menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Harry Potter and the Chamber of Secrets - J.K. Rowling (1998)

Alternatieve titel: Harry Potter en de Geheime Kamer

2,0
DMF
Het tweede Harry Potter boek is iets minder vrolijk en wat duisterder, maar helaas niet beter dan het eerste deel. Ondanks dat Rowling probeert een iets grimmiger sfeertje te creëren, is de plot veel te lineair, de personages blijven zwart-wit en oppervlakkig en haar schrijfstijl bevalt me ook niet echt.

Het is ten opzichte van het eerste boek ook veelal een herhaling van zetten, waardoor je de verhaallijn eigenlijk wel uit kunt tekenen. Natuurlijk brengt dit een bepaalde mate van herkenbaarheid mee, maar als dit nog vijf boeken zo doorgaat is het gewoon teveel formulewerk en dat vind ik storend. Hopelijk brengt Rowling daar verandering in, want de serie heeft absoluut het potentieel om te blijven boeien, maar vooralsnog komt dat er niet echt uit.
Met Rowlings fantasie is niets mis, maar ze weet het niet echt treffend op papier te zetten. Haar stopwoordje ('pale') lijkt ze niet los te kunnen laten (op de tweede pagina valt het woord voor het eerst) en ze heeft een nieuwe tic: veel personages krijgen nu opeens allerlei kleuren als er iets voorvalt. Ik zie het nut er niet van in en omdat het verhaal me nooit echt helemaal wist te boeien, worden dit soort puntjes nogal ergerlijk.

Deel twee start opnieuw bij de Dursleys, maar dat gedeelte was ik al gauw zat; ook dat is gewoon een herhaling van het eerste deel, waarin al te vaak duidelijk werd gemaakt hoe impopulair Harry bij die mensen was. Gelukkig waren de Weasleys daar om Harry op te pikken. Met een aantal creatieve vondsten eindigen Ron en Harry toch nog op het inmiddels vertrouwde Hogwarts.
Vanaf daar gaat het eigenlijk hetzelfde als in deel één: er gebeuren vreemde dingen en uiteraard raakt Harry met zijn vriendjes daar weer bij betrokken. Rowling hanteert weer een sneltreinvaart, maar hierdoor blijven de personages maar tweedimensionaal. Zelfs een uitgelezen kans om van een bad-guy nog wat te maken, laat Rowling liggen. Wanneer Harry en Ron Malfoy gaan ondervragen, gunt Rowling zichzelf alle tijd om eens in het hoofd van Malfoy te kijken en zijn gedrag te verklaren. Is-ie bijvoorbeeld bang voor zijn vader, onzeker of maakt-ie zich zorgen om andere dingen? Maar nee hoor, niets van dit alles en Malfoy blijft hierdoor een tenenkrommend slecht personage.

Ook de nieuwe leraar Gilderoy Lockhart slaat als een tang op een varken. Zijn narcistische gedrag was zo gigantisch over de top dat ik de passages met hem het liefst zou overslaan, maar hij duikt jammer genoeg veel te vaak op.
Dumbledore, Hagrid en Snape vind ik de drie leukere en vooral betere personages. Die mogen van mij gerust vaker terugkomen. Ook van Voldemort zie ik graag wat meer. Rowling laat wat meer over hem los in dit boek gelukkig en dat gaat best aardig.
Ondertussen raast Rowling in sneltreinvaart door naar een climax. De weg naar het einde komt met een stortvloed aan toevalligheden tot stand, maar wordt op zich nog best aardig aan elkaar geschreven (de anagram was leuk gevonden), wat me dan wel weer verbaasde. Ook dit keer vind ik het uiteindelijk gevecht wel weer een kleine tegenvaller, al was het wel spannender dan in het eerste deel. Rondom Voldemort weet ze mij interesse dus wel te wekken.

