menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Wayward - Blake Crouch (2013)

Alternatieve titel: Verbeten

3,5
DMF
Prima vervolg op Pines. Het tweede deel uit de Pines-trilogie draait veel minder om suspense en veel meer om de ontwikkelingen in het bijzondere stadje zelf. Hoofdpersoon Ethan Burke heeft daarin een nieuwe rol en een belangrijke taak, die door Blake Crouch leuk uitgewerkt wordt. Ondanks dat de suspense in het verhaal een kleinere rol heeft, is er nog genoeg mysterie. Het subplot rond Tobias vind ik daar een sterk voorbeeld van en is ook nog eens behoorlijk spannend. Het einde is dit keer wat voorspelbaarder dan in het eerste deel, maar triggert wel om het volgende deel er direct bij te pakken. Op naar het derde en laatste deel!

What the Night Knows - Dean Koontz (2010)

Alternatieve titel: Veertien

2,0
DMF
Het lukt me maar niet om onder de indruk te raken van Koontz' verhalen. Dit is mijn derde en ik had toch meer van de man verwacht. Velocity was weliswaar alleraardigst, The Taking vond ik maar zo-zo en met What the Night Knows slaat Koontz de plank weer mis. Het begint fraai met de introductie van de gestoorde Billy Lucas, die op een heel jonge leeftijd al een aantal verschrikkelijke dingen gedaan heeft, maar voor het verhaal echt een interessant persoon moet kunnen worden. Dat wordt-ie echter maar heel kort, want al vrij snel sleept Koontz het bovennatuurlijk er bij de haren bij en gaat het verhaal al gauw een kant op die me steeds minder en minder begon te interesseren. Naar het einde is er nog een korte opleving, maar de daadwerkelijke afsluiting stelt weer teleur. Toch maar eens de veelgenoemde toppers van Koontz op zoeken voor een laatste kans.

* *

Whispers of the Dead - Simon Beckett (2009)

Alternatieve titel: Het Sanatorium

4,0
DMF
Deel drie van de David Hunter serie is weer een zeer sterk verhaal. Voor mij is dit deel net zo goed als Written in Bone (deel twee); misschien nog wel iets beter. Je ziet Beckett als schrijver groeien gedurende de serie.

Het concept is inmiddels wel bekend: David Hunter raakt, al dan niet toevallig, bij een slepende zaak betrokken en zijn inbreng moet inzicht verschaffen over een aantal vermoorde personen. Net zoals in de eerste twee delen schenkt Beckett weer veel aandacht aan de lijkschouwing; de specialiteit van hoofdpersoon Hunter. Opnieuw verschaft Beckett veel nieuwe informatie en hoewel het eigenlijk een heel luguber beroep is, vond ik het erg interessant om er het een en ander over te lezen.
Maar uiteraard vormt de lijkschouwing niet de hoofdmoot van het verhaal. Het verschil ten opzichte van de eerste twee delen zit 'm in het feit dat Hunter in dit boek niet direct bij de zaak betrokken wordt. Hij is op studiereis naar de beroemde Body Farm in Knoxville, maar een oude vriend vraagt hem of-ie toch niet kan helpen bij een moordonderzoek. Met wat tegenzin stemt Hunter toe en zo krijgt het verhaal langzaam maar zeker vorm.
Uiteraard laat de moordenaar het niet bij één moord zitten, maar gaat-ie vrolijk verder. Hunter raakt steeds nauwer betrokken bij de zoektocht naar de dader, maar dit stuit tegen het been van de agenten die wél direct verantwoordelijk zijn voor het leiden van de zoektocht. Dat is wel een minpuntje in mijn ogen, omdat zij keer op keer benadrukken dat Hunter niet zo welkom is. Na een tijdje begonnen deze halve dialogen, die maar nooit echt tot verhitte een discussie kwamen, mij echt te irriteren.
Het verhaal is verder gelukkig wel erg goed uitgewerkt. De sfeer zit er lekker in en Hunter blijft een sympathiek personage. Het leest allemaal erg makkelijk en het gehanteerde verteltempo is prettig. Zoals te doen gebruikelijk zijn er relatief veel twists, maar deze zijn gelukkig niet geforceerd tot stand gebracht gedurende het verhaal. Beckett wist mij een aantal keer aardig op het verkeerde been te zetten.
Het einde is in mijn optiek net iets teveel over de top, maar ook hier geldt dat er niet abrupt een twist geproduceerd wordt. Het einde past prima in de lijn van het verhaal en tot aan de laatste tien pagina's blijven er nog zaken onduidelijk of onzeker, waardoor ik het boek eigenlijk niet opzij kon leggen.

Whispers of the Dead is weer een typisch David Hunter verhaal. De plot is uitstekend, Hunter is en blijft een leuk personage om te volgen en met een aantal twists blijft Beckett boeien. Het is ook allemaal weer erg sfeervol en ik heb er weer veel plezier aan beleeft. Deel vier is inmiddels al verschenen, dus die ga ik maar gauw bestellen. Van dit soort verhalen krijg ik toch niet snel genoeg.

