menu

Hier kun je zien welke berichten DMF als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Abandon - Blake Crouch (2009)

2,5
DMF
Dat viel tegen. Van Blake Crouch heb ik eerder al in de Pines-trilogie gelezen en die reeks beviel uitstekend. Lekker mysterieus, veel vaart in het verhaal en boeiend van begin tot eind. Dat kan van dit boek niet gezegd worden. Ik verwachtte opnieuw een verhaal met flink wat suspense, maar de aap komt al snel uit de mouw en nadien wordt het verhaal een combinatie van goud- en spoorzoekertje. Gemiste kans.

Afraid - Jack Kilborn (2008)

3,5
DMF
Afraid is één van de best verkopende horrorverhalen van de laatste tijd. Het boek ontvangt ook veel reviews op de internationale boekensites en vaak zijn die nog (erg) positief ook. Zodoende keek ik er ook erg naar uit om met dit verhaal te starten, wat tevens mijn eerste van Jack Kilborn (pseudoniem va Jack Konrath) zou worden. Het verhaal liep iets anders dan ik bij voorbaat verwachtte, maar plezier heb ik er zeker mee gehad.

Toen ik met dit boek startte, rekende ik op een soort 30 Days of Night scenario. De plotomschrijvingen van de twee boeken zijn ook vrijwel identiek: een gesloten gemeenschap wordt opgeslokt door iets met kwade plannen. Waar Tim Lebbon de lezer opzadelde met een aantal moderne vampiers, kiest Jack Kilborn voor een soort supersoldaten die door hersenonderzoek gemanipuleerd zijn en uiteindelijk transformeerden in nietsontziende moordenaars. Lebbon introduceerde zijn bad-guys beetje bij beetje en met veel suspense, maar Kilborn schiet uit de startblokken en houdt 350 pagina's een gigantisch hoog tempo aan. Suspense is er zo goed als niet, wat ik zeker erg betreur.
Spannend is het absoluut wel, maar het is erg jammer dat Kilborn dat elke keer op dezelfde manier wil opwekken. Elk hoofdstukje eindigt met een grote of kleine cliffhanger en dat ging al snel echt storen. Het is ook nogal goedkoop, maar stiekem werkt het wel. Al snel lees je een ordinaire pageturner, maar de manier waarop dat gerealiseerd wordt, blijf ik wel erg makkelijk vinden. De personages maken soms ook wel erg rare keuzes om het maar spannend te houden.
Minder makkelijk is het om tijdens het lezen niet een paar keer te gruwelen, want Kilborn zoekt wel een aantal keer de grenzen op. Een sterke maag is een vereiste om dit boek tot op de laatste pagina te lezen. De trucjes van de slechteriken maken ze ook erg hatelijk, waardoor ik met de niet zo heel bijzondere personages meeleefde. Helaas wordt het, mede dankzij Kilborn's schrijfstijl, wel erg herhalend allemaal. Het is continu hetzelfde liedje: een aantal personages treffen de bad-guys, weten te ontsnappen en vervolgens schakelt Kilborn over naar het volgende groepje dat dezelfde problemen heeft. Eigenlijk is het verhaal een aaneenschakeling van subplotjes; een echte hoofdlijn is er niet.
Richting het einde wordt het wel steeds beter en de laatste honderd pagina's zijn in mijn ogen tevens de beste van het geheel, wat ik toch niet vaak tegenkom bij dit soort verhalen. In de laatste vijftig pagina's wordt het echt heel erg spannend en ik hoopte echt dat de 'Red-ops' supersoldaten een koekje van eigen deeg kregen. Die vraag wordt voldoende beantwoord en zelfs in de laatste vijf pagina's weten zij hun stempel te drukken.

Ondanks wat minpuntjes hier en daar, zoals Kilborn's vervelende trucje om spanning te creëren en het wat herhalende plot, kan ik niets anders zeggen dat mijn kennis met Kilborn zeker bevallen is. Ik ben zeker niet Afraid om meer boeken van hem te lezen.

* * * ½

Amokspiel - Sebastian Fitzek (2007)

Alternatieve titel: De Gijzeling

3,5
DMF
Een tijdje geleden zag ik deze bij de V&D staan. Ik had nog nooit van Sebastian Fitzek gehoord, maar de flaptekst beloofde veel goeds. Een gijzeling vind ik altijd een interessant onderwerp.

