menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Fever Dream - Douglas Preston en Lincoln Child (2010)

Alternatieve titel: Koortsdroom

3,5
DMF
Douglas Preston en Lincoln Child leveren opnieuw een solide Pendergast thriller af. Zoals altijd is de plot weer vergezocht, vrij ongeloofwaardig en vrij dun, maar de succesformule werkt, want ik heb me opnieuw weer prima weten te vermaken met het verhaal.

Je weet als lezer wat je voorgeschoteld gaat krijgen wanneer je aan dit boek begint: veel actie, een dosis spanning en je krijgt uiteraard heel veel Pendergast en zijn onorthodoxe manieren op je bord. Alle ingrediënten zitten ook in dit boek en opnieuw weten Preston en Child er wat leuks van te maken. Het verhaal start ook al direct erg sterk en meeslepend met de tocht van Helen en Pendergast in Afrika. De zoektocht naar de leeuw was sterk beschreven en zette direct de toon. Daarna kakt het wat betreft vaart enigszins in, totdat Pendergast de ontdekking doet waar het boek eigenlijk om draait: de dood van Helen was geen botte pech, maar een brute moord. Pendergast en zijn altijd trouwe assistent Vincent D'Agosta bezoeken vervolgens talloze plaatsen verspreid over Afrika en Amerika om te onderzoeken wie Heleen heeft vermoord en vooral waarom diegene dat gedaan heeft. De verschillende locaties zorgen voor veel afwisseling en zijn vrij interessant, waardoor het boek eigenlijk altijd wel bleef boeien.
Uiteraard gebruikt Pendergast weer zijn bijzondere 'onderzoeksmethoden' om een aantal mensen aan de tand te voelen. Dit maakt hem een vrij uniek en zeer bijzonder personage, maar na een tijdje weet je als lezer wel wat er zo ongeveer gaat gebeuren en dat Pendergast uiteindelijk toch te horen krijgt wat hij wil horen. Wat meer menselijkheid zou zijn personage toch interessanter maken en voor wat meer variatie in de verhalen zorgen. De manier waarop hij zijn tegenstanders telkens ondervraagt is op zich best aardig, maar na een tijdje allerminst verrassend.
Langzaam maar zeker ontdekken Pendergast en D'Agosta wat er aan de hand is en wie er achter de moord op Helen zitten. Preston en Child beschrijven deze zoektocht weer alleraardigst en hebben rond een van de personages nog een twist in huis die ik echter niet heel verrassend vond. De locatie voor de uiteindelijke ontknoping vond ik heel aardig gekozen en ook aardig uitgewerkt. Met het einde kon ik prima leven, al is het wel traditiegetrouw weer vrij ongeloofwaardig en vergezocht, maar dat weet je wanneer je aan verhalen van dit duo begint.

Ook het tiende Pendergast boek heeft weer de vertrouwde Preston en Child elementen. Ze leveren weer een alleraardigst verhaal af, maar het personage Pendergast is toch een beetje aan slijtage onderhevig. Verrassend is het personage Pendergast inmiddels niet meer, maar de plot en de over de top actie zorgen er voor dat de succesformule in stand blijft.

* * * ½

Finders Keepers - Stephen King (2015)

Alternatieve titel: De Eerlijke Vinder

3,5
DMF
Leuk tweede deel van de Bill Hodges trilogie, al valt dit boek ook prima te begrijpen zonder Mr. Mercedes gelezen te hebben. De hoofdrolspelers uit het eerste boek verschijnen pas halverwege het verhaal in Finders Keepers. Eigenlijk zit het beste deel van het verhaal er dan al op. Aan de hand van flashbacks heeft King al grote delen van het verhaal uit de doeken gedaan en dat was weer ouderwets smullen geblazen. Met Pete Saubers heeft King weer een mooi karakter gecreëerd en de bad-guy is eens niet op zoek naar wraak of geld, maar op zoek naar zijn fictieve liefde: Jimmy Gold. Na de moord op schrijver John Rothstein, de geestelijk vader van Gold, heeft Bellamy de handgeschreven boeken (een duidelijke verwijzing naar Dreamcatcher; het boek dat King grotendeels met de hand schreef na zijn auto-ongeluk) vol met nieuw Gold-materiaal ergens begraven. Uiteraard is zijn schat gevonden en vanaf dat moment zijn er een aantal conflicterende belangen.

