menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Cabinet of Curiosities, The - Douglas Preston en Lincoln Child (2002)

Alternatieve titel: De Gruwelkamer

3,5
DMF
Vermakelijk deel in de Pendergast-reeks. Lekker mysterieus verhaal en aan het historische tintje hebben de auteurs duidelijk veel aandacht geschonken. Pendergast als hoofdpersoon blijft toch boeien, al is-ie in dit deel net wat te vaak de Superman. Hij weet alles beter, lijkt wel 90% van de talen te beheersen en kent wel erg veel trucjes die toevallig heel vaak van pas komen. Aan de andere kant is dat natuurlijk ook weer de charme van de reeks. Het is ook weer eens wat anders dan de depressieve, zuipende politieman die met tegenzin betrokken raakt bij een zaak en er toch helemaal in verdiept raakt. Leuk ook om wat van Pendergasts achtergrond te weten te komen.

* * * ½

Calling of the Grave, The - Simon Beckett (2011)

Alternatieve titel: Niets Blijft Verborgen

3,5
DMF
The Calling of the Grave is het vierde deel over forensisch antropoloog David Hunter. Een verhaal dat wel iets anders is dan de voorgaande drie delen en helaas niet zo sterk is als deel twee en drie. Toch zet Simon Beckett weer een vermakelijke thriller op poten waar je snel doorheen vliegt.

In de eerste drie boeken was er steeds een onbekende moordenaar bezig dood en verderf te zaaien en het was aan David Hunter om te ontrafelen hoe ze de crimineel konden pakken. Hunter is helemaal thuis als het gaat over de (ontbinding van) het menselijk lichaam en daar werd in de eerste drie boeken ook veel nadruk op gelegd. In dit vierde deel is dat toch anders. Het eerste deel gaat wel over een gevonden lijk en de aanwijzingen die daarbij komen kijken, maar de overige ruim tweehonderd pagina's gaan toch over andere zaken. Onder meer over de verhoudingen binnen het politiekorps. Dat werd soms wel wat overdreven, ondanks dat er best een kern van waarheid in zal zitten.
Dit keer denken Hunter en consorten van meet af aan te weten wie de moordenaar is, waardoor het hele uitgangspunt veranderd. De moordenaar blijkt een gigantische kale man te zijn, wiens eigenschappen overigens tot uitentreuren herhaald werden. Dat kon best wat minder. De man, Jerome Monk genaamd, wordt verantwoordelijk gehouden voor een aantal moorden van jaren terug, maar is inmiddels ontsnapt en bezoekt politiemensen die te maken hadden met zijn arrestatie. Het werk van Hunter, wat ik juist zo interessant vond in de voorgaande verhalen, is hier dus niet echt nodig en blijft, op het eerste deel na, ook zo goed als afzijdig. Al snel wordt het verhaal een kat-en-muisspel, waarbij de verhoudingen wel steeds blijven verschuiven. Het leest daardoor heel erg vlot en het is zeker vermakelijk, maar wel duidelijk anders dan de voorgaande boeken en de weg die Beckett nu kiest, vind ik minder sterk.
Spannend blijft het wel, al vond ik niet elke twist even verrassend en werd het richting het einde wel ietwat vergezocht. Aan de andere kant worden de losse eindjes ook wel heel aardig aan elkaar geschreven en de plot rond de moordenaar is nog best leuk.

Al met al is The Calling of the Grave een leuke toevoeging aan de David Hunter reeks, maar niet zo sterk als deel twee en drie. Het verhaal heeft een andere insteek en het werk van Hunter komt er mijns inziens te weinig in naar voren. Spannend is het wel, al is het verhaal zelf niet altijd even verrassend. Toch wordt alles leuk aan elkaar geschreven en is het uiteindelijk toch weer vlot lezende en solide thriller.

