menu

Hier kun je zien welke berichten Juud als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Chemistry of Death, The - Simon Beckett (2006)

Alternatieve titel: De Geur van Sterfelijkheid

4,0
Gisteren uitgelezen en mijn verwachtingen zijn helemaal uitgekomen. Ik zat rond blz 300 op een plotwending te wachten. En er waren er tot mijn grote verrassing zelfs meerdere!.

Bij het begin van verhaal vertrouwde ik Henry al niet helemaal. Maar ik dacht toch dat hij het niet kon zijn, aangezien hij invalide is en hoe kan hij dan al die lijken verplaatsen? Best bizar eigenlijk als je je bedenkt dat allebei de daders aan het begin van het verhaal al geintroduceerd werden. Mason heb ik gedurende het verhaal nooit verdacht, mede doordat hij telkens zo op de achtergrond was . Knap gedaan van Beckett.

De uiteindelijke plot was verrassend, ook al had ik al zo mijn vermoedens. Ineens bleken overal verklaringen voor te zijn, waar ik nooit op zou zijn gekomen. Het einde was heel spannend, maar ook de weg ernaartoe was aangenaam om te lezen. De sfeer in het dorp wordt heel knap weergegeven. Je voelt het wantrouwen van de bladzijdes af spatten. Als lezer wordt je helemaal opgeslokt door het verhaal, alsof je er zelf middenin zit. Op bepaalde punten in het verhaal voelde je je op de een of andere manier niet veilig meer, doordat je de angst van de personages voelt.

Al met al een boek waar ik erg veel leesplezier aan heb gehad. Nu ben ik ook heel erg benieuwd geworden naar de andere delen in deze reeks.

4.5*

Foreshadowing, The - Marcus Sedgwick (2005)

Alternatieve titel: De Voorspelling

4,0
Een tijdje terug gelezen. Om te beginnen vind ik het een heel goed verhaal, met een goed uitgangspunt, mooi verteld en een einde dat ik niet aan zag komen.

Het begin van het verhaal verliep een beetje traag. Ik had liever wat meer over haar reis in Frankrijk willen lezen. Nu was het zo: de helft van het verhaal in Brighton, de andere helft in Frankrijk langs het front. Persoonlijk had ik liever een kwart in Brighton en driekwart in Frankrijk. Nu had ik namelijk het gevoel een hele lange intro te lezen met een plot dat van mij juist weer wat langer had gemogen. Bij het stuk in Brighton waar niemand Sasha geloofde, de spanningen van de oorlog, de verwikkelingen binnen de familie, dat verpleegstersgedeelte, enz. verliep naar mijn gevoel een beetje traag. Dat stuk had veel beknopter vertelt kunnen worden en het stuk in Frankrijk had van mij dan weer gedetailleerder gemogen. Niet dat het "Brighton-gedeelte" niet leuk was, want ik heb het met plezier gelezen, maar tegen het einde aan had ik zoiets van: "Op de achterflap stond toch dat ze naar het front zou gaan? En ik zit toch al op de helft?"

Het bovenste puntje is ook gelijk mijn enige punt van kritiek, want voor de rest vond ik het boek echt geweldig. Dingen als paranormale gaven weten me altijd te boeien, hoe het verhaal eromheen ook mag zijn. Het verhaal is verteld op een manier waardoor je verder blijft lezen. De hoofdstukken in het boek zijn erg kort, waardoor ze makkelijk weglezen en je al gauw de moeite neemt om het hoofdstuk daarna ook uit te lezen. Ik had het dan ook al heel snel uit voor mijn doen.

Mijn conclusie is: een heel erg boeiend verhaal dat me nergens verveelde of irriteerde, dat vol staat met zinnen die blijven hangen, waarin aandacht is besteed voor detail (zoals de nummers van de hoofdstukken die zijn omgedraaid, waardoor ze van hoog naar laag aflopen), met een einde dat je niet ziet aankomen. Alleen jammer van de lange intro.

