menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dark Tower I: The Gunslinger, The - Stephen King (1982)

Alternatieve titel: De Donkere Toren I: De Scherpschutter

4,0
DMF
Mijn eerste kennismaking met de Donkere Toren reeks. Ik had erg veel zin om met deze reeks te beginnen en de start vind ik veelbelovend.

Ik verwachtte een taai deel. Dat viel alleszins mee. King schrijft heel beeldend en creëert een fantasievolle wereld. Het boek is wel taai in de zin van het vergaren van antwoorden. Het is allemaal nogal mysterieus en je blijft over met veel vragen, maar dat viel te verwachten.
De combinatie tussen verschillende genres (vooral fantasy en westerns) vond ik erg leuk gedaan.

Er zaten een paar bijzonder sterke passages tussen. Zo vond ik de shoot-out in Tull erg sterk. En de rit met de lorrie over de (gammele) spoorlijn met de Trage Mutanten was erg spannend.. De (kleine) flashforwards en de vele flashbacks wekten mijn interesse voor het verdere verloop van deze reeks.

Prima begin van de serie, op naar deel twee. Hopelijk wordt het alleen nog maar beter.

* * * *

Dark Tower II: The Drawing of the Three, The - Stephen King (1987)

Alternatieve titel: De Donkere Toren II: Het Teken van Drie

4,0
DMF
Deel twee van een veelbelovende serie is eveneens erg sterk.

Deel een, The Gunslinger, had me vanaf het begin al helemaal te pakken. Hetzelfde kan gezegd worden van het tweede deel. Het begin, met de vreemde kreeftachtigen, beloofde veel goeds. Dat werd gevolgd door het interessant uitgewerkte personage Eddie en de vreemde aanwezigheid van scherpschutter Roland.
Omdat ik eigenlijk niet echt een fantasy-liefhebber ben, viel het gedoe met de deuren in eerste instantie niet mee, maar King heeft het toch weer leuk uitgewerkt en op den duur kon ik niet wachten totdat Roland de volgende deur zou betreden. Al die werelden, al die verschillen, al die personages, prachtig!

Maar net als in The Gunslinger zat er in het middenstuk wel weer een taai stukje. Dit keer ging dat dus over (O)Detta. De introductie van dat personage in 'haar' wereld vond ik eigenlijk weinig interessant en is tot nu toe niet erg relevant voor het verhaal. Ik vermoed ook niet dat dat komt eigenlijk.

Het weerzien met Jake vond ik wel erg leuk. En aan de synopsis van deel drie te zien, komt-ie weer helemaal terug! Leuk, want dat vind ik wel een erg goed personage.

Maar over leuke personages heeft de serie tot op heden sowieso niet te klagen. Roland, waarover ik nog heel veel vragen heb, is echt een bijzonder iemand in meerdere opzichten. De cynische Eddie is echt iemand om van te houden en (O)Detta bezorgde me kippenvel op meerdere fronten. Een geweldig ka-tet tot op heden!

Vooral de wereld van Roland vind ik bijzonder interessant. In dit tweede deel verblijft het ka-tet daar gelukkig veelvuldig en komen we langzaam maar zeker meer te weten over wát die Toren nou precies is. Vreemd is eigenlijk wel dat de queeste van Roland niet helemaal duidelijk is, maar ook hiervoor geldt dat we beetje bij beetje te weten komen wat die Toren nou precies is. De wilskracht van Roland is opzienbarend en dat heeft vast zijn redenen, dus laat die mysteries maar komen!

Snel op naar deel drie, maar niet voordat deze zijn welverdiende vier sterren heeft gekregen!

Dark Tower IV: Wizard and Glass, The - Stephen King (1997)

Alternatieve titel: De Donkere Toren IV: Tovenaarsglas

5,0
DMF
Net uitgelezen. Daar baal ik van. Ik heb het gevoel dat ik het sterkste deel van de Donkere Toren serie heb uitgelezen. Niet alleen krijgen de volgende, en laatste, drie delen negatievere kritieken dan de voorgangers, maar dit deel lijkt me haast onmogelijk te overtreffen.

Voordat ik dit vierde deel ging lezen had ik al begrepen dat King grotendeels ging vertellen over het verleden van Roland. In eerste instantie vond ik dat wel enigszins vervelend. Waarom moet de queeste nu, zo middenin het verhaal, stoppen? Het achtergrondverhaal wat King te bieden had, moest dus wel heel indrukwekkend zijn. En dat was het.

Tovenaarsglas begint niet direct met het verleden van scherpschutter Roland Deschain. Eerst moet de cliffhanger uit het derde deel weggewerkt worden. Het boek begint dus met de ontzettende spannende rit in de krankzinnige Blaine de Mono. Nadat het ka-tet uit de monorail stapt komen ze in een herkenbare wereld terecht. De wereld van Kapitein Tripps uit The Stand werd betreden. Dat is iets waar King vaker een handje van heeft en wat zijn boeken ook zo sterk maken: alle boeken vormen in feite een universum en deze Donkere Toren reeks is overduidelijk een middelpunt. De vele raaklijnen met andere boeken bewijzen dat en de aanwezigheid van Randall Flagg is het meest treffende voorbeeld.

Maar na een ruime honderd pagina's begint het palaveren echt. King zinspeelde in alle drie de delen al op het beruchte verleden van Roland dus ik was ook wel weer benieuwd naar wat er allemaal precies voorgevallen was. Het bleek een fantastische mix tussen vriendschap, romantiek, western en spanning te zijn. De vriendschap tussen Roland, Alain en Cuthbert is heel apart, maar op zijn manier wel weer heel fantastisch. Daarnaast is er natuurlijk de romance tussen Roland en Susan, die óók wel weer heel apart is, maar King weer zo beeldend beschrijft dat ik me helemaal in die situatie in kon leven. De fantastische personages, ik noem een Sheemie, de Grote Doodkistjagers en Rhea van Cöos, gaven dit boek allemaal een extra impuls.

