menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Salem's Lot - Stephen King (1975)

Alternatieve titel: Bezeten Stad

4,0
DMF
'Salem's Lot is echt een typisch King boek. Hij gebruikt zijn beproefde recept: er gebeurt iets in een klein plaatsje met een gesloten gemeenschap, er ontwikkelt zich langzaam maar zeker een negatieve spiraal, een paar mensen raken er bij betrokken en het verhaal ontwikkelt zich.

Na een prachtige, spanning opbouwende proloog wordt Lot met haar inwoners en mysteries in ruwweg 150 pagina's vrij diep uitgewerkt. Hierbij kreeg ik ontzettend veel vragen en kon ik het boek maar moeilijk wegleggen.

Nadat enkele van de mysteries zijn blootgelegd beginnen de puzzelstukjes voor de hoofdpersonen langzaam maar zeker in elkaar te vallen. Het verhaal gaat ineens in een stroomversnelling, maar verliest toch wat aan kracht en spanning. Er blijft echter genoeg over om van te genieten.

De hoofdpersonen in dit boek zijn vrij oppervlakkig, maar op de een of andere manier toch sympathiek en interessant. Het is vooral jammer dat 'Meester' Barlow zo oppervlakkig blijft. Het enige wat hij doet is een beetje eng zijn, terwijl ik toch juist geïnteresseerd was in zijn achtergrond. King houdt zich verder wel vrij strikt aan de folklore. Een kleine twist daarin was leuker geweest.

Al met al een boek] met een lekkere vaart, een aardige portie spanning (al heeft King ze spannender geschreven) en een aardig einde. Heerlijk voor de zomerdag, tot de zonsondergang...

4*

Seed - Ania Ahlborn (2012)

4,5
DMF
Zeer indrukwekkend debuut. Dat Ania Ahlborn kon schrijven wist ik al na het lezen van twee andere verhalen die van haar hand afkomstig zijn, maar ook haar debuut is zeer indrukwekkend. Het verhaal is een combinatie van The Exorcist en Pet Sematary met duidelijk een eigen smoel.

Centraal in het verhaal staat de familie Winter. Vader Jack zit op een avond met zijn hele gezin in de auto en ziet plots een paar ogen in de koplampen verschijnen. In plaats van op de rem te trappen, slingert Jack de auto opzij met een crash tot gevolg. Iedereen komt met de schrik vrij, maar voor Jack brengt het moment pijnlijke herinneringen terug. De paar ogen die hij in de koplampen zag, doen hem denken aan lang vervlogen tijden. Erger nog: zijn jongste dochter Charlie zag hetzelfde paar ogen, terwijl zijn vrouw Aimee en oudste dochter Abigail slechts een donkere weg waarnemen.
Wanneer Charlie langzaam maar zeker begint te veranderen, sluipt ook de horror in het verhaal. Ahlborn laat de combinatie tussen de natuurlijke angst om je gezin uit elkaar te zien vallen perfect samensmelten met het bovennatuurlijke en creëert een enorm creepy sfeertje. Ahlborn doet het verhaal vakkundig uit de doeken, speelt weliswaar een klein beetje leentjebuur, maar geeft de plot meer dan genoeg eigen ingevingen mee. Het blijft angstaanjagend aangrijpend en de climax weet dat van Pet Sematary zelfs te verbleken.

Seelenbrecher, Der - Sebastian Fitzek (2008)

Alternatieve titel: De Zielenbreker

2,5
DMF
Lange tijd een beetje flauw. Wat vervelende personages, een hoofdpersoon die op een niet al te boeiende en ingenieuze wijze op zoek gaat naar zichzelf en de spanning die maar niet echt los wil komen. Vooral wat betreft het opwekken van een claustrofobische sfeer valt er voor Sebastian Fitzek nog genoeg te verbeteren.
Het einde redt wel een hoop. Aardige twist die leuk gecombineerd wordt met het achtergrondverhaal. Grappig trucje van schrijver en uitgever door de met in het boek geplakte post-it de suggestie op te wekken dat je als lezer eigenlijk ook deelnemer bent. Er zit wel voldoende vaart in, maar over het algemeen is het net-niet. De Gijzeling en De Therapie van dezelfde schrijver raad ik eerder aan.

* * ½

Shuddering, The - Ania Ahlborn (2013)

4,5
DMF
Heel even was ik bang dat ik na een paar pagina's het plezier in het lezen van The Shuddering al deels zou gaan verliezen. Ania Ahlborn begint namelijk met de introductie van de wezens die in de bergen van Colorado rondzwerven en normaal gesproken vind ik dat niet zo'n succes. Maar nu wel. Zelden las ik een eerste tien pagina's die spannender waren dan The Shuddering. Je vangt een glimp op van de wezens, maar meer als zoethoudertje en je krijgt er van meet af aan een hekel aan.
Voordat de hoofdpersonen ermee te maken krijgen, is het verhaal al een eindje gevorderd, maar de spanningsboog blijft onverminderd strak - en dat is knap. Het schijnbaar onvermijdbare halfbakken liefdesplotje moet je daarbij wel even voor lief nemen. Het einde maakt weer een hoop goed.

* * * * ½

Shutter Island - Dennis Lehane (2003)

Alternatieve titel: Gesloten Kamer

3,5
DMF
Een verhaal waar ik stiekem iets meer van verwacht had. Dennis Lehane levert met Shutter Island een thriller met een hoog 'niets-is-wat-het-lijkt' gehalte af, maar het verhaal vliegt hier en daar wat uit de bocht.

