menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Talisman, The - Stephen King en Peter Straub (1984)

Alternatieve titel: De Talisman

4,0
DMF
De verwachtingen bij dit boek waren bij mij vrij hoog. Een eerder uitstapje naar een fantasy reeks van King beviel uitstekend. De Donkere Toren serie vond ik, op deel zes na, geweldig. Hierdoor verwachtte ik ook zeker het een en ander van De Talisman en het is opnieuw niet uitgelopen op een teleurstelling.

Er zijn ook wel parallellen te trekken tussen De Talisman en De Donkere Toren: er zijn in De Talisman verschillende werelden die verdacht veel op elkaar lijken. Waar de personages in de Donkere Toren overstappen via deuren, gebeurt dit in De Talisman aan de hand van een magische drank; het "flippen" genoemd.
Daarnaast beïnvloedt de ene wereld de andere en heeft de hoofdpersoon een duidelijk missie: Roland Deschain wil naar de Toren, Jack Sawyer naar de Talisman.

De Talisman is een co-productie: naast Stephen King werkt ook Peter Straub mee aan het boek. Inmiddels heb ik wel een boek of 25 van King gelezen en hierdoor haalde ik een aantal passages eruit waarvan ik zeker weet dat King deze heeft geschreven, maar over het algemeen merk je eigenlijk niets van het feit dat King en Straub dit boek samen hebben geschreven. Met het werk van Straub ben ik nog niet bekend, al staat Het Kwaad hier wel op de plank.
King en Straub zetten met Jack Sawyer een geweldig karakter neer. Al vroeg in het verhaal wordt zijn missie duidelijk: zijn moeder, ooit een beroemde actrice, is stervende en Jack kan haar maar op één manier redden: hij moet de Talisman vinden en mee huiswaarts nemen. Wanneer dat lukt, zal zijn moeder vermoedelijk genezen. Lukt dat niet, dan zal zijn moeder haar laatste adem uitblazen, maar het niet vinden van de Talisman zal nog veel meer consequenties met zich meebrengen...
Jack begrijpt er in eerste instantie maar heel weinig van, maar neemt de opdracht aan, nadat zijn maatje Speedy Parker op hem inpraat. En Speedy maakt onderdeel uit van een heel groot pluspunt van dit verhaal: er zijn talloze sterke karakters. Jack is als twaalfjarige jongen al gauw een personage waarvoor je als lezer sympathie krijgt; Speedy is een prachtige knuffelneger, maar vooral Wolf vond ik een geniale vondst. Een kruising tussen mens en wolf, maar zo lief en puur... eeuwig zonde dat hij het leven liet

Ook zit er erg veel sfeer in het verhaal, zoals standaard in elk King boek. De "Territoria" zijn erg beeldend beschreven en het constante reizen van Jack brengt vanzelf veel sfeertekeningen met zich mee. Dit gaat niet ten koste van het tempo, want dat zit er gedurende het boek voldoende in. Vooral naar het einde toe gaat het verhaal in de hoogste versnelling en stapelen de gebeurtenissen zich in hoog tempo op. Het ging mij soms zelfs iets te snel en gepaard met iets teveel fantasie, waardoor het wat lastig te volgen was, zonder dat het verhaal er echt onder leed overigens.

Het aantal memorabele gebeurtenissen is eveneens vrij hoog. De tocht door de tunnel van Oakley zal me nog lang bijblijven (die mij overigens erg deed denken aan de soortgelijke tocht van Larry Underwood in The Stand), maar zeker de gebeurtenissen in het tehuis hielden mij aan het boek gekluisterd. Dominee Gardener haalde echt het bloed onder mijn nagels vandaan. Iets wat nog sterker was, was de tocht door de Verdorde Streken. Bloedstollend spannend en op een gegeven moment wordt het boek echt een beetje een page-turner met al die mutanten en de trein. De gebeurtenissen op de campus vond ik lichtelijk tegenvallen. Maar op die plaats krijgt Richard Sloat wel zijn introductie. Dat personage vond ik in eerste instantie wat tegenvallen met al het gehuil en aanstellerij, maar later veranderde dat beeld vrijwel volledig, toen de puzzelstukjes in elkaar vielen.
Het einde zelf was ook bevredigend. Het gaat wel een beetje zoals je verwacht, maar dat geeft niet. Het paste wel uitstekend in het verhaal en was niet zo over de top als in eerdere King boeken. Gelukkig maar, want dit verhaal verdiende ook absoluut geen slecht geschreven einde.

