menu

Hier kun je zien welke berichten gert_r als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Eén Robuuste Buste, Eén!... - Heere Heeresma (1989)

Alternatieve titel: Robuuste Buste

3,5
Al sinds ik Geef Die Mok Eens Door, Jet! gelezen heb, ben ik een redelijk liefhebber van Heere Heeresma. Ook dit werkje stelde me weer niet teleur. Heeresma is een meester in het op een tragikomische wijze weergeven van de gewone man en vrouw in hun habitat, de bedompte Hollandse binnenkamer en het al even treurige kantoor. Overigens blijkt die gewone man, net als destijds bij Harry Vermeegen, bij nadere beschouwing vaak helemaal niet zo gewoon...
Het boek wordt aan de man gebracht als roman, maar het is een verzameling verhalen die verbindende schakels hebben: zo heeft bijvoorbeeld de jongen die in het eerste verhaal een bijrol heeft als dief van een autoradio, een hoofdrol in het tweede verhaal. Ook de Tugelaweg, een parallelweg van het spoor tussen Amsterdam Amstel en Muiderpoort, kom je in bijna elk verhaal tegen. Bovendien heb ik op school geleerd dat er in een roman sprake moet zijn van een zekere psychologische ontwikkeling van de hoofdpersoon, en in een boek waarin de aandacht vooral uitgaat naar tussenbeense activiteiten, parodie of niet, is elke ontwikkeling tijdelijk, en van fysieke aard...
Het boek is onderverdeeld in drie “etages”, waarvan de toegevoegde waarde lijkt te zijn dat de titelpagina’s ervan gebruikt kunnen worden om wat Heeresma-eske kalenderwijsheden te kunnen spuien. Heeresma is erg goed in het verzinnen van titels voor zijn boeken en voor zijn verhalen, maar verandert ze ook net zo makkelijk weer. Zo heet het eerste verhaal van deze bundel “Harmen en Cobie”. Maar het is ook bekend als “Een kontroleur valt door de deur”, en het is opgenomen in minstens drie van Heeresma’s boeken. Heeresma kon niet alleen schrijven, hij was ook heel goed in het vermarkten van zijn werk. In dat kader vond hij het blijkbaar ook geen punt om twee (van de veertien) verhalen door jr. te laten schrijven. En dat is toch een beetje of je naar de kaasboer bent geweest voor wat pittige oude kaas, en ook een paar stukjes minder lekkere jonge hebt meegekregen...

En Dan Komen de Foto's - A.H.J. Dautzenberg (2014)

3,0
Vogels met Zwarte Poten Kun Je Niet Vreten - A.H.J. Dautzenberg (2010) bevat dertig verhalen, die stuk voor stuk intrigerend, vervreemdend en verbazingwekkend zijn. Niet één van die verhalen maakt een overbodige indruk.
Deze nieuwe bundel bevat zelfs veertig verhalen, maar helaas had dat ook wel wat minder gekund.
Vier verhalen beslaan slechts één bladzijde en moeten het hebben van hun potentie de originaliteitsprijs in de wacht te slepen, en ook niet meer dan dat. Ze bestaan uit een stroomschema, een formule of een letterlijke weergave van artikel 1 van de Grondwet. Het titelverhaal, ook één pagina, doet een gooi naar de clichéprijs. Van de overige zesendertig verhalen zijn er twintig de moeite waard, deze hebben dezelfde kwaliteit als die in de debuutbundel. Ik reken dan 'Maupertuus' nog mee, waarin Dautzenberg tien bladzijden vult met het overschrijven van het gastenboek van het schrijvershuis in Bergen (NH), waar hij een tijdje verbleef. Bij Dautzenberg weet je het namelijk nooit, de mogelijkheid bestaat dat die zg. bijdragen van z'n collega's toch uit z'n eigen duim komen ... De twee beste verhalen zijn, toevallig of niet, een eerbetoon aan Gerard Reve. 'Steen' is de weerslag van een met vijf flessen wijn besproeid gesprek met tekenaar (en schrijver?) Paul van der Steen, precies zoals Reve dat deed in 'Veertien etsen van Frans Lodewijk Pannekoek voor arbeiders verklaard' (opgenomen in Vier Pleidooien - Gerard Kornelis van het Reve (1971). En Dautzenberg interviewt ook zichzelf, zoals in Tien Vrolijke Verhalen - Gerard Kornelis van het Reve (1961).
Conclusie: toch twintig intrigerende, vervreemdende en verbazingwekkende verhalen gelezen. En geïnspireerd geraakt het werk van wijlen de Volksschrijver weer eens op te pakken ...

Enige Portretten van een Mopperkont - Heere Heeresma (1977)

3,0
Zoals ook op BM is te zien, publiceerde Heere Heeresma 30 jaar lang, tussen Zwaarmoedige Verhalen voor bij de Centrale Verwarming - Heere Heeresma (1973) en Een Jongen uit Plan Zuid '38-'43 Deel 1 - Heere Heeresma (2005) nauwelijks oorspronkelijk werk, maar verschenen er voornamelijk bloemlezingen uit ouder werk. Heeresma wisselde regelmatig van uitgever – hij heeft er zeker negen versleten, en dan tel ik Novella niet mee- en omdat de winkel moest blijven draaien werden er regelmatig wat kliekjes uitgeserveerd. Ook “Enige portretten van een mopperkont" bestaat voornamelijk uit al eerder verschenen werk. Er staan twee nieuwe verhalen in, waarvan alleen “De brieven aan Bets” de moeite waard is. Dit verscheen daarna ook weer regelmatig in een bundeling…Van de eerder verschenen teksten vond ik het tv-spel uit 1968 wel aardig, evenals het nogal weids als “polemiek” aangeduide stuk over het verschil in smaak van Gerard Reve en Heeresma op het gebied van de ideale bestelauto. De inbreng van Reve blijft namelijk beperkt tot 1 (zegge één) ingezonden brief... In 1974, het jaar waarin het stuk oorspronkelijk verscheen, had Reve z’n Citroen HY 1600 (“patatwagen”) uit 1971 net ingeruild voor een nieuwe. Het vervoermiddel komt ook ter sprake in een interview met Teigetje en Woelrat, n.a.v. het verschijnen van Ons Leven met Reve - Willem van Albada en Hendrik van Albada (2012) :
…Gerard haalde eindelijk zijn rijbewijs, na veelvuldig oefenen met dubbele besturing in de auto en Tijger naast zich. In zijn nieuwe Citroën-kampeerbus maakte hij proefritjes naar Weert, waar Guus van B. woonde. Gerard kende hem van lezingen bij het COC. Guus dweepte als een bakvis met Gerard en vleide hem waar hij kon. Wij verafschuwden Guus daarom vanaf het begin.

Expensive People - Joyce Carol Oates (1968)

2,5
Of je de groenten van Hak moet hebben, maak je natuurlijk zelf uit, maar je moet de verhalen van Joyce Carol Oates hebben.
En dus niet de romans, zoals deze. In de hoop dat ze net zo goed zijn als de verhalen heb ik er een aantal gelezen, maar ik vind ze wijdlopig en taai.
Die verhalen van JCO zijn meestal mooie intrigerende scherven, en zoals je bij een scherf van een hologram als het ware om een hoekje kunt kijken, zo kun je bij haar verhalen zelf dat wat voorafging en dat wat volgt vaak invullen.
Maar zoals gezegd, dit is een roman, en dat betekent dus weer een flinke inspanning.
Er staat wel een hele mooie episode in over het hondje van de hoofdpersoon, die zich als los
verhaal laat lezen. Mooi, want je moet de verhalen van Joyce Carol Oates hebben...