Het verhaal steekt in ieder geval uitstekend in elkaar. De plot klinkt als één van velen, maar het verhaal is geen standaard thriller. Verre van zelfs. Lange tijd laat Lehane de lezer in het ongewisse en je gaat als vanzelf meepuzzelen met de hoofdpersonen. Pas op het einde komt er echt duidelijkheid. De veelbesproken twist vond ik alleen niet zo verrassend. Een soort Secret Window einde. Desalniettemin toont het einde wel aan dat Lehane de losse eindjes duidelijk en vrij plausibel aan elkaar schrijft.
Helaas was ik verder niet echt te spreken over de stijl van Lehane. Mij allemaal wat te surrealistisch en te bombastisch. Niet echt heel ergerlijk, maar hierdoor kwam ik nooit helemaal lekker in het verhaal te zitten. De dromen en de constante vergelijkingen met de oorlog was ik op den duur spuugzat.

Shutter Island steekt qua plot alleraardigst in elkaar, maar er zijn voor mij iets teveel ergernissen in dit boek te vinden om het echt als topper te markeren.

* * * ½

Silence of the Lambs, The - Thomas Harris (1988)

Alternatieve titel: De Schreeuw van het Lam

4,5
DMF
Het is inmiddels al een tijdje geleden dat ik de verfilming heb gezien. Wat ik me daarvan herinner, is vooral een uitstekende Anthony Hopkins als dr. Hannibal Lecter en ook een sterk spelende Jodie Foster als Clarice Starling. Het boek was voor mij compleet nieuw, maar de twee hoofdrolspelers stelen ook in het verhaal de show. Ik heb genoten.

Thomas Harris zet nog best een origineel verhaal neer. Het idee om de kannibalistische psychopaat Lecter bij de zoektocht naar de seriemoordenaar Buffalo Bill te betrekken, vond ik leuk gevonden en is wat anders dan de thrillers die alleen maar vanuit politie oogpunt het verhaal vertellen. Er is wel voldoende aandacht voor het onderzoek omtrent Buffalo Bill en mede dankzij het leuke personage Starling vond ik het leuk om ook dat gedeelte van de plot te volgen. Starling komt heel aardig uit de verf en ondanks dat bepaalde gebeurtenissen rondom haar wel enigszins cliché waren, stoorde ik me er nooit echt aan.
Maar het meest intrigerende personage in dit boek is toch met afstand dr. Hannibal Lecter. Hij is absoluut een van de meest indrukwekkende bad-guys die ik ooit in een verhaal ben tegengekomen. Hij is heerlijk mysterieus, cryptisch en zijn genialiteit geeft het boek nog een extra dimensie. Zijn dialogen met Clarice in de besloten inrichting waren echt geweldig. In het tweede gedeelte van het verhaal is Lecter wat minder in beeld, maar zijn handelingen in zijn nieuwe onderkomen waren wel bloedstollend spannend. Langzaam maar zeker kwamen de beelden van de film weer bovendrijven, dus erg verrassend waren de wendingen voor mij niet meer, maar Harris wist mij wel continu mee te slepen. Ook de derde verhaallijn, waar Buffalo Bill zelf gevolg wordt, las ik met veel plezier, al vond ik dat wel de minste van de drie verhaallijnen. Het was echter wel noodzakelijk gezien de 'capaciteiten' van Lecter.
Het eind was wel ietwat cliché, maar ook dat vond ik niet echt een doorn in het oog. Spannend was het namelijk allemaal wel, al vond ik het bij vlagen wat matig en onduidelijk beschreven. Duidelijk is wel dat ik nog meer rondom dr. Lecter ga lezen.

Thomas Harris levert met The Silence of the Lambs puik werk af. Een vrij origineel verhaal dat blijft boeien dankzij goede personages en een flinke dosis spanning. Heel af en toe vervalt het in een aantal clichés, maar dat neem ik bij dit soort verhalen voor lief. Geef mij maar meer Lecter!

* * * * ½

Silence, The - Tim Lebbon (2015)

4,0
DMF
Heel fijn verhaal. Als fan van verhalen waarin de samenleving op instorten staat, was ik heel erg benieuwd naar dit boek. Een groot pluspunt is dat Tim Lebbon niet kiest voor het virus of iets dergelijks, wat je in dit soort verhalen heel vaak terug ziet komen. Dit keer begint het allemaal met een live-uitzending op Discovery Channel, waar ergens diep in Moldavië een aantal onderzoekers een onlangs ontdekte grot ingaan.

De ingang is veel te smal, maar wanneer de onderzoekers de ingang proberen te vergroten, vliegen er een paar mysterieuze wezens uit. Ze hebben de grootte van een kat, leerachtige vleugels, zijn stekeblind, maar levensgevaarlijk. Voor de ogen van de hele wereld worden de onderzoekers overmeesterd.
In no-time zijn de onbekende wezens niet alleen een lokaal probleem. Al snel verplaatsen ze zich verder in Moldavië, waarna ook de omringende buurlanden geconfronteerd met de vesps die zich puur oriënteren op geluid. Iets te hard praten, niezen of iets aanstoten betekent het doodvonnis. Terwijl de vesps zich door heel Europa verspreiden, volgen we Ally en haar familie. Ally is na een ernstig ongeluk doof en moet zich via gebarentaal verstaanbaar maken. Ze volgt de wereldwijde ontwikkelingen via social media en besluit samen met haar familie rustiger oorden op te zoeken. Grote steden zijn veel te luidruchtig en een rustige omgeving is een voorwaarde om te overleven.