Ook het tweede Harry Potter deel is niet bepaald overtuigend en minder dan deel één. Het is vooral meer van hetzelfde, wat de serie wel herkenbaar maakt, maar vooral heel voorspelbaar. Rowling heeft opnieuw een aantal leuke vondsten, maar het talent om dat ook echt leuk te vertellen ontbreekt een beetje. In deel drie hoop ik dat ze eindelijk eens wat tijd neemt om een aantal personages neer te zetten, maar gezien de dikte van het boek (of beter: het gebrek daaraan), kan ik die verwachting misschien maar beter bijstellen. Vanaf deel vier worden de boeken wat dikker zie ik en ik hoop maar dat Rowling haarzelf gaat verbeteren, want op meer dan zeshonderd pagina's meer van hetzelfde zit ik niet echt te wachten. De plot van deel drie klinkt wel weer serieuzer dan het tweede deel, dus ik ga er binnenkort zeker aan beginnen. Harry Potter and the Chamber of Secrets krijgt tot slot van mij nog een heel nipte voldoende.

* * ½

Harry Potter and the Philosopher's Stone - J.K. Rowling (1997)

Alternatieve titel: Harry Potter en de Steen der Wijzen

2,5
DMF
Mijn kennismaking met de Harry Potter reeks is op zich best aardig, maar dat komt vooral vanwege de vrolijke en magische sfeer die gedurende het hele boek aanwezig blijft. Qua plot is het eigenlijk een teleurstelling, omdat het de hele tijd meer van hetzelfde is. Ook de personages wisten mij nog niet echt te overtuigen.

In de eerste grofweg zeventig pagina's maak je kennis met de jeugdige Harry Potter. De manieren waarop Rowling sympathie probeert te winnen voor Harry zijn nogal extreem en ongeloofwaardig. Na een tijdje begon ik me hier serieus aan te ergeren. Op den duur wist ik wel dat Harry het niet best had bij zijn familie en het ging allemaal wat over de top.
Het wordt wat beter als Harry naar Hogwarts reist en Rowling wat creativiteit toont. Ze heeft een rijke fantasie en Hogwarts is best aardig uitgewerkt. Ook andere ideeën zijn heel aardig: Quidditch, het Forbidden Forest en de on-aardse bewoners van Hogwarts en omstreken. Het is heel leuk beschreven en hierdoor komt de wereld al aardig tot leven, maar in de beschrijvingen van de personages schiet Rowling nog wel duidelijk tekort. Als ik had geteld hoeveel personen als bleek werden omschreven, had ik heel wat vingers nodig gehad. Dat was ook een puntje waaraan ik me echt begon te ergeren.
De personages blijven verder nog wat oppervlakkig. Rowling kiest duidelijk voor wat meer vaart qua plot en dit komt de personages voorlopig niet echt ten goede, vooral omdat de gebeurtenissen nogal repetitief zijn: Harry ontdekt iets, gaat tegen de regels in, het loopt toch weer goed af en uiteindelijk komt hij als grote winnaar uit de strijd. Nogal voorspelbaar dus en misschien is dat ook niet zo onlogisch als je bedenkt dat dit boek toch vooral op de jeugd gericht is, maar ik vond het nogal weinig variëren. Gelukkig zit er nog wel de nodige humor in en blijft Rowling haar rijke fantasie met regelmaat tonen.
Het einde is dan ook precies in lijn met de rest van het boek, alleen komt er nu nog een wat moralistische ondertoon bij. Echt spannend vond ik het dan ook niet en het uiteindelijke gevecht was toch wel een kleine anti-climax.

Harry Potter and the Philosopher's Stone heeft een heerlijk magisch sfeertje en het hele idee rondom Hogwarts heeft best potentieel om heel interessant te worden in de rest van de serie. Voor de personages geldt dit ook, maar het gaat allemaal wat te snel in dit deel waardoor ze voorlopig nog niet echt lekker uit de verf komen. Het is op zich best vermakelijk, maar ik hoop wel dat Rowling zich in de komende delen gaat verbeteren.