* * * ½

Carrie - Stephen King (1974)

3,5
DMF
Voorafgaand aan het lezen van Carrie had ik 29 boeken van Stephen King gelezen en nu ik dit boek uit heb, heb ik er ook nog 29 te gaan. Een klein mijlpaaltje dus. Carrie was voor Stephen King natuurlijk ook een mijlpaal: het is zijn eerste gepubliceerde boek, al verschenen er voor de publicatie al een aantal korte verhalen van zijn hand in enkele tijdschriften. Toch had het weinig gescheeld of het manuscript had de uitgever niet bereikt, want King zelf was (en is) allerminst tevreden met dit boek. Zijn vrouw was veel positiever en redde het manuscript uit de prullenbak en stuurde het op. Uiteindelijk was het dus rijp voor publicatie en dat betekende het startschot van een imposante carrière.

Als groot King fan heb ik zijn eerste boek echter lang laten liggen. De beschrijving trok me niet zo, maar inmiddels weet ik dat dat bij King maar weinig zegt. Vaak zijn het de boeken die mij in eerste instantie niet heel bijzonder in de oren klinken, toch de leukste. En natuurlijk was ik wel erg benieuwd naar het verschil tussen de King van toen en de King van nu. Dat verschil is er uiteraard, maar er zijn ook heel veel overeenkomsten. King's vertelstem is in de loop der jaren niet eens zo heel veel veranderd en in Carrie zie je veel elementen terug die King ook later vaak gebruikt. De manier waarop hij spanning opwekt bijvoorbeeld. In Carrie doet hij dit door middel van veel artikelen uit kranten, academische publicaties of andere bronnen, die een kleine flashforward geven; op deze manier wordt het erg verleidelijk om toch nog even dat volgende hoofdstukje mee te pakken voor het slapen gaan. Ook zijn afsluitende zinnen van hoofdstukken geven vaak net een extra brok informatie mee: opeens lees je dat iemand nog maar twee uur te lezen heeft. Leg het boek dan nog maar eens opzij...
Maar veel van King's boeken zijn natuurlijk veel meer dan een spannende pageturner. Voor Carrie geldt dat nog niet echt. Normaal komt King altijd wel met een peloton ijzersterke personages, maar in zijn debuutroman is alleen hoofdpersonage Carrie aardig uitgewerkt. Dit boek mist de grootsheid en meeslependheid die bijvoorbeeld IT, Duma Key en The Stand wel kunnen produceren. Maar goed; die boeken zijn ook vier keer zo dik, dus een heel eerlijke vergelijking is dat niet. Carrie is wat meer hap slik weg: het is zeker een leuk en spannend verhaal, maar het gaat allemaal vrij snel.

Carrie White is een geplaagd meisje met bijzondere krachten, waar ze zelf langzaam maar zeker achterkomt. Ze besluit deze krachten te gebruiken om voor eens en voor altijd revanche te nemen, maar ze lijkt de gevolgen niet helemaal te overzien. Het is een verhaal over revanche en wraak, waarbij je als lezer eigenlijk weet dat wat Carrie doet fout is, maar dat het ook weer begrijpelijk is. Dat is een leuk koord waar je op balanceert en King speelt er ook leuk op in, al merk je wel dat het een debuut is en het hier en daar wat teveel van de hak op de tak springt. De verschillende bronnen vind ik wel een leuke toevoeging en gaven een mooie achtergrond, maar ik vind het toch leuker als King hier wat langer bij stil staat in een meer uitgebreide flashback. Het einde is wel weer wat over de top en bomvol met actie, maar dit keer komt dat niet heel plotseling uit de lucht vallen; het past veel meer in het verhaal.

Met Carrie heb ik me uitstekend vermaakt. Het verschil tussen de King van 1974 en 2011 is zeker aanwezig, maar de overeenkomsten zijn nog best talrijk. Voor een debuutroman is het bovendien zeker niet slecht, al heeft het zijn beperkingen.

* * * ½

Castaways - Brian Keene (2009)

3,5
DMF
Castaways is mijn kennismaking met Brian Keene en ik had er best hoge verwachtingen van. De recensies op het web waren eigenlijk zonder uitzondering positief en de plotomschrijving klinkt erg goed. Ik sluit me niet helemaal aan bij alle lovende reacties, maar vermakelijk was het allemaal wel.

