menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Passage, The - Justin Cronin (2010)

Alternatieve titel: De Oversteek

4,5
DMF
Nou, in anderhalve week door de duizend pagina's heen gesjeesd werkelijk waar. Wat een enerverende rit was dit.
Normaal laat ik dergelijke hypes altijd eerst een tijdje links liggen. Dit keer niet; de flaptekst intrigeerde me direct, veel kritieken waren lovend en zo'n dikke pil is op zijn tijd ook heerlijk. Meegenomen dus en daar heb ik geen moment spijt van gehad. Als liefhebber van het post-apocalyptische genre voelde dit ook wel aan als verplichte kost.

Justin Cronin laat het verhaal rustig op gang komen: in de eerste tientallen pagina's introduceert hij een aantal personages die allemaal in meer of mindere mate in verband staan of komen met het "Noach" project: het geheime experiment van de Amerikaanse overheid. Verwacht dus niet direct een vliegende start à la The Stand, maar een rustig begin waarin je, eigenlijk vrij verrassend, weinig te weten komt over het experiment. De personages worden daarentegen meer dan genoeg belicht. De verschillende verhaallijnen blijven interessant en Cronin schiet gelukkig nergens door.
Op het einde van het eerste deel van het boek komt er een beetje vaart in. De personages voelen op dat moment al aan als personen die net uit je huiskamer komen wandelen.

Het eerste deel eindigt vrij spectaculair en roept de nodige vragen op. Cronin verrast vervolgens door bijna honderd jaar later verder te gaan met het verhaal. Verrassend, maar Cronin introduceert mijns inziens wel teveel personages. Het boek wordt op dit moment ook enigszins langdradig, al heb ik nergens het "doorbijten" gevoel gehad. Erg veel vaart en actie is er lange tijd niet, maar dit wordt vergoed door een uitgebreide uiteenzetting van 'De Kolonie.' Door de vele personages maakt Cronin helaas wel de fout door op sommige zaken iets te lang en te diep in te gaan. Er waren genoeg gebeurtenissen die wel wat sneller opgepakt konen worden, maar dat gebeurde mijns inziens wel te weinig. De band met de personages was ook wat minder.

In het derde en laatste deel verbeterde dat laatste aspect wel. Dit deel speelt zich dan ook af met een select groepje en volledig 'buiten de poort.' De laatste vierhonderd pagina's zijn dan ook een aaneenschakeling van spannende gebeurtenissen. De vaart gaat er in geen van de verhaallijnen uit. En ondanks dat dit boek deel uitmaakt van een trilogie, is er geen absoluut open einde, al is er nog genoeg ruimte voor speculatie. Cronin sluit dit deel in ieder geval prima af.

Uiteindelijk heb ik erg genoten van dit boek. Je ziet duidelijk invloeden van andere post-apocalyptische producties, maar Cronin is met zijn 'glowsticks' en andere ideeën voldoende origineel. Ongeveer tweederde van het boek richt zich op de ontwikkelingen van de personages en de ontwikkelingen binnen De Kolonie. Hier en daar werd het wel iets te langdradig, maar het laatste deel van het boek is echt een aaneenrijging van bloedstollende gebeurtenissen. De toevalligheden zijn nog redelijk beperkt gebleven en neem ik graag voor lief. Ik ben erg benieuwd naar het tweede deel dat in 2012 vermoedelijk zal verschijnen volgens Cronin (en niet in 2010 zoals hierboven per abuis staat). Ik ga 'm kopen.

* * * * ½

Pig Island - Mo Hayder (2006)

Alternatieve titel: Duivelswerk

4,0
DMF
Mijn derde Mo Hayder. Birdman en The Treatment waren de eerste twee en die heb ik met veel plezier gelezen. Pig Island vormt dus mijn derde Hayder boek, maar wel het eerste boek waar Jack Cafferey, hoofdpersoon in Birdman en the Treatment, geen deel van uitmaakt. Ik was erg benieuwd of Hayder het met deze 'stand alone' het ook waar kon maken en ik kan wel concluderen dat ze daarin geslaagd is. Een erg sterk en meeslepend verhaal.