Ondertussen verschijnt Bill Hodges samen met zijn crew ten tonele. Gek genoeg wordt vanaf daar het verhaal minder. Bill en consorten zijn de hoofdrolspelers van de trilogie, maar in tegenstelling tot Pete en Morris, ontwikkelen zij zich niet. Ze zijn er, doen hun ding en that's it. Zeker naar King-normen is dat toch wat magertjes. De plot hangt ook net wat te veel van toevalligheden aan elkaar, waardoor het hoge niveau van de eerste helft van het boek nooit meer gehaald wordt. Dat is jammer, maar Finders Keepers weet desalniettemin weer erg te boeien.

* * * ½

Follow You Home - Mark Edwards (2015)

3,0
DMF
Vermakelijk maar geen heel hoogstaand verhaal. Mark Edwards lijkt in het eerste helft van het boek niet te weten of hij nou een horror- of thrillerverhaal aan het schrijven is. Er zijn hints richting het bovennatuurlijke, maar even later lijkt het weer richting een doorsnee thriller te gaan. Vervelend daarbij is dat de auteur in het begin het verhaal behoorlijk aan het rekken is. Het koppel Daniel en Laura raakt in de problemen als ze in de nachttrein tussen Hongarije en Roemenië berooft worden van enkele spullen, waaronder hun paspoort. Een paar niet al te vrolijke conducteurs zet het tweetal, samen met een onlangs ontmoette vriendin, uit de trein in de middle of nowhere en vanaf daar mogen ze het uitzoeken. Op zoek naar het meest nabij gelegen dorpje, en met het spoor aan hun linker- en het bos aan hun rechterkant, vertrekt het trio in het holst van de nacht. Wanneer hun gezelschap na een plaspauze wel erg lang wegblijft, gaan Daniel en Laura op onderzoek uit. Ze stuiten op een afgelegen huis en vanaf daar spring het verhaal flink naar voren.

Daniel en Laura hebben in het huis iets vreselijks meegemaakt, maar Edwards blijft maar uitstellen wat dat precies is. Dan weer gaat er een telefoon af als een van de betrokkenen wil praten, een andere keer komt er weer iets dringends tussendoor en een volgende keer loopt een van de twee vast als het dan eindelijk zover lijkt. Een nogal goedkoop trucje dat ook al snel begon te vervelen. Als Edwards eenmaal uit de doeken doet wat Daniel en Laura hebben meegemaakt, kiest het boek ook eindelijk een richting en wordt het nog best aardig. Het is allemaal al eerder gedaan, maar de plot weet wat leuke twists te bieden en de epiloog is zowaar eens de moeite waard. Niet verkeerd, maar ook niet heel bijzonder.

Forest of Shadows - Hunter Shea (2012)

3,0
DMF
Bijzonder debuut, dit verhaal van Hunter Shea. Het is een boek van uitersten: de ene keer ramt Shea de spijker vol op de kop, de andere keer slaat hij de plank volledig mis. Ook in de personages is dit beeld terug te zien. Hoofdpersoon John Backman en zijn gezin zijn heel leuk uiteengezet, maar de personages die later ten tonele verschijnen, zijn het predicaat bordkarton nog niet eens waard. Hetzelfde geldt voor het verhaal; Shea doet er alles aan om origineel uit de hoek te komen en dat lukt hem heel aardig, maar niet zelden slaat-ie te ver door en verliest het verhaal weer aan kracht. De trend blijft zich vrolijk doorzetten tot aan het eind, dat eerst enorm tegen lijkt te gaan vallen, maar toch op tijd gered wordt. De laatste paar pagina's zijn behoorlijk overtuigend en de epiloog, waar ik normaal nooit zo van ben, weet zelfs te raken. Ben wel benieuwd gewoon naar andere verhalen van Shea.

