menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

I Am Legend - Richard Matheson (1954)

Alternatieve titel: Ik Ben een Legende

4,0
DMF
De film had ik al eens gezien, maar die kon me niet echt bekoren. Ik ben echter nog nooit een verfilming tegengekomen die beter dan het boek is, dus mijn interesse voor het boek is eigenlijk nooit verdwenen. Het hele uitgangspunt, een eenzame man op een verlaten wereld, blijft ook fascinerend natuurlijk.

Het verhaal wordt in minder dan 190 pagina's beschreven en dat is toch wat aan de magere kant. Ik had het gevoel dat ik iets miste: de desolate sfeer kwam niet echt op mij over bijvoorbeeld en ik vond het her en der wel wat gejaagd. Vooral het onderzoek van Robert Neville naar de oorsprong van de epidemie gaat wel erg snel. In een pagina of vijf vliegen de medische termen je om de oren en opeens lijkt de oorsprong gevonden. Dat had allemaal wel wat meer uiteengezet kunnen worden. Het hele idee van de wetenschappelijke achtergrond kon ik wel waarderen.
Er zit duideijk een flink tempo in het verhaal en er gebeurt dus ook voldoende. Het hoogtepunt was mijns inziens de ontdekking van Ruth en de bijbehorende twijfels die bij Robert opkwamen. Spannend en sfeervol stukje.
Iets minder vond ik het constant grijpen naar de fles van het eeuwige gepieker van Neville. Na twee keer had ik dat wel gezien.
Dat neemt niet weg dat het verhaal continu blijft boeien. Een echt horrorverhaal wordt het nooit, maar spanning is er voldoende. Ook naar het einde toe blijft het allemaal erg mysterieus en de laatste pagina vormt ook daadwerkelijk het einde. Die is totaal anders dan de verfilming en is echt stukken beter. Geen dramatisch gezeur met een halfzachte happy-ending, maar een afsluiter die prima bij het verhaal past.

I Am Legend is met recht een klassieker in zijn genre. Je moet even door het moordende verteltempo en de wat ergerlijke trekjes van Neville prikken, maar dan blijft er wel een uitstekend en spannend verhaal over. Een uitstekend boek om het leesjaar 2010 af te sluiten.

* * * *

In the Forest of Harm - Sallie Bissell (2001)

Alternatieve titel: Woud van de Dood

2,0
DMF
Sallie Bissel geeft de lezer hier een lesje in het aaneenrijgen van clichés. Ik heb zelden een verhaal gelezen dat zó voorspelbaar in elkaar zit. De zogenaamde plotwendingen zie je echt van mijlenver aankomen en kunnen niet als verrassing bestempeld worden.

Het hele boek teert ook op niets eigenlijk. Drie meisjes, waaronder een half indiaantje, willen de dagelijkse beslommeringen vergeten en gaan een weekendje kamperen in niemandsland. De personages zijn weggelopen uit een matige B-film, bijzonder tweedimensionaal en erg oninteressant.
Tijdens hun ritje zit er een of andere dorpsidioot achter ze aan en een gefrustreerde gedupeerde van de werkwijze van Mary Crow richt ook zijn pijlen of het damesgroepje. Het idee vond ik wel erg interessant: in dit soort verhalen die zich in de ongerepte natuur afspelen ben ik altijd benieuwd. Helaas is de uitwerking wel dermate teleurstellend. Het lijkt meer een script van een B-film. De dialogen komen niet van de grond en de plotholes zijn wel bijzonder opzichtig.

Hier en daar is het boek nog enigszins spannend en het verhaal heeft een aardige vaart, waardoor je toch nog redelijk gauw door het boek vliegt, maar het is nergens echt langdurig boeiend. Het zoetsappige happy end paste precies in het verhaal, alleen dan in negatieve zin. Nee, dit was 'm niet voor me. Het vervolg laat ik voor wat het is.

* *

In the Tall Grass - Stephen King en Joe Hill (2012)

Alternatieve titel: Het Hoge Gras

3,0
DMF
Vermakelijk kortverhaal van vader en zoon. Aardige introductie, met een vleugje humor, van de twee hoofdpersonen en een lekker mysterieus begin met de stemmen vanuit het grasveld. Eenmaal in het veld wordt het wel iets minder en wat te zweverig. Einde is zoals je verwacht. Smaakt desalniettemin naar meer, dus hopelijk steken King en Hill de koppen gauw weer bij elkaar.

It - Stephen King (1986)

Alternatieve titel: Het

5,0
DMF
Een boek herlezen doe ik eigenlijk zelden. Er zijn te veel boeken die ik nog lezen wil en een lijvig boek als It herlezen doe je niet even in een middagje. Toch wilde ik het doen; na de eerste leesbeurt bestempelde ik dit boek als mijn favoriet. Ondertussen is het zeven jaar later en werd het voor mijn gevoel weer eens tijd om het boek erbij te pakken. In het Engels dit keer.

