menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Bazaar of Bad Dreams, The - Stephen King (2015)

Alternatieve titel: De Bazaar van Boze Dromen

4,0
DMF
Een verhalenbundel van Stephen King is altijd weer iets om naar uit te kijken. Ook The Bazaar of Bad Dreams wist de verwachtingen waar te maken. Niet ieder verhaal is even geweldig, maar zoals altijd zijn er weer pareltjes te vinden.

Laat ik er een aantal uitpikken die het bespreken waard zijn en dan gelijk beginnen met mijn favoriet uit deze bundel: The Dune. Een heerlijk verhaal, met de meest legendarische laatste zin uit het boek. Een man roeit regelmatig naar een verlaten eiland, waar hij een bijzondere ontdekking doet. Veel meer kan ik er niet over vertellen. Wel moet ik bekennen dat ik er met open ogen intuinde. De laatste drie woorden van het verhaal hadden dan ook een behoorlijke impact. Mijn mond viel open en toen kwam het besef dat ik dit veel eerder had moeten zien aankomen. Geweldig!

Bad Little Kid is nog zo'n pareltje. In dit verhaal krijgt King het voor elkaar om in no-time een heel hatelijke en mysterieuze bad-guy te introduceren. Het verhaal is spannend en meeslepend en heeft opnieuw een sterk einde. Er zit een heerlijk It-achtig sfeertje overheen, met name bij de bad-guy...

In Summer Thunder komt de grootste kracht van King als verhalenverteller naar voren: hij heeft weinig tijd nodig om bijna tastbare personages neer te zetten. Summer Thunder is in deze bundel daarvan het beste voorbeeld. Het is één van de kortste verhalen, maar ik had al snel een beeld bij de hoofdpersonen en leefde ook met ze mee. Het is niet het vrolijkste verhaal uit de bundel, waarin de dood als thema meer dan eens naar voren komt.

Under the Weather is eveneens een verhaal waarin dood en liefde hand in hand met elkaar gaan. In dit verhaal werkt King, net als in The Dune, heerlijk naar het einde toe. In Under the Weather voel je het einde wel aankomen, maar King krijgt het voor elkaar om het op een manier te presenteren waardoor het toch nog als een shock voelt.

Toch kan een niet al te vrolijk einde heel mooi aanvoelen, zoals Batman and Robin Have An Altercation bewijst. Een fraai verhaal, doorspekt met nostalgie, waarin een heel plotseling einde heel warm aanvoelt. Knap geschreven.

The Little Green God of Agony en Obits wil ik ook nog even benoemen. Eerstgenoemde is een soort combinatie van The Green Mile versus The Thing en dat pakt op het eind lekker uit. Obits is een verhaal dat je langzaam maar zeker beetpakt om je daarna niet meer los te laten. Van necrologieën is waarschijnlijk niemand fan, maar King maakt het allemaal nog een stapje erger in dit verhaal. Lekkere twist.

De bovenstaande verhalen zijn echt de moeite waard. Er zitten meer verhalen bij die gewoon goed zijn, maar niet spectaculair. Het minste verhaal vond ik A Death. De stijlwijziging pakte mij niet en leidde eerder af. Ook met de poëzie heb ik niet veel. Herman Wouk Is Still Alive viel ook tegen. De twee hoofdpersonen waren veel te karikaturaal.
De bundel is wel echt een 'nieuwe' King. Het bovennatuurlijke speelt in behoorlijk wat verhalen niet of nauwelijks een rol. Veel verhalen gaan om het maken van keuzes, waar de nog niet eerder genoemde verhalen Morality en Afterlife goede voorbeelden van zijn. Ook de vreemde verslavingen van mensen aan bod: de verslaving aan het weten in The Dune, de verslaving om altijd maar iemand te willen overtreffen in Drunken Fireworks en de verslaving aan de liefde in Under the Weather zijn zomaar drie verhalen waarin het een grote rol speelt.

Ik blijf het knap vinden hoe King ieder jaar weer blijft verrassen met nieuwe verhalen. Lang, kort: het maakt niet uit, hij blijft boeien. In deze bundel staan ook weer een aantal topverhalen, waarvan ik The Dune en Bad Little Kid de absolute uitspringers vind. Het is een mix van verschillende genres en de introducties die King geeft aan ieder verhaal zijn de moeite waard. Het is niet zijn allerbeste bundel, maar dat zegt meer over de kwaliteit van andere bundels dan over de kwaliteit van The Bazaar of Bad Dreams. Meer graag!

