menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Narrows, The - Ronald Malfi (2012)

3,5
DMF
Ronald Malfi is er eentje om in de gaten te houden. Eerder las ik van hem al het onderhoudende Snow en ook The Narrows valt in die categorie te plaatsen. Het is een horrorroman zoals-ie moet zijn: geen actie om de actie, maar een rustige opbouw, leuke introductie van de personages en de setting en de langzaam stijgende spanning.

Het stadje Stillwater wordt jaar in jaar uit geconfronteerd met overstromingen. De oogst loopt terug, net als het inwonersaantal. Maar de naderende overstroming van dit jaar is niet het grootste probleem. Ook het overschot van vleermuizen is dat niet, al heeft dat er wel mee te maken.
Malfi neemt zijn tijd om wat karakters neer te zetten en spanning op te wekken. In dat eerste slaagt hij zeker, in het tweede wordt hij wat repetitief. Het blijft meestal bij wat geluiden die de personages horen, waarna ze gaan kijken, een glimp van iets opvangen, enzovoort. Dat werkt twee keer, maar daarna niet meer. Malfi gebruikt dit trucje helaas iets te vaak.
Neemt niet weg dat je als lezer toch erg benieuwd bent naar dat onheilspellende en in de verklaring stelt Malfi zeker niet teleur, terwijl dat toch het meest lastige punt in het genre is. De epiloog had wat mij betreft dan weer niet gehoeven.

* * * ½

Nattfåk - Johan Theorin (2008)

Alternatieve titel: Nachtstorm

4,0
DMF
Mijn tweede boek van Johan Theorin al in dit jaar. Dat zegt wel iets natuurlijk. Na Echoes from the Dead, volgde al snel The Darkest Room; het tweede deel in een kwartet verhalen die zich afspelen op het Zweedse eiland Öland en die afzonderlijk van elkaar prima te lezen zijn. Het eerste deel was duidelijk een thriller die zich richtte op een zoektocht naar de waarheid achter een verdwenen kind. Dit tweede deel is meer een mix van een crime thriller met wat bovennatuurlijke invloeden. Dat uit zich in een goed geschreven en eng geloofwaardig verhaal.

Het begint iets minder sfeervol dan het eerste deel, al is de mystiek wel direct aanwezig en het mysterieuze sfeertje zal ook niet meer verdwijnen. Opnieuw hanteert Theorin een erg prettig verteltempo: er is voldoende ruimte voor spanning en mysterie, maar even zoveel aandacht voor de personages. Een klein aantal personages uit het eerste deel duiken op, maar eigenlijk heeft maar één van hen echt een wezenlijk aandeel in de plot. Daarnaast zijn er een rits nieuwe karakters die net zo sympathiek en vrijwel net zo geloofwaardig zijn als hun voorgangers.
In The Darkest Room staat het gezin Westin centraal. Joakim en Kristine hebben twee kinderen, Livia en Gabriel en zijn onlangs verhuisd naar Eel Point; een groot huis aan de kust. Het is echter ook een huis met een geschiedenis en langzaam maar zeker doet Theorin die geschiedenis ook uit de doeken. Net zoals in Echoes from the Dead zijn er flashbacks die erg sfeervol uiteenzetten wat er jaren terug in en rondom dat huis gebeurd is.
Dat is zeker niet het enige waar het verhaal zich op richt: al vlot in het boek sterft een gezinslid op niet al te prettige wijze. Een jonge politieagente, Tilda Davidsson, sluit een moord al gauw uit, maar uiteraard komt daar gedurende het verhaal verandering in. Dit deel van de plot focust zich dus veel meer op de gebeurtenissen rondom het overlijden en het onderzoek dat langzaam maar zeker toch ontstaat.