Toch gebeurt er relatief weinig gedurende het verhaal. King kruipt weer ouderwets in al zijn karakters en diept hen heel aardig uit. Daarbij staat het personage Susan centraal, die een groot dilemma heeft en waarvan King optimaal profiteert. Gedurende haar dilemma ontdekt Rolands eerste ka-tet de problemen die, in het schitterend omschreven stadje, Hambry heersen.

Wanneer het ka-tet dat ontdekt begint het boek aan vaart te winnen. De wild-west elementen zijn plots niet meer aan te slepen en alles komt op losse schroeven te staan. De spanningsboog is groot en ik verwachtte vrij veel van de climax. Gelukkig werden die hoge verwachtingen heel aardig ingelost in de (wrede) climax waarin ook Rolands dilemma betrokken werd.

Op het allerlaatst keert King terug naar het heden en komt het huidige ka-tet nog tot een gruwelijke ontdekking. Mij is in ieder geval duidelijk geworden waarom Roland is zoals hij is en waarom Roland handelt zoals hij handelt.

Tovenaarsglas is een fantastisch boek. King beschrijft de stad Hambry fantastisch; ik waande me echt zelf in die stad. Ondanks de weinige gebeurtenissen in het begin, was er wel een onderhuidse spanning aanwezig die me dwong door te lezen. De confrontatie die volgde had wel de nodige toevalligheden en het handelen van sommige personen was wel enigszins naïef, maar dat doet niets af aan het geweldige verhaal.

Ik kan maar met één ding besluiten: King, dankie-sai voor dit verhaal.

* * * * *

Dark Tower V: Wolves of the Calla, The - Stephen King (2003)

Alternatieve titel: De Donkere Toren V: Wolven van de Calla

4,0
DMF
Voorafgaand aan dit vijfde deel van King's magnum opus werd ik gewaarschuwd dat het vanaf dit deel wel eens allemaal tegen zou kunnen vallen. Na het fantastische deel vier was het voor de Donkere Toren fans lang wachten op deel vijf. Lang was het zelfs onzeker of het boek überhaupt zou verschijnen, omdat King bijna dodelijk verongelukte. Toen King liet weten dat het boek definitief geschreven zou worden, was het verwachtingspatroon enorm. Na zoveel jaren wachten kon King het toch niet maken om met een zwak vijfde deel te komen... toch?
Gelukkig heb ik het voordeel dat de gehele reeks in mijn boekenkast staat. Voor mij dus geen pauze van zes jaar tussen deel vier en deel vijf. Gelukkig maar, want ook dit vijfde deel was weer ijzersterk.

Nadat Rolands verleden in het geweldige Wizard and Glass al diep uitgespit was, werd het tijd om in deel vijf terug te keren naar het nu: het ka-tet vervolgt het pad naar de Donkere Toren door de Straal te volgen. Vooraf hoopte ik op een zelfde concept als deel drie: lekker vertoeven in Midden-Wereld en een queeste waar lekker de vaart in zit. Na het lezen van de proloog legde ik die hoop al opzij. Het voorgevoel dat de queeste opnieuw bleef steken op één plaats bleek niet onjuist.

Op weg naar de Donkere Toren moeten de scherpschutters eerst even afrekenen met een stel 'Wolven' in de prachtige Calla Bryn Sturgis. In de proloog kwam naar voren dat die Wolven al tijdenlang voor problemen zorgen in de Calla. Er werd derhalve ook druk gediscussieerd over het probleem; het feit dat Callahan scherpschutters op het Pad van de Straal had gespot gaf daar alle aanleiding toe.

Callahan? Ja. Callahan. De Greyhound bus waarmee hij vertrok uit 'Salem's Lot heeft hem via talloze omwegen ook in de Calla gebracht. De eerwaarde keert daarmee terug in King's enorme universum; niet de eerste oude bekende die we terug zien in de Donkere Toren serie en ik vermoed dat het ook niet de laatste is... Zijn verhaal gaat verder waar het in 'Salem's Lot ophield en dat vond ik een sterke toevoeging aan het verhaal.
Het ka-tet stemt na enige strubbelingen toe om de Calla van de Wolven te verlossen. Dat kwam voor mij als een verrassing: weigerde datzelfde ka-tet in The Waste Lands immers niet hun hulp aan de bewoners van Rivers Crossing? Roland was er toen nog zo van overtuigd dat hulp verlenen alleen maar een hinderlijke onderbreking van hun tocht zou opleveren. Daar doen de scherpschutters niet aan.
Maar voor de Calla maken ze een uitzondering. Uiteraard kom je gaandeweg het boek te weten waarom Roland en zijn volgers ineens wél hun hulp ter beschikking stellen ( Zwarte Dertien blijkt van onschatbare waarde te zijn ), maar dat is niet het enige wat er in dit vijfde deel afspeelt. Nee, Callahan ratelt dus zijn hele (indrukwekkende) verleden op en ook onze 'sleutelwereld' wordt meermaals vereerd met een bezoekje, al dan niet in een todash situatie. Daarnaast krijgt de Calla een aardige introductie en zitten er scherpe en humoristische dialogen tussen. Eddie Dean is met zijn humor toch wel mijn favoriete personage. Hij geeft toch iets extra's. Nederland speelt trouwens ook nog een rolletje in het geheel, leuk om te lezen!

Maar in feite wacht je als lezer echter op één ding: de confrontatie met de Wolven. Dit wachten duurt echter wel een slordige 630 pagina's, maar is dat allemaal bladvulling? Zeker niet. Er speelt op de achtergrond meer dan genoeg: Rolands opkomende artritis, Jake die zijn maatje Benny niet wil verraden en Susannah die met Mia nóg een persoon in haar lichaam treft, naast haar reeds ontdekte zwangerschap. Al deze facetten zorgen voor genoeg afwisseling in het boek, want ondertussen blijft het aftellen totdat de Wolven komen.
De Calla folken zijn niet zo diep uitgewerkt als King regelmatig doet, maar het zijn stuk voor stuk leuke personages.