* * *

Harry Potter and the Prisoner of Azkaban - J.K. Rowling (1999)

Alternatieve titel: Harry Potter en de Gevangene van Azkaban

2,5
DMF
Het derde jaar op Hogwarts breekt voor Harry Potter aan. Een jaar waarin de gebeurtenissen wat duisterder worden en er wat spanning tussen de drie hoofdpersonen ontstaat. Dit boek wordt door veel fans hoog aangeschreven en ondanks dat ik het - tot nu toe - ook de beste van de drie vind, is het in mijn ogen nog steeds geen heel bijzonder verhaal. Rowling blijft een matig schrijfster en ook in het vertellen van het verhaal blinkt ze vooralsnog niet uit.

Zoals altijd trapt Rowling weer in huize Dursley af. Gelukkig vertrekt Harry daar al snel, want het hele gebeuren met de Dursleys heb ik inmiddels wel gezien. De manier waarop Harry zijn neef onder druk zet, is wel leuk, maar verder is het continu hetzelfde. De plot concentreert zich dan al snel op de tocht richting Hogwarts, maar niet voordat Harry ontdekt dat er in de persoon van Sirius Black er een gevaarlijke seriemoordenaar rondloopt. Middels een aantal Dementors proberen ze Black te vangen, maar zo eenvoudig gaat dat niet. Op weg richting Hogwarts maken Harry, Ron en Hermione ook kennis met een Dementor en dit is het eerste signaal van een plot dat toch wel wat duistere kantjes herbergt. Een goede keuze van Rowling; de eerste twee boeken waren duidelijk een stuk kinderachtiger. Niet vreemd natuurlijk gezien de doelgroep, maar het is goed om te zien dat er wel een bepaalde lijn in zit.
Eenmaal op Hogwarts valt het boek me toch wel een beetje tegen. De dreiging rondom Black en de Dementors blijft heel aardig en sluimert wel als rode draad door het verhaal heen, maar verder zijn er maar een paar momenten die me echt konden boeien. De inleiding op een aantal nieuwe vakken was regelmatig nog best aardig (leuk dat Hagrid, misschien wel mijn favoriete personage, docent wordt), maar echt loskomen wil het verhaal niet. Er wordt met regelmaat weer wat Quidditch gespeeld en alle gebruikelijke taferelen op Hogwarts keren weer terug. De introductie van Lupin vond ik wel geslaagd. Dat is een vrij sterk personage. Wat minder vond ik alle heisa rondom Hogsmeade. Zoveel stelde dat niet voor en de subplot eromheen wordt geen moment echt boeiend.

De personages worden dan eindelijk wel beter. Vooral de haat-liefde verhouding tussen Ron en Hermione, die regelmatig met elkaar op gespannen voet leven, komt nog best aardig uit de verf. De dilemma's waar ze mee te maken krijgen, zijn ook stukken serieuzer dan de voorgaande twee delen. Jammer is wel dat Harry werkelijk áltijd precies op het juiste moment op de juiste plaats is. Dat wordt echt erg storend en is nogal goedkoop.
Ik zat eigenlijk vooral te wachten op de ontknoping. Heel erg verrassend was die niet te noemen, maar lange tijd was het nog alleraardigst. Een minpunt is wel dat het ondervragen van Peter wel heel kinderlijk is. Wanneer Harry of Hermione een kritische vraag stelt, wendt Peter zich elke keer tot hen en zegt-ie "dát is de vraag die ik ook wilde stellen!" waarna hij weer tot stilde wordt gemaand. Wanneer de aap uit de mouw komt wat betreft Black, stelt Rowling sowieso een beetje teleur, al moet ik zeggen dat het hele tijdreis idee niet verkeerd was en ze voert het helemaal niet slecht uit.