* * * *

Bird Box - Josh Malerman (2014)

Alternatieve titel: De Kooi

4,5
DMF
Wauw. Dit moet wel de beste debuutroman zijn die ik ooit heb gelezen. Bird Box heeft me behoorlijk weggeblazen. Josh Malerman zet de lezer meteen middenin het verhaal neer, vlak voor de start van de barre tocht die hoofdpersoon Malorie met twee kinderen moet gaan maken. Aan de hand van flashbacks vertelt Malerman wat Malorie allemaal heeft meegemaakt. Van elke pagina druipt de suspense af en je voelt dat er ieder moment iets kan gebeuren.
Het uitgangspunt van een verlaten wereld is niet zo bijzonder en veel vaker gedaan, maar Malerman geeft er een eigen draai aan. Iets in de buitenwereld zorgt ervoor dat mensen doordraaien en zichzelf en hun omgeving wat aandoen. Een kleine blik richting datgene doet de boel al ontsporen, maar niemand weet precies wat hetgeen is waar ze niet naar mogen kijken. De overlevenden barricaderen daarom het huis, maar zullen toch naar buiten moeten voor water, eten en andere benodigdheden. Om te voorkomen dat ze zien wat ze niet mogen zien, doen ze dat geblinddoekt. Als lezer is dat een aparte gewaarwording, maar het werkt absoluut. Het is spannend, meeslepend en heerlijk mysterieus. Niet alles buiten het huis is het gevaarlijk: ook binnenshuis ontstaan er problemen omdat de groep lange tijd op elkaars lip zit. Met één plottwist had ik wat moeite, maar ik vind het knap hoe Malerman nergens het verhaal laat ontsporen. Na het dichtslaan van het boek had ik geen antwoord op al mijn vragen, maar het is beter zo. Het kwaad heeft niet altijd een gezicht nodig.

* * * * ½

Birdman - Mo Hayder (1999)

Alternatieve titel: Vogelman

3,5
DMF
Een sterk debuut van Mo Hayder. Ondanks dat er op enkele punten nog wel het een en ander te verbeteren valt, weet het boek van begin tot eind te boeien. Hier en daar is het wat langdradig en cliché, maar het leest alleraardigst weg.

Het boek start vrij traag. Hayder zet verschillende personages neer waarvan Jack Caffery de centrale is. Hij is een vrij stereotiep, maar sympathiek personage. Gaandeweg het verhaal laat Hayder meer en meer los over de "Vogelman", wiens daden vrij uitgebreid beschreven zijn, soms zelfs op het ranzige af. Hierin weet Hayder zich wel te onderscheiden van de vele clichés die in de eerste helft van het verhaal toch wel vrij talrijk aanwezig zijn. In de tweede deel van het verhaal gooit Hayder er meer een eigen sausje overheen en gaat het allemaal een tandje sneller. Ondanks dat er hier en daar nog wel wat clichés te bespeuren zijn, wist Hayder me toch aardig op het verkeerde been te zetten.
De twee prominente subplots zijn bovendien ook nog vrij interessant en sterk verwerkt in de echte lijn van het verhaal. Hierdoor is het boek nog aardig gevarieerd voor het genre. De verschillende perspectieven die Hayder gebruikt helpen daar ook bij.
Het boek sluit in stijl af. Hayder slaat in ieder geval niet door, zoals ze in enkele beschrijvingen van de moorden wel deed.
Over het algemeen levert is Vogelman dus een prima debuut. Alleen de vertelstijl valt hier en daar wat tegen. Soms springt Hayder nogal van de hak op de tak. De sfeer in Londen kwam ook niet helemaal lekker op me over en hier en daar voelde het geheel toch wel iets te langdradig aan.

Met Vogelman heeft Mo Hayder mij weten te overtuigen. Het verhaal is enigszins langdradig en cliché bij vlagen, maar de (onderhuidse) spanning maakt erg veel goed. Met Caffery levert ze bovendien een leuk hoofdpersonage af. Ik denk dat ik het tweede deel met Caffery, De Behandeling, maar direct ga lezen.

* * * ½

Bone White - Ronald Malfi (2017)

4,0
DMF
Fijn stukje vakwerk van Ronald Malfi weer. Echt een zeer prettige genreschrijver die met Bone White wederom een meer dan vermakelijk verhaal aflevert.

Danny Gallo, zeven hele minuten jonger dan tweelingbroer Paul, was altijd al een wat ongeleid projectiel. Wanneer hij besluit zijn biezen te pakken en het land door te trekken, belandt hij op een gegeven moment in the Hand, een godvergeten plaatsje in Alaska dat nog net niet van de aarde afdondert. Paul ontvangt vanuit Dread's Hand nog een foto van Danny, maar de foto is het laatste teken van leven. Een zoektocht levert niet op. Niet verrassend ook, aangezien er rond Dread's Hand jaarlijks veel meer mensen verdwijnen dan het landelijk gemiddelde. Verdwaald in de vrijwel oneindige bossen is de conclusie die de locals elke keer maar vaststellen.
Net als de wonden wat lijken te helen, ziet Paul op het nieuws een heel opmerkelijk item. Een plaatselijke kluizenaar leidt de politie naar een achttal graven, door hemzelf gegraven en gevuld met zijn eigen slachtoffers, in de omgeving van Dread's Hand. Het identificeren van de vrijwel onherkenbare lichamen duurt een tijdje, maar Paul besluit niet te wachten. Hij reist af naar Fairbanks, een plaatsje kilometers verwijderd van the Hand, maar wel de plaats waar de lokale politie de zaak onderzoekt.