De Talisman is een erg fantasierijk verhaal waarin Jack Sawyer op zoek gaat naar De Talisman. Gaandeweg verwisselt hij regelmatig van wereld, ontmoet hij een aantal geweldige personages en ontdekt hij dat niet iedereen hem even lief gezind is. De schrijfstijl is erg beeldend en sfeervol. Hier en daar is het mij een tikkeltje té fantasierijk, maar het geheel is opnieuw uitstekend: King en Straub leveren hier puik werk af. Het tweede deel ga ik zeker lezen!

* * * *

Tell No One - Harlan Coben (2001)

Alternatieve titel: Niemand Vertellen

4,0
DMF
Mijn tweede Harlan Coben in korte tijd (na Momentopname) en opnieuw beviel het uitstekend. Ook in dit boek toont Coben weer aan sympathieke karakters neer te zetten in een erg vlot en spannend verhaal.

Het valt me op dat veel van Cobens boeken gaan over verdwijningen en dergelijke. In Momentopname was dat al het geval en in dit boek eveneens. Opnieuw werkt Coben dat gegeven erg leuk uit. Er zijn veel plottwists te vinden waardoor je gedurende het boek zelf steeds fanatieker mee gaat puzzelen, maar je staat regelmatig op het verkeerde been.
In Niemand Vertellen wordt er meegepuzzeld met de sympathieke kinderarts David Beck. Zijn vrouw, Elizabeth, is acht jaar geleden vermoord, maar een vreemde e-mail zorgt ervoor dat de moord in een ander daglicht komt te staan.
Beck gaat vervolgens op onderzoek uit en komt vele obstakels tegen. Coben schrijft weer erg leuk en de spanning blijft er continu in. Wel heeft hij vrij veel personages nodig om zijn verhaal te dichten, maar het blijft allemaal uitstekend te volgen. Halverwege het boek wordt het een beetje vergezocht, op het onrealistische af zelfs, maar Coben geeft er uiteindelijk nog een leuke draai aan. Het einde toont wel aan dat sommige plottwists iets te geforceerd waren.

Niemand Vertellen is opnieuw een sterk boek van Coben. De hoofdpersoon is iemand waarmee je direct meeleeft; er is weer voldoende spanning en lineair is het boek bepaald niet te noemen. Coben gebruikt iets teveel personages en sommige twists zijn net iets te vergezocht, maar verhaal blijft altijd boeiend.

* * * *

Terror, The - Dan Simmons (2007)

4,0
DMF
Fantastisch meeslepend epos. Het is bijna niet te bevatten hoeveel research Dan Simmons heeft moeten doen om dit verhaal tot stand tot laten komen. Het is allemaal niet voor niets geweest gelukkig, want hij produceert een prachtig verhaal dat balanceert tussen feit en fictie.

Met ruim negenhonderd pagina's is The Terror niet zomaar even een tussendoortje, maar een behoorlijke hap. Zeker in de eerste helft van het verhaal had ik alleen wel het gevoel dat het iets te langdradig was bij vlagen. Simmons neemt soms iets te uitgebreid de tijd de geschiedenis te schetsen. Je valt als lezer middenin het verhaal: de HMS Erebus en de HMS Terror zijn gestrand ergens in niemandsland en moeten zich daar maar zien te redden. Simmons neemt ruim de tijd om de sfeer op beide boten te schetsen en heel veel verschillende personages te introduceren - waarbij het niet helpt dat van de ruim honderdtwintig opvarenden de helft 'John' als voornaam heeft.