From a Buick 8 - Stephen King (2002)

Alternatieve titel: Het Geheim van de Buick

3,5
DMF
Het gemiddelde van Stephen King's From A Buick 8 voorspelde niet veel goeds. Gelukkig heb ik het nu een klein beetje omhoog kunnen schroeven, want het is in mijn ogen echt te laag. From A Buick 8 behoort niet tot de allerbeste King-boeken ooit, maar ook absoluut niet tot de minsten, waar ik 'm toch wel vaak zie verschijnen. Absoluut ten onrechte in mijn ogen. Voor de zoveelste keer weet King gewoon een boeiend en origineel verhaal te ontvouwen wat blijft boeien.

Binnen nauwelijks een aantal pagina's staat er weer een groep personages die al snel als bekenden aanvoelen. Ook de sfeer kruipt lekker snel in het verhaal, iets wat King sowieso goed kan. Vooral de onderlinge verbondenheid in het politiekorps komt goed naar voren. Die verbondenheid wordt met name gecreëerd door een oude Buick die al jarenlang in een schuurtje staat. De Buick is ongebruikt, maar staat niet te roesten of stof te happen. Integendeel. De wagen heeft iets mysterieus en tovert af en toe de meest vreemde voorwerpen uit zijn kofferbak. Aan de hand van verschillende flashbacks leeft de lezer naar dat moment toe. De flashbacks zijn daardoor wel wat repetitief: het is elke keer wel wachten op wat die wagen nu weer gaat brengen, maar dat is nauwelijks storend omdat de verschillende vertelperspectieven op zichzelf al voor veel variatie zorgen. Op de manier worden de personages ook enigszins uitgediept zonder daar al te lang op in te gaan met lange passages die weinig relevant zijn, waar King soms een handje van heeft. Er zit ook veel goede humor in het verhaal. Soms heerlijk droog, soms grappig maatschappijkritisch. Ook met de codes en de afkortingen van het korps gaat King handig om.

Het is naar King-begrippen wel een tussendoortje (wat overigens met gemak overige tussendoortjes overstijgt), want het mist een beetje de diepgang die veel van zijn andere boeken wel hebben. Er ligt duidelijk wat meer nadruk op de plot, wat door het switchen van heden en verleden op een leuke manier tot ontvouwing komt. De mysterieuze sfeer blijft lekker hangen en de kleine climaxjes van elke flashback doen verlangen naar meer. Ik was wel bang dat het einde dan ineens weer bol zou staan van over de top actie dat volledig uit de lucht komt vallen, maar dat was gelukkig zeker niet het geval. Het einde zal niet iedereen tevredenstellen omdat lang niet alle vragen een antwoord krijgen, maar het past prima in het kader en symboliseert op treffende wijze het werk van een politiekorps.

Tussen de echte toppers van Stephen King zal From A Buick 8 niet komen te staan. Het mist de diepgang en de karakterontwikkeling die bijvoorbeeld in IT, Duma Key en The Stand wel te vinden zijn. Niet geheel toevallig zijn die boeken minstens eens zolang als dit verhaal over de geheimzinnige Buick. Naar King-begrippen dus een tussendoortje (en daar zal ik het boek ook naar beoordelen), maar wel een sterke met goede personages, een goede sfeer en een einde waar ik eigenlijk wel over te spreken ben. Dit boek verdient meer aandacht.

* * * ½

Full Dark, No Stars - Stephen King (2010)

Alternatieve titel: Aardedonker, zonder Sterren

5,0
DMF
Stephen King toont opnieuw aan dat hij zijn pensioen nog maar even uit moet stellen. Met Under the Dome wist hij mij vorig jaar weg te blazen; met Full Dark, No Stars doet hij dat eveneens.

