menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Rage - Richard Bachman (1977)

Alternatieve titel: Razernij

3,0
DMF
Het is allemaal vrij kort en oppervlakkig, maar wel het lezen waard. Ik was er wel benieuwd naar, omdat King inmiddels dit boek niet meer in de winkel wil hebben. Eén of andere idioot in Amerika heeft namelijk een echte gijzeling gehouden, vlak nadat hij dit boek las.

De gijzeling in het boek is niet echt een gijzeling te noemen. Er is geen grof geweld, er zijn geen spectaculaire schietpartijen, weinig dreigementen of ander actie gedoe, maar een lange dialoog tussen Charlie en de klas. Een bijzondere keuze.
Het verhaal is vrij kort en het komt allemaal nooit echt helemaal lekker uit de verf, maar het geheel leest leuk weg. Vooral de flashbacks van Charlie 'Everett' Decker vond ik erg sterk. Ik begon nog met hem mee te leven ook. Het (vraag)gesprek over de intercom met psycholoog Grace was overigens hilarisch. King heeft in dit boek sowieso veel humor zitten, waardoor het lekker luchtig is.

Dit was mijn tweede Bachman boek. Uiteraard Kings pseudoniem. Net als de eerste, The Long Walk, laat het geen onuitwisbare indruk achter. King heeft alles al eens beter gedaan voor mijn gevoel.

* * *

Red Dragon - Thomas Harris (1981)

Alternatieve titel: Rode Draak

3,5
DMF
Thomas Harris' Silence of the Lambs las ik vorig jaar en maakte een verpletterende indruk op me. Red Dragon is min of meer zijn voorganger, al zijn de boeken ook prima los van elkaar te lezen. Red Dragon is helaas wel minder dan Silence, maar nog steeds een fijn verhaal en het lezen waard.

Het begint wel een beetje flauw met de ex-agent die er toch weer aan de haren bijgetrokken wordt om een recente zaak op te lossen. Will Graham is deze ex-agent die zich toch weer laat verleiden tot een (tijdelijke) terugkeer. De zaak behelst twee moorden: één in Birmingham en één in Atlanta, maar de moorden zijn wel door dezelfde dader gepleegd.
De moordenaar blijkt een bijzonder vreemde man te zijn en Graham ontdekt beetje bij beetje meer bijzonderheden. Als lezer krijg je ook een inkijkje in de gedachtegang van de dader, waar ik alleen niet elke keer even blij mee was. Het gedoe met de Draak was wel erg zweverig en sommige stukken over de moordenaar waren ook wat langdradig bij vlagen. Ik had het idee dat Harris nog wat sympathie voor de moordenaar wilde creëren, maar dat is niet helemaal gelukt.
Stukken beter is het politiewerk, waar ook de nodige aandacht aan besteed wordt gelukkig. Her en der wordt het onderzoek wat gedwarsboomd door een overijverige journalist die zich tussen de politiemensen wil wurmen, maar dat pakt niet verkeerd uit.
Jammer is wel dat Hannibal Lecter, de man die in Silence of the Lambs echt een onvergetelijke rol had, weinig voorkomt. Een aantal keer komt hij tevoorschijn, maar dat had van mij best wat meer mogen zijn nog.
In een vrij rustig maar prettig tempo wordt er naar het einde toegewerkt, dat heerlijk spannend is en goed in elkaar steekt. Er zit ook nog een flinke twist in, waardoor het echt tot aan de laatste pagina's afwachten is wat er gaat gebeuren.

Red Dragon haalt niet het niveau van Silence of the Lambs, maar is zeker een boeiende en heel aardig geschreven thriller. Het politiewerk krijgt voldoende aandacht en zit gewoon goed in elkaar, net als het sterke einde. Iets minder is de plot rondom de moordenaar zelf, wat aan de langdradige kant is. Jammer ook dat Lecter zelf weinig ten tonele verschijnt, maar dat zijn smetjes op een verder zeer behoorlijk verhaal.

* * * ½

Regulators, The - Richard Bachman (1996)

Alternatieve titel: De Regelaars

3,5
DMF
Een groot Richard Bachman fan zal ik waarschijnlijk nooit worden. Stephen King gebruikt onder zijn pseudoniem een totaal andere stem om het verhaal te vertellen en legt meer de nadruk op flink veel vaart, bloed en actie. The Long Walk en Rage konden mij niet echt bekoren; Blaze daarentegen wel, maar dat is dan weer geen typische Bachman. The Regulators is ook een verhaal met letterlijk en figuurlijk een moordend tempo en dit keer werkt het in mijn ogen stukken beter.