Het middenstuk voelt echter bij vlagen wel wat langdradig aan. De sfeer haalt het net niet bij de eerste vier delen, maar blijft nog steeds erg sterk. In de laatste 150 pagina's komt alles in een stroomversnelling dankzij de ontdekking van Jake in Donderklap . Het toewerken naar slot vond ik erg sterk en het werd écht heel erg spannend toen 'Wolvenavond' aanbrak en Roland zijn hinderlaag uitlegde. Die hinderlaag vond ik beter dan de hinderlaag in Wizard and Glass. Die hing toch wel erg van toevalligheden aan elkaar; deze hinderlaag had op het oog wat minder mazen in het net. Met het einde kon ik daarom ook prima leven, al blijft het toch enigszins vreemd dat het gevecht zo snel wordt afgedaan, maar dat had Roland al aangekondigd: "Veel palaveren voor vijf minuten schieten. Alles of niets." En zo was het ook. Het verhaal eindigt bovendien met een aardige cliffhanger waardoor ik van plan ben deel zes snel op te pakken.

Al moet ik wel zeggen dat ik iets meer had verwacht van de Wolven. King verklapt beetje bij beetje wat zij nou precies zijn en zeker na het verhaal van grootvader Jaffords (dat schijnbaar nogal schokkend was) had ik er toch vrij veel van verwacht. Het viel toch wel wat tegen dat het slechts Harry Potter achtige robot wachters waren.

Wolves of the Calla is opnieuw een sterk boek van King, terwijl hij hem toch in zijn mindere periode schreef. Hier en daar net wat te langdradig in het middenstuk en de stukken in 'onze' wereld blijf ik minder boeiend vinden dan Rolands wereld. Daarom vrees ik ook dat deel zes mij wat minder zal bevallen, want het ziet er naar uit dat onze sleutelwereld daar toch wel erg centraal staat. Susannah is mijn minst favoriete personage in het geheel, maar haar verhaal krijgt nu toch een leuke draai. Kom maar op!

* * * *

Dark Tower VI: Song of Susannah, The - Stephen King (2004)

Alternatieve titel: De Donkere Toren VI: Een Lied van Susannah

3,5
DMF
Helaas is het zesde deel in de epische Donkere Toren reeks net iets minder dan al zijn voorgangers, maar nog steeds meer dan goed. Er viel opnieuw genoeg te beleven, maar het werd me hier en daar net iets te zweverig allemaal.

Song of Susannah speelt zich, op de eerste tientallen bladzijden na, eigenlijk alleen maar af in onze "Sleutelwereld." Bovendien is het ka-tet daar geen moment bij elkaar, waardoor het verhaal toch wel een wending krijgt. In de eerste vijf boeken vond ik de uitstap naar het hier vaak wat taaie onderbrekingen. Vooral in deel drie viel dat erg op: het verhaal van Jake die dolgraag terug wilde keren naar Roland en zijn wereld was wel erg langdradig. In dit boek ergerde ik me aan dat concept eigenlijk heel weinig. Sterker nog: ik vond het leuker dan ik had gedacht. Het verhaal van Eddie en Roland vond ik bijvoorbeeld erg sterk. Ook dat van Jake en Callahan kon me erg bekoren, al kwamen zij niet veel in het verhaal voor helaas.

Het verhaal van Susannah/Mia - wat eigenlijk centraal staat in dit zesde deel - vond ik maar bij vlagen erg sterk en interessant. Vooral het zweverige met dat gekke kasteel en haar dogan raakte me totaal niet. Het past allemaal wel in het verhaal, maar ik vond het uiteindelijk te vaag. Dat ligt niet aan de schrijfstijl van King, want die is ook hier weer erg prettig, maar wellicht meer aan mijn visualisatievermogen.
Buiten dat is Susannah mijn minst favoriete personage van het ka-tet, al moet ik zeggen dat ze in dit boek wel wat aan sympathie won. Ze haalt het echter nog lang niet bij Eddie Dean, die ook in dit boek weer heerlijk droge opmerkingen maakt en met zijn cynisme voor veel luchtigheid zorgt in dit epos.

Maar het meest opzienbarende aan dit deel is uiteraard de verschijning van Stephen King zelf. Hij schrijft zichzelf in het verhaal en ik vond dat wel een erg leuke vondst eigenlijk. Hij heeft er wel veel kritiek op gehad en het neigt naar een dosis zelfoverschatting, maar het gesprek tussen hem, Eddie en Roland pakte erg leuk uit. Bovendien schetst King zichzelf als een dronken drugsverslaafde met een overdosis fantasie - genoeg zelfkritiek dus. Dit alles vervaagt de grens tussen waarheid en fictie in de boeken zelf ook nog eens. Zijn dagboekstukken die de laatste 25 pagina's vullen zijn ook erg leuk om te lezen. Ze vormden, naast de cliffhanger, een prima einde.

Song of Susannah is de opstap naar wat dé finale van King's meesterwerk moet worden. Hier en daar voelt het ook wel enigszins aan als een tussenboek, maar al met al heb ik er weer veel plezier een beleeft. Jammer dat het ka-tet nooit bij elkaar was en dat het verhaal van Susannah/Mia soms een beetje te vreemd werd, heb ik er opnieuw van genoten. Als ik boek zeven dichtsla, heb ik ongetwijfeld het gevoel dat ik een stel vrienden vaarwel heb gezegd.
Maar toch ga ik er snel aan beginnen. Ik wil nu weten hoe het afloopt ook natuurlijk. De beoordeling hier belooft al veel goeds, maar de fans onderling zijn erg verdeeld over het einde. Voordat ik zometeen nog even snel een beginnetje maak aan het zevende en laatste boek, geef ik Song of Susannah drieënhalve ster.