* * * *

Wide Game, The - Michael West (2003)

4,0
DMF
Stiekem had ik best hoge verwachtingen van dit boek. De plotomschrijving beloofde veel, maar vaak is de uitwerking teleurstellend en niet conform de verwachtingen. Op de een of andere manier had ik de verwachting dat het bij dit boek anders zou lopen. De reviews waren bijvoorbeeld vrij positief en het hele idee, een groep krijgt te maken met zaken uit het verleden, spreekt mij altijd wel aan. Ik had de mazzel dat Michael West's The Wide Game op de mat plofte toen ik net met de laatste pagina's van Stephen King's Different Seasons bezig was. Snel besloot ik om The Wide Game bij de hand te pakken, een boek dat qua plot wel wat gelijkenissen heeft met King's It, en West wist mij te vermaken en te verrassen met een erg goed verhaal.

Het boek kent bepaald geen vliegende start, al roept de proloog wel wat vragen op. West besluit om veel aandacht te schenken aan een aantal karakters, waarbij Paul en Deidra de belangrijkste twee zijn. Normaal heb ik het niet zo op liefdesplotjes, maar nu zag ik de meerwaarde er wel van in en het pakt allemaal nog verrassend goed en leuk uit.
De actie begint echt pas na een pagina of honderd, maar West weet de spanning succesvol op te voeren door wat legendes te vertellen die bij veel inwoners van Harmony, Indiana, bekend zijn. Er wordt ook opvallend vaak melding gemaakt over de maïsvelden en de kraaien die de velden omringen, dus je voelt als lezer dat er wel iets gaande is, maar wat het allemaal is, wordt langzaam uit de doeken gedaan.
Het verhaal draait allemaal op het spel wat tevens de titel van het boek is. The Wide Game is een tocht waarbij de deelnemers een meertje in het bos moeten zien te bereiken zonder dat ze elkaar en/of een ander team zien. Elke deelnemer legt vijf euro neer en de winnaar krijgt de pot. Wanneer een individu of een team een ander individu of een team ziet, moeten ze echter met elkaar de rest van de tocht doorbrengen en dus de winst verdelen. Iedereen draagt een persoonlijke bezitting met zich mee, die andere deelnemers, zonder gezien te worden, mogen 'stelen.' Wanneer twee individuen en/of teams tegelijk bij het meer aankomen, wint het individu/team dat de meeste persoonlijke bezittingen heeft weten te veroveren. Een simpel, maar populair spelletje, dat uiteraard helemaal uit de klauwen loopt...
Want er is iets in het maïs dat andere plannen heeft en, wanneer alle deelnemers The Wide Game hebben volbracht en terugkeren naar Harmony, gaat het fout. Er ontstaat paniek en de spanning wordt nu echt duidelijk opgevoerd. Er zijn een aantal karakters die wel vrij stereotiep zijn, maar dat hoort bij dit soort verhalen en daar kon ik me dus ook niet echt aan storen. Soms is het wel wat cliché allemaal waardoor sommige gebeurtenissen niet helemaal lekker uit de verf komen, maar dat is West vergeven.

De overlevenden van de slachting zijn de gebeurtenissen uiteraard niet zomaar vergeten. Een reünie, tien jaar later, brengt een aantal van hen bijeen. Vooral voor Paul en Deidra, ooit een gelukkig koppel, is deze reünie bijzonder. Hun verhouding is na de Wide Game nooit meer geweest zoals voorheen en beiden hebben ze met de nodige problemen te maken gehad. Ik had verwacht dat ze de strijd met het kwaad aan zouden gaan, maar dat is niet echt het geval. De terugkeer bevat ook slechts enkele tientallen pagina's van de vierhonderd in totaal en de strijd wordt meer in de psyche gestreden dan in het maïsveld, wat ik erg kon waarderen. Dit boek is in mijn ogen dan ook een erg sterke psychologische horror en de twist op het eind bevestigt dat eens te meer. Ik leefde erg mee met de twee hoofdpersonages en het einde zorgde toch wel voor een kleine shock. Het werd net iets te geforceerd allemaal, maar voor een beginnend auteur doet West het uitstekend. De epiloog is eigenlijk ook direct een mooie samenvatting van de kern van het verhaal.

Met volle overtuiging raad ik dan ook The Wide Game aan aan een ieder die plezier haalt uit het lezen van een spannend verhaal gecombineerd met wat horrorelementen, die vooral in het middenstuk voorkomen. Paul en Deidra zijn twee leuke en sterke personages die dit boek zeker de moeite waard maken. Ik ga Michael West in de gaten houden.