Klinkt het nieuw en origineel? Nee, in het geheel niet. Maakt het uit? Het antwoord op die vraag is hetzelfde. Theorin weet namelijk opnieuw een meeslepend verhaal op poten te zetten, voortgetrokken door realistische karakters die voor de nodige meeslependheid zorgen. De spanning blijft aanwezig, mede doordat het boek een beetje tussen twee genres in blijft hangen. Het staat niet bol van bovennatuurlijke zaken, al speelt dat wel een prominente rol, maar het verhaal staart zich ook niet blind op de ontwikkelingen rondom het gestorven familielid. Een aantal subplots ontspannend zich die op een bekwame manier aan elkaar geschreven worden. De flashbacks blijven een mooie rol spelen en voegen echt wat toe.
Ook dit keer zat er in het middenstuk weer een gedeelte waar ik echt kippenvel van kreeg. Het eiland Öland is sowieso al een mooie setting, maar enkele locaties vormen de kers op de taart en de auteur speelt daar handig op in. Wel is het in het midden misschien net iets te lang. De twee plots krijgen de nodige aandacht en ook de personages blijven zeker niet onderbelicht. Martin vond ik als personage nogal overbodig en op den duur zelfs wat ergerlijk.

Dat zijn wat minpunten die voor mij geen al te grote rol spelen. De laatste 240 bladzijden heb ik in één ruk uitgelezen, wat aantoont dat de vraag naar antwoorden wel heel sterk aanwezig was. Antwoorden komen er ook en het einde steekt beter in elkaar dan in het eerste boek. Het is minder van de hak op de tak en iets ingenieuzer aan elkaar geschreven, met her en der wel wat toevalligheden, maar dat hoort er een beetje bij. Spannend was het in ieder geval wel, vermakelijk ook en dat zijn toch dingen die ik in een verhaal verwacht en die dit boek ook absoluut weet te bieden.

Uiteindelijk wil ik dus ook The Darkest Room aanbevelen aan mensen die een goed geschreven en spannend verhaal, leunend op sterke personages en een mystiek sfeertje met wat bovennatuurlijks, kunnen waarderen. Het boek is minstens net zo sterk als zijn voorganger en het voelt absoluut niet aan als formulewerk. De personages zijn weer net zo sterk als in deel één en een paar nieuwe elementen aan de verhaallijn hebben weer voor de nodige uren aan leesplezier gezorgd. Op naar deel drie!

* * * *

Night Shift - Stephen King (1978)

Alternatieve titel: De Satanskinderen

4,0
DMF
Fijne bundel weer van Stephen King. Alhoewel 'weer'; dit is de eerste gepubliceerde verhalenbundel van King, maar ik heb al enkele andere bundels gelezen en die waren stuk voor stuk meer dan de moeite waard. Over Night Shift kan ik hetzelfde zeggen.

Elk verhaal heeft wel iets. Ik las deze bundel in delen gedurende een maand of anderhalf en alleen I Am the Doorway en Night Surf (al was de link met The Stand wel leuk) zijn me niet echt bijgebleven. De rest heeft een stuk meer indruk gemaakt.
Een klein aantal verhalen had ik al eens gelezen, maar dan in het Nederlands. Inmiddels lees ik King gelukkig al enige tijd in het Engels (een wereld van verschil) en de reeds gelezen verhalen heb ik dan ook herlezen. Vooral Quitters Inc. maakte weer grote indruk. Een heerlijk plotverloop.
Ook The Boogeyman verloor niets aan kracht. Niet een verhaal met een bijster verrassend einde, maar daar wordt wel heerlijk naartoe geschreven. Dat geldt ook voor Strawberry Spring. Dat einde verraste mij wel en werd ook met veel vakmanschap tot stand gebracht.

De meeste verhalen hebben wel een horrortintje, wat je bij de 'oude' King sowieso veel meer ziet dan de hedendaagse King, die echt een ander gezicht heeft. The Last Rung on the Ladder heeft weinig met horror te maken en is meer drama, maar misschien wel mijn favoriet in deze bundel, al is het lastig kiezen. Knap hoe King hier al snel medeleven voor de twee hoofdpersonen weet te creëren en het einde raakte me echt. Het laatste verhaal, The Woman in the Room, heeft een soortgelijk thema en is ook erg sterk.
Verhalen als Trucks, Battleground, The Mangler en The Lawnmoner Man zijn wat meer gericht op over de top actie en behoren niet tot de beste verhalen in de bundel, maar zijn bij vlagen wel hilarisch en zijn op een bepaalde manier ook wel weer typisch King.
Leuk zijn de verwijzingen naar Salem's Lot. Jerusalem's Lot wordt twee keer als locatie gebruikt; vooral One for the Road vond ik een mooi suspenseverhaal.