Ik weet nog wel dat ik genoot van het verhaal, van Pennywise, maar vooral van de vriendschap van de Losers Club toen ik het boek voor het eerst las. Ondertussen ben ik natuurlijk al bekend met de afloop, de memorabele passages en het globale verloop van het verhaal, dus let je automatisch op wat andere zaken. In mijn herinnering is It vooral het boek met dat spannende verhaal en die iconische clown. Maar het is uiteindelijk vooral een verhaal van zeven vrienden die een trauma delen als ze oog in oog komen te staan met een raadselachtig monster dat iedere verbeelding te boven gaat. Dat gedeelde trauma bindt ze en brengt ze 27 jaar na een mislukte poging om It te verslaan weer bij elkaar.

Het zevental leert om te gaan met het trauma, maar besluit om het samen ook (opnieuw) tegen het trauma te vechten om ditmaal de cyclus van It voor eens en voor altijd te doorbreken. Niet alleen It's cyclus; ook de cyclus die de zeven hoofdpersonen zelf meemaken in het leven moet daarbij doorbroken worden. Eddie wordt door een lijvige, bemoeizuchtige en claimerige moeder opgevoed, maar trouwt later met eenzelfde vrouw die hem ook manipuleert: hij blijkt niet in staat de cirkel te doorbreken. Hetzelfde geldt voor Beverly, die door vader Al meermaals op een vlakke hand wordt getrakteerd. Jaren later trouwt ze met Tom Rogan, die zijn handjes ook niet thuis kan houden en Beverly streng controleert. Bepaalde cycli blijven zich herhalen voor de hoofdpersonen: ze zijn tot op een bepaalde hoogte zelfs therapeutisch. De hoofdpersonen blijven hunkeren naar de bekende patronen, ook als er met deze patronen nauwelijks te leven valt. Zelfs als het gaat om mishandeling, fysiek (zoals bij Bevvie) of geestelijk (zoals bij Eddie), creëert het voor de Losers toch een omgeving die als veilig aanvoelt en die ze niet willen verlaten.

Daarom zijn de zeven Losers de aangewezen persoon om het tegen It op te nemen. Alle zeven hebben ze individueel een strijd te voeren. Bill tegen zijn gestotter, Mike tegen het feit dat-ie donker is in het niet zo ruimdenkende Derry, Beverly die geslagen wordt door haar vader, Eddie die geen meter van zijn moeder mag wijken, Richie tegen zijn verschrikkelijk nerderige gedrag, Stan met zijn geloof en Ben tegen de kilo's. Ze zijn in staat om hun eigen probleem op te lossen en tezamen zijn ze in staat om het grote, eeuwenoude probleem van Derry te laten verdwijnen: It.

It jaagt op de verbeelding en voedt zich met angst. Wie anders dan kinderen zijn dan ook de meest geschikte prooi? King maakt overduidelijk dat kinderen de wereld in een breder perspectief zien dan ouderen en daardoor een grotere verbeelding hebben. Daarbij is King duidelijk van de opvatting dat wat het dichtst bij onszelf staat, ook hetgeen is dat ons het meest bang maakt. It is in feite een spiegel voor de hoofdpersonen. It kruipt in de gedachten van de slachtoffers en komt vervolgens tevoorschijn in de vorm van hun grootste angst. De grootste angst is toch iets waar de kinderen zich mee vereenzelvigen: Richie is bang voor weerwolven, maar gaat wel mee naar een weerwolf film in de bioscoop en heeft al meerdere van dat soort films gezien.

King speelt ook in op de thema's verlangen en liefde en laat daarbij zien hoe angst ons kan beperken, maar ook hoe het kan verrijken. Dit alles gebeurt in combinatie met een fraaie vertelwijze waarin heden en verleden door elkaar heen lopen en elkaar beïnvloeden. King zou echter King niet zijn als-ie op het einde niet ietwat uit de bocht schiet. Het wordt wat vaag en wat overdreven spiritueel, wat op zich wel weer past bij het wezen dat It is, maar niet lekker uit de verf komt. In één welbekende passage gaat het ook echt wat te ver eigenlijk, maar het is hem vergeven. Eigenlijk is King te goed in het verhaal starten, waardoor het vervolgens alleen maar bergaf kan gaan - een soort narratieve zwaartekracht.

Het is niet anders. Ook na herlezing blijft It fier overeind staan. Het boek heeft veel meer diepgang dan me in eerste instantie opgevallen is. Destijds was ik alleen maar bezig het verhaal te volgen. Het verhaal is en blijft fantastisch, net als It en de hoofdpersonen, maar het boek heeft absoluut meer te bieden. De vijf sterren blijven staan, net als de nummer één klassering in mijn top tien.

* * * * *