Jojo Moyes begon ooit als journaliste, maar brak echt door als romanschrijfster. Haar boeken draaien vaak om gewone mensen met ingewikkelde emoties — luchtig en toch raak.

In Wij samen volgen we Lila, een vrouw die ooit dacht dat ze het allemaal voor elkaar had: een gezin, een carrière als relatiedeskundige, een stabiel leven. Maar dan dondert alles in elkaar. Haar huwelijk strandt, haar dochter sluit zich af, haar stiefvader trekt bij haar in en tot overmaat van ramp duikt haar biologische vader ineens op. Wat volgt is een jaar vol chaos, confrontaties en kleine overwinningen.

Wat ik sterk vond, is hoe Lila’s zoektocht naar balans niet groots of dramatisch wordt neergezet, maar juist in de kleine momenten zit: een ongemakkelijk gesprek met haar dochter, een onverwachte klik met een nieuwe man, of een stille wandeling met haar stiefvader. Het verhaal kabbelt voort, maar niet op een saaie manier — eerder als een rivier die je meeneemt, zelfs als je niet precies weet waarheen.

Dat gezegd hebbende: het tempo had af en toe wat pit kunnen gebruiken. Sommige hoofdstukken voelden wat langdradig, alsof er nét iets te veel tijd werd genomen om tot de kern te komen. En hoewel de plotwendingen charmant waren, waren ze niet altijd verrassend.

Moyes schrijft toegankelijk en beeldend, zonder te vervallen in clichés. Haar dialogen voelen natuurlijk aan, en ze weet met een paar zinnen een sfeer neer te zetten die blijft hangen. Lila is geen heldin met superkrachten, maar een vrouw die struikelt, twijfelt en toch doorgaat. Dat maakt haar geloofwaardig én herkenbaar.

Wij samen is misschien niet het meest meeslepende boek dat ik van Moyes heb gelezen (Voor jou raakte mij meer in het hart), maar het is absoluut een hartverwarmend verhaal over familie, verlies en opnieuw beginnen.

Joanna Quinn is een Britse schrijfster. Geboren in Londen, opgegroeid in Dorset. De omgeving waar dit boek zich ook afspeelt. Het Walvistheater is haar debuut. Naast auteur is ze ook journalist en docent creative writing.
De drie Seagrave-kinderen, Cristabel, Florence en Digby, groeien op in het interbellum aan de kust. De Eerste Wereldoorlog is ten einde maar de Tweede Wereldoorlog is in zicht. De periode tussen deze twee wereld veranderende gebeurtenissen is vreemd. De kinderen worden verwaarloosd en gezien hun isolement focussen ze zich op elkaar. Ze beleven avonturen en genieten van hun momenten samen. Wanneer er een walvis aanspoelt op het strand wordt dit een soort spel voor hun. Ze gebruiken de botten om een Walvistheater op te bouwen waarbij ze hun fantasie de vrije loop laten en vormt zo een baken van hoop gedurende hun kindertijd. Maar tijden veranderen en de kinderen worden ook ouder. Hun leven ontwikkelt zich allen op een andere manier en dit tegen de achtergrond van de aankomende Tweede Wereldoorlog.
Dit verhaal heeft mij verrast. Ik wist niet goed wat er van te verwachten door de titel, de look en de beschrijving van het boek. De schrijfstijl is vloeiend, beeldend en subtiel. De sfeer die wordt overgebracht is prachtig. Je wordt meegezogen in een reis in de tijd samen met de drie hoofdpersonages. Deze zijn erg invoelend en gevoelig neergepend. Hun gevoelens en gedachten voelen erg reëel en menselijk. Naast het coming-of-age-verhaal worden we ook mee getuige van de periode tussen de twee Wereldoorlogen. Dit brengt intensiteit in het verhaal doordat de getraumatiseerde jongeren in moeilijke situaties terechtkomen. Gebeurtenissen die hun verdere leven mee zullen vormen. Hierdoor is het ook wel een psychologisch verhaal. Het nostalgische element voelt fijn om te lezen. Om toch weer teruggetrokken te worden naar een kindertijd vol dromen.
Een bijzonder en uniek verhaal dat mij wist te raken. Waarbij ik hoop meer van deze schrijfster te kunnen ervaren!