Van King's korte verhalen ben ik altijd al fan geweest, al heb ik ze nog niet eens allemaal gelezen. King draait in zijn boeken nog wel eens om de pot heen. De één verwijt hem dat, ik kan het doorgaans wel waarderen, zeker omdat de karakters vrijwel altijd uitstekend in elkaar steken. In de short stories heeft King daar simpelweg geen tijd voor en ligt het tempo erg hoog. Dat geldt voor alle vier de verhalen in deze bundel.
De titel verraadt direct het thema van de verhalen. Voor de meeste hoofdpersonen is er even geen ster aan de hemel te zien. Alle King-ingrediënten zijn aanwezig. Gewone karakters die plots in ongewone situaties terechtkomen en zich anders gaan gedragen. Hiermee is King groot geworden en de succesformule werkt nog steeds.

Het eerste verhaal is 1922. Een bijzonder uitgangspunt maakt dit alleen al interessant: een man vermoordt zijn vrouw na een ruzie over het landgoed. De vrouw wordt verstopt en elke keer als er iemand op het erf komt stijgt de spanning flink. Want ze zullen haar niet vinden, toch?
Ondanks de daad die vader Wilfred en zoon Henry op hun naam hebben, kreeg ik als lezer toch sympathie voor ze. Je leeft automatisch met ze mee en de ontwikkelingen die het verhaal in een ander daglicht zetten, deden me echt wat. Dat is precies wat ik zoek in een boek.

Big Driver raakte me iets minder, maar dat verhaal teert meer op de spanning dan op de personages. Schrijfster Tess Jean krijgt een tip van de bibliothecaresse. Een binnendoorweg zal haar sneller naar huis brengen, maar uiteraard loopt dat anders dan verwacht. Dit is mijns inziens wel het spannendste verhaal van de vier, maar ik had met Tess als hoofdpersoon wel minder binding. De vele wendingen en het uitstekende einde maakten echter alles goed. Eveneens een ijzersterk verhaal, al haalt het het nét niet bij 1922.

Fair Extension gaat over Dave Streeter. Hij lijdt aan kanker en zijn lijdensweg zal vermoedelijk niet lang meer duren. Zeker niet nadat hij de duivel in levende lijve tegenkomt. En daar zit voor mij een groot stuk van herkenning: het verhaal speelt zich af in een voor vele bekende King-stad en de duivel zou wel eens een heel erg goede bekende voor de King-lezer kunnen zijn: Pennywise uit IT! Het verhaal speelt zich dus af in Derry en in de tekst staat duidelijk dat de duivel (George) lange tanden heeft en dat hij er uit ziet als de slechtste clown ooit. Expliciet wordt Pennywise niet genoemd, maar in het nawoord hint King er wel nadrukkelijk naar. Daarnaast zegt George dat hij al heel lang leeft. Voor mij informatie genoeg. Ook mevrouw Denbrough, moeder van Bill en wijlen Georgie, komt nog in het verhaal voor trouwens. Net als de zin "Long days and pleasant nights" uit The Dark Tower. King haalt wel vaker dat soort geintjes uit door te verwijzen naar eerdere boeken. Ik ben er ook altijd naar op zoek eigenlijk. Dat soort dingetjes maken het lezen nog eens leuker en bovendien herkenbaarder. Mede dankzij deze verrassing en het schitterende plot vol humor, verkies is Fair Extension tot mijn favoriet.

Tot slot is er nog het verhaal A Good Marriage, dat, net als 1922, het moet hebben van de personages, al is de portie spanning nog vrij hoog. Darcie Anderson ontdekt opeens wel erg veel over haar op reis zijnde man en dit zet hun relatie in een ander daglicht. Ook hier krijgt de hoofdpersoon weer een lastige keuze en opnieuw weet King dit schitterend te beschrijven. Eveneens een erg sterk en bijzonder verhaal.

Full Dark, No Stars gaat over (wan)hoop, liefde en keuzes maken. Het zijn thema's die King al jarenlang gebruikt en dat maakt deze bundel niet heel erg variërend, maar dat geeft helemaal niet. De personages, de spanning en de schrijfstijl zijn weer van dusdanig niveau, dat ik volop heb genoten. Het is zonde dat het slechts vier verhalen zijn. King mag wat mij betreft nog jaren blijven publiceren. Gelukkig zit hij nog vol met plannen. Voor Full Dark, No Stars heb ik dan ook de hoogste beoordeling over.

* * * * *