Aldaar gearriveerd zijn niet alle antwoorden even bevredigend voor Paul. Er zit, hoe verrassend, niets anders op dan zelf af te reizen naar Dread's Hand. En daar stuit hij op een kleine gemeenschap met bijzondere gewoontes. Menig kind draagt een masker van dierenhuid over het gezicht en rondom de bosgrens stikt het van de zelfgemaakte kruizen. Met alle moeite van de wereld weet Paul een kamertje te boeken in het plaatselijke 'hotel', of wat daar voor door moet gaan, en vanuit daar start zijn volgende poging op zoek naar antwoorden.
De lokale bevolking is echter net zo behulpzaam als een blinde klaar-over. Niemand lijkt te willen praten over Danny en geen enkele bewoner laat het achterste van de tong zien. Malfi slaag er met verve in om de suspense goed op te voeren. Hoewel er niet enorm veel bloedstollende passages zijn, kruipt deze slowburner lekker onder de huid. Uiteraard wordt het langzaam maar zeker duidelijk waarvoor de kruizen dienen en wat de connectie is tussen het gevaar in het bos en de verdwijning van Danny. Malfi schakelt succesvol tussen twee even boeiende perspectieven en knoopt een prima eind aan het verhaal. Kijk al weer uit naar zijn volgende boek!

* * * *

Borealis - Ronald Malfi (2012)

3,5
DMF
Ronald Malfi lijkt altijd een veilige keuze. De twee romans die ik van hem heb gelezen, Snow en The Narrows bevielen prima en ook dit kortverhaal is een aanrader.
Het moraal op de Borealis ligt laag. De vangst valt tegen, de temperatuur ligt ver onder het nulpunt en er is weinig zicht op verbetering. Plots verandert de situatie: een lading krab wordt binnengehaald en er is zicht op meer. Het humeur op het schip wordt weer iets vrolijker, maar de bemanning komt voor een dilemma te staan als ze op de rand van een ijsberg een vrouw waarnemen. Om haar te redden moet een reddingsactie met gevaar voor eigen leven in touw gezet worden. De kapitein hakt de knoop door en besluit om een poging te wagen de vrouw te redden. Met gevaar voor eigen leven wordt de vrouw gered. In plaats van een hoop dankbaarheid, krijgt de bemanning van de Borealis een hoop problemen terug. De geredde vrouw is bijzonder mysterieus, ontwijkt iedere vraag en na haar komst verdwijnt het ene na het andere bemanningslid. Het verhaal heeft wat gelijkenissen met The Thing, en net als Snow en The Narrows verloopt de plot wat conventioneel, maar dat geeft niet. Malfi is in staat om een lekker sfeertje te creëren en zet altijd geloofwaardige personages neer die zowaar eens niet uitblinken in domme keuzes.

Brandbilen Som Försvann - Maj Sjöwall en Per Wahlöö (1969)

Alternatieve titel: De Brandweerauto Die Verdween

4,0
DMF
Weer een mooi deel in de Martin Beck-reeks. Vooral dankzij Gunvald Larsson, die in dit deel een vrij prominente rol heeft. Heerlijk hoe hij al foeterend en, zacht uitgedrukt, licht ontvlambaar zijn werkzaamheden verricht. Hij heeft verschillende hilarische uitbarstingen in dit deel; het hoogtepunt is wel als hij een verpleegster uitfoetert zoals-ie ook altijd bij zijn collega's doet.
Verder heeft dit deel ook wel de zaak die het meest onoplosbaar leek. In de delen hiervoor waren er altijd wel iets meer aanknopingspunten. Leuk ook hoe Sjöwall en Wahlöö in ieder boek weer een ander aspect van het politiewerk belichten. Dit keer is de lijkschouwing aan de beurt. Ook de Zweedse maatschappij ontsnapt niet aan de pen van de schrijvers. De protesten richten zich in dit verhaal op de onnodige sloop van historische gebouwen, de verschrikkelijk ongezonde lucht die er in Stockholm hangt, de Vietnamoorlog en nog veel meer. Blijft leuk om te lezen hoe de linkse Sjöwall en Wahlöö hun visie op Zweden geven.
Ondertussen buigen Beck en collega's zich op de lastige kwestie. De running gags die de serie kenmerken ontbreken wederom niet. Melander verstopt zich weer regelmatig op de wc en kent de jeugdherinneringen van Kollberg beter dan Kollberg zelf, Beck krabt zich een ongeluk aan zijn neus en staat weer regelmatig met zijn elleboog te leunen op de archiefkast, Rönn begint negen op de tien zinnen met 'Nou (...)' en Larsson behoeft geen uitleg.
Het maakt de serie herkenbaar. Net als de kwaliteit waarmee het duo het politiewerk beschrijft. Ondanks dat de boekjes vrij dun zijn, gebeurt er van alles en heb je aan het eind van de rit echt het idee dat je het werk van begin tot eind hebt meegemaakt. Jammer is wel dat, net als in het voorgaande deel, ook hier het einde wel heel plotseling komt.

* * * *