Julia Quinn studeerde af van Harvard en startte meteen met het schrijven van haar eerste boek. Nadien is ze niet meer gestopt. De Bridgerton-serie is ook te zien op Netflix. En ja, ik moet toegeven, de serie is soms ook even goed als het boek. Maar toch altijd eerst even het boek lezen!

We zijn beland aan kind nummer 6 van het Bridgertongezin, Francesca. Francesca staat op het punt om in het huwelijksbootje te treden. Op de laatste avond voor haar huwelijk ontmoet ze Michael Sterling, de neef van haar verloofde. De vonken slaan over maar hier is nu geen ruimte voor! Jaren later is Michael graaf geworden en Francesca is terug vrij. Er heerst een goede vriendschap tussen de 2 maar kan dit ooit meer worden. Michael is gekend om zijn amoureuze escapades en dit heeft geen goede indruk nagelaten bij Francesca.

Wat zijn de boeken van de Bridgerton-serie toch goed! Een royale vergissing is al het 6e deel! Toch weet Quinn weer keer op keer een origineel en uniek liefdesverhaal te brengen. De sfeer is hetzelfde en ook favoriete personages komen terug in het verhaal. Maar elk boek heeft weer nieuwe sprankelende hoofdpersonages met hun eigenheid en issues. De liefde komt niet vanzelf maar is ook niet tegen te houden. Dit zorgt voor een spannend verhaal van aantrekken en afstoten. Je gevoel volgen of toch eerder je verstand? En dit allemaal in de zalige high society sfeer van begin 19e eeuw in Londen. Er heerst veel etiquette en iedereen dient zich hoffelijk te gedragen. Toch kunnen de hormonen er voor zorgen dat dit niet altijd even gemakkelijk is.. Een vlot geschreven verhaal dat je in een ruk uitleest!

Weer een subliem verhaal dat opnieuw vraagt naar meer! Ik wou dat het Bridgerton-gezin nog meer kinderen had gemaakt zodat we nog langer kunnen genieten van deze serie!

Parijs, 1944. Sarah is net bevallen van haar zoontje Samuel. Maar het jonge Joodse gezin is op de vlucht. Ze duiken onder maar worden gevonden waarna ze op transport worden gezet naar Auschwitz. Sarah is wanhopig en beslist haar baby in de handen van een vreemde te duwen. Jean-Luc is diegene die de baby in handen krijgt terwijl hij als spoorwegarbeider werkt in Bobigny. Hij voelt zich gevangen in deze job en wilt eigenlijk niet voor de Duitsers werken. Hij leert Charlotte kennen die in het ziekenhuis hetzelfde gevoel ervaart. Samen nemen ze een riskante beslissing..

Terwijl Parijs sliep is de debuutroman van Ruth Druart. Ze studeerde psychologie en wilt via haar verhalen ervoor zorgen dat de wereld beter kan begrijpen. Dit doet ze door een verhaal vanuit verschillende perspectieven te brengen en met een verschillende achtergrond. Dit gegeven is net hetgeen Terwijl Parijs sliep zo bijzonder maakt!

In het boek wordt er gesproken vanuit verschillende perspectieven; Jean-Luc, Charlotte, Sarah, David en Sam(uel). Hierdoor krijg je inzicht in de motieven en gedachten van dit personage. Naar mijn gevoel is dit echt een meerwaarde voor het boek. Je kan je erg inleven in elk individu. Hun standpunten en handelingen zijn begrijpbaar. Niets is zwart-wit. En hoewel de personages soms tegenover elkaar staan, kan je niet éénduidig zeggen wie nu net goed of slecht handelt. Hierdoor worstel je als lezer met je gevoelens doorheen het verhaal. Aan wiens kant sta je nu? Deze tweestrijd is erg intens overgebracht. Dit gegeven zorgde er wel voor dat ik tegen het einde van het boek af en toe stiekem een traantje moest laten.