Keene maakt het zichzelf wat lastig door vrij veel personen te introduceren. Ik denk dat het verhaal wat beter tot zijn recht gekomen was als een kleiner groepje op het eiland gezet was. Bij dit soort verhalen verwacht ik geen uitgediepte karakters, maar nu blijft het allemaal wel heel oppervlakkig. Keene verklapt ook al vrij gauw wie/wat nou de bedreigingen op het eiland zijn. Dit gaat ten koste van vrij veel suspense en dat is jammerlijk te noemen. Ik ben altijd wel fan van verhalen waarbij de spanning langzaam opgebouwd wordt en waarbij de wezens achter de dreiging lang verscholen blijven. In dit verhaal zijn de wezens niet echt heel origineel of zo, maar ze komen leuk uit de verf, al moet je geen vergezochte verhalen over hun herkomst verwachten.
De verhoudingen op het eiland zijn gauw duidelijk en is er eigenlijk vrijwel non-stop actie. Het boek wordt ook beter als er langzaam maar zeker echt een select groepje op het eiland ontstaat. Je krijgt automatisch wat meer binding met de overlevenden. Naar het einde toe wordt het steeds spannender en hier en daar zelfs nog een beetje ranzig. De climax was niet zo over de top zoals ik gedacht had, maar stak heel degelijk in elkaar.

Castaways is zeer vermakelijk leesvoer voor de horror liefhebber. Origineel is het allemaal niet, maar vermakelijk zeker wel, mede dankzij de continue actie en aanwezige portie spanning.

* * * ½

Catacombs, The - Jeremy Bates (2015)

Alternatieve titel: World's Scariest Places 2: The Catacombs

2,5
DMF
Matig, dit tweede deel uit de World's Scariest Place reeks. Net als in Suicide Forest kiest Jeremy Bates wel weer een erg fraaie locatie uit. Waar in het eerste deel het Aokigahara woud als geslaagde locatie diende, is in deel twee het ondergrondse deel van Parijs aan de beurt. Ook dit speeltoneel leent zich voor een spannend verhaal, maar dat is helaas slechts korte tijd zo. Na een uitgebreide introductie van de karakters, die nog wel oké zijn, duikt het groepje de catacomben van Parijs in. Daar begint het alleraardigst, maar in tegenstelling tot Suicide Forest, onthult Bates nu al snel wat er nog meer rondwaart in de catacomben. En dat is nogal teleurstellend. Bovendien doet de twist me wat te veel denken aan de twist in Suicide Forest, waardoor het allemaal nogal herkenbaar werd. Richting het eind pikt het allemaal weer wat aan spanning op en mede dankzij de korte hoofdstukken vlieg je er ook zo doorheen, De epiloog had wederom weggelaten mogen worden.

* * ½

Chemistry of Death, The - Simon Beckett (2006)

Alternatieve titel: De Geur van Sterfelijkheid

3,5
DMF
Uurtje geleden uitgelezen. De laatste 170 pagina's gingen in één ruk door, maar ik houd achteraf wel een dubbel gevoel over aan dit boek.

Beckett toont aan prima sfeer neer te kunnen zetten. Het stadje Manham wordt leuk geïntroduceerd. De achterdochtige inwoners passen precies bij het plaatje dat je als lezer creëert. Het verhaal begint ook erg mysterieus en weet dat erg lang vast te houden. Vooral de vreselijke strikken gaven mij echt een sinister gevoel. De meest creepy passage wasde eerste hardlooptocht van Lyn, toen ze het gevoel had bespied te worden en uiteindelijk een dode haas vond. Kippenvel.
Ook de uitgebreide beschrijvingen van Beckett over de ontbinding van het menselijk lichaam waren erg treffend. De vele gedode dieren stoten nog veel mensen tegen het been, maar daar maak ik geen punt aan. Dat gaf het verhaal en vooral de moordenaar wel een extra dimensie.

