Roni Loren leerde ik kennen via de Long Acre-serie waarover ze schrijft over jongeren die een school shooting hebben overleefd. Loren begon al vroeg met het schrijven van romantische verhalen. Doorheen de jaren heeft ze haar skills verder kunnen verbeteren. Wat als jij het bent is het eerste deel van de Say Everything-serie.

Miz Poppy is een erg populaire blogster. Ze schrijft over het nachtleven in New Orleans. Echter niemand weet welke persoon er achter Miz Poppy schuilt. Hollyn vindt het prima dat ze zich achter dit alterego kan verschuilen. In het gewone leven is ze eerder verlegen. Haar baas draagt haar op om video’s te maken. Als ze dit niet doet zal ze haar job verliezen. Jasper Deares werkt als barista maar is daarnaast ook een aanstormend acteur. Hij ontdekt dat Hollyn Miz Poppy is en wil haar graag helpen bij het maken van de video’s. Een win-win-situatie aangezien hij hierdoor ook meer media-aandacht zou kunnen krijgen. Hij neemt haar mee naar improvisatielessen om haar zelfvertrouwen op te krikken. Tijdens de lessen lijkt alles ineens net iets serieuzer te worden dan eerst de bedoeling was..

Het originele aan dit verhaal is dat het hoofdpersonage bijzonder is. Ze heeft Tourette en schaamt zich hier wat over. Haar zelfvertrouwen heeft een deuk gekregen en hierdoor stelt ze zich eerder op de achtergrond op. Dit neemt niet weg dat Hollyn een grappige en toffe dame is. Het mooie is dat ze, met een beetje hulp, zichzelf uiteindelijk toch weet te ontplooien waardoor ze haar ware persoon kan laten zien aan de buitenwereld. Deze evolutie vind ik goed ineengestoken.

De band die er tussen Hollyn en Jasper ontwikkelt is amusant. Door de improvisatielessen komen ze in genante situaties terecht die je aan het lachen brengen en anderzijds ook romantische gevoelens losweken. Een romance zoals ik ze graag lees met veel humor!

Ik houdt ervan om te lezen hoe mensen elkaar weten te vinden. Benieuwd of mijn aandacht vastgehouden kan worden tijdens het tweede deel van deze serie. Ik ga mij er zeker wel aan wagen aangezien dit boek mij echt heeft doen genieten.

Douglas Stuart heeft zijn roots in Glasgow. Momenteel woont en werkt hij in New York. Zijn autobiografisch debuut ‘Shuggie Bain’ werd een groot succes dat in vele landen is verschenen. ‘Mungo’ is zijn nieuwste werk. Qua stijl sluit hij zeker aan bij de grauwe sfeer van Shuggie Bain.

Glasgow, jaren ‘90. De 15-jarige protestantse Mungo leeft in de buitenwijken van Glasgow. Hier hebben gevaarlijke bendes het voor het zeggen. Hamish, Mungo’s broer is een meedogenloze bendeleider. Deze omgeving barst van de mannelijkheid. Iets waar Mungo mee worstelt aangezien hij zijn homoseksuele geaardheid ontdekt. Hij sluit vriendschap met de katholieke James maar dit lijkt meer uit te groeien naar liefde. Op een gegeven moment besluit Mungo’s aan alcoholverslaafde moeder hem met twee onbekenden op een kampeertrip te sturen. Deze gebeurtenis heeft een grote inpakt op het verdere leven van Mungo.

Het verhaal is wederom krachtig neer geschreven. Stuart is geweldig in het weergeven van een bepaalde sfeer.
De grimmigheid, de koelte, de tristesse druipt er vanaf. Daarnaast voel je Mungo struggelen met zijn geaardheid, de verwachtingen, het geweld, de trieste toekomst die geschetst wordt,… Het personage wordt heel realistisch en werkelijk weergegeven. Intens, waarbij je merkt dat de plaats waar je wieg heeft gestaan erg beïnvloed wie je bent en zal worden..

Levendige personages zijn de sterktes in dit verhaal. Unieke wezens met hun eigen dilemma’s en geschiedenis. Het disfunctionerende gezin waarin een onzekere adolescent in opgroeit. Een liefde die geloofsovertuigingen overtreft en zich niet laat leiden. Maar anderzijds zit er ook veel donkerheid in het verhaal.

Een Coming-of-age-verhaal met veel diepgang. Niet voor de eerder tere zieltjes. Maar een interessant inkijk biedend in de working class van Glasgow ten tijde van de jaren ’90.