Kortom: ik heb met veel plezier weer een verhalenbundel van de meester uitgelezen. Er zitten weer een paar topverhalen tussen en, zoals in alle bundels wel het geval is, ook een aantal verhalen die mij wat minder wisten te bekoren. Neemt niet weg dat een mooie score op zijn plaats is.

* * * *

No Time for Goodbye - Linwood Barclay (2007)

Alternatieve titel: Zonder een Woord

3,5
DMF
No Time for Goodbye is mijn kennismaking met Linwood Barclay en is op zich heel prettig. Ik verwachtte er vrij veel van gezien het hoge gemiddelde alhier, maar wat dat betreft viel het verhaal iets tegen, al neemt het niet weg dat ik me er zeker mee heb vermaakt.

De eerste pagina's roepen direct veel vragen op die gedurende het hele boek lekker blijven hangen. Barclay geeft hier en daar wat hints, maar zorgt er ook voor dat er veel nieuwe vragen in het leven geroepen worden. Het tempo zit er van begin af aan lekker in en verdwijnt eigenlijk geen moment. Doordat Barclay steeds weinig loslaat over de plot, was de drang om door te lezen wel aanwezig; de schuingedrukte korte hoofdstukken gaven het verhaal - zeker in het begin - een nog wat geheimzinniger tintje.
De hoofdpersonen zijn niet heel bijzonder diep uitgewerkt, maar je leeft toch met ze mee. Cynthia en Terry zijn, samen met hun dochter Grace, best aardige personages. Helaas maakt Barclay een verkeerde keuze door ergens halverwege Vince ten tonele te laten verschijnen; het verhaal neemt daardoor een andere en vrij onrealistische wending en dat vond ik wel erg jammer. De grenzen van de geloofwaardigheid werden nadat het boek de helft gepasseerd was sowieso vaker en op steeds vreemdere manieren overschreden. Naar het einde toe weet Barclay wel dat mystieke en spannende sfeertje vast te houden, maar als lezer merk je dat dit op een manier tot stand komt die nogal geforceerd aanvoelt. De keuze voor Vince was dus ongelukkig, maar zo zijn er nog meer passages aan te stippen die ik niet echt in de context van het verhaal vond passen, helaas. Ook het continu gebruikmaken van 'the F-word' werd na een tijdje vrij storend.
Maar goed, het boek is natuurlijk een thriller en wat betreft de spanning (in mijn ogen toch het meest cruciale element als je dergelijke boeken leest) zit het van begin tot eind wel goed. De uiteindelijke ontknoping was wel een lichte tegenvaller en ook enigszins vergezocht. De plottwists vliegen je om de oren, maar zijn lang niet altijd verrassend of erg geslaagd te noemen. De gebeurtenissen op de laatste tien pagina's kon je eigenlijk al uitstippelen.

Mijn kennismaking met Barclay is op zich vrij prettig te noemen: met No Time for Goodbye levert hij een meer dan degelijke thriller af, maar top is het allemaal absoluut niet. De plot is vrij conventioneel, soms wat geforceerd en dat uit zich in een paar passages die het boek voor een gedeelte uit de context halen. Daar staat tegenover dat het qua spanning wel goed zit en dat is uiteraard een element wat zeer zwaar meeweegt, dus kan er wel een aardige score vanaf.

* * * ½

NOS4A2 - Joe Hill (2013)

Alternatieve titel: NOS4R2

4,0
DMF
De familie King weet wel hoe je een karakter neer moet zetten. Het lijstje memorabele karakters van vader King is te lang om op te sommen, maar zoon Joe zet er met Vic McQueen en Charlie Manx alvast twee op zijn lijstje.