Dit is het tweede deel van het tweeluik met Desperation. Van Desperation was ik bepaald niet onder de indruk, terwijl het hele idee geweldig klonk. Sterker nog: het had misschien wel de meest intrigerende plotomschrijving van alle King boeken, maar de uitwerking werd al gauw te mager, ondanks een indrukwekkend begin.
The Regulators is een stuk dunner en ook in dit boek begint de actie van meet af aan. Waar King onder zijn eigen naam meestal uitgebreid de tijd neemt om een aantal personages neer te zetten, zo beginnen zijn verhalen onder de naam Bachman vaak met heel veel actie. De toon wordt direct in het eerste hoofdstuk gezet en qua vaart neem dat gedeelte van de plot eigenlijk nimmer af.
Aan het eind van elk hoofdstuk zit echter een aparte afsluiting in de vorm van een krantenknipsel, dagboekfragment of iets anders. De meeste van deze passages haalden helaas de vaart wel uit het verhaal. Een aantal fragmenten waren wel de moeite waard. De dagboekfragmenten van Audrey Wyler gaven bijvoorbeeld een mooi achtergrondverhaal omtrent Seth, die toch wel veel vragen oproept. Erg enthousiast was ik ook over het langste fragment, waarin Seth en zijn familie op bezoek gaan bij de China-pit (de belangrijkste connectie met Desperation) en waar je als lezer inzicht krijgt hoe Tak zich in Seth nestelde.
Het hele idee van The Regulators als terroristen van Poplar Street was helemaal niet gek, maar het verweven van MotorKops en andere kinderseries, vond ik maar wat vreemd en niet echt heel veel toevoegen. Het straalt wel een bepaalde symboliek uit en het is niet vreemd omdat Seth natuurlijk een kind is, maar helemaal lekker uit de verf kwam het niet.
Dat geldt ook voor de personages. King kiest voor een vrij groot aantal personages (die in rap tempo verminderen), maar daardoor komt de band tussen hen niet echt over. Pas later, wanneer het groepje kleiner en kleiner wordt, schenkt King daar op zijn humoristische manier wat meer aandacht aan. Verreweg de meeste personages komen ook voor in Desperation, waar ze stuk voor stuk wél uitgediept werden, dus dat zou nog kunnen verklaren waarom King - tegen zijn natuur in - wat minder aandacht aan hen schenkt.
Echt heel storend vond ik het niet, want het verhaal blijft onverminderd voortrazen. Naar het einde toe wordt het beter en beter, maar als de climax bereikt wordt, gaat King toch nog even zweven. Het verhaal neigde daar al naar en het gebeurde in Desperation ook al, dus echt verrassend kan het niet genoemd worden, maar heel sterk ook niet. De rest was wel in orde en de afsluitende brief is weer heerlijk suggestief en suggereert zowaar nog een vrij gelukkig einde.

The Regulators behoort uiteraard niet tot het betere of meest boeiende werk van King. Het verhaal heeft wel een ongelooflijk hoog tempo, dat hier en daar wel wat wordt afgeremd door (soms irrelevante) uitweidingen in verschillende vormen aan het eind van elk hoofdstuk, maar dat gaat ook wat ten koste van de personages. Gelukkig kende ik die al van Desperation, waardoor King zich in dit boek echt kon focussen op de actie en dat pakte zeker niet verkeerd uit. Ik vind The Regulators iets beter dan Desperation.

* * * ½

Relic, The - Douglas Preston en Lincoln Child (1995)

Alternatieve titel: De Vloek van het Oerwoud

4,0
DMF
Dit was mijn kennismaking met het duo Preston&Child. Een bijzonder positieve kennismaking, kan ik wel zeggen. Met dit boek hebben ze op mij een erg overtuigende indruk gemaakt. Het recept past ook helemaal in mijn straatje: veel mysterie, een legende, vreemde voorvallen en een paar mensen die er helemaal voor gaan. Heerlijk uitgangspunt!

Het verhaal begint met een veelbelovende proloog die bovenstaande ingrediënten allemaal bevat. Daarna schakelt het duo al gauw over naar de schitterende plaats van handelen in dit verhaal: het Natural History Museum in New York. Het kostte me totaal geen moeite om in het verhaal te komen. De mysterie die rondom de moorden in het museum lag, sprak me ontzettend aan. Preston&Child hanteren een hoog tempo, wat wel enigszins ten koste gaat van de personages en de dialogen. De personages bleven vrij oppervlakkig en waren vrij stereotiep (het leergierige studentje, de tierende FBI-baas en de alleswetende professor). De dialogen waren soms ook wat hakkelig en geforceerd, maar door de mysterie en spanning werd dit allemaal ruimschoots vergoed.

De manier waarop het groepje langzaam maar zeker naar de achtergrond en de ontdekking van het 'Museummonster' toewerkt, gaat gepaard met veel aandacht voor de biotechnologie. Hier en daar was het wel een beetje een overkill, maar het maakte het geheel toch nog vrij geloofwaardig.
De laatste honderd pagina's gaan helemaal in razende vaart. Het duo raffelt het geheel duidelijk niet af. De spanning was om te snijden, vooral toen men het bewakingssysteem doornam. Een knap stukje suspense. Vaak zie je in dergelijke verhalen ook dat het fenomeen waar men zo bang voor was erg tegenvalt wanneer het een meer prominente rol gaat spelen. Hier was dat totaal niet het geval en dat viel me alleszins mee. Met het uiteindelijke einde kon ik ook prima leven. De epiloog op het einde vond ik nog verrassend sterk. Iets te over de top misschien, maar het deed bepaald geen afbreuk aan het verhaal.

