menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Mailman, The - Bentley Little (1991)

3,5
DMF
Na het lezen van Bentley Little's The Store, halverwege vorig jaar, besloot ik meer van hem aan te schaffen. Vooral naar The Mailman was ik erg benieuwd, maar die bleek niet zo makkelijk te vinden. Gelukkig bracht Awesomebooks een paar weken terug uitkomst en na ontvangst ben ik vrijwel direct in dit boek begonnen. Mijn tweede Little dus, en ondanks dat het, net als The Store, niet helemaal top is, heb ik er weer van genoten.

Little is niet iemand van de snelle thrill, maar meer een schrijver die een vrij trage vertelstijl hanteert. Dat heeft natuurlijk zo zijn voor- en nadelen: zo zit je meestal niet direct in het verhaal, maar de gestage spanningsopbouw gaat vaak gepaard met goed uiteengezette karakters, wat in dit boek zeker het geval is. Het verhaal schiet niet uit de startblokken, maar de introductie van de nieuwe postbode is wel erg leuk. Van begin af aan vond ik het al een leuke bad-guy en dat bouwde zich alleen maar uit.
De nieuwe postbode vervangt Bob Ronda, die na jaren van trouwe dienst plots besloot uit het leven te stappen, al speelt Little daar natuurlijk handig op in door het te combineren met de komst van John Smith, de nieuwe postbezorger. Direct zijn er wat kleine twijfels bij enkele bewoners van Willis, een klein dorpje in Arizona. Die twijfels worden groter en steeds breder gedragen wanneer de postbode wel een heel bijzondere bezorger blijkt te zijn. Inwoners krijgen plots massaal brieven van mensen die ze jaren niet gezien en/of gesproken hebben. Alle post heeft een positieve boodschap; rekeningen blijven uit, terwijl de overige post alleen maar geluk lijkt op te leveren...

Centraal in het verhaal staan Doug, een leraar, zijn vrouw Tritia en zoon Billy. Een trio leuke en sterke karakters, waar ik al snel sympathie voor kreeg. Zij merken al vrij snel dat John Smith er nogal rare manieren van post bezorgen op nahoud en langzaam maar zeker sluipt de spanning in het verhaal. Elektriciteit en water worden afgesloten omdat rekeningen niet ontvangen en dus niet betaald zijn. Erg vreemde brieven van goede vrienden ontketenen (zelf)moorden in het dorp en dat allemaal omdat de postbode met de brieven knoeit.
Uiteraard een bijzonder ongeloofwaardig plot en Little zou een erg goede schrijver zijn als hij het op de een of andere manier nog geloofwaardig maakt, maar daar slaagt hij niet altijd in, al doet-ie het zeker niet slecht. Je komt ook weinig van postbode Smith te weten: zijn motief en zijn ware aard blijven eigenlijk onduidelijk. Dat vind ik niet zo'n punt: dit heb ik liever dan dat er allerlei geforceerde verklaringen aan de haren bij worden gesleept.
Ondanks het vrij langzame tempo, zijn er genoeg pagina's met spanning. Heel erg veel actie is er niet, omdat het simpelweg wettelijk gezien niet eenvoudig is om de postbode te dwarsbomen. Zijn werkmethode blijkt erg effectief: met slechts het versturen van zelfgeschreven brieven weet hij een heel dorp te controleren. Het deed mij heel erg denken aan Stephen King's Needful Things, die toevallig in hetzelfde jaar uitkwam. Bij The Store had ik datzelfde idee ook al; volgens mij houdt Little er wel van om vanuit iets kleins een grote chaos te ontketenen. Ik ben er wel fan van, want ook in The Mailman pakt hij het doorgaans goed aan. Hier en daar maken de personages wel wat naïeve keuzes en in de laatste vijftig pagina's vervalt hij een beetje in clichés, maar het verhaal ontspoort niet en blijft erg vermakelijk. Ook het daadwerkelijke einde is prima. Het is misschien een beetje eenvoudig allemaal, maar wel in lijn met de rest van het verhaal en ik vond het allemaal prima. Little overdrijft in de 314 pagina's geen moment en ik was bang dat dat op het einde zou veranderen, maar dat was gelukkig niet het geval.