Lebbon slaagt er uitstekend in om een heel spannend verhaal neer te zetten. De vesps verspreiden zich rap richting het westen, waardoor de spanning letterlijk en figuurlijk het verhaal in vliegt. Alhoewel de ontwikkelingen soms iets te snel gaan, is het echt een boek dat je naar het puntje van de stoel brengt. Aan het begin van elk hoofdstuk zijn er een paar social mediaberichten die het verhaal nog wat levendiger maken en de spanning verder opvoeren. Uiteraard zijn naast de vesps ook de mede-overlevers het gevaar, al had daar best nog iets meer aandacht aan besteed mogen worden. Aan de andere kant doen veel soortgelijke verhalen dat wel en de dreiging die de schrijver nu creëert, mag er zeker ook zijn. Het eind is weliswaar ietwat abrupt, maar het is 'm vergeven.

The Silence brengt echt wat nieuws in verhalen die zich centreren omtrent het eind van de wereld. Absoluut een aanrader, zeker voor liefhebbers van bijvoorbeel Josh Malermans Bird Box.

* * * *

Skeleton Crew - Stephen King (1985)

Alternatieve titel: Duistere Krachten

4,0
DMF
Dit was mijn eerste verhalenbundel van King. Ik was ook erg benieuwd naar de verhalen; ik had al wel twee korte novellen gelezen (The Mist en The Langoliers), maar aan het echte korte werk had ik me nog niet gewaagd.

Uiteindelijk heeft het boek alle verwachtingen ingelost. Slechts de twee gedichten en de verhalen 'Strandleven' en 'De Ballade van de Flexibele Kogel' konden me niet bekoren, maar de overige achttien verhalen waren allemaal uitstekend.
Elk verhaal heeft zijn eigen fantastische sfeer. Op de een of andere manier zit je direct in het verhaal en dat terwijl de verhalen juist ontzettend divers zijn. 'Het Vlot' gaat over een of andere ontspoorde olievlek, terwijl King in 'Mevrouw Todd gaat binnendoor' verschillende dimensies beschrijft aan de hand van binnendoorweggetjes. In 'De Aap' voorspelt een stukje kinderspeelgoed nare dingen en in 'Overleven' speelt de wil om te leven een centrale rol. Het ene verhaal is wel heel ver gezocht (een op zichzelf bewegende vrachtauto in 'Oom Otto's Truck', terwijl een ander verhaal weer vies dicht tegen de realiteit aanzit (het schieten op de campus in 'Cain Rose up'). Ontzettend veel variatie in verhalen, personages en sfeer, maar allemaal lezen ze lekker weg.

The Mist is absoluut mijn favoriet in deze bundel, maar dat is een beetje oneerlijk. Dat verhaal is negen keer langer dan de meeste andere verhalen in de bundel. De personages en de sfeer komen dus nog beter van de grond. Terecht dat dit verhaal ook als losse novelle is uitgebracht in Nederland.
Maar om een favoriet naast The Mist aan te wijzen, is heel lastig. 'The Jaunt' is op en top horror (dat einde gaf me kippenvel), 'Milkman II' ronduit hilarisch met de twee bezopen mannen en de verhalen 'Nona' en 'Grootma' zouden ook hoog op mijn lijstje komen. Maar ook 'Overleven', 'Het Vlot' en vooral 'De Man die Geen Hand Wilde Geven' wil ik niet vergeten. Een lijstje maken zou dus niet te doen zijn.

Zoals ik al aangaf, vond ik alleen de gedichten, 'Strandleven' en 'De Ballade van de Flexibele Kogel' tegenvallen. Poëzie in het geheel ligt me al niet en 'Strandleven' vond ik te zweverig. 'De Ballade van de Flexibele Kogel' ging over krankzinnigheid, maar vond ik als enige verhaal te langdradig. Het onderwerp pakte me ook niet.

Na het lezen van dit boek kijk ik erg naar uit om binnenkort eens aan een andere bundel te beginnen. King heeft er nog een paar geschreven, dus er is keuze genoeg.

* * * *

Skin - Mo Hayder (2009)

Alternatieve titel: Huid

3,5
DMF
Stuk beter dan het tegenvallende Ritual. De drie subplots aan het begin zijn wat vervelend en het gedoe waar Flea mee te maken krijgt, is eigenlijk niet iets waar ik op zit te wachten, maar naar het eind toe wordt het toch allemaal heel vermakelijk en aardig aan elkaar geschreven. Ik vloog er snel doorheen en dat zegt ook wel wat. Het hinten naar Tokoloshe en vooral naar de gebeurtenissen met het broertje van Caffery (wat Hayder nu al vier boeken op rij doet), wordt ondertussen wel wat goedkoop.

* * * ½

Skrattande Polisen, Den - Maj Sjöwall en Per Wahlöö (1968)

Alternatieve titel: De Lachende Politieman

4,0
DMF
De Lachende Politieman is deel vier in de sterke Martin Beck reeks en opnieuw erg vermakelijk. Het verhaal heeft net even een andere inslag doordat een collega van Beck en consorten betrokken is bij een misdrijf en daarbij het leven laat, maar verder biedt het de gebruikelijke ingrediënten die weer leiden tot een sterk plot.