De Vloek van het Oerwoud is een boek dat het voor elkaar krijgt om 350 pagina's lang te blijven boeien. Preston&Child zetten een interessante verhaallijn neer. De personages zijn vrij oppervlakkig, maar de mysterie en spanning rondom de gebeurtenissen in het museum maken dat ruimschoots goed. Het boek wordt bovendien prima afgesloten. Aanrader!

* * * *

Reliquary - Douglas Preston en Lincoln Child (1997)

Alternatieve titel: De Onderwereld

3,5
DMF
Na het lezen van De Vloek van het Oerwoud, de eerste in de Pendergast reeks, was ik erg benieuwd naar het vervolg. Het heeft even geduurd voordat ik 'm ergens kon vinden, maar inmiddels heb ik 'm aangeschaft en uitgelezen. Met plezier.

Over het algemeen vind ik De Onderwereld nét iets minder dan het voorgaande deel. Er zijn ontzettend veel gelijkenissen te vinden: dit deel borduurt verder op het Mbwun-mysterie, veel karakters keren terug en het geheel is allemaal bijzonder mysterieus, maar helaas ontspoort het verhaal op een gegeven moment.
De eerste honderdvijftig pagina's zijn echter wel ijzersterk. Net als in De Vloek van het Oerwoud scheppen Preston en Child een heerlijk mysterieuze sfeer. Daarnaast kiezen ze weer een uitstekende locatie uit voor het verhaal. Het National History Museum uit deel één was een prima locatie, maar het gangenstelsel onder New York is nog interessanter. De sfeer wordt op deze manier uitstekend neergezet. Het leest ook weer als een trein weg en vooral de stukken uit het boek die ondergronds plaatsvinden zijn zenuwslopend.
De personages krijgen ook in dit deel niet bijzonder veel uitdieping. Dat is niet storend: het duo richt zich duidelijk op andere aspecten van het verhaal en daarmee maken ze de wat oppervlakkige personages meer dan goed. Preston en Child doen bovendien ook geen verwoede pogingen om de personages een extra draai mee te geven.
Na de eerste tweehonderdvijftig pagina's begon het verhaal helaas wel enigszins te ontsporen. De massale optochten in de stad, de rellen en het gedoe met het ritueel van de mutanten vond ik niet echt in de lijn van het verhaal passen. De twist met Frock als leider van de mutanten was niet echt verrassend en ook wat vergezocht. Alsof dat personage maar even snel moest verdwijnen.

Met De Onderwereld leveren Preston en Child een prima vervolg op De Vloer van het Oerwoud af. Het is opnieuw een heel mysterieus verhaal met een horrorachtig tintje en het leest weer heerlijk weg. Helaas weten ze het einde niet zo mooi af te ronden als deel één.

* * * ½

Reptilia - Thomas Thiemeyer (2005)

Alternatieve titel: De Laatste Sauriër

2,5
DMF
Toch wel een tegenvaller.

Ik ben altijd wel te porren voor dit soort avonturiers verhaaltjes. Lekker simpel, vaak heerlijk mysterieus en met een dosis spanning.
Maar dat viel in dit boek helaas allemaal wat tegen. Het begint wel mysterieus met de taferelen bij Lady Palmbridge, op het vliegveld in Congo en met de geheimen rond Lac Télé en Mokéle m'Bembe, maar het blijft wel heel lineair allemaal.
Gedurende het verhaal zitten er eigenlijk weinig verrassingen. Zowel de dialogen als de acties van de personages ogen bijzonder houterig. Er worden hier en daar onlogische keuzes gemaakt en de personages komen eigenlijk geen moment van de grond. Best jammer, want het hele idee rondom een primaat op een afgelegen plek sprak me absoluut aan.
Maar ik moet zeggen dat het toch allemaal best vermakelijk blijft. Je bent er ook zo doorheen. Er is voldoende actie en lange tijd ook nog wel voldoende mysterie. Het absolute einde valt dan weer tegen en het moralistische ondertoontje voelde nogal nutteloos aan. Past gewoon niet in het verhaal.

Leuk voor even tussendoor of wanneer je een rechttoe, rechtaan boekje zoekt, maar meer is het niet, helaas.

* * ½

Resort, The - Bentley Little (2004)

3,5
DMF
Bentley Little blijft leuk. Zijn boeken zijn vaak op dezelfde leest geschoeid, maar dat kan de pret niet drukken. Little is een meester in het doodnormale transformeren naar het abnormale. Of dat nou een supermarkt is in The Store, een stel vreemde huiseigenaren in The Association of een postbode in The Mailman, Little weet er altijd wat van te maken.