* * * *

Within These Walls - Ania Ahlborn (2015)

3,5
DMF
Normaal gesproken ben ik niet zo'n liefhebber van boeken waar geswitcht wordt tussen heden en verleden, maar Ania Ahlborn weet het in dit boek heel aardig aan te pakken. Beide verhaallijnen blijven van begin tot eind interessant. Het helpt daarbij dat Jeffrey Halcomb een interessante bad-guy is, die een ongrijpbare en onberekenbare indruk maakt; zelfs als-ie in de gevangenis zit.
Halcomb heeft in het verleden zijn manipulatieve aard gebruikt om zich als sekteleider te profileren en het kleine clubje mensen om zich heen volledig naar zijn hand te zetten. Hoe hij dat voor elkaar kreeg heeft hij nooit naar buiten gebracht, maar Halcomb lijkt het nu tijd te vinden om zijn verhaal eens te doen. Lucas Graham is de gelukkige true crime auteur die het verhaal van Halcomb op papier te zetten, maar wel op de voorwaarde dat Graham in het huis gaat wonen waar Halcomb zijn vreselijke daad heeft verricht. Ahlborn weet de horror uit het dagelijks leven goed te mixen met het bovennatuurlijke. Het levert een aantal heerlijk spannende passages op en de strijd op afstand tussen Graham en Halcomb is interessant om te volgen. Jammer is wel dat Graham zijn dochter mee heeft genomen, die nogal irritant is. En het slepende relatieprobleem tussen Graham en zijn vrouw werd op den duur ook wat storend. Verder prima vermaak, al duurt het boek net iets te lang. De spanningsboog heeft op het eind wat kracht verloren en het slot is ook wat te voorspelbaar.

Wolf - Mo Hayder (2014)

3,5
DMF
geplaatst:
Waardig einde van de Jack Caffery reeks, waarvan ik het overgrote deel met plezier heb gelezen. Wolf vormt zeker geen uitzondering op die regel: Mo Hayder blijft verrassen met haar (soms gruwelijke) wendingen. Wel is het enigszins jammer dat de plot rondom Jacks broertje, wat al speelt sinds deel één, in nauwelijks twee pagina's wordt afgeraffeld aan het einde. Dat voelt toch wat goedkoop, alsof ze pas laat besefte dat er nog een open eindje was.

* * * ½

Written in Bone - Simon Beckett (2007)

Alternatieve titel: Het Laatste Zwijgen

4,0
DMF
Het eerste David Hunter boek, De Geur van Sterfelijkheid, wist mijn hoge verwachtingen niet waar te maken. Het was een leuk boek, maar ik verwachtte er toch wat meer van. Dit tweede deel steekt allemaal net wat beter en scherper in elkaar.

Net als in De Geur van Sterfelijkheid bezoekt David Hunter een gesloten gemeenschap waar iets is voorgevallen. Simon Beckett staat opnieuw uitgebreid stil bij de lijkschouwing; al is het iets minder dan in het eerste deel. Het blijft wel uitermate interessant allemaal.
De personages voelen direct vertrouwd aan. Ook de sfeer is weer prima neergezet door Beckett. De gesloten eilandgemeenschap wordt prima beschreven en het ons-kent-ons gevoel komt duidelijk naar boven.
Maar vooral de plot steekt beter in elkaar. Het is iets minder mysterieus dan De Geur van Sterfelijkheid, maar vooral het einde is stukken beter vormgegeven. Opnieuw lijkt het erop dat een achtergrondpersonage de moorden heeft gepleegd. Dit stelde me erg teleur, maar de grote plottwist die daarna volgt maakte alles goed. Beckett schrijft het geheel goed aan elkaar en zelfs op de laatste pagina komt-ie met een verrassing. In het vorige deel was dit toch vrij lineair, maar Beckett vervalt vooralsnog niet twee keer in dezelfde fout, gelukkig.
Toch zijn er weer een paar gaatjes in het geheel te vinden. Vooral het gedoe met het meisje van Tait dat overal rondspookt op het eiland. Ze is geestelijk gehandicapt en het eiland bevat grote klippen waar een kind zich snel in vergist. Daar laat je je dochter toch niet doorlopen? Zeker in zo'n gemeenschap moet daar toch iets van gezegd worden. Met dat gegeven vulde Beckett een paar gaatjes op een vrij goedkope manier.
Het had allemaal nog ietsjes origineler gekund. Beckett hanteert eigenlijk precies hetzelfde principe als in zijn eerste David Hunter deel. Het verveelt zeker niet, maar een andere invalshoek was het verhaal vast ten goede gekomen. Hopelijk kom ik dat tegen in deel drie.

Het Laatste Zwijgen overtreft zijn voorganger absoluut. De plot steekt stukken beter in elkaar en de vertrouwde vertelstijl van Beckett werkt weer prima. Het is niet bijster origineel (eigenlijk een herhaling van zetten in vergelijking met deel één), maar het verhaal krijgt opnieuw een leuke draai. Ik ben zeker ik voor een volgende keer David Hunter!

* * * *