Maj Sjöwall en Per Wahlöö beginnen direct met een cynische knipoog naar de ontevreden Zweedse jeugd, maar verder valt de maatschappijkritiek erg mee in dit boek. Er wordt her en der nog wel schaamteloos gegeneraliseerd, wat de nodige grappige taferelen teweeg brengt, maar verder valt het alleszins mee.
Veel belangrijker is uiteraard de plot, wat opnieuw weer goed in elkaar gedraaid is. Dit keer gaat Martin Beck met zijn collega's op zoek naar een massamoordenaar die tijdens een busrit negen mensen van het leven berooft. Voor Gunvald Larsson is, net als in deel drie, een vrij prominente rol weggelegd. Zijn karakter is echt een mooie toevoeging. De persconferentie die hij in het begin gaf, zal ongetwijfeld de meest grappige zijn uit de serie. Heerlijk droog. Ook het foeteren op Kvant en Kristiansson was hilarisch, mede dankzij Beck die weer onaangeroerd blijft en stiekem wat sneertjes uitdeelt. Larsson heeft sowieso veel flauwe one-liners die hij soms op totaal verkeerde momenten de wereld inslingert, maar dat maakt allemaal deel uit van de running gags die de serie zo herkenbaar maakt. Ook Fredrik Melander is in dit boek constant bezig met één van zijn twee bezigheden: of hij is diep in gedachten verzonken om zijn fenomenale geheugen op te frissen of hij zit op het toilet op de meest vreemde momenten.
Het maakt het verhaal lekker luchtig en de dosering is precies goed. De plot zelf wordt vanzelfsprekend met een meer serieuze invalshoek bekeken en ook dat pakt in dit vierde deel weer prima uit. Alle obstakels die het team dwarsbomen worden beschreven en de frustratie druipt soms van de pagina's af, al gaan de personages daar consequent vrij laconiek mee om. Vooral Beck blijft een ontzettende droogkloot. De climax zelf wordt pas laat ingezet, maar is wel erg sterk. Zeker in vergelijking met het derde deel, waar het einde me toch wat tegenviel. Het paste nu allemaal beter in elkaar.

Kortom: ook De Lachende Politieman is een aanrader in de Martin Beck reeks. De combinatie van humor en plotontwikkeling komt weer goed uit de verf en de komst van Gunvald Larsson komt het corps alleen maar ten goede. Het einde steekt goed in elkaar en vormt een waardige afsluiter.

* * * *

Skumtimmen - Johan Theorin (2007)

Alternatieve titel: Schemeruur

4,0
DMF
Het zou me niets verbazen als ik zo vroeg in 2012 al de ontdekking van het jaar heb gedaan. Skumtimmen (ik las de Engelse versie: Echoes from the Dead) is absoluut één van de beste debuutromans die ik tot nu toe heb gelezen. Johan Theorin heeft een sfeervolle en indrukwekkende thriller geschreven. Richting het einde wordt het wel iets minder, maar zeker voor een debuutroman is het nog steeds hoogstaand.

De start van het verhaal gaf mij echt kippenvel. Het begint allemaal vanuit het oogpunt van Jens, het zesjarige jongetje uit Öland die stiekem bij zijn oma ontsnapt en een mysterieuze man tegen het lijf loopt. Op de volgende pagina's staat Nils Kant centraal. Tijdens die passage verrichte hij een daad die ik nog lang zal herinneren. Dat stuk heb ik echt met walging zitten lezen. Er vloeide geen druppeltje bloed, maar de manier waarop de jonge Nils zijn daad voorbereidde en uitvoerde, zorgde er in ieder geval voor dat ik helemaal in het verhaal zat.
Naast Nils Kant spelen nog twee personen een belangrijke rol: Julia, de moeder van de verdwenen Jens en Gerlof, de vader van Julia. De twee hebben nauwelijks contact met elkaar, maar wanneer Gerlof een sandaal opgestuurd krijgt die opvallend veel lijkt op die van de verdwenen Jens, veranderen de zaken. Het is inmiddels twintig jaar na de plotselinge verdwijning van Jens en iedereen neemt aan dat hij niet meer leeft. Volgens de politie is hij de nabij gelegen Baltische zee ingelopen en daarin verdronken. Kwade tongen beweren echter dat Nils Kant verantwoordelijk is voor de verdwijning en wellicht de dood van Jens. Die geruchten worden echter niet al te serieus genomen: Nils was ten tijde van Jens' verdwijning immers dood...

Er is dus genoeg mystiek in het verhaal en Theorin weet de spanning goed op te bouwen door veel hoofdstukken af te sluiten met flashbacks vanuit het oogpunt van Nils Kant. Hij blijkt een in en in slecht mens te zijn, waardoor zijn karakter wel eendimensionaal en niet erg realistisch is, maar voor het verhaal wel heel erg waardevol. Nils verdween richting Zuid-Amerika nadat hij twee Duitse soldaten op Öland om het leven bracht. Volgens de verhalen is hij daar gestorven; zijn lijk werd ook begraven op Öland, maar er blijven mensen twijfelen aan dat verhaal.
Aan de andere kant zijn Julia en Gerlof samen met nog wat andere personages op zoek naar de waarheid. Hun zoektocht is mooi beschreven en vindt voornamelijk plaats op Öland. Ook Öland krijgt voldoende uitdieping en is een mooie setting voor dit verhaal. Het is er rustig, er wonen weinig mensen, maar Julia en Gerlof zijn er zeker van dat de waarheid bij één van de inwoners op het eiland op de tong ligt. Julia bezoekt bijvoorbeeld het huis van Vera Kant, de overleden moeder van Nils, en dat is echt de meest spannende passage in het hele verhaal. Ik hoorde het oude huis bijna kraken en die scène gaf echt een onprettig gevoel.
Gerlof en Julia groeien ook meer naar elkaar toe en worden gedurende het boek alleen maar sympathieker. Ze krijgen voldoende uitdieping zonder dat het verteltempo hinderlijk onderbroken wordt. Er zit zowel voldoende vaart als voldoende aandacht voor de karakters in het verhaal.
Langzaam maar zeker kruipen de flashbacks van Nils steeds meer richting heden en de vraag is of Nils het pad kruist met Julia en Gerlof of dat hij echt gestorven is. Theorin komt met een heel duidelijk antwoord. Het einde zelf valt niet echt heel goed te herleiden uit de rest van het verhaal, maar het is ook niet heel erg onlogisch en voelt dus niet geforceerd aan. Het had misschien net iets intelligenter aan elkaar geschreven kunnen worden. De meeste plottwists zaten wel goed in elkaar, al zijn sommige twists net iets te ver gezocht en te toevallig, maar dat hoort ook een beetje bij het genre.