In The Resort is het niet anders. Een op het oog doodgewoon, weliswaar afgelegen, resort lijkt voor Lowell en zijn familie de ideale locatie om vijf nachten door te brengen. De hitte in de woestijn van Arizona mag geen spelbreker zijn; het resort heeft een enorm zwembad. Dat er iets in het zwembad lurkt, is mogelijk een groter probleem. Of dat er opeens een wildvreemde in je kamer zit, personeelsleden wel heel veel over privézaken weten en dat de spelletjes in het resort nogal abnormaal zijn. Langzaam maar zeker wordt het gekker en gekker in resort Reata en komen Lowell en familie steeds meer in de problemen. De onvermijdelijke climax stelt wat teleur omdat Little wel erg over de top gaat, maar het valt te prijzen dat hij zijn personages niet spaart waardoor ik tot op het allerlaatst op het puntje van mijn stoel bleef zitten.

Revival - Stephen King (2014)

3,5
DMF
Her en der voelt Revival aan als Stephen King op de automatische piloot: opnieuw raakt een hoofdpersoon aan de drugs, wat niet bepaald de eerste keer is. Niet verrassend gezien het privéleven van de auteur natuurlijk; vandaar dat ook het auto-ongeluk van de familie Jacobs iets is dat aan King zelf valt te koppelen. Het verhaal voelt lange tijd wat stuurloos, maar weet op een gegeven moment de juiste snaar te raken. Treffend daarbij is de 'zwarte schim' die in de tweede zin van de plotomschrijving hierboven wordt genoemd. Charles Jacobs' schaduw valt over het speelgoed van de kleine Jamie Morton, om vervolgens eigenlijk nooit meer te verdwijnen. De twee delen een obsessie voor elkaar, die door King op een voor hem typerende manier uit de doeken gedaan wordt. Revival is mysterieus en aangrijpend, met opnieuw toch weer een aantal memorabele karakters uit de pen van de geweldige verhalenverteller. De beste man blijft ze maar uit de mouw schudden. Hopelijk heeft hij het woord pensioen voorlopig nog niet in zijn agenda staan.

* * * ½

Riding the Bullet - Stephen King (2000)

Alternatieve titel: De Achtbaan

4,0
DMF
Heel aardig kortverhaal van King. Ik las 'm in Everything's Eventual en dit verhaal past heel goed in de bundel. Het gaat in Riding the Bullet namelijk om het maken van keuzes en in veel korte verhalen uit de bundel komt datzelfde thema terug. Riding the Bullet is misschien wel het beste en meest meeslepende voorbeeld.

King neemt uiteraard niet uitgebreid de tijd om zijn hoofdpersoon toe te lichten, maar door de gebeurtenissen rondom zijn moeder leefde ik toch al gauw met Alan Parker mee. Al snel wil hij verkassen naar zijn moeder, maar door een kapotte auto gaat dat niet zo makkelijk. Alan neemt een lift en vanaf daar begint het verhaal. De spanning zit er snel in en halverwege komt King met een aardige wending, waardoor het verhaal nog een duister kantje krijgt. De keus waar Alan voor komt te staan is verschrikkelijk en ik was benieuwd of King op het einde nog spannend kon houden, maar dat was absoluut het geval. De laatste pagina's waren erg spannend en de uiteindelijke ontknoping is helemaal in de lijn van het verhaal. Met zijn korte verhalen gaat King toch veel minder vaak te kort door de bocht met het einde. Gelukkig maar, want dit maakt Riding the Bullet absoluut het lezen waard.

Ringu - Kōji Suzuki (1991)

Alternatieve titel: Ring

4,0
DMF
Het was een tijd geleden dat ik Ring in filmvorm voor het laatst zag. Eigenlijk herinnerde ik me alleen maar flarden van de Amerikaanse remake, waardoor ik er erg naar uitkeek om met het boek te starten. Het gegeven van de videoband stond nog op mijn netvlies, maar verder wist Koji Suzuki mij keer op keer te verbazen. Er kwamen maar kleine flarden uit de film naar boven en er blijkt echt een flink verschil te zijn tussen boek en remake. Gelukkig maar, want mede daardoor bleef dit boek erg interessant.