Het verhaal is opgebouwd uit korte hoofdstukken. Dit leest erg aangenaam want je wilt toch nog net 1 hoofdstukje verder lezen. Voor je het weet heb je het boek dan ook uitgelezen. De taal is vlot en goed opgebouwd. Je merkt dat je zo in het verhaal zit zodat je niet door hebt dat je aan het lezen bent.

Dit boek is niet het zoveelste verhaal over Auschwitz. Het gaat eerder over de gevolgen van de oorlog. Hoe je leven terug opbouwen na alle ontberingen en verschrikkelijke gebeurtenissen. Verder is het een verhaal over opoffering, liefde (tussen ouder en kind), veerkracht, de grens tussen goed en kwaad, vergeving en geluk!

Opgelet! Deze review bevat spoilers van het 1e boek.

Even terug heb ik het eerste boek ‘De wrede prins’ in de Elfhame-serie gelezen en vond hem geweldig. Nu mag ik het vervolg ‘De gevallen koning’ recenseren. Het was weer even wennen aan de magische wereld van Elfhame.

Jude heeft ervoor gezorgd dat Cardan koning werd om zo haar broertje Eik te kunnen beschermen. Toch heeft Cardan eigenlijk weinig te zeggen door de eed die ze gemaakt hebben dat hij 1 jaar en 1 dag haar bevelen moet opvolgen. Als hofmeester kan ze alles op de voet volgen.
De start van het verhaal begint traag. De eerste 100 pagina’s gebeurt er eigenlijk bijzonder weinig. Als lezer wordt je teruggeworpen in de wereld vol met politieke spelletjes. Van de romantiek tussen Jude en Cardan lijkt nog weinig over te zijn. Toch komt er stilaan meer spanning in het verhaal. Dit boek zit vol met politieke intriges waar je je hoofd dient bij te houden. Verraad ligt steeds op de loer.



Jude is een intelligent en gedreven meisje. Haar omgeving onderschat haar capaciteiten. Jude bezit echter wat kwaadheid in zich ten gevolge van haar verleden (moord op haar ouders, pesterijen aangezien zij sterfelijk is,…). Ze gebruikt haar onschuldige look om toch wat te kunnen betekenen. Ze dient haar hoofd koel te houden t.o.v. haar gevoelens voor Cardan. De personages laten zich in dit boek ook eens van een andere kant zien waardoor deze meer diepgang krijgen in dit boek.





Black heeft een eenvoudige schrijfstijl. Ideaal om meegesleept te worden in dit verhaal. Het verhaal vertrekt vanuit het hoofdpersonage Jude. Ze werkt met korte hoofdstukken die steeds met de nodige spanning eindigen. Zo weet Black ook elk boek met een spetterend einde te bekronen. Dit was zo bij De wrede prins maar is in dit boek niet anders! Ineens lijkt er echt een bom te ontploffen in het verhaal! Nu moeten we dus vol spanning afwachten tot het 3e boek uitkomt.

Dit boek is niet het boek vol grootse gebeurtenissen maar voelt nu al aan als een goede opbouw voor een spetterend einde!

Wie achter deze deur verdwaalt is geschreven door Rindert Kromhout en Tonke Dragt. Nu ja, Rindert heeft het verhaal geschreven en Tonke heeft mee vorm gegeven aan het verhaal. Eigenlijk vertelt dit boek ene beetje het verhaal van hoe beide auteurs elkaar hebben leren kennen en wat ze hebben meegemaakt met het ‘visum’.

Laurenzo is wat verlegen. Hij is net van school veranderd en heeft het nog moeilijk om zijn klasgenoten te leren kennen. Meester Tom leest aan het einde van de dag vaak een verhaal voor. Nadat hij een verhaal leest van de schrijfster Lavinia Morgenster zijn de kinderen nog nieuwsgierig. Meester Tom stelt voor dat de kinderen hun vragen bundelen en dat Laurenze en Téja naar de schrijfster mogen gaan om haar te bezoeken. Hier ontdekken ze een mysterieuze deur (die vaak ook nog eens van kleur verandert). Hierachter bevindt zich het Koninkrijk der Kosmopolieten. Om naar daar te kunnen gaan moeten de kinderen echter wel een paspoort én visum én begeleiding hebben. De kinderen zetten zich samen hiervoor in om nu eindelijk te kunnen ontdekken wat zich achter deze deur bevindt.