Het leesjaar 2012 had ik eigenlijk niet veel beter kunnen beginnen. Echoes from the Dead is een heerlijk eerste deel in het 'Öland-kwartet' en ik ga de overige drie ook zeker lezen. Dit eerste deel is heel sfeervol, heeft twee sympathieke hoofdpersonen en een ietwat eendimensionale maar wel hatelijke bad-guy. Het Zweedse eiland Öland past perfect bij het verhaal en daar wil ik gerust meer van weten. Op het einde zakt het boek iets in, maar een vlekkeloos debuut schrijven lijkt me ook een utopie. De meeste twists waren geloofwaardig en werkten ook goed. In amper drie dagen ben ik door dit boek gevlogen, dus dat zegt wel voldoende.
De Nederlandse editie van dit boek (Schemeruur) kost trouwens maar vijf euro (hint, hint)!

* * * *

Snow - Ronald Malfi (2010)

3,5
DMF
Snow lag al een tijdje te rijpen in de kast, maar toen afgelopen week de winter echt ons land kwam teisteren, kon ik toch niet meer om dit boek heen. Het was mijn kennismaking met Ronald Malfi en het was zeker een prettige. De plotomschrijving is weinig vernieuwend, maar Malfi geeft er leuk zijn eigen draai aan. Uiteindelijk levert het een vrij vlak verhaal op, maar dat is niet per se negatief. Het is op een fijne manier heel degelijk zonder echte hoogte- of dieptepunten.

Tijdens het lezen van de eerste vijftig pagina's zal niemand van zijn of haar stoel vallen van verbazing. Het verloopt zoals je verwacht: de hoofdpersoon ziet zijn vlucht geannuleerd worden, vertrekt via een alternatieve manier toch richting zijn beoogde bestemming, maar komt uiteindelijk niet veel verder dan een afgelegen stadje.
De vlucht is geannuleerd vanwege gigantische sneeuwval en daar zit direct de grootste boosdoener in dit verhaal. Uit de sneeuw verrijzen namelijk een aantal wezens die de hoofdpersoon en zijn gevolg dwarszitten. Ik kan niets anders zeggen dan dat Malfi hier voor een leuke en originele twist zorgt. De wezens geven het verhaal echt een boost en zorgen voor de nodige spanning.
De personages vielen me ook niets tegen. Hoofdpersoon is Todd Curry, een gescheiden man die op weg is naar zijn zoontje tijdens de feestdagen. Zijn vlucht blokkeert de ontmoeting echter en samen met drie andere personages gaat Todd op weg naar zijn bestemming, maar veel verder dan een afgelegen dorpje komen ze dus niet. Ook daar ontmoeten ze nog wat mensen; een aantal zijn duidelijk opvulling, maar de relatie tussen de twee belangrijkste personages is prima uitgewerkt.
Het verhaal heeft nogal een 30 Days of Night sausje over zich heen, al was de novelisatie van Tim Lebbon spannender dan dit verhaal van Malfi. Ook in Snow verschuilen de hoofdpersonages zich en moeten ze zich noodgedwongen een aantal keer verplaatsen. Het blijft vermakelijk, al wordt het op den duur wel wat herhalend en sleept het net iets te lang voort. Er zit wel voldoende actie in, zodat ik toch met veel plezier bleef doorlezen. Het einde is wel wat cliché en zo'n epiloog heb ik al te vaak gezien, maar het mag de pret niet drukken.

Andere boeken van Ronald Malfi zal ik nog wel een keer gaan oppikken. Snow is in ieder geval een succesvolle kennismaking. Het verhaal is niet spectaculair, maar op bepaalde vlakken wel origineel en het leest als een trein. Richting het einde is het beste er wel af en het einde zelf is wat teleurstellend, maar ik heb voldoende met de goed uitgewerkte twee hoofdpersonages meegeleefd om een mooie score uit te delen.

* * * ½

So Cold the River - Michael Koryta (2010)

Alternatieve titel: Koude Rivier

2,5
DMF
Toen ik aan dit verhaal begon, had ik er vrij hoge verwachtingen van. De plotomschrijving op de achterkant van het boek beloofde een bovennatuurlijke thriller en een aantal reviews noemden dit boek griezelig. Ik tilde daar niet te zwaar aan omdat dit soort one-liners doorgaans natuurlijk vrij overdreven zijn, maar ik had toch wel de nodige verwachtingen. Helaas bleek eens te meer waar te zijn dat dergelijke teksten allemaal wat te rooskleurig zijn. Michael Koryta's So Cold the River is absoluut niet griezelig, bovennatuurlijke elementen komen pas laat in het boek echt naar voren en het verhaal komt geen moment lekker op gang.

Het begint allemaal nog redelijk met hoofdpersoon en filmmaker Eric Shaw die op basis van een geheimzinnige foto een opdracht aangereikt krijgt waar hij op ingaat. Zijn opdrachtgever, Alyssa Bradford, geeft Eric een fles water mee dat in de regio die Eric gaat bezoeken vroeger vaak gemaakt werd. Dat flesje is het enige aanknopingspunt met Eric's onderzoeksobject: Campbell Bradford, de overgrootvader van Alyssa. De oude Bradford is in de vergetelheid geraakt en aan Eric de taak om over zijn persoon een mooi portret te filmen.
De plot ontwikkelt zich rondom dit gegeven, maar het verhaal blijft teleurstellend hangen tussen een historische thriller en een soort crime-achtig verhaal. De personages zijn, op Eric en Anne McKinney na, niet echt noemenswaardig en mede daardoor komt het verhaal nooit lekker van de grond en werd het nimmer echt meeslepend. Er zitten best een aantal aardige pagina's tussen en Koryta weet het hotel en de twee steden leuk neer te zetten, maar vaak blijft Koryta wat te lang bij bepaalde zaken hangen. De bad-guy in het verhaal stelde ook niet bijster veel voor en hetzelfde geldt voor Koryta's schrijfstijl, die ik soms een beetje kinderachtig vond overkomen. Het einde is wel heel erg plots en vergezocht en is daarmee eigenlijk in lijn met de rest van het verhaal: het is allemaal licht teleurstellend. Heel erg slecht is het ook allemaal niet en wat Koryta probeert te doen is allemaal best origineel, maar vierhonderd pagina's over een flesje water interessant blijven houden, is niet voor iedereen weggelegd.