* * * ½

Dark Tower: The Wind through the Keyhole, The - Stephen King (2012)

Alternatieve titel: De Donkere Toren: De Wind door het Sleutelgat

4,0
DMF
The Wind Through the Keyhole is in verschillende opzichten een vreemde eend in de bijt van de Dark Tower reeks. Lang werd gedacht dat na zeven boeken (verspreid over ruim twintig jaar) de serie er ook echt op zat. Wellicht hebben alle onderhandelingen over de verfilming Stephen King toch weer geënthousiasmeerd om nog één keer terug te keren naar Mid-World, de wereld van gunslinger Roland Deschain. Dit doet de meesterverteller op een speciale manier: het boek is een soort matroesjka. Het is een verhaal binnen een verhaal binnen een verhaal.

Laat ik maar direct zeggen dat de plot van de serie door dit boek nauwelijks zal veranderen. Het is, in het verlengde van deel vier (Wizard and Glass), een achtergrondverhaal, maar niet met alleen Roland en zijn maatje Jamie in de hoofdrol. Het verhaal start met het ka-tet zoals we die kennen uit de zeven andere boeken: Roland Deschain, Eddie en Susannah Dean, Jake Chambers en uiteraard de 'billybumbler' Oy. Zij hebben net het kasteel uit het vierde deel achter zich gelaten en reizen te voet verder naar de Calla Bryn Sturgis, waar het vijfde deel (Wolves of the Calla) de plot weer oppikt.
Onderweg waarschuwt Oy het ka-tet echter voor een 'starkblast': een verschrikkelijke storm die de wat minder weerbare gebouwen en weerloze mensen op zijn pad zal vernietigen. Het vijftal overnacht in een oud gebouw, alwaar Roland begint met het vertellen van het eerste verhaal.

Roland en Jamie krijgen van Steven Deschain, de vader van Roland, de opdracht om een 'Skin-Man' in een dorp ver van Gilead op te sporen en om te leggen. Roland doet dit met in zijn achterhoofd de verschrikkelijke daad die hij onlangs in Gilead pleegde, maar zal zijn gedachten moeten verzetten om de Skin-Man te vangen. De Skin-Man is een 'shapeshifter' die, zoals de naam verhult, verschillende (dierlijke) vormen aan kan nemen. De ene avond is het een wolf, de andere een leeuw. Het monster heeft al tientallen doden op zijn naam staan en de twee gunslingers weten één iemand te vinden die de Skin-Man in ware vorm heeft gezien: de jonge Billy Streeter. Billy is zijn vader verloren aan het beest en is bang, maar zint eveneens op wraak. En wraak is het centrale thema van het volgende verhaal dat King wil vertellen: The Wind Through the Keyhole.

Dit verhaal beslaat het grootste deel van het boek en gaat over Tim Ross die, na een achtbaan aan gebeurtenissen, diep het 'Endless Forest' in moet om zijn moeder te helpen. De naïeve Tim loopt tegen verschillende wezens op, die de creativiteit van King eens te meer benadrukken. Er wordt weer leuk gebruik gemaakt van allerlei geheimen die Mid-World herbergt en gehint naar dingen die geschiedenis zijn en nog zullen voorkomen. Het verhaal is eigenlijk een mooi sprookje, met de heldhaftige Tim die alles voor zijn moeder overheeft en de meest vreemde dingen tegenkomt en in zijn achterhoofd blijft houden dat hij nog met twee mensen een appeltje te schillen heeft.

De laatste veertig pagina's focussen zich dan weer op de jonge gunslingers die de Skin-Man op de hielen zitten. Het eind is erg spannend en een waardig einde van opnieuw een mooi verhaal met memorabele personages. The Wind Through the Keyhole behoort niet tot de beste drie uit de reeks in mijn ogen, maar dat zegt vooral veel over de kwaliteit van de rest van de serie, want dit achtste deel is voor de fans van Stephen King en zeker van de Dark Tower weer een echte aanrader.

* * * *

Dead City - Joe McKinney (2006)

1,5
DMF
Er zijn een aantal zombiefilms geproduceerd die ik met plezier heb gekeken. George A. Romero was daar vaak verantwoordelijk voor. Een boek lezen over zombies deed ik nog niet zo vaak: Stephen King's Cell was mijn eerste en Dead City van Joe McKinney mijn tweede. Cell was vermakelijk, maar stelde op het einde wel erg teleur. Dead City wil het liefst zo snel mogelijk vergeten. Dit leek echt helemaal nergens op.

Dit boek is het debuut van McKinney en dat is ook wel te zien. Het is ronduit slecht geschreven. Zo wordt elke zombie beschreven als een traag sjokkend persoon met bloed op de tanden die een stuk lichaam mist en een ranzig t-shirt draagt. Na twee keer heb ik dat wel door, maar elke zombie die binnen een straal van vijf meter van de hoofdpersonen kwam, kreeg dezelfde beschrijving. Nogal overbodig. Daarnaast ben ik ook niet zo'n liefhebber van het ik-perspectief en ik zag de toegevoegde waarde van die keuze dan ook niet in.
De plot trekt op niets en is werkelijk waar elke keer een herhaling van zetten. Je kunt alles alvast van tevoren op een briefje zetten en ik garandeer je dat het uitkomt. Elke keer vecht hoofdpersoon Eddie alleen of met collega Marcus tegen een kudde zombies die ze elke keer nét kunnen ontwijken. Toevallig komen ze altijd weer bij hun auto uit of staat er weer snel een andere auto klaar zodat ze verder kunnen gaan. Na drie blokjes rijden treffen ze de volgende massa weer aan en zo blijft het verhaal zich tot het einde toe herhalen. Voorspelbaarheid in het kwadraat.
Daarnaast maken de personages nogal eens onhandige keuzes (laten we een mobiele telefoon weggooien!) die als geforceerde pogingen dienen om de volgende kudde zombies te ontmoeten. Hoofdpersoon Eddie is nog wel vermakelijk, maar de overige personages die er aan de haren bijgetrokken worden, zijn ronduit irritant.
Het verhaal start nog best aardig, maar dat is vaak zo bij dergelijke plotjes met wat apocalyptische elementen erin. Het is vrij mysterieus, maar na de ontmoeting met de eerste zombie komt de plot in een cirkel terecht waaruit het nooit meer vertrekt. Het einde is precies zoals je verwacht en past dus geheel in de lijn van het boek: voorspelbaar en waardeloos.