Suzuki schiet uit de startblokken (is dit een flauwe grap?) en blijft de hele tijd een flinke tempo aanhouden. Het leest allemaal als een trein, maar daardoor blijven de hoofdpersonages wel vrij oppervlakkig. Asakawa en Ryuji zijn één van de 'slachtoffers' van de videoband en zij proberen de vloek te doorbreken en daarmee hun dood te voorkomen. Veel meer dan heel veel heen en weer reizen doen ze in feite niet, waardoor ze nooit echt boeiend worden. Meeslepend is hun tocht zeker wel. De prijs voor mislukking is immers de hoogst mogelijke. Ik kon me daarom ook niet echt storen aan de vrij oppervlakkige karakters.
Er wordt veel meer aandacht geschonken aan de plot dan aan de karakters en dat is duidelijk te merken. De plot steekt gewoon goed in elkaar. Het is wel jammer om te constateren dat vrijwel alles meezit tijdens de zoektocht van de twee vrienden. Spannend is het zeker, maar dat had het allemaal nog net een beetje extra kunnen zijn als ze met wat meer tegenslagen kwamen te zitten. Ook dit minpuntje kon mijn leesplezier gelukkig niet verpesten, want het leest allemaal als een achtbaan. Suzuki's schrijfstijl is soms wel wat kneuterig, al ligt dat misschien ook aan de Engelse vertaling, maar een sterk verhaal neerzetten kan hij zeker en dat vind ik in dit genre toch belangrijker. Ik was daarom ook erg benieuwd naar het einde, maar dat zit ook gewoon uitstekend in elkaar. Het is aan de wrede kant, maar dat wordt niet geforceerd gebracht en er zit wel een aardige symboliek in. Een prima afsluiter van een goed verhaal.

Koji Suzuki's Ring is voor elke liefhebber van een spannend en suspensevol verhaal een aanrader. De plot is ijzersterk en erg meeslepend. De karakters zijn dat niet, maar in combinatie met het goede verhaal is dat geen doorn in het oog. Jammer is het wel dat de zoektocht van het tweetal soms net wat te vlekkeloos verloopt, maar dit zijn slechts kleine aanmerkingen op een verder erg spannend verhaal. De rest van de trilogie ga ik zeker lezen.

* * * *

Ritual - Mo Hayder (2008)

Alternatieve titel: Ritueel

3,0
DMF
Vorig jaar begon ik met mijn eerste boek van Mo Hayder; toen ik met Ritual startte, was dat al mijn vierde. Dat zegt dus wel genoeg over de hoeveelheid plezier die ik met haar vorige boeken had. Birdman, The Treatment en Pig Island bevielen allemaal, maar Ritual vond ik toch wat minder. Zeker niet slecht, maar het is allemaal een beetje vlak.

De drie verschillende subplots, waarin Jack Caffery (hoofdpersoon van deze serie), 'Flea' Marley en een drugsverslaafde centraal staan, zijn alle drie wel aardig, maar niet veel meer dan dat. Er was geen subplot waar ik moeilijk doorheen kwam, maar een echt spannende of een met een ijzersterk verhaal, was ook afwezig.
Het verhaal krijgt al wel vrij snel een lekker mysterieus tintje met de Afrikaanse riten en ik dacht dat Hayder weer een ouderwets spannend verhaal zou afleveren, maar dat viel toch wel tegen. De manier waarop de hele zoektocht naar de moordenaar tot stand komt, is ook nogal vreemd en wel heel erg toevallig. De introductie van de Afrikaanse riten zelf was wel sterk, maar daarna stelt het verhaal toch regelmatig wat teleur. De plot is niet zo sterk als Birdman en The Treatment, de twee boeken die voorafgaan aan Ritual. Vooral het politiewerk van Caffery en de zijnen is niet al te best uitgewerkt. Ze maken af en toe wat domme en irrationele beslissingen en het idee dat ze echt bovenop de zaak zaten, bekroop mij geen moment. De zoektocht is net wat te vaak gebaseerd op toevalligheden, wat de geloofwaardigheid toch niet ten goede komt.
Er zitten ook nog wat andere kleine rode draden door het verhaal. Uiteraard refereert Hayder regelmatig aan Ewan, het broertje van Jack die jaren geleden vermoord werd. Toch zit er weinig schot in die zaak, die nu toch al drie boeken lang ietwat geforceerd gerekt wordt. Een ander plotje, gecentreerd rond de overleden ouders van Flea, vond ik interessanter. Leuk om wat te lezen over de gevaren van het duiken en er zat ook een flinke dosis mysterie in. De rol van drugs ging me na verloop van tijd echter wel wat tegenstaan.
Naar het einde toe worden de drie plots langzaam maar zeker naar elkaar toe geschreven. Dat gaat gepaard met ook flink wat momenten waar het bloed vloeit, zoals we kennen van Hayder. Ze schuwt de gedetailleerde beschrijvingen van de slachtoffers nooit en dat is prijzenswaardig. Het zorgt ook n voor flink wat aversie ten opzichte van de dader(s) en daarom was ik ook erg benieuwd naar het einde. Helaas gaf ook het einde niet echt heel veel kleur aan het verhaal, al was het opnieuw niet heel erg slecht Er zitten ook weer net wat teveel toevallige acties in.

Na drie goede boeken van Hayder, is Ritual de eerste die licht tegenvalt. Het is niet onvoldoende, maar ook niet heel erg goed. De verschillende plots zijn allemaal redelijk en hebben soms ook nog best wat hoogtepunten, maar stellen ook op veel momenten teleur. De Afrikaanse riten maken het boek nog best origineel en bijzonder, maar het politieteam dat de mensen achter de riten moet zien op te sporen, gaat op veel momenten in mijn ogen nogal vreemd te werk. Ook tijdens de climax komt dit naar voren, wat toch flink wat afbreuk doet aan het verhaal.