Het is natuurlijk verleidelijk om vader en zoon King te gaan vergelijken, maar Joe Hill verdient een beoordeling die losstaat van zijn vader. NOS4A2 is het tweede verhaal dat ik van hem lees. Het eerste, Heart-Shaped Box, vond ik niet zo indrukwekkend. Daar moet wel bij gezegd worden dat ik van dat boek de vertaling heb gelezen.
NOS4A2 is duidelijk van een ander kaliber. Vic McQueen is een ontzettend sympathiek personage. Niet alleen vanwege haar heldhaftige vastberadenheid, maar ook vanwege haar falen en foute keuzes. En fouten maakt ze genoeg in het verhaal.
Vic wordt geïntroduceerd als achtjarige. Ze is niet van haar Raleigh fiets af te slaan en al helemaal niet als ze ontdekt dat haar fiets letterlijk en figuurlijk in staat is om een brug te vormen naar andere plaatsen in de wereld, maar ook daarbuiten. In het begin gebruikt Vic deze bijzondere gave om wat verloren voorwerpen terug te brengen en mensen te verblijden. Ze is zelf ook niet ontevreden met haar gave, totdat ze Charlie Talent Manx III tegenkomt.

Manx heeft een andere manier om zich door de wereld te verplaatsen: een onvervalste zwarte Rolls Royce uit 1937 geeft hem dezelfde kracht als Vic. Waar Vic de gave op een juiste manier probeert te gebruiken, is Manx de man die er misbruikt van maakt. Tientallen kleine kinderen vervoert hij in zijn Rolls Royce, met 'NOS4A2' als nummerbord, richting het fictieve Christmasland. Niemand die Christmasland op de kaart kan vinden, maar toch is het er. Christmasland is een heel simpel concept: het is er altijd kerst (goh) en er is eigenlijk maar één ding verboden: verdriet. Manx claimt dat Christmasland iedere dag nieuw vertier en plezier biedt, met achtbanen die iedere dag een nieuw parcours afleggen, een oneindige hoeveelheid snoep en de grootste kerstboom ooit. Blijdschap is wat Christmasland verkoopt en het is de droom van Manx om zoveel mogelijk kinderen onder te brengen in zijn droomland.
Manx voelt zich de kerstman en een beetje kerstman heeft een elf naast zich. De 'elf' in dit verhaal is Bing Partridge, het krankzinnige hulpje van Manx. De kinderlijke onzekerheid en afhankelijkheid maken Bing, aka The Gasmask Man, een marionet van Manx die tot alles in staat is. Het tweetal vormt een afschrikwekkend duo, maar ergens hebben ze wel iets goeds in zich. Hill hint daar ook naar, maar doet er weinig mee en dat is een gemis. Manx heeft duidelijk een verleden en met de uitdieping daarvan had hij het verhaal een extra laag kunnen krijgen. Die kans wordt in NOS4A2 helaas niet gepakt; wellicht moet ik de comic Wraith aanschaffen om meer over hem te weten te komen.

De wegen van Manx en Vic kruisen meer en meer naarmate Vic opgroeit. Wanneer Wayne, de zoon van Vic en Lou, het volgende slachtoffer van Manx dreigt te worden, wordt het alles of niets voor Vic. Hill mijdt de botte actie niet en hoewel het soms wat too much is, blijft het onheilspellend spannend. De verwijzingen van Hill naar de popcultuur geven het boek ook nog een leuk extra tintje. Het 'Pennywise Circus' is een overduidelijke verwijzing naar de welbekende clown uit King's It en dat Bing Partridge woonachtig is op Bloch Lane lijkt een niet te missen verwijzing naar Robert Bloch, de man achter Psycho. Het zijn dit soort kleine dingetjes die NOS4A2, een verwijzing op zich, zo leuk maken. Ondanks het fikse aantal pagina's ben ik binnen anderhalve week door het boek heen gesjeesd. Hill levert met Vic en Manx twee intrigerende hoofdpersonen af en weet 700 pagina's lang een strakke spanningsboog vast te houden.