Ook Harry Potter and the Prisoner of Azkaban heeft voor mij nog niet aan kunnen tonen waarom de Harry Potter serie (ook onder volwassenen) zo populair is. Vooralsnog vind ik de serie behoorlijk overschat, maar misschien moet ik daar over vier boeken op terugkomen. Voorafgaand aan dit deel had ik echt het idee dat het een stuk boeiender zou worden, maar dat viel toch wel enigszins tegen. Er zitten best een aantal aardige vondsten in en de personages komen langzaam maar zeker beter uit de verf, maar buiten de hoofdlijn wordt het boek nooit echt bijzonder interessant.

* * *

Haunted - James Herbert (1988)

Alternatieve titel: Duivelswerk

4,0
DMF
Dit soort boeken en films trekken altijd mijn aandacht. Het mystieke. het bovennatuurlijke, het onheilspellende... heerlijk! Ik verheugde me dan ook erg op dit boek. Het was tevens mijn eerste kennismaking met James Herbert.

Het verhaal begon al ontzettend creepy met de scène tussen David en zijn zus. Herbert zette hiermee direct de toon die hij in het gehele boek aan zou houden.
David Ash is een sympathiek persoon die onderzoek doet naar het paranormale. Als pragmatisch ingestelde onderzoeker gelooft hij absoluut niet in het bovennatuurlijke, maar zijn onderzoek in het eeuwenoude landhuis Edbrook zou dat wel eens kunnen veranderen.
Het boek heeft dus ook alle bekende ingrediënten die in spookverhalen voorkomen: je hebt een afgelegen landhuis (met een geschiedenis), rare verschijnselen die daar gesignaleerd zijn en een onderzoeker die dat allemaal wel even zal verklaren.
Gaandeweg het verhaal sleept Herbert je mee in de spiraal waarin Ash terechtkomt. De vaart zit er lekker in, al moet ik zeggen dat de stapjes terug naar het verleden van Ash niet altijd even interessant zijn. Sommige passages voelden daarom nogal leeg aan en het haalde hier en daar wel de vaart uit het verhaal. Gelukkig maakte het hele gebeuren in Edbrook dat meer dan goed. De vreemde huisbewoners en gebeurtenissen waren soms echt zenuwslopend spannend. De sfeer in het boek was steengoed.

De ontknoping viel me ontzettend mee en vond ik eigenlijk vrij goed. Ik was bang dat Herbert even door zou schieten na de gebeurtenissen vlak voor het einde, maar dat viel alleszins mee. Het einde deed me sterk aan het einde van de film 'The Others' denken, al is dit boek natuurlijk veel eerder verschenen.
Al met al ontzettend veel plezier beleeft aan dit boek. Een prima kennismaking met Herbert. Ik heb hier nog twee boeken van hem liggen en die gaan er ook zeker aan geloven!

* * * *

Haunting of Hill House, The - Shirley Jackson (1959)

Alternatieve titel: Het Spookhuis op de Heuvel

4,0
DMF
Al een tijdje heb ik deze klassieker van Shirley Jackson in mijn kast staan, maar ik had nooit de drang om het boek op te pakken. Tot onlangs dan, toen ik er plots zin in kreeg om mee te starten. Dat deed ik dan ook en ik viel met mijn neus in de boter, want dit boek heeft de status als klassieker terecht verworven. Erg goed en mooi geschreven, zeer beklemmend en sfeervol en veel meer dan een simpel spookverhaal voor het slapen gaan.

Het boek opent al met een prachtige eerste alinea die de toon en de sfeer van het boek eigenlijk direct typeert.

No live organism can continue for long to exist sanely under conditions of absolute reality; even larks and katydids are supposed, by some, to dream. Hill House, not sane, stood by itself against its hills, holding darkness within; it had stood so for eighty years and might stand for eighty more. Within, walls continued upright, bricks met neatly, floors were firm, and doors were sensibly shut; silence lay steadily against the wood and stone of Hill House, and whatever walked there, walked alone.