Maar buiten deze zaken is het boek eigenlijk vrij braaf. Ik vind de beoordeling hier wel erg hoog. Beckett volgt eigenlijk gewoon het boekje. David Hunter is een sympathiek hoofdpersoon die zijn verleden de rug wil toekeren, maar uiteindelijk blijkt zijn verleden onontkoombaar. Dat wordt nog maar eens benadrukt wanneer hij ook persoonlijk belang kent bij het vinden van de moordenaar: die had Jenny immers gevangen.
Ook de climax vond ik helemaal niet zo verrassend. Het is niets nieuws dat de dader een bekende is van David. Ook het gedoe met Carl Brenner was te waarschijnlijk om waar te zijn. Het absolute einde is ook niet heel sterk. Er zijn wel erg veel toevalligheden en de dader is niet zo verrassend als hier geopperd wordt.

Achteraf heb ik echt het gevoel dat er meer in zat. Beckett geeft er met zijn beschrijvingen van het stadje, de personages en de ontbindingen duidelijk een eigen draai aan, maar is verder te braaf en weinig verrassend. Het leest als geheel wel heerlijk weg en de personages zijn prima te pruimen. Het tweede deel in de Hunter serie zal ik ook een kans geven. Hopelijk is Beckett daar iets verrassender.

* * * ½

City of Masks - Daniel Hecht (2003)

Alternatieve titel: Het Huis van de Maskers

3,5
DMF
Met vrij hoge verwachtingen begon ik aan dit boek. Ze zijn gedeeltelijk ingelost, maar ergens blijft bij mij het gevoel hangen dat er best wat meer uit te halen viel. De personages vielen mij wat tegen, maar het verhaal zelf was absoluut de moeite waard.

De personages vond ik dus niet bijster interessant. Het verhaal draait voornamelijk om de parapsychologe Cree Black, maar ik had na afloop niet echt het idee dat ik daar nog veel meer over wil weten. Haar semi-wetenschappelijke invalshoek is best interessant, maar daar blijft het toch vooral bij. Haar gedrag gedurende het verhaal lag me helaas niet zo. De Beaufortes waren interessanter, maar wat aan de stereotiepe kant. Op zich geen punt gezien hun afkomst, maar op den duur begon het wel een beetje op mijn zenuwen te werken. Die excentrieke trekjes werden gewoon vervelend. Lila moest de uitzondering vormen, maar ook met haar had ik niet veel. De rol van Edward blijft voor mij gedurende het boek helemaal onduidelijk. Die voegde aan het verhaal eigenlijk vrijwel niets toe, al had hij nog een klein rolletje in het wat geforceerde liefdessubplotje.
Het verhaal zelf steekt stukken beter in elkaar. Vooral in de eerste honderdvijftig pagina's zaten een aantal passages die ik met kippenvel en ingehouden adem heb gelezen. De sfeer in New Orleans kwam er goed uit en de sfeer in het huis was zelfs nog stukken beter en vele malen beklemmender. Helaas blijft de plot na een pagina of honderdvijftig een beetje hangen tussen een familietragedie en een bovennatuurlijk verhaal. Allereerst betreurde ik dit toch wel, maar het moet gezegd dat Hecht dit heel aardig oplost. Naar het einde toe gaat het tempo ook flink omhoog en met een aantal subtiele twists weet dit boek zich te onderscheiden van een slappe thriller. Het einde steekt bovendien prima in elkaar.

Uiteindelijk heb ik City of Masks met veel plezier gelezen. Met wat interessantere personages had ik nog een hogere score gegeven, maar dat is iets wat wellicht in het tweede Cree Black deel beter verzorgd is. Als de plot in deel twee eveneens goed in elkaar steekt, ga ik mij daar zeer waarschijnlijk ook prima mee vermaken. City of Masks is in ieder geval een sterk verhaal over een familietragedie met wat bovennatuurlijke elementen. De sfeer zit er goed in en het verhaal mondt in een spannende en sterke climax uit. Voor de liefhebber absoluut de moeite waard.

* * * ½

Crimson - Gord Rollo (2006)

3,5
DMF
Mijn tweede boek van Gord Rollo in korte tijd en opnieuw is het ontzettend vermakelijk. Vorig jaar las ik al Valley of the Scarecrow, maar ik was ook erg benieuwd naar Crimson, die ik toevallig vlak na de eerstgenoemde kon oppikken. Valley of the Scarecrow was een heerlijke horrorroman met over de top actie, spannende pagina's en een originele bad-guy en Crimson biedt eigenlijk hetzelfde.

