menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Under the Dome - Stephen King (2009)

Alternatieve titel: Gevangen

4,5
DMF
Nou, aan mij de eer om de eerste stem op Under the Dome uit te brengen. Ik geef direct de volle mep.

Na King's eerdere zeer volumineuze boeken The Stand (****½) en It (*****) is Under the Dome opnieuw een project waar menig leesuurtjes in gaan zitten. Leesuurtjes met plezier.

De cover is schitterend. De geplastificeerde Dome geeft een mooi effect aan de cover. Wanneer je het boek openslaat loop je al gauw tegen een plattegrond aan van het plaatsje Chester's Mill; plaats van handelen in dit verhaal. Wat volgt is een lijst aan karakters van een kleine tweeënhalve pagina's. Dat belooft wat.

Het begin van pakweg 100 pagina's is weer in de ouderwetse stijl van King. Snel en meedogenloos. De introductie van de Dome is indrukwekkend ook al is het niet meer dan een 'waas' dat het verhaal mogelijk maakt.. Daarna spitst King zich eens niet op een klein groepje personages, maar pakt hij hier en daar een groep en volgt hun ontwikkelingen. Dit leidt tot bijzonder aantrekkelijke subplots.

De vaart verdwijnt geen moment uit het boek. Alle personages hebben een interessant verhaal en er is voldoende stof tot discussie in het plaatsje. De badguys wisten echt het bloed onder mijn nagels vandaan te halen; erg knap gedaan van King! Vooral de manier waarop Grote Jim Rennie zich gedroeg was zo frustrerend, zelfs voor een lezer. De manier waarop hij Barbie de vier moorden in de schoenen schoof - en vrijwel de hele bevolking daarvan wist te overtuigen - is geniaal gedaan door King.
Ik leefde ook erg mee met de goedzakken in het verhaal. Alles wat zij meemaakten las ik in een roes; bijzonder knap geschreven.

Langzaam maar zeker knoopt King alle losse eindjes aan elkaar. Er volgt een climax, waar King toch weer even bovennatuurlijk moet doen (je roots verloochenen doe je niet), maar dat stoorde mij totaal niet. Met het einde kon ik prima leven.

De gelijkenis met The Stand is niet onterecht; naast de dikte van het boek, komt ook in Under the Dome een immense explosie voor die talloze personages plots wegvaagt - net als in The Stand.
De meest belangrijke verwijzing in het boek is in mijn opinie naar die andere dikke pil: It. Op de stralingszender zit een vreemd logo (zie pagina 671 van de Nederlandse paperback). Dat logo zat óók op de deur van It in het gelijknamige boek. It kwam uit een bepaald macroversum; voor mij is dit het bewijs dat de Dome ook uit een ander universum komt, wat ook enigszins doorsijpelt in de rest van het verhaal.

Na de wat minder overtuigende werken in de laatste jaren, toont King aan dat hij echt nog niet met pensioen hoeft. Under the Dome is, ondanks zijn lengte, een boek met een geweldig en sterk geschreven verhaal en heeft mij helemaal weten te overtuigen.

*****

Underdwelling, The - Tim Curran (2011)

3,5
DMF
Lekker sfeervol verhaaltje van Tim Curran. Fijn die rustige opbouw. Curran neemt voldoende tijd om wat karakters te introduceren, de een leuker dan de ander, en wat te vertellen over de mijn en de mijnwerkzaamheden. Hoofdrolspeler Boyd heeft een wat onverklaarbaar ongemakkelijk gevoel, maar besluit bij een wel heel zeldzame ontdekking af te dalen en uiteraard beginnen daar te proberen. Het blijft erg geheimzinnig en er zit een goede spanningsboog in. Wel een wat bizar einde, maar verder een erg leuke novelle.

* * * ½

Urban Gothic - Brian Keene (2009)

4,0
DMF
De eerste twee woorden van dit verhaal typeren direct het hele boek. "Shit happens." Een zestal tieners zijn op de weg terug van een rap concert en kampen met autopech in een niet al te veilige wijk ergens in Philadelphia. Een groepje bewoners komt naar hen toe, het gesprek wordt voor één van de tieners iets te dreigend, hij scheldt met het 'n'-woord en het groepje rent in blinde paniek weg. Als schuilhut kiezen ze een huis op de hoek dat al jaren onbewoond is en waar ze denken veilig te kunnen verschuilen. Daar begint de neerwaartse spiraal, om vervolgens ook nooit meer te eindigen.

Urban Gothic is niet origineel. Verre van zelfs. Brian Keene herhaalt eigenlijk hetzelfde trucje: mijn eerste Keene, Castaways, had hetzelfde uitgangspunt. Castaways draaide om een verlaten eiland (dat uiteraard niet zo verlaten was) waar een aantal deelnemers aan een televisie serie één voor één verdwenen dankzij een stel mutanten. Urban Gothic is qua idee eigenlijk niets anders, maar de setting is dat uiteraard wel. Het verlaten huis in dit boek blijkt vol met allerlei verraderlijke valstrikken te zitten en is een waar doolhof. Ik had vooraf mijn bedenkingen bij het huis: ik dacht dat het al snel een herhaling van zetten zou worden, maar dat valt alleszins mee. Keene blijft regelmatig verrassen met allerlei twists waardoor het boek blijft boeien. Ook het subplotje vond ik nog alleraardigst om te volgen, al was het wat voorspelbaar.
Maar het zijn vooral de bad-guys die dit boek dragen. Die zijn echt walgelijk. Dit boek is met afstand het meest ranzige boek dat ik heb gelezen. De valstrik op het eind was echt gruwelijk en een aantal streken van de voornaamste bad-guys gedurende de plot waren minstens zo ranzig. Ze zijn een beetje te vergelijken met de mutanten in de film The Descent, al beschrijft Keene ze als nog misvormder en ze zijn ook vele malen gruwelijker. Normaal ben ik helemaal geen liefhebber van extreem gore verhalen, maar ik wilde het eens proberen en ik heb er toch geen spijt van. Er is gelukkig ook geen overdaad aan smerige elementen, want de donkere tunnels in het huis en de geluiden die Keene treffend beschrijft zorgen ook voor veel suspense. De tocht van de overlevers door het huis was echt bloedstollend spannend en elke ontmoeting met één van de slechteriken haalde het bloed onder mijn nagels vandaan.
Het einde was misschien wat aan de abrupte en wat geforceerde kant, maar heel erg storend vond ik dat niet en het viel ook nog best mee. Er zijn genoeg soortgelijke verhalen die als een nachtkaars uitgaan, maar Keene weet hier de vaart te behouden en actie is er werkelijk tot op het allerlaatste moment.

Urban Gothic is een sterke mix van bloedstollende spanning en (extreem) ranzige momenten. De bad-guys worden op een positieve manier steeds vervelender tijdens het verhaal. Ze zijn niet echt origineel en dat kan gezegd worden van het hele verhaal, maar binnen het genre wordt het ook steeds lastiger om je te onderscheiden. In dit geval houd ik het maar op 'beter goed gejat dan slecht bedacht.' Keene gooit gelukkig ook nog genoeg eigen invloeden erin en dit resulteert in een meeslepend verhaal. De setting is goed gekozen en sterk uitgewerkt waardoor de plot blijft variëren. Het einde is wat plotseling, maar dat is gelukkig niet ontzettend storend. Shit happens.

* * * *