Joe Oakes is de hoofdpersoon in het boek. Een heel aardig personage zonder erg veel diepgang, maar dat vond ik absoluut niet storend. Hayder kiest duidelijk voor een andere zaken en schenkt niet overdreven veel aandacht aan de verschillende personages. Wél veel aandacht gaat, in het eerste deel van het verhaal, naar de gebeurtenissen op Pig Island. Joe vertrekt daarheen om Malachi Dove te ontmaskeren; volgens Joe een oplichter wiens echte verhaal wel eens opgerakeld mag worden. Aanleiding van zijn bezoek was ook een mysterieuze film waar een half mens/half beest plots tevoorschijn kwam en de Schotse bevolking daarmee schokte. Het eerste deel van het verhaal gaat voornamelijk over deze twee gebeurtenissen en Hayder slaagt erin om veel mystiek en spanning op te wekken met haar vlotte schrijfstijl. Al vrij gauw ontdekt Joe het een en ander op het eiland waardoor er vrij veel mystiek en spanning als sneeuw voor de zon verdwijnt. Dat vond ik een vrij opvallende keus van Hayder, omdat er nog meer dan genoeg pagina's resteerden om het geheim van Dove te ontmantelen, maar eigenlijk komt ze daar vrij vlug mee. Het eerste deel eindigt heel abrupt en vrij schokkend, maar beantwoordde al wel de meest prangende vragen.
Hayder mijdt daarbij de details niet en gaat, net als bij Birdman en The Treatment, zelfs tegen het ranzige aan zitten. De plot wordt absurder en absurder, maar ik mag dat wel. Het tweede en derde deel vond ik ook eigenlijk niet (veel) minder dan het eerste deel. Het verhaal krijgt wel een totaal andere inslag, maar hier wordt leuk mee omgesprongen en de drang om door te lezen bleef bij mij eigenlijk altijd aanwezig. De spanning druipt van de pagina's af en langzaam maar zeker wordt er naar de ontknoping toegewerkt. Het randverhaal rondom Joe en zijn vrouw vond ik wat minder en haalde het tempo er soms wat uit, maar was voor het verhaal wel relevant gelukkig. Hier en daar was het wel een klein beetje warrig geschreven, maar ook dat vond ik niet een storend element.
Ik had al een aantal scenario's omtrent het einde in mijn hoofd zitten en één daarvan was ook de manier waarop het boek daadwerkelijk eindigde. Toch vond ik het nog vrij verrassend omdat ik het scenario niet heel reëel achtte. Hayder werkt zich er wat gemakkelijk doorheen door het einde vrij abrupt en kort te laten, waardoor er nog wel wat vragen overbleven die mijns inziens best beantwoord mochten worden. Het neemt echter niet weg dat het een bevredigend einde was dat mij nog wel even aan het denken zette.

Ook de derde keer wist Mo Hayder mij te overtuigen met haar verhaal. Pig Island heeft mij van begin tot eind weten te boeien. Spannend, enerverend en soms zelfs lichtelijk choquerend. Hayder mijdt geen enkel detail en blijft boeien. Op naar meer.

* * * *

Pines - Blake Crouch (2012)

Alternatieve titel: Verloren

4,0
DMF
Fraai eerste deel in de Wayward Pines trilogie. Pines is zo'n verhaal waarin je meermaals op het verkeerde been wordt gezet.

Het boek drijft echt op de plot. De karakters zelf maken niet of nauwelijks ontwikkeling door. Hoofdpersoon Ethan Burke krijgt nog wel iets van een achtergrondverhaal mee, maar echt een naam mag dat niet hebben. Gelukkig is het verhaal zelf wel heel erg boeiend. Vanaf het moment dat Ethan Wayward Pines betreedt, voel je dat er iets niet klopt. Net als je denkt de vinger op de zere plek te kunnen leggen, komt Blake Crouch weer met een sterke twist aan. Naar het eind toe is het wel behoorlijk veel ren- en vliegwerk, maar het mysterieuze tintje blijft. De onthulling daarvan was er eentje die ik ook niet aan zag komen en waarvan ik nog steeds niet weet of ik er blij mee ben. De uitwerking in deel twee gaat daarin uiteindelijk leidend zijn denk ik.