Ik vind het sowieso een erg mooi en beeldend beschreven verhaal. De beschrijvingen van het imposante Hill House gaven mij oprecht de kriebels; heel knap als een auteur dat weet te bereiken. Ook de karakters zijn erg levendig, al had ik helaas niet echt veel binding met hoofdpersoon Eleanor, die ik maar net wat te zweverig en vreemd vond, maar dat zal horen bij de periode waarin dit boek is gepubliceerd.
Ook het huis kan als een personage beschouwd worden, met al zijn vreemde hoeken en kamers. Het zorgt voor een sterke onderhuidse spanning, waarbij al snel de vraag rijst of het daar wel echt spookt of dat de menselijke psyche een spelletje speelt. De plot zelf is vrij rechttoe rechtaan: een onderzoeker nodigt drie mensen uit in Hill House, om op zoek te gaan naar bewijs voor paranormale gebeurtenissen, maar de manier waarop het verhaal gebracht wordt, is allerminst simplistisch. Er worden zeer spannende passages afgewisseld met mooie dialogen en memorabele quotes, al schiet Jackson hier en daar wat door, met name met Eleanor.
Richting het einde toe werd het wel iets minder; de sfeer was niet meer zo sterk als voorheen en de dialogen gaan een beetje de vreemde kant op af en toe. Het einde zelf is totaal anders dan de beroerde remake uit 1999 door Jan de Bont. Het boek eindigt in mijn ogen stukken beter, zij het wel vrij abrupt. De cirkel voelt rond aan, maar er blijft genoeg ruimte over voor eigen interpretatie.

Uiteindelijk kan ik niets anders concluderen dat The Haunting of Hill House een klassieker is. Niet eens zozeer in het horrorgenre, want het verhaal heeft veel meer te bieden dan horror alleen. Shirley Jackson schrijft erg sterk en schept met Hill House een bijzonder huis dat mij een paar keer de stuipen op het lijf wist te jagen. Af en toe voelt het wel enigszins gedateerd aan, vooral in het doen en laten van hoofdpersoon Eleanor, maar dat kan de pret absoluut niet drukken.

* * * *

Head Full of Ghosts, A - Paul Tremblay (2015)

4,5
DMF
Verschrikkelijk goed. Ik maakte vorig jaar kennis met Paul Tremblay via Disappearance at Devil's Rock en dat smaakte naar meer. Met A Head Full of Ghosts levert hij een nog veel beter verhaal af, dat echt onder de huid weet te kruipen. Je voelt de Barrett's verder en verder afglijden richting totale wanhoop en ook als lezer vraag je je constant af wat er nou gaande is: door de ogen van (voornamelijk) Merry wordt in ieder geval duidelijk dat haar zus Marjorie grote problemen heeft. Maar zijn deze psychisch van aard of speelt er meer? Ontdek het zelf en schaf deze aan!

* * * * ½

Heart-Shaped Box - Joe Hill (2007)

Alternatieve titel: Zwart Hart

3,0
DMF
Toch een kleine tegenvaller, mijn kennismaking met Joe Hill. Ik verwachtte nog best wel wat van Heart-Shaped Box en was erg benieuwd wat de zoon van Stephen King op papier wist te zetten. Tussen vader en zoon zijn zeker overeenkomsten te vinden, maar het verschil is nog wel erg groot. Dat is natuurlijk ook begrijpelijk en het is niet eerlijk om Hill daar ook op af te rekenen. Hij heeft wel duidelijk zijn eigen stem en die is niet verkeerd, maar aan het verhaal zelf schort wel het een en ander.