Ook mijn tweede Little was dus een succes. Net als The Store is The Mailman een verhaal waarbij een kleine verandering in een stad een grote invloed heeft. In The Store was dat nog de komst van een supermarkt, in The Mailman uiteraard de komst van de nieuwe postbode John Smith. Een erg originele en hatelijke bad-guy, waar een aantal andere leuke en goede karakters tegen strijden, waardoor Little een vermakelijk verhaal aflevert. Zeker niet slecht voor een tweede boek, al is er nog wel het een en ander op aan te merken. Ik ga zeker nog meer van hem lezen.

* * * ½

Mannen på Balkongen - Maj Sjöwall en Per Wahlöö (1967)

Alternatieve titel: De Man op het Balkon

4,0
DMF
De Man op het Balkon is het derde deel in de zeer vermakelijke Martin Beck serie van Maj Sjöwall en Per Wahlöö. In mijn ogen is dit boek ook de beste van de eerste drie. De plot zelf is in lijn met de voorgaande twee boeken, maar het is allemaal net even wat meeslepender en de introductie van een nieuw karakter was een erg goede keuze.

Al snel in het verhaal stapt namelijk Gunvald Larsson binnen. Een bonkige reus met botte mariniershumor die als tegenpool gezien kan worden van Martin Beck, de hoofdpersoon in deze tiendelige reeks. Zijn eerste telefoongesprek is al direct hilarisch en is typerend voor de inspecteur die een beetje het buitenbeentje van het korps is, maar dat op zijn eigenzinnige manier toch weet te verbloemen. Het zorgt al snel voor wat frictie tussen Beck en Larsson wat vaak op een humoristische manier gebracht wordt. Larsson kan maar zo mijn favoriete personage in de serie gaan worden.
Ook Lennart Kollberg en Fredrik Melander zijn uiteraard weer aanwezig. In dit boek wordt ook over hen wat meer informatie vrijgegeven; Melander blijkt bijvoorbeeld bijzonder vaak op de wc te zitten. Aan de andere kant leunt Beck met regelmaat op de archiefkast en wrijft hij met zijn knokkels over zijn neuswortel. Je moet er maar opkomen. Het gaat eigenlijk helemaal nergens over, maar het maakt de serie wel tot wat het is. Heerlijk luchtig en vaak met geweldige droge humor.
Wat betreft maatschappijkritiek komt de serie hier ook enigszins op gang. Vooral computers moeten het ontgelden; Larsson opteert zelfs om die ondingen te gebruiken als er een deur geforceerd moet worden. Ook de jeugd wordt niet al te positief neergezet. Jonge kinderen belanden al in de prostitutie en snuiven en slikken allerlei troep. Het is wat stereotiep allemaal, maar wel vermakelijk en regelmatig worden er leuke zaken ter discussie gesteld. Ook bepaalde lichaamsdelen worden met regelmaat wel erg uitgebreid omschreven, soms zelfs op het bizarre af. Dat mag best wel iets minder.

Het verhaal zelf eist uiteraard nog steeds verreweg de meeste aandacht op. Opnieuw is er een moordenaar die gepakt dient te worden door Beck en consorten. Dit keer is die zoektocht net iets meeslepender; er loopt immers een kindermoordenaar die weerloze kleintjes van het leven berooft. De frustraties van het slepende onderzoek zijn weer aanwezig, net als de gebruikelijke verhoren en het degelijke speurwerk. De kans op meer slachtoffers stijgt met de dag, wat alleen maar een verhogend effect heeft op de toch al aanwezige druk die het korps in Stockholm voelt. De getuigen die ze vinden zijn niet ideaal en vereenvoudigen de zoektocht geenszins.
Ik was dan ook erg benieuwd naar het einde, maar dat was wel een kleine tegenvaller. Enerzijds was het wel heel typisch dat het op deze manier moest gebeuren; anderzijds was het wel erg toevallig en uiteindelijk vond ik het allemaal net wat te simpel. Een smetje op een verder prima verhaal. De introductie van Kvist en Kristiansson op het eind, ook weer met de nodige humor, was dan wel weer geslaagd.