* * *

Ritual, The - Adam Nevill (2011)

4,5
DMF
Op het moment dat ik de kaft en de plotomschrijving van Adam Nevill's The Ritual voor het eerst zag, wist ik dat dit boek echt iets voor mij zou zijn. Ik heb het boek dan ook direct gepre-orderd en met smart gewacht op het moment dat het boek afgeleverd werd. Het uitgangspunt van het verhaal sprak me ontzettend aan: een stel vrienden trekt erop uit in de Zweedse bossen om een flinke tocht te maken en met elkaar weer eens goed bij te praten. De uitgestrekte wouden vormen een geweldige setting voor dit verhaal en Nevill weet een heerlijke en bijna tastbare sfeer te creëren.

De vier wandelaars, Phil, Dom, Hutch en hoofdpersoon Luke, besluiten ergens halverwege de tocht in te korten. Even verderop is een oud stuk bos dat hun weg moet vergemakkelijken. Phil en Dom, die eigenlijk fysiek niet klaar zijn voor de trip, hebben te maken met een aantal ongemakken en hebben er baat bij om zo snel mogelijk de volgende stop te bereiken. Wanneer ze het bos betreden dat hun tocht moet inkorten, ontdekt het viertal al snel dat het een bijna onbegaanbaar gebied is. De bomen staan bijzonder dicht op elkaar; zonlicht is er bijna niet en de oeroude en onaangeraakte vegetatie weigert te wijken. Virgin forest.
De setting maakt dit verhaal vooral zo succesvol. Samen met de bekende haunted houses vormen afgelegen gebieden zoals bossen en kleine steden, mijn favoriete setting als het om horrorromans gaat. Je fantasie draait in dat soort verhalen al snel overuren en Nevill springt daar handig op in door al op de eerste pagina's het viertal te laten opschrikken. Ze komen een dood iets tegen, maar of het dode ding een mens of een dier is, kunnen ze niet vertellen. Het ding is volledig verminkt, maar dat is wel recent gebeurd. Nevill maakt hiermee direct duidelijk dat het maagdelijke bos niet zo eenzaam is als het lijkt. Terugkeren is geen optie; volgens de kaart is het maar een klein stukje lopen en Phil en Dom moeten hun lichaam toch echt sparen. Ze zetten de tanden op elkaar en stilzwijgend, maar in hun hoofd malend, zetten ze de tocht door.
Door de introductie van het lijk/kadaver, is er in het eerste helft van het boek een erg hoog suspensegehalte. Daar doet Nevill nog eens een schepje bovenop door het kwartet te laten verdwalen. Het plan was om één strakke lijn aan te houden en het bos zo snel mogelijk te verlaten, maar door de dichtbegroeide omgeving, dwingt het bos hen om allerlei zigzaggende alternatieve routes te nemen, waardoor ze bepaald niet opschieten. Tel daarbij de angst voor het onbekende op en je hebt een angstig groepje mensen bij elkaar.

Daar springt Nevill ook erg handig mee om. Ze zijn zich er alle vier van bewust dat ze langzaam maar zeker verdwalen. Dit leidt tot de nodige conflicten, waardoor de personages stuk voor stuk nog heel aardig in elkaar steken ook. Het zijn niet de eendimensionale en naïeve karakters die je vaak in soortgelijke verhalen tegenkomt. De dialogen zijn leuk en er zit voldoende humor in, maar de beschrijvingen van Luke's gedachten worden wel steeds meer van hetzelfde. Ook het f-woord is weer erg in trek, wat ik nooit zo goed begrijp. Dat verliest na twee keer zijn kracht wel.
Dat zijn kleine minpuntjes wat betreft de eerste 250 pagina's, die ik eigenlijk de volle vijf sterren wil geven. Het verteltempo is prettig: de vrienden ontdekken het een en ander, maar het is geen rollercoaster als het gaat om schokkende gebeurtenissen. Gelukkig maar, want hierdoor is er genoeg ruimte om vier leuke karakters neer te zetten en een flinke dosis spanning op te wekken. Want spannend is het: je voelt de krachten van de mannen wegvloeien en je voelt dat er iets op de loer ligt. Kortom: de situatie waar ze zich in bevinden is niet erg prettig, maar toch proberen ze de stemming erin te houden. Dit gaat echter steeds lastiger en ook dit is weer erg goed gecombineerd met de uitdieping van de karakters, waardoor het eerste deel van het verhaal erg compleet is. Er zit een flink Blair Witch Project sausje overheen; liefhebbers van die film gaan deze helft van het boek zeker waarderen. Het klinkt als een foute B-film: een groepje mensen verdwaalt en panikeert, maar die vergelijking zou onterecht zijn. Daarvoor zet Nevill een te sterke sfeer neer en zijn de karakters te geloofwaardig.