4*

Gaudí in Manhattan - Carlos Ruiz Zafón (2007)

Alternatieve titel: Gaudí en Manhattan

2,0
Gisteravond (of eigenlijk nacht) uitgelezen: Carlos Ruiz Zafon - Gaudi in Manhattan. Het is maar een kortverhaal van 21 pagina's, met ook nog eens kleine bladzijdes, een groot lettertype en veel afbeeldingen. Zoals Bassievrucht al zei, moet je wel heel sloom lezen wil je hier langer dan een kwartier over doen (en precies zolang deed ik erover). En ja, wat moet ik ervan zeggen? Dit is een kortverhaal, maar het wil een lang verhaal zijn. Het ene personage is nog maar net geintroduceerd of er gebeurt al van alles mee. Tijd om ze een fatsoenlijke introductie te geven is er niet, want het moet allemaal in die 21 pagina's passen. In een alinea krijgt de hoofdpersoon een baan en in dezelfde alinea zijn er al weet-ik-veel-hoeveel jaren voorbij en neemt hij ontslag. Dat kwam wel heel gehaast over, alsof ik een samenvatting van het echte verhaal aan het lezen was en niet het verhaal zelf. Zafon heeft van een verhaal waar toch heel veel jaren in verstrijken, te krampachtig geprobeerd het zo kort mogelijk te maken. Ik denk dat dit verhaal beter tot zijn recht zou zijn gekomen als het een stuk of 10 pagina's langer was geweest. Ook gebeurden er wat dingen in waarbij ik aan het einde van het boekje zoiets had van: wat werd daar toch mee bedoeld? De kern van het verhaal wordt te vaag gehouden en om nog op dat ontslag van het hoofdpersonage terug te komen: nergens wordt uitgelegd waarom hij dat doet.

Dus ja.. ik moet zeggen dat de schrijfstijl van Zafon me wel bevalt en het was een leuk tussendoortje, maar het rammelde aan heel veel kanten. Dit boekje komt dicht bij een flop 100 notering en dat gun ik het nou ook weer niet, aangezien het toch wel vermakelijk was, Zafon een goede schrijfstijl heeft en het om een extreem kort verhaal gaat. Maar over het algemeen heb ik na het lezen van dit boekje zoiets van: 'ja, dit had ik ook in minder een half uur kunnen schrijven.'

Pair of Blue Eyes, A - Thomas Hardy (1873)

4,0
Ik ben een grote Thomas Hardy fan en dit boek stond altijd al hoog op mijn leeslijstje, omdat het een van zijn eerste boeken is en het de beroemde 'cliffhanger'-scène bevat, waarbij Henry Knight letterlijk aan een cliff hangt (hier is het woord cliffhanger ook van gekomen). Daarnaast leek het me wel wat om eens een eerder boek van hem te lezen, omdat ik eigenlijk alleen nog maar boeken uit de nadagen van zijn carrière had gelezen (en die overigens ook het bekendst zijn geworden); ook om de schrijfstijlen een beetje met elkaar te vergelijken en te kijken hoe Hardy als schrijver is gegroeid.

Verschil in stijl heb ik zeker opgemerkt. Wat me in zijn latere romans meteen opviel, was de zeer beschrijvende schrijfstijl. Hardy beschrijft werkelijk alles wat los en vast zit. Ik kan me een passage uit 'Tess of the d'Urbervilles' herinneren waarin er een paar pagina's werd besteed aan een beschrijving van de natuur. In 'A Pair of Blue Eyes' is deze beschrijvende stijl ook al aanwezig, maar het ligt er een stuk minder dik bovenop. Aan de ene kant vind ik dit jammer, want ik vind Hardy's beschrijvingen erg mooi, maar aan de andere kant verloopt het verhaal zo wel veel vlotter.