Het begint vrij sterk met een aantal spannende pagina's en de introductie van het occulte. Daarna gaat het helaas al vrij rap over de top en is het occulte te nadrukkelijk aanwezig, waardoor het nooit echt spannend of eng meer wordt. De mix van vaart en karakterontwikkeling was wel erg fijn. De hoofdpersonen zijn prima neergezet, net zoals paps dat kan. De plot valt al wel snel wat tegen. Sommige confrontaties tussen Jude, Georgie en Craddock zijn helemaal niet verkeerd, maar vaak is het gewoon teveel over de top, waardoor het echt aan impact verliest.
Zo erg origineel vond ik het verhaal overigens niet. Al vrij snel gaat de plot richting een City of Masks (Daniel Hecht) idee en dat boek toont aan dat dat soort plots echt beter uitgewerkt kunnen worden. De spanning in Heart-Shaped Box zit 'm vooral in het begin, terwijl Hecht dat veel langer vast wist te houden. Gelukkig houden de hoofdpersonen Heart-Shaped Box nog interessant. Ik had wel te doen met die twee. Hill zet ook nog wel een aardige sfeer neer gedurende het verhaal, maar dat helpt hij te vaak vakkundig om zeep door Craddock als iets te menselijks neer te zetten. Op het einde doet Hill dat ook, maar daar werkt het wat beter en komt er toch nog iets van spanning terug. Het is wel erg zoet allemaal, maar uiteindelijk is het einde wel een hoogtepuntje.

Het gebrek aan suspense breekt Heart-Shaped Box mijns inziens toch wel op. Het is geen slecht boek, maar in het genre zijn dit soort plots echt veel beter aangepakt. De hoofdpersonen zijn goed, helaas valt de plot echter tegen.

* * *

Hell House - Richard Matheson (1971)

3,5
DMF
Mijn tweede boek van Richard Matheson in korte tijd. Eind vorig jaar las ik al I Am Legend en die maakte zijn faam als klassieker helemaal waar. Hell House heeft eenzelfde status, is eveneens vermakelijk, maar haalt het niet bij I Am Legend, al is het absoluut de moeite waard om dit als horror liefhebber er eens bij te pakken.

Het boek heeft de hele tijd een prachtig duister sfeertje. Matheson weet hoe hij spannende situaties kan creëren en gebruikt verschillende plekken in Hell House om de lezer in het verhaal te trekken. De horror wordt er langzaam maar zeker ingebracht, al is het boek geen moment traag. Op de allerlaatste pagina van het boek staat nog een quote van Stephen King die zegt dat Richard Matheson hem als schrijver erg veel heeft weten te beïnvloeden en er zijn zeker parallellen tussen de twee schrijvers te ontdekken, al moet ik zeggen dat de karakters van Stephen King doorgaans wel beter in elkaar zitten en meer uitgediept zijn.
De karakters in Hell House vond ik wat extreem en ze zaten bij vlagen tegen het irritante aan, wat me toch wat uit het verhaal haalde. Er was sowieso iets waardoor ik nooit helemaal lekker in het verhaal kwam, maar daar is het lastig de vinger op te leggen. Misschien was het hier en daar iets te repetitief.
Gelukkig waren er ook een aantal zeer sterke passages. Het boek begint bijvoorbeeld ijzersterk en zet direct de toon. Ook in Hell House zelf zijn er enkele gebeurtenissen absoluut de moeite waard om te lezen. Het hele idee van 'wij creëren horror zelf' was een aardige vondst. De invloeden die dit boek op andere haunted house stories heeft, vallen niet te ontkennen.
Helaas stelt het einde nogal teleur en kwam het mij wat geforceerd over, zoals je vaker ziet in dit subgenre. Een beetje snel en enigszins afgeraffeld leek het we; jammer.

Dat neemt echter niet weg dat Hell House een vermakelijk verhaal is, waar ik echter wel iets meer van had verwacht. Het is niet zo'n klassieker als I Am Legend; daarvoor zijn de karakters te matig en mist het verhaal net dat beetje extra, maar de sfeer en de horror in combinatie met een aantal zeer sterke scènes weten veel te vergoeden.

* * * ½