Nee, van Joe McKinney zal ik niet zo snel nog eens wat lezen. In het subgenre allicht nog wel, want het hele survival idee vind ik wel leuk. Hopelijk hebben andere auteurs daar wat meer van weten te bakken.

* ½

Dead Simple - Peter James (2005)

Alternatieve titel: Doodsimpel

4,0
DMF
Ik was al een tijdje op zoek naar dit boek, maar kon 'm nieuw niet meer vinden. Een paar dagen geleden zag ik 'm echter liggen in de boekhandel. Hij is in herdruk verschenen deze maand; de maand van het spannende boek.

Al vrij vlot ben ik in het boek begonnen en ik was er eigenlijk zo doorheen. Het boek telt een meer dan vierhonderd pagina's, maar ik vloog werkelijk door het verhaal heen. Je kunt duidelijk merken dat Peter James naast auteur ook nog scenarioschrijver is: er zijn erg veel verwijzingen naar allerlei films en het boek leest ook als een filmscript. De korte hoofdstukken dwongen me om door te lezen.

Het boek is echter geen aaneenschakeling van schokkende momenten en ontdekkingen. Het verhaal kabbelt eigenlijk vrij rustig voort, maar doordat je vanuit veel verschillende perspectieven het verhaal bekijkt, voelt het aan alsof het juist wel ontzettend snel gaat allemaal.
De plot draait om de verdwijning van Michael Harrison. Vlak voor zijn huwelijk 'ontvoeren' zijn vrienden hem op zijn vrijgezellenavond en besluiten hem te begraven middenin het bos. Ze zijn van plan Michael zo'n twee uur in de doodkist te laten liggen. De jongens verdwijnen en laten Michael voor even aan zijn lot achter, maar door het auto-ongeluk dat al snel volgt, is Michael op zichzelf aangewezen.
Daarna komt het verhaal langzaam maar zeker echt op gang. Je maakt kennis met verschillende personages, waarbij rechercheur Roy Grace het meest in het oog springt. De speurtocht naar Michael neemt zijn vormen aan en James weet te overtuigen met al zijn beschrijvingen.

Na een pagina of driehonderd neemt het verhaal een wending. Het politieteam komt dan achter de nodige informatie en het verhaal schakelt een versnelling hoger. James knoopt hier en daar de losse eindjes wel iets te goedkoop aan elkaar, maar dat stoort niet echt. Wat iets meer stoort, is het soms naïeve politiewerk dat Grace en consorten hanteren. Ze namen hier en daar wat onlogische beslissingen en waren soms wel erg naïef.
Het einde paste prima in de lijn van het verhaal, al kwamen de tekortkomingen van de politie daar wel erg duidelijk aan het licht.

Doodsimpel is een boek dat heerlijk wegleest en waarin James leuke personages en een interessant uitgangspunt weet te ontwikkelen. Sommige beslissingen van het rechercheteam zijn wat naïef en roepen de nodige vragen op, maar het kan de pret niet drukken.

* * * *

Deadfall - Robert Liparulo (2007)

2,0
DMF
Nee, dit is geen beste kennismaking met Robert Liparulo. Ik zag Deadfall vorig jaar op het Boekenfestijn liggen en besloot het boek op basis van de flaptekst mee te nemen. Uiteindelijk zijn dat een paar verspeelde euro's want echt veel plezier heb ik aan het boek niet kunnen beleven.

Het begin is nog wel te pruimen als het viertal vrienden wordt gedropt in de Canadese wildernis, maar al snel maakt Liparulo duidelijk met welke bad-guys het viertal te maken krijgt. En die zijn nogal lachwekkend. Een stel tieners die met een of ander nieuw hypermodern wapen mensen in een klein en afgelegen plaatsje willen omleggen en dat opnemen om daarmee spectaculaire beelden voor een nieuwe videogame te ontwikkelen. Vanaf daar haakte ik al af.
De rest van het boek heb ik maar in sneltreinvaart doorgelezen. De schrijver nodigt de lezer daar ook wel voor uit, want het is een achtbaan aan gebeurtenissen, de een nog ongeloofwaardiger dan de ander. Het lijkt wel geschreven voor een verfilming. Af en toe zitten er nog wat leuke passages tussen, maar het geheel is toch te ongeloofwaardig en te geforceerd om echt te blijven boeien. De personages ontwikkelen zich ook te weinig, waardoor ik niet met ze mee kon leven. De bad-guys zijn ronduit belachelijk.

Kortom: Deadfall is er eentje om snel te vergeten. Aan een ander verhaal van Robert Liparulo zal ik ook niet snel meer beginnen. Dit boek is wellicht een aanrader voor mensen die een verhaal vol met vaart zoeken en een flinke portie ongeloofwaardige gebeurtenissen op de koop toe nemen.

* *

December Park - Ronald Malfi (2014)

4,5
DMF
Echt heel goed. Voorlopig met afstand het beste wat ik van Ronald Malfi gelezen heb en dit verhaal overtreffen gaat enorm lastig worden. Als liefhebber van coming-of-age kon ik van begin tot eind mijn hart ophalen met December Park. Het boek is er een waar de nadruk echt ligt op de karakters. Malfi vertelt zijn verhaal vanuit de ogen van Angelo 'Angie' Mazzone, die samen met Peter, Scott, Michael en later Adrian een belofte maakt: wat de prijs ook is, ze zullen de 'Piper', een seriemoordenaar, ontmaskeren en uitschakelen.