Na een pagina of 250 gaat het verhaal een andere richting op. Dit gedeelte, grofweg de laatste 170 pagina's, begint nog sterk, maar wordt op den duur toch wel minder en is zeker niet zo goed als het voortreffelijke gedeelte in de bossen. Spannend blijft het wel en een aantal personages zijn echt hatelijk in de goede zin van het woord, waardoor het ook nog meeslepend blijft. Er blijven ook nog genoeg vragen rondom het wezen dat hen bedreigt over en dat krijgt hier langzaam maar zeker een gezicht, zonder dat het aan kracht verliest. Dat krijgt Nevill dus goed voor elkaar, want vaak is dit precies andersom. De kracht van het onzichtbare verdwijnt helaas wel en dat maakte het eerste gedeelte zo sterk, maar een aantal nieuwe impulsen maken ook dit tweede deel absoluut de moeite waard. De plot is nu net wat teveel een herhaling van zetten, wat wel jammer is, maar niet heel erg storend.
Gelukkig houdt Nevill de boel wel op de rails en ontspoort het verhaal geen moment. Ook op het einde niet, dat ik bevredigend vond. Het is allemaal niet heel erg schokkend, maar dat past prima bij de context van het geheel. Nevill doet zichzelf hier niet tekort.

Het zal duidelijk zijn dat ik me met The Ritual uitstekend heb vermaakt. Ik had er best hoge verwachtingen van, maar die heeft Adam Nevill ook feilloos ingelost. Met name de eerste 250 pagina's hebben mij echt volledig weggeblazen en behoren tot het meest spannende en meeslepende wat ik ooit ben tegengekomen. De sfeer is fantastisch, de spanning te snijden en de karakters zitten goed in elkaar. Dit alles is net iets minder in de laatste 170 pagina's, maar het verhaal ontspoort gelukkig nooit en op de climax heb ik niet zo heel veel aan te merken. Nevill produceert met The Ritual een geweldige moderne horror en dit is een auteur die ik zonder twijfel goed in de gaten ga houden.

* * * * ½

Roseanna - Maj Sjöwall en Per Wahlöö (1965)

Alternatieve titel: De Vrouw in het Götakanaal

4,0
DMF
De Vrouw in het Götakanaal vormt een alleszins geslaagde kennismaking met Maj Sjöwall en Per Wahlöö en hun centrale personage Martin Beck. Veel hoofdpersonen in de moderne detective/thrillers zitten vol adrenaline, vliegen van hot naar her, zuipen en roken aan één stuk door, houden er in een subplotje nog een relatie op na en hebben het geluk aan hun reet hangen waardoor op het einde toch alles op zijn pootjes terecht komt.

Dat pakken Sjöwall en Wahlöö dan toch stukken beter aan. Vooruit, Beck drinkt zijn biertje en rookt zijn peukje, maar verder zijn er geen overeenkomsten met de overenthousiaste ADHD-ers die je net wat te vaak tegenkomt. Beck is een heel sober en degelijk personage, zelfs eentje zonder ambities. Hij is volgens collega's de beste verhoorder van Zweden, maar hij vindt het zelf allemaal wel prima. Hij heeft zeker hart voor zijn werk, maar daarmee is het meest spannende omtrent zijn karakter wel gezegd. Geen spannende liefdesrelaties of beslommeringen bij thuiskomt; laat Beck op het politiebureau maar schuiven en thuis bouwen aan zijn modelschip, één van zijn weinige hobby's.
Op het oog zijn dit nou niet bepaald smaakvolle ingrediënten voor een goed verhaal, maar het werkt wel degelijk. Sjöwall en Wahlöö concentreren zich gedurende het verhaal (met om en nabij de tweehonderd pagina's niet bijster lang) vooral op het politiewerk. Dat vond ik erg interessant; het boek is immers geschreven toen de huidige communicatiemethoden als de mobiele telefoon en de e-mail nog niet bestonden. Hierdoor is het politiewerk voor Beck en zijn collega's vaak lastig, traag en frustrerend. Zo is het lang wachten op bericht uit het buitenland, zijn de telefoonverbindingen niet optimaal en is er regelmatig slechte onderlinge communicatie tussen de bureau's, waardoor het onderzoek onnodige vertraging oploopt. Zo wordt er een uitgebreid en in mijn ogen ook realistisch beeld geschetst van het politiewerk, dat in dit boek ruim zes maanden in beslag neemt, met de nodige voor- en tegenspoed. Het schrijversduo uit ook flink wat kritiek op de bureaucratie tussen de regels. Dat begint eigenlijk al direct op de eerste pagina, maar sluimert door het hele boek een.