Beide boten zitten muurvast tijdens hartje winter. De expeditie is voorbereid op deze omstandigheden: de bemanning zit onder tig lagen kleding en er is voor jaren proviand ingeslagen. Het moraal daalt daarom ook niet zomaar. Maar als verschillende expeditieleden richting open water terugkomen met slecht nieuws (meer ijs, meer ontoegankelijk gebied) en er opvarenden sterven, verandert de stemming. Het is ijskoud, proviand raakt op, scheurbuik ligt op de loer, er is onderlinge wrijving en tot overmaat van ramp dwaalt er iets rond op het ijs dat het op de bemanning gemunt heeft.

Na de ietwat lange introductie komt het verhaal echt op gang en is het moeilijk om te stoppen met lezen. Simmons maakt echt wat moois van verschillende personages, waarbij Crozier en Goodsir er voor mij bovenuit springen. De wanhoop en radeloosheid spatten van iedere pagina af en het feit dat een groot deel van dit verhaal gebaseerd is op waargebeurde zaken, verhoogt de impact nog maar eens verder. Het sausje dat Simmons er zelf overheen gooit smaakt ook nog eens prima. Ik had dit boek eigenlijk tijdens een strenge winter moeten lezen, maar zelfs op vakantie met de zon hoog aan de hemel, bekroop het kippenvel me regelmatig. Aanrader!

Therapie, Die - Sebastian Fitzek (2006)

Alternatieve titel: De Therapie

4,0
DMF
Mijn tweede Fitzek. Zijn eerste die ik las, De Gijzeling, beviel prima en over dit boek - zijn debuut - hoorde ik veel lovende verhalen. Ik kan die alleen maar beamen.

Het is met 255 pagina's een vrij dun boekje en ik was er ook al in één dag doorheen. Nu lag dat echter niet aan de lengte van het boek, maar puur aan de kwaliteit van het verhaal. Je leeft direct mee met Viktor. Je voelt zijn verdriet en machteloosheid van begin af aan.
Gaandeweg het verhaal groeit dat alleen maar. Fitzek gooit er talloze plottwists tegenaan en Viktor is de wanhoop nabij. De ene twist is meer verrassend dan de ander, maar Fitzek zet de lezer een paar keer op het verkeerde been, al moet ik zeggen dat ik het einde uiteindelijk wel enigszins aan zag komen.
Het verhaal gaat, net als De Gijzeling, razendsnel. Viktors zoektocht naar zijn verdwenen dokter gaat gepaard met veel obstakels die allemaal het verhaal niet vertragen, maar juist nog meer vaart geven, maar ondanks de vaart komen de personages nog alleraardigst uit de verf. Ook in dit boek hanteert Fitzek veel korte hoofdstukken die vaak eindigen met een kleine cliffhanger. Soms oogt dat ietwat geforceerd, maar het dwingt je wel tot verder lezen.
Het einde is alleraardigst en past prima in de verhaallijn. Ondanks dat ik het al enigszins aan zag komen, kwam het toch nog wel als een kleine verrassing. Door de vele twists in het verhaal was ik niet meer zo zeker van mijn zaak.

Met De Therapie levert Sebastian Fitzek een ijzersterke psychologische thriller af. De korte hoofdstukken zijn opnieuw bijzonder effectief en de vele twitsts gedurende het verhaal werken ook uitstekend. Het einde is niet zo verrassend als verwacht, maar sluit het verhaal wel prima af. Een heerlijk boek om in een dagje uit te lezen.

* * * *

Those across the River - Christopher Buehlman (2011)

4,0
DMF
geplaatst:
Heel sterk debuut van Christopher Buehlman.

Frank, een getraumatiseerde WO I veteraan, verhuist samen met zijn vrouw Eudora met de beste bedoelingen naar het wat vreemde stadje Whitbrow. Aldaar wil Frank een boek schrijven over de gebeurtenissen rondom de familie Savoyard, maar daar komt weinig van terecht. Al snel raakt het koppel geïntrigeerd door Whitbrows eigenaardigheden. Zo vinden ze het bijvoorbeeld heel bijzonder dat, ondanks de geringe vleesvoorraad, er iedere maand twee varkens worden gedropt in de bossen aan de overkant van de rivier. Met de beste intenties verdiept het koppel zich meer en meer in de geschiedenis van Whitbrow, niet wetende dat ze daarmee het onheil op zichzelf afroepen.