Daar zit ook meteen het minpuntje aan dit verhaal: het is wat ongeloofwaardig dat kinderen zoveel speurwerk kunnen en mogen doen en ze komen tijdens hun zoektocht ook wel erg vaak terecht bij afgelegen gebouwen en creepy plaatsen. Bewijsstukken worden achtergehouden en het handelen van Angie, nota bene als zoon van een politieagent, is af en toe wat dubieus.
Het is een klein minpuntje op een verder ontzettend meeslepend verhaal. Ieder individu van het vijftal is leuk op zijn eigen manier en de groepsdynamiek en gebeurtenissen die ze samen meemaken brengen ook weer nostalgische gevoelens bij me naar boven. Het onschuldige kattenkwaad dat ze uithalen en de bullebakken die ze tegenkomen zullen voor veel lezers herkenbare situaties oproepen.
Het verhaal zelf is aan de trage kant, maar dat mag ik wel. Het duurt toch zeker tot een pagina of 300 voordat de Piper langzaam maar zeker echt actief wordt, maar vanaf dat moment komt het geheel wel in een behoorlijke stroomversnelling. Voor die tijd neemt Malfi rustig de tijd om Harting Farms (of 'Farting Harms', na een grapje van het vijftal) uiteen te zetten en dat doet hij behoorlijk kundig. Op de achtergrond dreigt altijd het gevaar van de Piper, waardoor er een heerlijke mix van coming-of-age gemixt en whodunnit ontstaat, die leidt tot een wat plotselinge maar hartverscheurende climax.

Absolute aanrader voor liefhebbers van Stephen King's It en The Body of Summer of Night van Dan Simmons.

Deep in the Darkness - Michael Laimo (2004)

3,5
DMF
Leuk genreverhaal. Michael Laimo blijkt bekwaam in het scheppen van een fijne sfeer. Af en toe een kleine hint naar wat er komen gaat, maar lang blijft de dreiging letterlijk en figuurlijk in nevelen gehuld. Laimo laat een klein groepje personages in zijn verhaal verschijnen en dat is op zich wel jammer: er had van mij meer met het dorpje gedaan mogen worden. Iets na de helft zet de neerwaartse spiraal voor de familie Cayle een versnelling in en dan wordt het allemaal iets minder, maar dat is vrijwel inherent aan het genre. Gelukkig werd mijn interesse wel vastgehouden. Er blijkt ook nog een vervolg te zijn, maar dat laat ik schieten. Het beste deel uit dit boek was het deel waarin de dreiging onbekend was en in het vervolg zal daar geen moment sprake van zijn.

Devil Crept In, The - Ania Ahlborn (2016)

3,0
DMF
De kleine Stevie is niet voor het geluk geboren. Op school wordt-ie belachelijk gemaakt vanwege zijn gestotter, thuis op de bank heeft hij een onhandelbare en onredelijke stiefvader zitten en wanneer zijn beste vriend Jude verdwijnt, lijkt zijn leven helemaal een neerwaartse spiraal in te gaan.

Het wordt er niet beter op wanneer Stevie ontdekt dat de mensen in Deer Valley, een kleine gemeenschap, maar halfbakken pogingen doen om Jude te zoeken. Als liefhebber en trouw kijker van verschillende politieseries, besluit Stevie om het heft in eigen hand te nemen en te gaan zoeken naar zijn beste vriend. Uiteraard stuit Stevie in zijn zoektocht naar Jude op een aantal vreemde zaken. Zo is er het verhaal rondom de eerder verdwenen Max Larsen, die niet in levende lijve terugkeerde. Het afgelegen huis middenin het bos is nog zoiets aparts, net als het feit dat geen van de bewoners in Deer Valley huisdieren heeft.

Het zijn mooie ingrediënten voor een geslaagd verhaal, maar dat kwam toch niet helemaal uit de verf. Hoewel Ahlborn de belevingswereld van de tienjarige Stevie goed weet te schetsen, komt het verhaal nooit helemaal los. Waar Ahlborn met Seed en The Shuddering liet zien klassieke horrorelementen te kunnen mixen met haar eigen ideeën, zien we dat in The Devil Crept In toch te weinig. Wanneer er een tweede verhaallijn bijkomt, blijkt ze prima in staat te zijn om beide verhaallijnen aan elkaar te schrijven, maar er zat te weinig verrassing in. Niet haar beste boek, maar nog steeds prima leesvoer.

Different Seasons - Stephen King (1982)

Alternatieve titel: Vier Seizoenen

4,0
DMF
Opeens kreeg ik zin om het verhaal achter de succesvolle The Shawshank Redemption te lezen. Ik keek er erg naar uit om te lezen wat Stephen King er van gemaakt had en om te ontdekken of er grote verschillen tussen novelle en film zijn. Daarnaast wilde ik ook The Body eens lezen; ook die verfilming (Stand by Me) ontvangt veel positieve reacties en dat verhaal sprak me ontzettend aan. Kortom: ik keek er erg naar uit om met Different Seasons wat uurtjes door te brengen. Opnieuw stelde King mij niet teleur.

King trapt af met Rita Hayworth and the Shawshank Redemption en dat verhaal behoeft geen enkele introductie meer. Opvallend is wel dat het een verhaal is dat vrij veel van de hak op de tak springt; King springt van jaar naar jaar, van voor naar achter en weer terug. Hierdoor zijn er vrij veel korte passages, maar dat doet niets af aan de kwaliteit van het verhaal. Andy Dufresne is een geweldig personage en de manier waarop hij langzaam maar zeker alle zaakjes naar zijn hand zet in Shawshank is prachtig beschreven. Het einde speelt lekker op het gevoel in, maar niet zo expliciet als in de film, waardoor er genoeg te raden over blijft. De laatste woorden zijn symbolisch en direct een samenvatting van de voorgaande 160 pagina's. Dit verhaal vormt dan ook een prima start van de bundel.