Een klas met ‘lastige’ kinderen leren tijdens hun opdracht elkaar kennen. Ze krijgen respect voor elkaar, leren om bijvoorbeeld niet te schelden of ruzie te maken en om samen te werken. Hierdoor vind ik dit boek wel een mooie boodschap hebben waardoor het zeker bruikbaar is als lesmateriaal. Het zet kinderen aan om te fantaseren en te dromen. Ook mogen ze creatief zijn en eens lekker gek doen.

Het einde vond ik wat voorspelbaar maar ik kan mij wel inbeelden hoe kinderen in het verhaal kunnen opgaan. Ik hoop alleen dat ze dan niet echt een anti-climax gaan ervaren. Het stimuleert anderzijds ook om eens een boek op te pakken en te lezen want het is toch zo zalig om in een andere wereld te kunnen vertoeven!

Anton de Kom was vrijheidsstrijder, verzetsheld, vakbondsman, activist, schrijver en banneling. Hij leefde van 1898 tot 1945 en was een zoon van een ex-slaaf. Via zijn familie hoorde hij veel verhalen over de slavernij. De Kom werd in de jaren ’30 verbannen uit Suriname en ging toen met zijn gezin in Nederland wonen. Hier kwam hij tijdens de 2e Wereldoorlog terecht bij het verzet. Vermoedelijk werd hij verraden waardoor hij in een Duits concentratiekamp terecht kwam waar hij in april 1945 overleed.

Dit boek begint met beschouwingen van Mitchell Esajas, Tessa Leuwsha en Duco van Oostrum.
Wij slaven van Suriname werd voor het eerst gepubliceerd in 1934. Hierin wordt de Surinaamse geschiedenis beschreven vanuit een antikoloniaal gezichtspunt.

De Kom begint zijn boek met het ontstaan van de slavernij in Zuid-Amerika en Suriname. De rol van de Nederlanders komt uitgebreid aan bod met hierbij de vergelijking naar andere landen die kolonies oprichten. Het boek geeft vele voorbeelden van de verschrikkingen en drama’s die plaatsvonden. Deze worden steeds gedetailleerd beschreven met een goede onderbouwing. Het is merkbaar dat Anton een echte intellectueel is. Anton gaat geen moeilijk onderwerp uit de weg. Zo wordt ook de rol van de slaven/maîtresses beschreven waarbij deze dames (en hun gezin) het hard te verduren kregen van zowel de landeigenaar als zijn jaloerse vrouw. Vol ongeloof lees je hoe de slaven gezien werden. Het was ondenkbaar dat 2 slaven elkaar zagen als man en vrouw waardoor de landeigenaar zijn lusten kon botvieren met wie hij maar wou. Verschrikkelijk!

Het is duidelijk dat Anton veel liefde voelt voor zijn thuisland. Hij beschrijft Suriname en al zijn schoonheden uitgebreid.
Iets beklijvend om te lezen was het feit dat de geschiedenis van Suriname volgens blanken begint bij de ontdekking der wilde kust in 1499. Hoe arrogant dat dit ons beeld is en dat dit beeld ons ook wordt aangeleerd (via het onderwijs).. Nog schrijnender is de beschrijving die de ontdekkingsreiziger maakt van de stammen die hij ontdekt in Suriname; hun bedaardheid, zachtheid, eerlijkheid en rechtvaardigheid, goedgeefsheid en ondernemingskracht… Eigenschappen waar een prachtige toekomst mee uitgebouwd zou kunnen worden indien er geen misbruik was gemaakt van deze eigenschappen..