Zoals in elke Hardy roman, spelen de verschillende maatschappelijke klassen en sociale lagen een belangrijke, of eigenlijk de belangrijkste, rol. Architect Stephen Smith komt tijdelijk bij Elfride en haar vader inwonen om de kerktoren te restaureren. Elfride's vader denkt aanvankelijk dat deze Stephen familie is van een andere rijke familie Smith. Hij ontvangt hem dan ook hartelijk en lijkt er geen problemen mee te hebben dat Stephen en zijn dochter steeds meer naar elkaar toe groeien. Pas als bekend wordt dat Stephen van lage komaf is, verbiedt hij een huwelijk tussen de twee. Elfride en Stephen besluiten te vluchten om zo stiekem te trouwen, maar van dit plan komt niets terecht omdat Elfride zich bedenkt. Stephen vertrekt vervolgens naar India, in de hoop daar rijk te worden zodat hij Elfride weer voor zich kan winnen en de goedkeuring van haar vader kan krijgen. Ondertussen ontmoet Elfride echter Henry Knight, een oude vriend van Stephen. Elfride redt hem als hij aan een cliff hangt en al spoedig zijn ze verloofd. Henry Knight verbreekt de verloving echter als hij erachter komt dat ze eerder een relatie heeft gehad met Stephen. Later ontmoeten de twee mannen elkaar weer; Stephen realiseert zich dat Elfride nog vrij is en Henry beseft zich dat hij haar verkeerd heeft behandeld. Het is echter al te laat: Elfride was intussen getrouwd met een rijke weduwnaar en ondanks zijn liefde en toewijding, ging ze ten onder aan het verdriet om haar eerdere twee geliefden. Kortom: net als in Hardy's andere romans leiden maatschappelijke verschillen en sociale opvattingen tot een onherroepelijk noodlot.

Laat ik eerst zeggen dat ik het heel interessant vond om te weten hoe een eerdere roman van Thomas Hardy in elkaar steekt en het is ook heel erg interessant om in dit verhaal plotwendingen te herkennen die in zijn latere romans ook terugkomen. Het boek deed me qua plot soms heel sterk aan Tess of the d'Urbervilles denken (en dan vooral het middenstuk en het einde), alleen is dat laatste boek op alle fronten beter dan A Pair of Blue Eyes. Dit komt voornamelijk omdat in Tess de personages veel beter zijn uitgewerkt, het hele verhaal meer sfeer heeft, het verhaal meer een geheel vormt (A Pair of Blue Eyes vind ik soms meer bestaan uit losse stukken dan dat het echt 1 verhaal is) en Tess een veel sympathieker karakter is dan Elfride.
Dat laatste is ook niet zo moeilijk; persoonlijk vond ik Elfride bloedirritant en zeker in het begin, als ze nog verliefd is op Stephen, kon ik me vreselijk aan haar ergeren. Later wordt ze wat sympathieker, maar ze blijft ergens toch een verwende zeikerd. Vooral het stukje waarin ze Stephen laat kiezen of hij liever haar of Henry Knight zal redden als beiden in levensgevaar verkeren. Niet alleen is het heel stom of zo'n vraag te stellen, ze werd ook helemaal hysterisch toen Stephen geen keuze kon maken. Ik snap haar reactie ergens wel, omdat het niet leuk is om te horen dat je verloofde niet kan kiezen tussen jou en een oude vriend, maar ze wist dat Henry Stephen's grote held is; hij had het constant over hem. Elfride had moeten weten dat Stephen hiermee niet bedoelde dat hij niet van haar hield. In plaats daarvan werd ze helemaal hysterisch. Een andere keer dat ik Elfride echt niet kon uitstaan, dat was toen ze met Stephen gevlucht was om stiekem te trouwen. Nadat ze samen een heel lange reis hadden afgelegd om hun doel te bereiken, zegt mevrouw pas aan het EINDE van de lange reis dat ze eigenlijk toch niet wil. Had ze dat bij vertrek al gezegd, dan hadden ze niet alleen geld en tijd uitgespaard, maar hadden ze ook het risico niet gelopen dat iemand hen samen zou zien, wat een schandaal teweeg zou kunnen brengen.

Meestal is het zo dat als ik het hoofdpersonage niet sympathiek vind, ik gelijk een stuk minder geniet van het boek, en dat was in dit boek eigenlijk ook het geval. Sowieso miste ik de flinke dosis drama, de schandalen en de spectaculaire plotwendingen die zijn latere werken wel bevatten. Het is zeker een goed verhaal en goed geschreven, maar het is allemaal erg "tam" in vergelijking met zijn latere werk.

Uiteindelijk heb ik er toch nog van genoten en ik waardeer het boek zeker, maar hij haalt het niet met andere boeken die ik al van Hardy heb gelezen. Je merkt duidelijk dat hij heel erg is gegroeid als schrijver en aan het einde van zijn carrière steeds meer controversiële onderwerpen ging aanhalen. Dit laatste werd in zijn tijd niet in dank afgenomen, maar ik vind het alleen maar geweldig.