So Cold the River is niet het verhaal dat je op basis van de plotomschrijving verwacht. Het bovennatuurlijke speelt niet of nauwelijks een rol; het verhaal speelt zich vooral in een historisch perspectief af en dat wordt helaas nooit echt de moeite waard. Al met al een licht teleurstellende kennismaking met Koryta.

* * ½

Stand, The - Stephen King (1978)

Alternatieve titel: De Beproeving

4,5
DMF
King benut zijn kwaliteiten optimaal in dit heldenepos: hij laat een gewone situatie veranderen in een nachtmerrie en kruipt vervolgens in de geest van de personages. Wat ontstaat is een prachtig verhaal over goed en kwaad met interessante karakters en een geweldige badguy.

Het vlotte begin wist me meteen mee te sleuren. Eén moment van onoplettendheid in een bunker laat het verhaal losbarsten en zuigt je meteen mee. Het verloop van Captain Trips is geweldig beschreven.

De tocht van de overlevenden gepaard met de dromen over Moeder Abagail is eveneens geweldig. Alleen het idee al: (vrijwel) alleen op de wereld, een vreselijk kwaad op je hielen en maar vluchten, zoeken en hopen. Prachtig.

Bij vlagen vond ik het wel iets langdradig. maar de vaart ging nooit echt uit het boek. Er gebeurde altijd wel iets.
Het einde, wanneer de echte beproeving plaatsvindt, is wel een beetje een afknapper. Dat was echt een te ver van mijn bed show. Een atoombom en de hand van God.. dat vind ik iets te veel over de top. De tocht van Stu en Tom Cullen (M-A-A-N, dat spel je Tom, tjeminee, ja!) op het einde vond ik dan wel weer erg mooi.

Net niet de beste van King in mijn ogen, maar zeker een aanrader voor iedereen.

4.5*

Steve & Me - Terri Irwin (2007)

Alternatieve titel: Mijn Leven met Steve Irwin, de Crocodile Hunter

4,0
DMF
Jarenlang heb ik genoten van Steve Irwin als de Crocodile Hunter. Natuurlijk, de show is wat over de top, maar zijn enthousiasme en passie voor de natuur komen recht uit zijn hart; daar heb ik nooit aan getwijfeld. Het nieuws op 4 september 2006, de dag van zijn dood, raakte me dan ook echt. Zijn herdenking in het Crocoseum was erg indrukwekkend, maar daarna ging het leven in de Australia Zoo natuurlijk weer verder. Ik zag ook nog maar heel weinig shows van hem en wist van dit boek ook niets af, toen ik het laatst plots tegenkwam. Uiteraard nam ik het mee en ben er direct in begonnen.

Terri Irwin (of haar ghostwriter) zet in Steve & Me haar man neer als vrijwel perfect. Dat begint eigenlijk al vanaf de kennismaking, waar grofweg de eerste honderd pagina's zich op richten, en stopt nooit. Dat is direct het grootste (en enige) kritiekpunt dat ik op de biografie heb. Natuurlijk, het is logisch dat Terri wil zorgen dat Steve over tientallen jaren nog gezien wordt als een goede man, vader en dierenliefhebber, maar soms ging ze daar echt te ver in. Het zou mooi zijn als ook wat meer negatieve karaktereigenschappen werden geschetst. Dat gebeurde af en toe wel, maar daar werd weer snel een positieve draai aan gegeven, waardoor het beeld dat je als lezer van de persoon Steve Irwin krijgt niet heel erg compleet en secuur is.
Het moment waarop Steve Irwin bijvoorbeeld met zijn jong(st)e zoon Bob een krokodil voedde, ging in mijn ogen echt te ver. Terri wuift het echter weg als zijnde een 'verschil van levensopvatting.' Dat is wel erg makkelijk. Zoiets moet Steve lekker achter de schermen doen; hij schoot op dat moment door in de kennismaking tussen Bob en de wilde natuur met al haar (roof)dieren, waar hij later ongetwijfeld veel tijd door zal gaan brengen.
Dat is iets waar ik me al op instelde toen ik begon en het kwam helaas dus ook uit, maar buiten dat heb ik toch zeker van dit boek genoten. Er worden veel herkenbare situaties geschetst, maar er komt ook voldoende nieuwe informatie aan bod en dat zorgt voor een fijne combinatie. Wie herinnert zich niet de manier waarop Steve een krokodil ving, een giftige slang vastpakte of de honderd meter in 9.34 aflegde om een reptiel aan de camera te tonen?
Het zorgde voor een lach op mijn gezicht, maar er worden ook af en toe wat meer serieuze onderwerpen aangesneden. Zo bleek dat Steve veel bezig was met de dood. Hij zei al snel dat hij alle doelen voor zijn veertigste moet verwezenlijken, omdat hij nimmer het idee had dat hij ouder dan veertig zou worden. Hij bleef ook maar vragen of Terri zijn werk wilde voortzetten als 'hij er niet meer was.' Helaas heeft hij met zijn macabere voorspelling gelijk gekregen.
Ook het kijkje in de keuken van Steve's Australia Zoo was erg interessant. Ik ben toch altijd benieuwd hoe dat soort bedrijven met hun personeel en - vooral - met hun dieren omgaan. Dit boek gaat daar regelmatig goed op in.
Het moment van zijn dood en het bijbehorende rouwproces, wordt maar vrij kort besproken. De boodschap was echter wel heel helder: rouw niet om de dood van Steve, maar wees blij wat hij allemaal voor de natuur heeft kunnen betekenen en ga verder met zijn plannen. Dat lijkt mij een heel mooie gedachte.