Tijdens het lezen krijg ik het gevoel alles te willen aanduiden als “belangrijk”. Dit boek is een verzamelwerk van geschiedenis en feiten die bekend gemaakt dient te worden onder de Westerse (en alle andere) samenleving. Tijd om een juiste geschiedenis weer te geven zodat wij hieruit kunnen leren! Een belangrijk staaltje literatuur dat zeker niet uit het oog verloren mag worden!

Jeroen Olyslaegers is een gekende Vlaamse schrijver. Hij schreef eerder al de geprezen romans WIJ, Winst en Wil en won er verschillende prijzen mee waaronder de Fintro Literatuurprijs.

16e eeuw. Wildevrouw is het verhaal van Beer. Beer heeft zwarte sneeuw gezien. Hij is 3 vrouwen verloren in het kraambed. 2 stierven alvorens een kind te baren, de laatste erna. Zijn zoon Ward is het resultaat. Na deze gebeurtenis heeft de Antwerpse Beer Antwerpen verlaten richting Amsterdam waar hij herbergier is. Beer vertelt zijn verhaal, zijn leven. Het leven als weduwnaar, het leven in de stad, in zijn herberg, de mensen rondom hem. Dit verhaal geeft een eigenaardige schets van de beschaving, godsdienststrijd, het tijdsperk, …

Dit boek is uniek. Het verhaal wordt zo levendig gebracht en omschreven. De details kloppen, de personages kloppen, … Het lijkt alsof je werkelijk door de straten heen loopt. Doch.. Dit boek vraagt inspanning. De verwoordingen zijn intens en poëtisch maar daardoor ook niet simpel om doorheen te komen. Het vraagt energie en concentratie om de pracht uit elk stukje tekst de kunnen filteren en daarnaast ook de boodschap te interpreteren. Ik kan hier niet zomaar luchtig overheen lezen zonder elke letter te hebben overdacht. Misschien mijn fout om hier zo intens in op te gaan maar dit boek vraagt zijn aandacht en dit wil ik hem dan ook schenken. Een hele tijd heb ik met dit boek gespendeerd maar ik ben blij dat ik heb doorgezet en het verhaal heb kunnen eindigen. Geen soort boek waarvan je er 10 op een jaar leest zowel qua energieniveau van de lezer als de uniekheid van het verhaal. Olyslaegers heeft zo een mooi woordgebruik dat mijn mond er van openvalt. Hoedje af!

Beladen als een schip vol toekomst zonken ze weg in de diepte van de dood, nog voor ze met hun vracht wisten aan te meren.

Ohja, Wildevrouw heeft een eigen website waar nog meer achtergrond info te vinden is én er intrigerende afbeeldingen en foto’s zichtbaar zijn van werken die relevant zijn voor dit boek. Wildevrouw.be

Jan Van der Cruysse was eerder woordvoerder van Brussels Airport. Momenteel is hij specialist in crisis-communicatie. Daarnaast is hij sinds zijn debuut Bling Bling een gerenommeerd misdaadauteur die al vele prijzen won zoals de Hercule Poirotprijs, de Diamanten Kogel en de Schaduwprijs.

Laura Van Opstal zal binnenkort haar studie computerwetenschappen aan de Universiteit van Gent afronden. Ze specialiseerde zich in cryptografie. Op een gegeven moment krijgt Laura een postkaart en een vliegtuigticket naar San Francisco van een onbekende afzender. Ze gaat het avontuur aan en voor ze het weet zit ze in een web waarbij de wereld op zijn kop lijkt te staan. Haar kennis van cryptologie helpt haar cryptomunten en cryptophones te ontcijferen. Maar ze ontdekt ook een duistere wereld met bootvluchtelingen, covid-vaccinsfraude,…

Met dit boek trek je de hele wereld rond; China, Libië, Noorwegen, Nigeria, … Dit trekt mij wel aan in het verhaal. Het is uitgebreid en raakt vele thema’s aan. Toch vormt het verhaal één geheel en wordt de puzzel uiteindelijk compleet. De hoeveelheid personages kunnen verwarren maar hierbij krijg je hulp van de schrijver aangezien er achteraan in het boek een personenlijst en ook bijvoorbeeld een scheepsregister te vinden is.