Het tweede verhaal gaat over totaal andere zaken: in Apt Pupil ontdekt een jonge Todd dat een Duitse oorlogsmisdadiger bij hem in de buurt woont. Todd probeert hem op een aparte manier te chanteren: hij is niet op zoek naar geld, maar wil de (walgelijke) verhalen over de misdaden van Kurt Dussander horen. Het verhaal startte vrij langzaam en kwam wat later op stoom dan de andere drie verhalen, maar dit verhaal is dan ook het langst van allemaal. In het begin konden de karakters mij niet echt boeien en ik vroeg mij af waar het verhaal heen zou gaan. Toen de kaarten eenmaal open en bloot op tafel lagen, kon ik het nog maar lastig wegleggen. De oude Dussander heeft ook zijn wapens en de wurggreep waarin ze elkaar houden, maakt dit verhaal meeslepend en bijzonder spannend. Een wreed einde vormt een prima afsluiting van opnieuw een steengoed verhaal.

The Body vormt het derde verhaal en daarin komen toch wel bijna alle elementen naar voren die bij King horen. Vier (bijna) puberende jongens horen het een en ander over een vermiste jongen. Hij schijnt dood te zijn, maar de politie weet (nog) niets over zijn plaats en het viertal is bereid om een grote trektocht te ondernemen om zijn lijk te vinden en als helden onthaald te worden. De vriendschap spat van de pagina's af en het verhaal deed me wat dat betreft nogal denken aan It. De personages steken goed in elkaar, al vloeken en schelden ze wel erg veel, maar dat zal de leeftijd zijn. Het kan de pret ook absoluut niet drukken, want ook dit verhaal is echt ijzersterk. In It was Pennywise de afschrikwekkende bad-guy, maar nu zijn de jongens van Ace Merrill degenen die het succes van de jongens wild dwarsbomen. Zij passen precies in het verhaal: het opnemen tegen de net wat oudere en sterkere jongens, hebben we waarschijnlijk allemaal wel eens gedaan in de jeugd. Dit gedeelte van het verhaal is echter niet veel meer dan een subplotje, want de vier jongens staan overduidelijk centraal. Met mooie dialogen en ook een aantal spannende pagina's weet King weer vertrouwde personages te creëren en ondanks dat het verhaal niet veel meer dan 180 pagina's telt, had ik na afloop wel weer het idee dat ik afscheid nam van een aantal vrienden. Het is een geweldig coming of age verhaal met opnieuw een goede climax die de vergankelijkheid van alles eens te meer aangeeft.

The Breathing Method is de afsluiter van dit boek en wordt opgedragen aan Peter Straub en zijn vrouw. Dat is duidelijk merkbaar, want in dit verhaal komt ook een 'Club' voor, net als in Straub's klassieke Ghost Story. De Club heeft zeker in de eerste pagina's erg veel overeenkomsten met de ideeën van Straub, maar neemt later wel een totaal andere wending. Dit verhaal bevat veel meer horror dan de overige drie delen, waar King eens te meer bewees véél meer te zijn dan een horrorschrijver. Het vierde en laatste verhaal gaat over een vrouw die koste wat het kost haar kind wil baren. Eén van de Clubleden vertelt dit verhaal en dit jaagt zijn vrienden flink de stuipen op het lijf, maar bij mij wilde dat niet echt lukken. The Breathing Method is voor mij duidelijk de minste van het stel. Aan het einde wordt het zelfs een beetje luguber, maar het is allemaal wel erg over de top. De personages zijn aardig, maar niet zo goed als in de overige verhalen, wat ook weer te verklaren valt door te kijken naar de lengte van dit verhaal, want met zestig pagina's neemt deze afsluiter de minste ruimte in.

Al met al kan ik niets anders concluderen dat Stephen King met Different Seasons voor de zoveelste keer iets bovengemiddelds aflevert. Critici die beweren dat King niet meer kan dan horror schrijven, worden hier de mond gesnoerd. De eerste drie verhalen hebben een hoog niveau en ik kan daar geen favoriet uit kiezen. Ze hebben alle drie iets bijzonders over zich, wat helaas niet geldt voor het laatste verhaal.
Het valt me op dat King vaak een beter einde weet te breiden in zijn novelles dan in zijn romans. Ook hier geldt dat deze vlieger vooral opgaat voor de eerste drie verhalen, die stuk voor stuk prima afgesloten worden. Ik ben blij dat ik nog een aantal verhalenbundels van King tegemoet kan zien.

* * * *

Disappearance at Devil's Rock - Paul Tremblay (2016)

3,5
DMF
Aardige kennismaking met Paul Tremblay. Hoewel Disappearance at Devil's Rock wat opstartproblemen heeft, levert hij een aardig spannend verhaal af.

De veertienjarige Tommy brengt een groot deel van de zomervakantie door met zijn vrienden Josh en Luis. Dit doen ze voornamelijk bij Devil's Rock, een rustig plekje in het Borderland State Park. Op een avond rent Tommy het omringende bos in onder toeziend oog van zijn vrienden. Zij verwachten dat Tommy snel weer terugkeert, maar minuten verstrijken zonder een teken van Tommy. Wanneer zij na een tevergeefse zoektocht huiswaarts keren, ontdekken ze dat Tommy ook niet op eigen gelegenheid naar huis is gekomen. Paniek ontstaat, politie wordt ingeschakeld en zoektochten gestart.
Het duurt vervolgens eventjes voordat het echt interessant wordt, maar wanneer een vierde persoon zijn intrede in het verhaal doet, ontvouwt zich een vermakelijke pageturner. Tremblay speelt goed met de verwachtingen van de lezer: op het ene moment lijkt er een volkomen logische verklaring achter de verdwijning van Tommy te zitten, maar dan duiken op mysterieuze wijze dagboekfragmenten van Tommy op, die weer hinten naar andere oorzaken.

Ik vloog vlot door het verhaal en was erg benieuwd naar wat Tommy nou precies is overkomen. Dat laat Tremblay de lezer op verschillende manier ontdekken: dialogen, dagboekfragmenten en politieverslagen; van alles wordt er gebruikt om toe te werken richting de ontknoping. De ontknoping die behoorlijk impact had - maar nog net wat harder had in kunnen slaan wanneer ik wat meer binding met de personages had gehad.