Ook het derde deel in de Martin Beck serie is weer een subliem verhaal. Ik begin onderhand al wel te begrijpen waar de serie zijn status als klassieker vandaan heeft en waarom Sjöwall en Wahlöö inspiratie vormen voor zoveel hedendaagse schrijvers. Leuk overigens dat in dit boek het Zweedse eiland Öland ook nog even wordt genoemd; daar las ik onlangs nog twee boeken over. De Man op het Balkon speelt zich echter af in Stockholm en is weer erg sterk. De introductie van Gunvald Larsson is een gouden zet; de humor en de maatschappijkritiek zijn inmiddels ook onlosmakelijk verbonden met de serie en houden het luchtig. Het einde viel me wat tegen, maar dat zal me er absoluut niet van weerhouden om binnenkort het vierde deel erbij te pakken.

* * * *

Mannen Som Gick upp i Rök - Maj Sjöwall en Per Wahlöö (1966)

Alternatieve titel: De Man Die in Rook Opging

3,5
DMF
De Man die in Rook Opging is het tweede deel van Maj Sjöwall en Per Wahlöö waarin inspecteur Martin Beck centraal staat. Het boek weet het niveau van deel één, De Vrouw in het Götakanaal, goed vast te houden, maar ik vind 'm toch net iets minder dan zijn voorganger.

Volgens mij is dit boek ook enigszins een vreemde eend in de bijt. Aan de plotomschrijvingen van de volgende boeken te zien, spelen de volgende verhalen zich 'gewoon' weer in Stockholm af. In De Man die in Rook Opging is dat niet het geval: Martin Beck reist dit keer naar Boedapest om op zoek te gaan naar een landgenoot die na zijn reis richting Boedapest niet meer is teruggekeerd en zelfs nauwelijks is gezien.
Net zoals in het eerste deel steekt het speurderswerk van Beck heel gedegen in elkaar. Het verteltempo is niet bijster hoog, maar voelt wel lekker. Jammer is wel dat Beck helemaal alleen in Boedapest zit. Juist het trio Kollberg, Melander en Beck was in het eerste boek zo leuk. Dat vond ik toch een aderlating, al komen ze richting het einde wel wat meer in het verhaal voor.
De plot zelf is weer erg goed en interessant. De frustraties van het onderzoek komen ook weer opborrelen en Beck zelf blijft een heel bijzonder en leuk personage. In dit deel zit ook nog een vrij grote twist, terwijl boek één wat meer lineair is. Zag de twist zelf ook niet aankomen, maar vanaf dat moment schakelden Sjöwall en Wahlöö echt een tandje hoger. Het werd ook nog vrij spannend en het einde stak prima in elkaar. In mijn ogen ook nog wat beter dan het voorgaande boek. Dit keer is er wat minder actie, maar dat wordt goedgemaakt met goed speurwerk en nog wel een aardig verhaal van de dader.

Kortom: ook De Man die in Rook Opging, het tweede deel met Martin Beck in de hoofdrol (dit keer wel heel nadrukkelijk), is weer vermakelijk leesvoer. De onderzoeken die Sjöwall en Wahlöö in de eerste twee boeken hebben uiteengezet zijn zeer indrukwekkend en bovendien hebben ze er relatief echt heel weinig pagina's voor nodig. Daardoor ontwikkelen de karakters zich nog niet echt, maar daar heb ik geen problemen mee en komt vast vanzelf.

* * * ½

Mile 81 - Stephen King (2011)

Alternatieve titel: Mijl 81

4,0
DMF
Mile 81 blijft ook bij herlezing fier overeind staan. King krijgt het in dit kortverhaal weer voor elkaar om heel snel een paar personages op te tuigen waar je om geeft. Vooral de kleine Rachel was aandoenlijk, maar ook de (zelf)ontdekkingstocht van Pete was al snel interessant. En dan is er natuurlijk nog de mysterieuze auto, die deels is weggereden uit Christine en deels uit From a Buick 8 lijkt het wel. Tussendoor gooit King er nog wat fijne humor in en een paar passages zijn behoorlijk aangrijpend. Niets mis mee.