Maar het boek gaat over meer dan alleen de gijzeling. Ira Samin staat op het punt om zelfmoord te plegen, maar wordt vervolgens weggeroepen om een gijzeling in goede banen te leiden. In een radiostudio gijzelt psycholoog Jan May namelijk een groepje mensen. Hij stopt pas wanneer hij zijn geliefde Leoni terugziet. Die is echter al acht maanden spoorloos en zeer vermoedelijk overleden.
Het boek is duidelijk opgesplitst in twee delen: grofweg de eerste 200 pagina's gaan over de gijzeling in de studio en de onderhandelingen tussen Ira en Jan. Ira wil het al pratend oplossen, terwijl commandant Steuer de boel wil bestormen en zo snel mogelijk achter de rug wil hebben. Ira praat, Steuer blijft zijn acties voorbereiden, maar een echte oplossing wordt niet gevonden. Daarna volgt er echter een plottwist die het verhaal een andere dimensie geeft. Jan blijkt onder één hoedje te spelen met zijn gijzelaars. Hij is nooit van plan geweest om mensen te vermoorden en heeft dat ook niet gedaan. Dit vond ik in eerste instantie vrij jammer, want dat hele idee met de gijzeling en de bloedstollende cash-calls vond ik goed bedacht. Het verhaal gaat nu een andere kant uit, meer richting een gecompliceerde zoekactie, maar verliest nergens aan vaart en blijft erg spannend. De personages zijn wel oppervlakkig, hier en daar zelfs stereotiep, maar dat stoort niet echt. De korte hoofdstukken eindigen vaak met een kleine cliffhanger waardoor je door blijft lezen. De losse eindjes worden op het einde leuk aan elkaar geknoopt door Fitzek.

De Gijzeling is een boek vol vaart, spanning en actie. Fitzek zet je hier en daar zelfs enigszins op het verkeerde been. Zijn schrijfstijl vind ik alleen iets te gemaakt (of de vertaling is matig) en de personages hadden wel een extra dimensie kunnen gebruiken (al is dat bij Ira aardig gedaan). Het verhaal is alleen niet zo psychologisch als de cover doet vermoeden.
Voor mij was het in ieder geval een fijne kennismaking met Fitzek. Sterker nog: De Therapie, ook van zijn hand, staat nu ook in mijn boekenkast.

* * * ½

Anomaly, The - Michael Rutger (2018)

3,5
DMF
Soms kom je iets tegen in de koopjeshoek waarvan je denkt 'ach, waarom ook niet?' Dit boek is zo'n voorbeeld daarvan. Ik had nog nooit van Michael Rutger gehoord (niet gek: blijkt ook een pseudoniem te zijn), maar de plotomschrijving klonk als een leuk Preston & Child achtig verhaaltje en dat is ook precies wat The Anomaly voorschotelt.

Nolan Moore is presentator van de YouTube hit 'The Anomaly Files', een low-budget YouTube-hitje waar Nolan en zijn crew mysteries proberen te ontrafelen. Het team wil de sprong naar kabeltelevisie maken en krijgt daarvoor een uitgelezen kans: een nieuw geworven sponsor wil graag mee op de volgende ontdekkingstocht om te bekijken of er potentieel zit in het concept. De bestemming van de tocht is de Grand Canyon, alwaar de crew een grot hoopt te vinden waar ontdekkingsreiziger G.E. Kincaid vele eeuwen geleden bijzondere ontdekkingen deed.
Dit boek zou wel erg kort zijn geweest als ze de goed verstopte ingang van de grot niet zouden vinden, dus tot niemands verbazing klimt het hele gezelschap na enkele tientallen pagina's omhoog richting de echte start van het avontuur. En vanaf daar wordt het leuk.

Het boek leest als een blockbuster, maar heeft ook de soms net zo vergezochte plottwists. Saai wordt het nooit en ook de humoristische noot zorgde ervoor dat ik snel door het verhaal heen vloog. Je suspension of disbelief draait wel wat overuren op het eind, maar het geheel wordt leuk gepresenteerd door de auteur. Gewoon een vlot en sympathiek verhaaltje, niets mis mee.

* * * ½

Apprentice, The - Tess Gerritsen (2002)

Alternatieve titel: De Leerling

3,0
DMF
Opnieuw een erg leuk en vlot boek van Tess Gerritsen, maar het feit dat dit boek een vervolg is op De Chirurg ligt er wel héél dik bovenop.