Zeker de moeite waard!

* * * ½

Duma Key - Stephen King (2008)

Alternatieve titel: Duma

4,5
DMF
Het is lang geleden dat ik zo verdiept in een boek heb zitten lezen. Wat een geweldig verhaal. Het zegt genoeg dat ik binnen vier dagen door de ruim zeshonderd pagina's ben gevolgen: voor mijn doen is dat ongekend snel. Ik vind uitdrukkingen als 'ik kon het boek maar niet wegleggen' altijd wat leeg, maar bij Duma Key was dat wel degelijk van toepassing.

Inmiddels durf ik mijzelf ook wel fan te noemen van de 'nieuwe' Stephen King. Na zijn auto-ongeluk zijn de boeken van King volgens velen kwalitatief minder. Dat zou goed kunnen, maar de boeken die ik sindsdien heb gelezen, doen niets onder voor de 'oude' King. "The Dark Tower VI: Song of Susannah" vond ik weliswaar de minste in de Dark Tower reeks, maar dat zegt meer over de reeks dan over de kwaliteit van dat deel. "Blaze", "Under the Dome" en "Full Dark, No Stars" zijn in mijn ogen ijzersterk. Slechts "Cell" vond ik enigszins teleurstellend, maar alleszins vermakelijk.
Ook "Duma Key" plaats ik in het rijtje van ijzersterke boeken. Dit is King op zijn best. De personages zijn geweldig, de sfeer is fantastisch en langzaam maar zeker kruipt de horror in het verhaal. Combineer dat met een geweldige schrijfstijl en je hebt een prachtig boek in handen.

Edgar Freemantle is de persoon waar alles om draait. Op zijn vijftigste verongelukte hij bijna op zijn werk, maar hij overleefde het ternauwernood. Nou ja, overleefde: hij verloor zijn rechterarm en zijn huwelijk. Eigenlijk verloor hij gewoon alles wat hij tot dan toe had opgebouwd.
Edgar valt in een zwart gat en ziet zelfmoord als een reële optie. Zijn psychiater weet hem op andere gedachten te brengen: hij moedigt Edgar aan om zijn oude liefde (het schilderen) op te pakken. Edgar doet dit en verhuist daarnaast ook nog naar een van de Florida Keys: hij kiest een huis op Duma Key (of kiest het huis hem?) om daar een tweede leven op te bouwen.
Met pijn in de heup en met fantoompijn in zijn rechterarm probeert Edgar zo goed en zo kwaad als het kan een nieuw leven op te bouwen. Helemaal alleen doet hij dat niet, gedurende het verhaal komt hij voldoende mensen tegen die hem helpen en steunen bij zijn nieuwe leven en hobby.
Zijn hobby loopt echter nogal uit de hand. Zijn schilderijen hebben een soort magische kracht en roepen nog een andere kracht op: een kracht die al eeuwenoud is en wakker geschilderd wordt door Edgar.

Dit is het verhaal in een notendop, maar het draait om veel meer. De beginnende vriendschap tussen Edgar en Wireman wordt geweldig beschreven. Het ik-perspectief is een goede keuze van King geweest. Ook in dit boek wordt er weer voldoende aandacht geschonken aan de personages. Edgar en Wireman zijn de twee meest vooraanstaande, maar ook andere personages krijgen genoeg aandacht. Edgar en Wireman zijn in ieder geval twee personages King maakt ze erg sympathiek zonder glad te worden, de dialogen zijn vaak hilarisch (er zit sowieso ontzettend veel humor in dit verhaal, vooral in het begin) en hun vriendschap voelt puur aan.
Eigenlijk is het gehele verhaal wat aan de langdradige kant, maar ik houd daar van. De actie begint pas echt zo'n honderdvijftig pagina's voor het einde, maar wat zich daartussen afspeelt, heb ik ook met ontzettend veel plezier gelezen. Ik leefde ontzettend mee met Edgar. Zijn zoektocht naar een nieuw leven is interessant, maar ondertussen wel verweven met zijn oude leven: de relatie met zijn vrouw en dochters is nogal complex, maar interessant. Daarnaast zijn er nog wat achtergrondverhalen die absoluut de moeite waard zijn en als vanouds hint King op het einde van een hoofdstuk naar gebeurtenissen die gaan volgen.

Spanning is er zeker wel te vinden in de plot, maar speelt niet een heel prominente rol. De schilderijen van Edgar hebben dus een eeuwenoud kwaad gewekt en langzaam maar zeker ontdekt Edgar met zijn vrienden wat hij nou precies heeft losgemaakt. Zoals gezegd komt hier pas richting het einde echt wat vaart in, maar mijns inziens geeft dat niet: er gebeurt absoluut voldoende om te blijven boeien. Ook van de sfeerbeschrijvingen heb ik bijvoorbeeld genoten: het zomerse sfeertje van Duma Key kwam prima uit de verf.
Naar het einde toe komt de plot rondom Percy dus echt naar de voorgrond en King werkte dat zowaar nog uit in een heel aardig einde. Het was niet zo goed als de rest van het boek, maar gelukkig niet zwaar over de top. Het paste allemaal wel binnen de lijnen van het verhaal en ontspoorde geen moment. Ietwat rommelig is het allemaal wel, maar heel erg veel afbreuk aan het verhaal deed dat niet.

Duma Key is een typisch Stephen King boek: vriendschap, hoop en liefde staan centraal, maar langzaam maar zeker sluipt de horror onder de huid. De aaibare personages, geweldige sfeer en dito schrijfstijl maken dit verhaal weer tot een topper waar ik echt van genoten heb. Op het eind kwam King nog even met een twistje die mij met een leeg en zelfs enigszins verdrietig gevoel het boek liet dichtslaan. Dit geeft maar eens te meer aan dat het boek mij geraakt heeft en daarom ook recht heeft op de hoge score die het krijgt. Edgar en Wireman zijn voor mij twee memorabele personages.

* * * * ½