Uiteindelijk heb ik geen moment spijt gehad dat ik aan dit boek ben begonnen. Steve wordt wat geforceerd als de perfecte man en vader neergezet, wat gezien de aard van het boek niet vreemd is, maar wel wat geloofwaardigheid wegneemt. Verder is het wel een feest der herkenning en komen er ook een aantal nieuwe zaken aan het licht. De verklaring voor Steve's werkethiek en de beschrijvingen van zijn liefde voor de natuur, zitten goed in elkaar. Steve & Me kan daarom, met wat sentiment erbij, rekenen op een vrij hoge score.

* * * *

Still Life with Crows - Douglas Preston en Lincoln Child (2003)

Alternatieve titel: Kraaienvoer

3,0
DMF
Had er toch wel wat meer van verwacht. De Pendergast reeks blijft vermakelijk, maar het begint na vier boeken echt als een formule te voelen. Gelukkig heeft dit boek een leuke setting met Medicine Creek, een geïsoleerd dorpje in Kansas. Al gauw verschijnt de opmerkelijke Pendergast daar om de gemeenschap te helpen met het oplossen van de vreemde gebeurtenissen. Pendergast is weer Pendergast: onnavolgbaar, niet te peilen en altijd net een stapje verder dan de rest. Nu moet gezegd dat de overige personages ook niet als bijster slim werden neergezet, eerder als kinderlijk naïef. Jammer ook dat het verhaal uiteindelijk weer ondergronds gaat, wat in deel twee en drie ook al gebeurde. Het einde is nogal over de top en valt tegen omdat de mysterieuze aanloop naar meer smaakte.

* * *

Store, The - Bentley Little (1996)

3,5
DMF
Ik had nog nooit van Bentley Little gehoord voordat ik dit boek bestelde. Ik wil de komende tijd wat meer Engelstalige titels gaan lezen, want op dit gebied is er zoveel moois niet vertaald heb ik het idee. Moet zeggen dat The Store een erg leuk boek is om mee te beginnen.

De plot verliep iets anders dan ik had gedacht afgaande op de tekst achterop en zeker op basis van de proloog. De ontwikkelingen waarvoor Little koos, waren echter ook prima te pruimen.
De winkelketen The Store vestigt zich in Juniper, een klein plaatsje met een paar duizend inwoners in Arizona. Bill Davis ontdekt tijdens een vroege hardloopsessie dat de bouw van de winkel nogal bijzonder is. Talloze wetten worden verbroken en er worden dode dieren en zelfs een dood mens gevonden op de bouwplaats. Bill verdiept zich in het verleden van The Store en ontdekt het een en ander.
Terwijl de bouw in een moordend tempo verder gaat, blijkt dat The Store veel meer is dan een winkelketen. Het bedrijf houdt er nogal rare concurrentie manieren op na en geheel Juniper laat zich opslokken door de komst van de winkel, die opeens alle goederen heel dicht bij huis brengt.
Little houdt de vaart er lekker in. Het gezin Davis is erg sympathiek en vormen precies de goede mensen voor dit verhaal. Daarnaast zijn er een paar personages die je dolgraag achter het behang wil plakken. Vooral de gesprekken in de gemeenteraad zijn daar voorbeelden van. Die mensen zou je toch iets aan willen doen...
Er zijn een paar leuke plotwendingen te vinden en het is allemaal aardig mysterieus, al blijven er op het einde nog wel wat vragen over , maar dat is niet echt een probleem. Wat wel jammer is, is de manier waarop The Store heel Juniper langzaam maar zeker overneemt. Dat gaat wel erg ongeloofwaardig allemaal, terwijl het toch een belangrijk aandeel heeft in het verhaal. Het verhaal gaat ook een beetje als een nachtkaars uit en met het einde maakt Little het zichzelf wel vrij makkelijk, maar het was al met al een prima boek. Lang geleden dat ik in mijn vrije tijd wat Engelstalig las, maar dat ging allemaal prima.

Bentley Littles The Store is prima leesvermaak. Een vlot verhaal met sterke personages en een lekker mysterieus sausje. Het eindigt wat abrupt en simpel (waardoor het boek geen echte top is) en de plot ontwikkelt zich hier en daar net iets te gemakkelijk en ongeloofwaardig, maar overall was het een uitstekend verhaal. Niet echt een horrorboek (daar wil ik de komende tijd wat van lezen, aanraders zijn welkom!), maar meer een verhaal met een psychologische inslag. Anders dan ik verwacht had, maar niet minder leuk!