Het verhaal concentreert zich rondom een bij toeval gevonden lijk in het Götakanaal. Beck en collega's gaan vervolgens stapje voor stapje te werk en maken langzaam vordering. Opvallend is dat Sjöwall en Wahlöö alles heel kort en degelijk beschrijven zonder enige poespas. De humor is ook gortdroog en de karakters hebben allemaal wel rare trekjes en vreemde eigenschappen. Zo heeft Beck een hekel aan autorijden, maar een nog grotere hekel aan de metro en mensenmassa's zijn ook niet aan hem besteed. Ook andere personages hebben nogal eigenaardige karaktertrekjes, wat soms op de lachspieren werkt. Het is eigenlijk allemaal een beetje over de top, maar het wordt op een leuke manier gebracht zonder er echt teveel nadruk op te leggen, waardoor ik me er ook niet echt aan kon storen.
Langzaam maar zeker vordert de zoektocht naar de dader. Echt heel erg spannend is het niet, maar interessant om het te volgen is het absoluut wel. Het lijkt me ook niet echt een serie die zich focust op de spanning, want het richt zich in dit boek meer dan andere verhalen op de weg richting het moment waarop de spanning te snijden moet zijn: het einde. Tegen het einde wordt het dan ook echt erg spannend, zeker wanneer Beck en consorten de dader op het spoor denken te zijn. De climax steekt op zich goed in elkaar, al is de aanloop naar de confrontatie een beetje flauw. De laatste pagina's vond ik ook net wat teveel van het goede soms, maar het doet gelukkig geen afbreuk aan de rest van het verhaal.

Na afloop van De Vrouw in het Götakanaal kan ik niets anders zeggen dat ik zeker meer van de Martin Beck reeks ga lezen. Het is een interessant karakter, heel anders dan de meeste lezers gewend zullen zijn. Sjöwall en Wahlöö brengen het op een leuke manier, met heerlijk droge humor en een schrijfstijl zonder opsmuk. Het verhaal vordert in een lekker tempo, waarbij genoeg facetten van het politiewerk tegen het licht gehouden worden. Het einde is prima, al vond ik de aanloop net wat sterker.

* * * *

Ruins, The - Scott Smith (2006)

Alternatieve titel: Ruïne

3,0
DMF
Het commentaar van Stephen King op de achterkant van dit boek beloofde in combinatie met de plotomschrijving best veel. King noemt The Ruins de Mexicaanse variant op Jaws. Een wat vergezochte vergelijking die niet helemaal op gaat: The Ruins is maar een vrij matig en mager verhaaltje met erg weinig om het lijf.

Een viertal bevriende studenten vertrekken naar Mexico om daar lekker te genieten van de zomervakantie. Zij ontmoeten daar een Duitser, Mathias, bij het duiken en een aantal Grieken die geen Engels spreken en waarmee via handgebaren en allerlei ander gestuntel gecommuniceerd wordt. Mathias blijkt nog een verhaal met zich mee te slepen: zijn broer Heinrich werd verliefd en vertrok samen met zijn liefde naar de ruïnes een aantal kilometers verderop om wat archeologische handelingen te verrichten. Sindsdien heeft Mathias nooit meer wat van zijn broer gehoord en hij is van plan om maar eens te gaan zoeken. De vier studenten zijn wel bereid om samen met Mathias en een Griek, Pablo, de tocht richting jungle te maken. Vanaf vandaar begint de misère voor de hoofdrolspelers.
De plot komt helaas nooit helemaal los en is nogal repetitief. Eigenlijk gebeurt er steeds hetzelfde waardoor de personages ook nooit van de grond komen. Pablo kun je niet eens als personage meerekenen, de dames Amy en Stacy doen weinig anders dan huilen en zeuren, Eric probeert het een en ander maar wordt na verloop van tijd bijzonder irritant terwijl Jeff als de perfecte en alleswetende leider wordt neergezet. Mathias is het vijfde wiel aan de wagen.
Onderhand wordt er duidelijk gemaakt wat nou de echte bedreiging op de Maya-heuvel vormt. Op zich is dat een heel aardig idee, ware het niet dat het nimmer duidelijk wordt waar die bedreiging vandaan komt, terwijl het wel nogal wat bijzondere vaardigheden heeft... Ik heb niets tegen wat losse eindjes als ze op een goede manier de eigen fantasie bespelen, maar dit sloeg eigenlijk nergens op en past bij het grote aantal toevalligheden dat Smith nodig heeft om het verhaal te smeden.
Toch is er nog redelijk wat spanning te vinden en de horrorelementen die het verhaal herbergt waren best aardig. Het bleef al met al nog wel interessant genoeg voor een redelijke beoordeling, maar The Ruins steekt zijn kop zeker niet boven het maaiveld uit.

Het boek heeft me niet voldoende weten te boeien om de verfilming te proberen, die ongetwijfeld minder is dan het toch al vrij magere verhaal. Gelukkig zit er nog wel wat spanning in, maar de personages en de plot zijn te oppervlakkig om The Ruins echt hoog te waarderen.

* * *