Mr. Mercedes - Stephen King (2014)

Alternatieve titel: Bill Hodges Trilogy Book 1

4,0
DMF
Mooi om te zien dat Stephen King nieuwe genres blijft ontdekken en niet kiest voor zelfplagiaat. Mr. Mercedes is iets wat we van King niet veel gezien hebben: een kat-en-muisspel met een detectivesausje. Geen monsters, bovennatuurlijke zaken of andere hersenspinsels, maar gewoon een ouderwetse thriller.

Het begint al sterk met de aanslag van Brady Hartsfield. Op een vroege en mistige ochtend in april rijdt de 'Mercedeskiller' in op een mensenmassa, waarmee hij een aantal mensen om het leven brengt en nog veel meer mensen met verwondingen achterlaat. Brady, in het dagelijks leven een welhaast onzichtbare dertiger, komt ermee weg en richt zich op zijn volgende slachtoffer: 'Det Ret' Bill Hodges. De brief die Brady aan Hodges schrijft, is voor mij het hoogtepunt in het boek en zette echt de toon voor de rest van het verhaal.
De gelijkenissen tussen Hodges en King zijn trouwens wel grappig. Dezelfde leeftijd, dezelfde jaren actief in hun vak en ze hebben allebei een haat-liefdeverhouding met de nieuwste technologieën.

Doel van Brady is om Hodges zichzelf van het leven te laten beroven. De gepensioneerde Hodges brengt zijn dagen door voor de tv, kijkend naar nietszeggende tv-programma's met junkfood op schoot en spelend met het oude wapen van zijn vader. Een doel heeft hij niet, totdat de brief van Brady op de mat valt. De brief zit vol met inside-informatie, misleidende clues en grove leugens over de aanslag van Brady, maar leidt niet tot het doel dat Brady nastreeft met de brief. Hodges zet niet een stapje dichter naar de afgrond, maar heeft plotseling weer een doel en wil als pensionado alsnog de Mercedeskiller inrekenen.

Springend vanuit verschillende vertelperspectieven, weeft King weer een mooi verhaal aan elkaar. Het team dat Hodges om zich heen verzamelt om Brady te vinden, is wel wat te mooi om waar te zien. De labiele Holly en wel heel slimme Jerome vormen een te bijzonder team. De ontwikkeling van Holly, van sociaal angstige vrouw tot zelfstandige dame, is mooi om te volgen, maar wel iets wat King eerder heeft gedaan. De race tegen de klok vond ik boeiender en die blijft ook spannend. De vele moorden en aanslagen die de laatste jaren zijn gepleegd door daders die in het dagelijks leven zo gewoon zijn en 'waarvan je het echt niet verwachtte!' hebben duidelijk een rol gespeeld bij de totstandkoming van Brady, maar het is wel een prima bad-guy voor dit verhaal. De flashback over Frankie was ook een indrukwekkend moment in het boek.

King blijft ondertussen lekker schoppen tegen het gebruik (misbruik?) van social media en smartphones, als ook tegen de hysterische tieners en hun voorliefde voor kansloze boybands. De passage met het niet meewerkende keuzemenu was qua humor voor mij het hoogtepunt. Zo herkenbaar. Langzaam maar zeker komt de climax in zicht en die zie ik bij King toch altijd met angst en beven tegemoet, omdat zijn eindes met regelmaat nogal teleurstellen, maar het blijft nu allemaal keurig binnen de lijntjes en het verhaal wordt prima afgerond.

Brady en Hodges zijn weer twee mooie karakters en het verhaal leest als altijd prima weg, maar het is geen King-klassieker. Qua sfeerschepping en hoofdpersonages heeft King het meermaals beter gedaan. Holly en Jerome zijn daarnaast als sidekicks net even te mooi om waar te zijn, maar verder is het weer op en top vermaak. Een thema als verdriet en verlies blijft in goede handen bij King, zonder dat hij elke keer hetzelfde plaatje blijft herhalen. Het kat-en-muisspel tussen Brady en Hodges verveelt geen moment. De verschillende vertelperspectieven helpen daaraan mee, net als het feit dat de touwtjes met regelmaat in de handen van de ander liggen. Absoluut weer een aanrader!

* * * *