Buehlman bouwt de spanning knap op en laat het verhaal geen moment ontsporen, ook niet als bekend wordt wat zich precies afspeelt in de bossen van Whitbrow. Een aanrader, zeker voor liefhebbers van 'Salem's Lot.

* * * *

Thumbprint: A Story - Joe Hill (2008)

3,5
DMF
Goed verhaal van Joe Hill. Hij heeft maar weinig woorden nodig om een sterk sfeertje neer te zetten. Hoofdpersoon Mal keert terug uit Irak en haar duistere verleden reist mee naar huis. Ze wil hier met haar vader over praten, maar vlak voor haar terugkomst, sterft hij. Tot overmaat van ramp begint een vreemdeling vervolgens verschillende duimafdrukken naar haar te sturen. Eerst per post, maar de vreemdeling lijkt alsmaar dichterbij te komen. Het einde komt wat abrupt, maar het verhaal is goed geschreven en smaakt naar meer.

Too Close to Home - Linwood Barclay (2008)

Alternatieve titel: Dicht bij Huis

3,0
DMF
Vermakelijke, maar geen hoogstaande thriller. Het is nogal flauw dat vrijwel ieder personage een groot geheim heeft voor een ander. De uitwerking van het verhaal valt hierdoor wat tegen. Wel heeft Linwood Barclay met Jim Cutter een personage gecreëerd die zo uit het dagelijks leven getrokken zou kunnen zijn. Zijn dialogen met zijn zoon komen af en toe echter wat raar en geforceerd over en het eind van het verhaal is niet heel lastig te voorspellen. Wel leest het allemaal als een trein en wordt het nergens vervelend.

Tower, The - Simon Clark (2005)

4,0
DMF
Haunted house verhalen zijn binnen het horrorgenre absoluut mijn favorieten. Simon Clark heeft met 'The Tower' een dergelijk verhaal afgeleverd om je vingers bij af te likken. Bloedstollend spannend, origineel en die klok deed me bibberen.

Het verhaal is een combinatie van Final Destination met een willekeurig spookverhaal. De Final Destination reeks vind ik vrij kansloos, maar het idee erachter is wel interessant: weten hoe je gaat sterven. In het huis waar dit verhaal zich afspeelt geldt hetzelfde principe en Clark maakt daar erg leuk gebruik van; zeker in combinatie met die bizarre klok.
De personages zijn zoals je die verwacht in dit verhaal: jong, oppervlakkig en bij vlagen irritant, maar daar moet je doorheen kunnen prikken, want met elk anders aspect van het verhaal zit het eigenlijk wel goed. Spannend is het bijvoorbeeld 350 pagina's lang; het verhaal wordt ingeleid met een heerlijk suggestieve proloog en ook het huis zelf (wat in feite het 'spook' is) liet mij regelmatig huiveren. Daarnaast gebeurt er voldoende, al vind ik het soms net wat teveel van hetzelfde.
De dromen van de tijdelijke bewoners zijn ook erg beklemmend beschreven en de grens tussen droom en realiteit is regelmatig flinterdun. De komst van Cantley in het verhaal kon ik ook wel waarderen, al heb ik ook een beetje het gevoel dat Clark hem gebruikt om wat gaten te dichten.
Op het eind schiet het verhaal gelukkig niet erg door, maar ik vind het wel lichtelijk teleurstellend dat er redelijk wat losse eindjes zijn. Ik verwachtte niet op al mijn vragen een antwoord, maar nu blijft er wel heel veel aan de fantasie over.

Dat kan echter niet verhinderen dat 'The Tower' een uitstekend verhaal is (met een schitterende cover) dat mij als liefhebber absoluut kon bekoren. Doorlopend spannend, beklemmend en intimiderend. Voor de liefhebber absoluut een must-read.

* * * *

Treatment, The - Mo Hayder (2001)

Alternatieve titel: De Behandeling

4,0
DMF
Met Vogelman wist Mo Hayder mij te overtuigen. Met De Behandeling weet ze zichzelf te overtreffen. Alles is net iets beter dan zijn voorganger.