Er zijn tussen De Chirurg en De Leerling wel erg veel parallellen te trekken. De plot ontwikkelt zich eigenlijk precies hetzelfde: er volgen in beide boeken in korte tijd veel moorden, men verzint na gedegen politiewerk een hinderlaag en pakt de verkeerde op: in De Chirurg schoot Rizzoli iemand neer en dit keer was de taxichauffeur onschuldig. Uiteindelijk raakt iemand die nauw bij het politiekorps betrokken is ook betrokken bij de moordenaar(s) en het loopt maar net goed af.
Dat vond ik toch wel het grootste minpunt van het boek. Het was allemaal weinig origineel, wat niet wegneemt dat het verhaal en de personages prima zijn, net zoals het eerste deel. De introductie van Maura Isles was ook leuk en betekende opnieuw een karakter met een aparte achtergrond in de verhaallijn.
Ook FBI-agent Dean bracht was extra's in het verhaal. Dankzij zijn verleden ga je als lezer toch gissen wat zijn exacte rol nou is en of zijn bedoelingen echt wel zo goed zijn als hij pretendeert. Jane Rizzoli eist opnieuw alle aandacht op. Haar halsstarrigheid werd op het eind van het verhaal alleen wel een kleine ergernis. Dat constante 'ik-moet-erbij-horen-als-vrouw" had wel een vrij hoog Calimero gehalte.
Het vrij abrupte einde zag ik wel aankomen doordat De Leerling zoveel op zijn voorganger lijkt. Gelukkig hangt dat nu niet van toevalligheden aan elkaar, zoals in deel één iets meer het geval was.

Met De Leerling levert Tess Gerritsen een verhaal dat erg lijkt op zijn voorganger. Iets meer originaliteit had zeker een hogere beoordeling opgeleverd. Gelukkig steekt het verhaal prima in elkaar en krijgen de karakters genoeg aandacht. De Isles/Rizzoli reeks zal ik later zeker vervolgen.

* * * ½

Association, The - Bentley Little (2001)

3,5
DMF
The Association is mijn derde boek van Bentley Little. The Store en The Mailman waren de eerste twee en die bevielen mij wel. Leuke verhalen met best aardig uitgewerkte personage waarbij de spanning langzaam onder de huid sluipt. In The Store kwam dat door een supermarkt met rare praktijken; in The Mailman gebeurde dat dankzij een vreemde postbode. Alledaagse zaken worden dus gebruikt om tot een spannende horror/thriller te komen. Ook in The Association gebeurt dit weer.

Dit boek speelt zich voor het grootste deel af in Bonita Vista, een gesloten gemeenschap ergens op een rustige plek in Utah. De Amerikaanse overheid heeft er geen enkele invloed op: de gemeenschap wordt geregeerd door een aantal bestuursleden die die 'homeowners association' vormen. Veel meer dan wat regels opzetten en mensen de gemeenschap insturen die de regels moeten handhaven, doen de bestuursleden niet. Tenminste, op het eerste gezicht...
Barry en Maureen kopen voor een lachwekkende prijs een huis in Bonita Vista. Alles is op het eerste oog perfect: prachtig uitzicht, alle ruimte, alle rust en vriendelijke buren. Het koppel krijgt al snel 'The Bonita Vista Homeowners' Association Covenants, Conditions and Restrictions' handboek, vol met allerlei regels. Veel van die regels zijn logisch: geen inwoner zal het vreemd vinden dat er niet ingebroken mag worden en dat gemeenschappelijke goederen niet gesloopt mogen worden. Maar dat de neuzen van de auto's dezelfde kant op moeten staan, men niet in badjas naar buiten mag, drie van de vier muren in een kamer kaal moeten blijven, elke vorm van kunst door de association goedgekeurd moet worden, er niet thuis een baan uitgevoerd mag worden en dat boodschappenlijstjes met een bepaald type potlood opgeschreven moeten worden, zijn toch wat dubieuzer. Wanneer Barry en Maureen één van de vele regels niet volgen, ontvangen ze binnen no-time een boete. De boete is echter de eerste methode van straffen; al snel verdwijnen er mensen die boetes open hebben staan en mensen die door beginnen te krijgen dat de homeowners association wat meer is dan het op het eerste gezicht lijkt.
De plot is niet altijd even geloofwaardig en de personages maken soms wat naïeve keuzes, maar het is erg vermakelijk en het leest heerlijk weg. Een paar twists zijn vrij voorspelbaar, maar de personages zijn weer goed uitgewerkt en het blijft altijd spannend. Als lezer krijg je ook een flinke hekel aan de association, die met hun wrede acties toch een web van samenzwering hebben weten te creëren. Het einde is heerlijk ironisch, zij het wel een beetje over de top. In vergelijking met The Store en The Mailman, was dit einde wel beter.

Ondanks dat de plot soms net wat te makkelijk en ongeloofwaardig vordert, heeft dat mijn leesplezier bepaald niet kunnen bederven. Met The Association heb ik weer menig uurtjes plezier gehad. Goede hoofdpersonen, de spanning komt er in een lekker tempo in en de association als grote bad-guy, is een erg creatieve vondst. Dit was zeker niet mijn laatste van Bentley Little.

* * * ½