* * * ½

Suicide Forest - Jeremy Bates (2014)

Alternatieve titel: World's Scariest Places 1: Suicide Forest

4,0
DMF
Heerlijk Blair Witch Project sfeertje in dit boek. Het is vrij duidelijk dat Jeremy Bates daar wat inspiratie vandaan heeft gehaald om er vervolgens een eigen sausje overheen te gooien. Ik vind het uitgangspunt van een bestaande locatie met een verleden erg interessant en kon het ook niet laten om tussendoor er even wat over op te zoeken. Ik had nog nooit van Aokigahara gehoord, maar dat dit als één van de meest enge plekken ter wereld wordt gezien, wekte uiteindelijk geen verbazing. Bates weet de plek heel aardig te omschrijven en laat het verhaal rustig voortkabbelen. Een achtbaanrit is het bepaald niet, maar er zijn precies voldoende gebeurtenissen om het lekker spannend en mysterieus te houden. De personages zitten af en toe wel tegen het irritante aan en de achtergrondverhalen van ze waren helaas niet echt boeiend. De laatste vijftig pagina's gaat het tempo een stukje omhoog, maar het blijft allemaal binnen de perken. Heb me er erg mee vermaakt.

* * * *

Summer of Night - Dan Simmons (1991)

Alternatieve titel: Nachtzomer

3,5
DMF
Ja, naar dit boek keek ik toch wel erg uit. De recensies waren doorgaans lovend en de plotomschrijving klinkt fantastisch. Helaas was het toch een lichte tegenvaller, al blijft het een heel aardig boek.

De vergelijking met Stephen King's It gaat vaak op. En dat is niet geheel ten onrechte. Het uitgangspunt van beide boeken is natuurlijk hetzelfde: plaatselijke jeugd vecht tegen het kwaad. Net als King geeft Dan Simmons de meest belangrijke personages een vrij uitgebreide introductie. Helaas schiet Simmons regelmatig door in zijn beschrijvingen en wordt het te vaak te gedetailleerd. Ik had liever gezien dat-ie wat meer deed met de oude school in de stad of met de wezens die de jongens ontdekken. Het suspense gehalte had wel wat hoger gekund; het uitgangspunt leende zich daar volledig voor. Een gemiste kans. Moet wel zeggen dat de beschrijving van Elm Haven wel erg fijn en nauwkeurig was.
Door zijn lange introductie gaat het boek net wat té langzaam, maar daar staat tegenover dat je je helemaal kunt verplaatsen in de personages. Je voelt je toch weer twaalf als je de avonturen van het gezelschap meemaakt: lang buitenspelen in de zomervakantie, dingen doen die eigenlijk niet mogen en 's avonds heerlijk ergens uitrusten. Heel herkenbaar allemaal en daardoor voelde ik me in ieder geval begaan met het lot dat de jongens te wachten stond.
Maar het boek pretendeert toch een spannend verhaal te herbergen. Wat dat betreft kwam ik toch wel een koude kermis thuis. De echte spanning is er maar bij vlagen en het onderhuidse gevoel van continue dreiging is eigenlijk zelden tot nooit aanwezig. Simmons voert dit nog wel enigszins op door de zoektocht van Duane naar het verleden van de Old Central School te beschrijven, maar echt van de grond kwam het niet. Het bleef allemaal net iets te lineair.
Ik was erg benieuwd naar het einde. Gedurende het verhaal laat Simmons vrij weinig los over de mysterieuze wezens en naar het einde toe wordt dat pas enigszins duidelijk. De uiteindelijke wezens lieten me helaas eerder lachen dan huiveren. Een soort ordinaire geupgrade Pacmans, uh uh.
Gelukkig zitten er nog wel genoeg sterke pagina's tussen die het boek de moeite waard maken. Ik had toch nog aardig de neiging tot doorlezen, al kwam dat voornamelijk door de leuke karakters en niet zozeer door de aanwezige spanning.

Met Nachtzomer heeft Dan Simmons mij toch wel enigszins teleurgesteld. Het is geen horrorroman, het is ook geen jeugdverhaal, het blijft een beetje in het midden hangen. Het had wat mij betreft ook honderd pagina's korter gekund. Gelukkig zijn de personages wel erg leuk en zitten er een paar (emotionele) passages tussen, maar ik heb het gevoel dat dit allemaal al eens eerder gedaan is. En beter.

* * * ½ (nipt)

Surgeon, The - Tess Gerritsen (2001)

Alternatieve titel: De Chirurg

4,0
DMF
Een erg plezierige kennismaking met Tess Gerritsen. De Chirurg is een fantastisch boek en de naam thriller absoluut waardig. Of, om er maar eens een term tegenaan te gooien, een echte page-turner.

Het verhaal blijft continu boeien. De moorden die De Chirurg gepleegd heeft zijn luguber en erg interessant uitgewerkt. Gerritsen legt bij het politiewerk de nadruk niet op de snelheid, maar op de gedegenheid van het onderzoek en dat kon ik absoluut waarderen. Je voelt dat het politieteam beetje bij beetje de oplossing nadert, maar je voelt ook dat De Chirurg het team continu nét een stapje voor is. Gerritsen creëert hierdoor een soort dubbele spanningsboog waardoor het stoppen met lezen een uitdaging op zich is.
Ook de personages steken prima in elkaar. Gerritsen schenkt genoeg aandacht aan hen en na een tiental pagina's heb je het idee dat ze je huismaatjes zijn.
Mede dankzij de vrij nauwkeurige weergave van het speurwerk, ligt het tempo in het boek lange tijd niet bijster hoog. De laatste zestig pagina's veranderen dat echter; het verhaal gaat in sneltreinvaart richting het bloedstollende einde (letterlijk en figuurlijk).
Helaas hangt het einde toch iets teveel aan elkaar van toevalligheden. Dat paste dus niet in de lijn van het verhaal, omdat het politiewerk lange tijd zo nauwkeurig was. Het is echter een klein minpuntje op een verder memorabel verhaal.

Als je op zoek bent naar spanning met een medisch tintje, dan is De Chirurg een absolute aanrader. Het verhaal verveelt geen moment, de personages zijn levensecht en de dosis spanning is gedurende het verhaal continu aanwezig.

* * * * ½