Net als Vogelman begint De Behandeling heerlijk mysterieus en ook vrij luguber. Het uitgangspunt dat Hayder creëert is opnieuw huiveringwekkend: een pedofiele 'trol.' Ook de subplots zijn doorgaans opnieuw de moeite waard.
Maar er is vooral meer spanning dan in Vogelman. De Behandeling bevat echt enkele zeer beklemmende momenten. Elke passage bij de familie Church was heel erg beklemmend. Dat las ik met het kippenvel op mijn armen. Heel bijzonder geschreven.
De schrijfstijl was ook beter dan Vogelman. Het is allemaal wat minder van de hak op de tak en de verschillende verhaallijnen lopen wat vloeiender en natuurlijker in elkaar over. Daar staat helaas wel tegenover dat Hayder vrij veel dingen blijft herhalen. Vooral rondom Rebecca werd het op den duur wel storend. Dat was continu een herhaling van zetten. Gelukkig zijn de karakter wel vrij levendig en verre van oppervlakkig. Hier en daar zijn er wel vrij veel stereotyperingen (de zuipende, op wraak beluste en de ik-wil-de-held-zijn politieman), maar het is geen aaneenschakeling van cliché personages.

Gedurende het verhaal blijft Hayder ook erg origineel; soms zelfs op een vrij lugubere manier. Ze zet de lezer nog een paar keer op het verkeerde been en ze borduurt knap verder op de lopende verhaallijnen die nog overbleven na de laatste pagina van Vogelman. Ook het einde is opnieuw prima verzorgd, maar helaas niet zo spannend als de opbouw. Dat zie je echter wel vaker bij dergelijke verhalen, dus dat ervoer ik ook niet als een minpunt. Ik was al blij dat Hayder niet doorsloeg met allerlei ridicule maatregelen.

Met De Behandeling levert Mo Hayder opnieuw een origineel en bij vlagen een zeer luguber verhaal af. Er zit een erg grote spanningsboog in, er zijn een aantal beklemmende passages en de verhaallijnen blijven erg interessant. Hier en daar is het wat stereotiep en een herhaling van zetten, maar dat kan de pret absoluut niet drukken. Een erg goed vervolg!

* * * *

Trigger - Wulf Dorn (2008)

3,0
DMF
Geen onverdienstelijk debuut van Wulf Dorn. Het is duidelijk te merken dat hij in het dagelijks leven werkzaam is in de psychiatrie, want daar heeft hij wel het een en ander over te vertellen. Het verhaal begint ook heel aardig, met het nodige mysterie rondom de Zwarte Man. Als de aap eenmaal uit de mouw komt, begint het in te kakken en teleur te stellen. Het wordt opeens erg zweverig en de ontknoping is geen verrassing meer. Het leest erg vlot weg, ondanks wat hakkelige dialogen die regelmatig opduiken.

Troop, The - Nick Cutter (2014)

3,0
DMF
Geen genretopper, maar wel een lekkere weglezer. Leuk uitgangspunt en het verhaal verloopt op een manier die je in soortgelijke verhalen niet vaak ziet. Dit keer geen seriemoordenaar of iets bovennatuurlijks dat op het eiland rondspookt, maar het gevaar is puur biologisch... en vrij klein. De intrede van de eerste geïnfecteerde zette aardig de toon, maar uiteindelijk doet Cutter te weinig met het gegeven. Komt ook doordat de karakters veel te stereotiep zijn. Je hebt de stoere leider, de hondstrouwe volger, de spierbundel, de nerd en het wat geheimzinnige type. Ze doen wat je verwacht, waardoor het verhaal nergens weet te verassen, wat jammer is. De krantenartikelen en ondervragingen die het verhaal met regelmaat onderbreken zijn leuke toevoegingen. Bij een aantal scènes voelde ik me ook flink ongemakkelijk. Het had uiteindelijk allemaal wat korter gekund, maar neemt niet weg dat ik me aardig vermaakt heb.

* * *