden 78-79 (van de derde druk uit 2004, maar die telt evenveel bladzijden als de eerste druk, dus ik neem aan dat de nummering gelijk loopt).
Ik heb, ter lering en ter vermaak, eens uitgezocht naar welke bronnen Campert hier verwijst:
(Bladzijde 78, regel 3-6, 8
(Bladzijde 78, regel 10-11
(Bladzijde 78, regel 20-24
(Bladzijde 78, regel 24-27
(Bladzijde 79, regel -7
(Bladzijde 79, regel 7-10
(Bladzijde 79, regel 10-12
(Bladzijde 79, regel 12-13 (Naar Archangel -- Jan Hanlo)
(Bladzijde 79, regel 13-16
(Bladzijde 79, regel 16-18 (dat is overigens ook het motto van
dit boek van Campert.
(Bladzijde 79, regel 18-21
(Bladzijde 79, regel 21-26
(Bladzijde 79, regel 26-27

Op Weg naar het Schavot - Kees Fens (2007)

3,5
Kees Fens zal, met een dikke dertig essaybundels op zijn naam, niet al te zeer geschrokken zijn van het verzoek van de Stichting CPNB om een opstel te maken van een bladzijde of zestig, onderwerp: humor, en leverde een boekje af met 10 hoofdstukjes van 5 bladzijden, keurig voorzien van een voor- en nawoord.
De meeste hoofdstukjes zijn zeer leesbaar en interessant, maar het heeft ook wat korrels Fens gehageld die wat moeilijker te verteren zijn, zoals degene over Erasmus.
Het geheel is zeker de moeite waard; Fens heeft me in ieder geval gewezen op de parodieën die Gerrit Komrij heeft gemaakt op bekende gedichten, en de anekdote over het ontstaan van de Engelse humor, die al in verkorte vorm in de plotomschrijving staat, vergeet ik ook niet meer.

Ordinary Thunderstorms - William Boyd (2009)

Alternatieve titel: Donderwolken

4,0
Een zeer onderhoudende en spannende thriller, die zich voornamelijk afspeelt in de onderbuik van Londen. Net als in het prijswinnende Restless zet Boyd in een halve bladzijde een geloofwaardig personage neer, en ook met de dialogen zit het weer snor. Als een bedreven marionettenspeler houdt Boyd alle touwtjes in handen, en dat zijn veel meer touwtjes dan in Restless.
Boyd weet de spanning lang vast te houden, maar toch zakt het boek naar het eind toe iets weg, zodat Restless mijn favoriet blijft. Boyd ontving voor dit boek ook (nog) geen prijzen.
Trivia: Boyd staat bekend om de gedegen wijze waarop hij zich documenteert.
In het boek speelt de Nederlandse plaats Havenhoofd een rol. Nou heeft ongeveer elke haven in Nederland wel een naastgelegen havenhoofd, dus je verdenkt Boyd er dan van deze plaatsaanduiding iets te-kort-om-de-bocht gegoogled te hebben. Niet dus, de plaats bestaat echt: Havenhoofd.

Over de Streep - Marijke Höweler (2005)

4,0
Ik had het me zo anders voorgesteld: boeken schrijven, bloemen kweken, nadenken, Tolstoj lezen, vriendschappen en vergezichten.
Eindelijk de dingen waar het om gaat.
Maar wat gebeurt? Kruiswoordraadsels, cryptogrammen en borduurpatronen.
Albert Heijn, verjaarsvisites, televisie en soms een begrafenis.
Niks bevrijding, niks verdieping. Niets!

Als een boek zo begint moet ik verder lezen. En dat was de moeite waard!
Wat kan die vrouw schrijven:
De dagen spoelen af en aan. Ik bekijk ze met een glazen oog, kauw ze met rubber kiezen en vul alvast twee E's in omdat plaats in Gelderland Epe of Ede is. Als me gevraagd wordt hoe ik me voel, dan wil ik weten hoeveel letters.

In Over de streep slaat Marijke Höweler een heel andere toon aan dan in haar satirische romans uit de vorige eeuw: dit keer neemt zij zichzelf en haar ouders op de korrel, met bijrollen voor haar jongere broer en zus.
Die hoofdpersonen worden niet gespaard: de opportunistische vader niet, de moeder die altijd de schijn wil ophouden niet en vooral ook de vrouwelijke hoofdpersoon Julia zelf niet, als de vrouw die “niet” moet antwoorden op de vraag hoe ze zich voelt.
De gebeurtenissen uit het heden en de daardoor opgeroepen jeugdherinneringen worden van commentaar voorzien door Julia, die net als de schrijfster psycholoog is, en een (imaginaire?) collega.

Marijke Höweler overleed in 2006. Dit is haar laatste roman. En die is ook geschikt voor mannen.

Overal Wat - Lévi Weemoedt (1995)

3,5
Van zwart haar moet 'k zo huilen.
Van blond krijg ik 't benauwd...:
ach! vind je 't erg als jij vannacht
je bromfietshelm ophoudt?

Capitaine Mobylette
uit Geen bloemen

Die gedichten van Lévi Weemoedt kon ik altijd wel waarderen, en deze verhalenbundel is ook een prettige verrassing.
Zo trekt Weemoedt in Campera obscura als een heuse Cees Nooteboom met een fotograaf voor het tijdschrift Avenue door de Verenigde Staten.
Hij ergert zich kapot aan de verplichte vrolijkheid van de Amerikanen:
...mensen met het verstand van een korte broek en het optimisme van een lange.

De redelijk functionerende schrijver Lévi verandert in De geschiedenis van een dip in een zielig hoopje mens omdat zijn geliefde kopijpapier niet meer verkrijgbaar is, en het er alle schijn van heeft dat hij moet overstappen op de computer.
In Een Drentse idylle treffen we behalve veel gefoeter op het instituut VVV een beschrijving aan van de auteur die, heel romantisch, een stukje gaat paardrijden met mevrouw Weemoedt.
Dit is het minste verhaal uit de bundel, want de schrijver is op zijn best als het een beetje wringt, zoals in de overige 8 verhalen.
Het boek eindigt met Het nut van Lodesteijn, waar we zien hoe de werkloze leraar Klassieke Talen op zoek gaat naar een baan.
Een poging tot inschrijving bij een uitzendbureau levert wel een kopje koffie op:
'Hoe drink je het?'
'Als de toekomst,' zei Lodesteijn in een poging tot ontspanning. 'Zwart met niks erin.'

In de toekomst ga ik nog wel eens een bakkie Weemoedt doen.