* * * *

Pines, The - Robert Dunbar (1989)

2,0
DMF
Zo vlak voor het afsluiten van het (lees)jaar 2011 loop ik de grootste teleurstelling tegen het lijf. Ik ben best een tijd op zoek geweest naar The Pines van Robert Dunbar en was blij dat ik via eBay een editie kon vinden. De reviews waren over het algemeen ook heel erg goed en met name de setting van het verhaal sprak me aan. De 'Pine Barrens' in New Jersey vormen toch een mooi uitgangspunt voor een spannend verhaal, maar het mocht helaas niet zo zijn.

De start was helemaal niet verkeerd en de introductie van de 'Jersey Devil' was nog best sterk. Ik had er nog nooit van gehoord, maar in New Jersey schijnt het een bekende legende te zijn. Na de introductie komt het beest echter lange tijd niet in beeld. Dunbar focust zich op verschillende personages die niet heel erg sterk zijn. We volgen een aantal mensen van het ambulancepersoneel en wat lokale politiemannen. Zij dienen de 'Pineys', zoals de bewoners genoemd worden. De Pineys worden stuk voor stuk beschreven als dronken, kettingrokende, vechtende en verstandelijk beperkte inwoners. Ik zou me oprecht aangevallen voelen als ik in die regionen zou wonen.
De hoofdpersonen zelf zijn wel iets beter, maar ook niet om over naar huis te schrijven. Ze zeuren vooral heel erg veel, al hebben ze daar soms ook alle reden toe omdat de Pineys de dienstverleners niet al te best behandelen. Dunbar switcht bij de hoofdpersonen wel heel erg veel van point-of-view en dat is echt heel erg ergerlijk. Er zijn een stuk of zes/zeven karakters die regelmatig terugkeren en incidenteel is er een kort subplotje dat centraal staat, maar door de vele wisselingen leest het gewoon niet fijn. Soms wordt er ook maar echt voor een paar zinnen gewisseld van vertelperspectief. Vooral in de eerste helft van het boek wordt het verhaal nogal opgehouden. De Jersey Devil zelf verschijnt nog in een fraaie passage waar wat kampeerders problemen krijgen, maar blijft verder vrijwel helemaal afzijdig.
Ik kreeg ook geen goed beeld bij de hoofdpersonages. Ze worden echt zelden omschreven; de dialogen voeren veel te nadrukkelijk de boventoon. Te vaak was het maar onduidelijk wie er aan het woord was en wanneer dat eindelijk uit de doeken gedaan werd, moest je de dialoog weer herlezen om alles in de juiste context te plaatsen. En alsof dat nog niet genoeg was, zijn veel dialogen in het plaatselijk platte dialect geschreven. Het viel nog wel te volgen, maar in combinatie met het vele switchen en de te talrijke dialogen kon ik nooit echt lang doorlezen.

Halverwege focust de plot zich dan eindelijk wat meer op de doden die er reeds zijn gevallen in de Barrens. Het tempo gaat eindelijk wat omhoog en de personages maken zich druk om relevantere zaken. De zoektocht naar wat er in de bossen rondstruint, is nog best te pruimen. Dunbar voorkomt dat het boek echt een catastrofe wordt, maar echt meeslepend wordt het nooit. De omgeving wordt soms ook veel te uitgebreid beschreven. Had dan wat plaats ingeruimd voor de beschrijvingen van de personages.
De Devil zelf blijft wel erg mysterieus en ik was wel benieuwd wat er precies achter stak, maar het einde geeft geen bevredigend antwoord. Er zijn wel heel veel losse eindjes en ondanks dat ik echt niet alles voorgekauwd hoeft te krijgen, is een kleine uiteenzetting toch niet overbodig. De afsluiting van het verhaal zelf is op zich niet verkeerd, maar de lovende reacties in sommige reviews kan ik absoluut niet plaatsen.

Robert Dunbar heeft nog een vervolg op The Pines geschreven, maar voorlopig laat ik die links liggen. The Pines zal ik niet zo snel aanraden. Het klonk allemaal heel leuk en de Pine Barrens als locatie had zeker potentie, maar de uitwerking laat te wensen over. Teveel dialogen, te weinig beschrijven van de personages, te vaak switchen van verhaalperspectief en teveel matige personages. Halverwege wordt het allemaal wel beter, maar ik had er veel meer van verwacht.

* *