menu

Hier kun je zien welke berichten gert_r als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Laat Me Niet Alleen - Renate Dorrestein (2008)

3,0
Goed leesbaar boekje voor, zoals dat heet, een breed publiek. Renate Dorrestein maakt, alweer zoals dat heet, een rondje langs de velden en vat samen hoe er over oud worden en ouderen gedacht wordt. Het geheel wordt gepresenteerd als een cursus, met voor de ouderen verwijzingen naar diverse websites en voor de jongeren wat extra uitleg over verschijnselen uit de jeugd van de babyboomers. Wat opvalt is dat, als je GeenStijl tenminste buiten beschouwing laat, de meningen anno 2008 een stuk positiever zijn dan vijf jaar later. Ouderen werden toen nog veel meer als kapitaalkrachtige doelgroep gezien en minder in de probleemhoek geplaatst. Het aardigst vond ik de anekdotes over de dochter van een inmiddels overleden vriendin van D. en die over een vriendin die de 90 al gepasseerd was.

Laatste Zomernacht - Maarten 't Hart (1977)

2,0
Een interview met Maarten ‘t Hart sla ik nooit over, want het is een man die altijd wat te vertellen heeft. In het verlengde daarvan zijn ook zijn essaybundels steeds de moeite waard.
’t Hart is ook de auteur van een aantal romans en novellen waarin op een zeurderige toon, en zonder enige ironie, beschreven wordt hoe iemand die nou niet bepaald voor een Don Juan kan doorgaan, probeert om een persoon van het vrouwelijk geslacht voor zich te winnen.
De namen en de beroepen verschillen, maar constant is dat het mij nooit lukt om me bij deze romanfiguren iemand anders voor te stellen dan Maarten ‘t Hart zelf.
Dit fenomeen zien we in Een vlucht regenwulpen, in De ortolaan, in Onder de korenmaat en ook in Laatste zomernacht.
De Romeo in deze novelle heet George, en is biologiestudent.
Het baltsgedrag van George wordt op nogal ongeloofwaardige wijze becommentarieerd door zijn medestudenten, en blijkt uiteindelijk het gevolg te zijn van het feit dat
George’s vader heel erg goed was in de oorlog, en de vader van Julia heel erg fout.

Dat is op zichzelf een boeiend gegeven, maar de uitwerking is wederom dusdanig dat je je voornamelijk zit te ergeren aan die vervelende zeiksnor George, en ik vraag me af of dat ’t Harts bedoeling is geweest.

Lelystad - Joris van Casteren (2008)

4,5
In 1986 deed de gemeente een imago-onderzoek. Bij het horen van de naam Lelystad had 6 procent van de Nederlanders een positief beeld.

Joris van Casteren is voor mij dé ontdekking van de laatste maanden.
In dit boek weet hij van het weinig geliefde Lelystad een magisch oord te maken, waar je een jeugd had kunnen beleven om jaloers op te worden.

Ik ben er van overtuigd dat 94 procent van de lezers van hoofdstuk 3 een positief beeld krijgt van het boek Lelystad en meer wil lezen...

Overigens ontstond er net als bij z’n latere boek Het zusje van de bruid na publicatie de nodige reuring.
Een drietal inwoners vond het allemaal niet zo grappig en stapte naar de rechter. Die zag geen strafbare feiten.