De vergelijkingen met Stephen King's IT worden op de internationale boekensites regelmatig gemaakt. Logisch ook, want King heeft duidelijk de nodige invloed op Rollo gehad. In beide boeken volgen we een groepje karakters die op jonge leeftijd tegen een eeuwenoud kwaad aanlopen en deze ook in een later stadium, wanneer ze volwassen zijn, bestrijden. Net zoals Pennywise is het monster in Crimson een 'shapeshifter' die dus verschillende vormen kan aannemen; die vormen zijn allemaal gebaseerd op de grootste angst van zijn slachtoffers, precies zoals Pennywise dat deed dus. Ook kunnen beide wezens in het hoofd van hun slachtoffers kruipen en vanaf daar de angst opvoeren.
Gelijkenissen voldoende dus, maar Rollo voegt ook voldoende eigen creativiteit toe. De proloog en de eerste pagina's van het verhaal zijn wel echt pure horror, gelukkig zonder overdreven ranzig te worden (dat wordt het boek sowieso niet). Op de tweede pagina is er al een bizarre gebeurtenis die de toon heel goed weet te zetten.
Daarna worden in rap tempo de vier hoofdpersonen (dan nog kinderen) geïntroduceerd en vanaf daar gaat het boek echt afwijken van IT. Rollo zorgt voor een rollercoaster aan gebeurtenissen; zijn verhaal zit bomvol suspense en actie, terwijl King veel meer de tijd neemt om de personages neer te zetten. IT is ook niet voor niets ruim drie keer zo dik. In Crimson zit er niet echt heel veel ontwikkeling in de karakters, maar bij dit soort verhalen vind ik dat ook niet het belangrijkste. Er worden ook geen geforceerde subplots rondom de karakters toegevoegd; het ging om de suspense en de actie en dat zit wel goed.
Het eerste deel van het boek is ook veruit het sterkst. Het wezen dat de kinderen blijft achtervolgen, krijgt al snel een gezicht, maar dat is alleen maar positief, omdat het wezen echt wat weet toe te voegen aan het verhaal. Het plaagt, het tergt en is verantwoordelijk voor gruwelijke daden. Ik kreeg echt een hekel aan het ding.

Het tweede deel volgt enkele hoofdpersonen rond hun twintigste levensjaar. Ze denken dat het wezen hen verlaten heeft, maar uiteraard is niets minder waar. Vanaf hier wordt de plot langzaam maar zeker wel wat vergezocht, maar het verteltempo is erg fijn en er zitten zeker nog enkele fraaie gebeurtenissen in. Her en der is het wel wat voorspelbaar en sommige zaken herhalen zichzelf net iets te vaak, maar het blijft plezierig om te lezen.
Deel drie vorm de laatste honderdtwintig pagina's van het verhaal en speelt zich op een heel andere setting af. Het wordt nu wel erg ongeloofwaardig, maar op de een of andere manier kon me dat niet echt storen. Het tempo blijft onverminderd hoog, al wordt er nog wel een verklaring omtrent het wezen gegeven. Dat had wat mij betreft niet echt gehoeven.
Het einde zelf is wel heerlijk ironisch en niet echt vrolijk, maar ook niet direct erg verdrietig. Het zit er fraai tussenin en vormde echt een uitmuntend einde, wat je in dit genre toch zeker niet altijd ziet.

Naast Valley of the Scarecrow kan ik ook niets anders concluderen dat Crimson vermakelijk leesvoer is. Lekker tempo, leuke bad-guy die het bloed onder mijn nagels vandaan haalde en een leuk verhaal dat wel een beetje onder het motto 'beter goed gejat dan slecht bedacht' valt, maar waar gelukkig nog wel voldoende eigen invloeden van Gord Rollo in te vinden zijn. Voor de karakterontwikkeling hoef je dit boek niet te kopen en het is soms ook wel erg vergezocht allemaal, maar dat zijn dingen die vaak inherent zijn aan het genre. Het einde is wel heerlijk ironisch en een prima afsluiter; dat heb ik vaak anders gezien.

* * * ½