Van der Cruysse heeft een mature schrijfstijl. Intelligente denkpistes en dialogen. Hij trapt niet in clichés. Wanneer je verwacht dat er een romance ontspoort blijkt dit toch niet het geval te zijn. De flashbacks verduidelijken het verhaal en geven meer inzicht in het gebeuren. Het verhaal is actueel en zet je aan het denken over onze maatschappij. Serieuze thema’s die toch met een vleugje humor kan benadert worden. Zo wordt het boek geen saaie en serieuze bedoening.

Een beangstigende thriller vol plotsveranderingen en raadsels.

Kristin Hannah is een Amerikanse bestseller-auteur. Ze is gekend van haar vele populaire romans die over de hele wereld zijn vertaald. Zo schreef ze eerder De nachtegaal en Aan het einde van de wereld.

De wintertuin gaat over Anya. Ze is Russisch van afkomst en is na de 2e wereldoorlog getrouwd met Evan teruggekomen naar Amerika. Haar dochters Nina en Meredith krijgen van hun vader op zijn sterfbed te horen dat ze hun moeder moeten vragen naar het sprookje van de prins in het witte koninkrijk. Anya is eerst wat terughoudend maar begint dan toch haar verhaal te vertellen. De verschrikkelijke gebeurtenissen ten tijde van de oorlog worden belicht waarbij het duidelijk wordt waardoor de moeder-dochterband niet erg hecht is.

Het verhaal heeft even tijd nodig om op gang te geraken. De eerste 100 pagina’s lijken wat inleiding te zijn en vragen wat doorzettingsvermogen. Maar dan begint het verhaal van Anja, haar geschiedenis. Dit verhaal is zo beklijvend dat je wordt gedwongen om verder te lezen. Gevoelsmatig is dit boek zwaar om te lezen. Kristin Hannah heeft zo een empathische schrijfstijl waarbij het verhaal erg doorleefd aanvoelt.

De personages zijn grondig uitgewerkt waarbij de karakteristieke eigenschappen erg passend zijn bij het verhaal. De schrijfstijl is erg vlot. Je hoeft niet stil te staan bij moeilijke woorden of zinsconstructies. De volledige focus ligt op het inhoudelijke verhaal. En terecht!

De wintertuin brengt het oorlogsverhaal van de Russen in Leningrad. Een verschrikkelijk verhaal dat zo beklijvend is aangezien je weet dat deze gebeurtenissen effectief gebeurd zijn. Het gaat je verstand wat te boven. Een straf en gevoelig verhaal!

Naoko Nakamura is een 17-jarig meisje dat leeft in Japan. Het is het jaar 1957 wanneer Naoko’s vader een man voor haar heeft uitgezocht. Naoko ziet dit echter niet zitten en wijst deze man af. Ze wilt trouwen met de Amerikaanse soldaat waar ze verliefd op is geworden. Nietsvermoedend nodigt Naoko’s vader deze man uit voor een theeceremonie. Wanneer hij het mariniersuniform ziet is hij woedend. Het huwelijk zou een schande zijn voorde hele familie! Naoko krijgt een keuze; ofwel trouwen met de man die haar vader voor ogen had ofwel wordt ze verstoten. Naoko’s geliefde blijkt uiteindelijk niet meer terug te keren van een missie en tot overmaat van ramp blijkt ze plots ook zwanger te zijn. Naoko wordt gedwongen een hartverscheurende keuze te maken; ze dient haar baby af te staan als ze thuis wil komen.

Amerika, nu. Tori Kovac’s vader belandt in het ziekenhuis. Ze krijgt van hem een brief in handen wanneer hij op zijn sterfbed ligt. Deze brief bezorgen haar vele vragen. Geheimen komen aan de oppervlakte en Tori heeft geen idee meer welke geschiedenis van haar familie nu correct is. Ze is vastberaden om hierachter te komen. Op zoek naar antwoorden reist ze af naar Japan.

Het meisje in de witte kimono is een fictief verhaal gebaseerd op historische gebeurtenissen en waargebeurde verhalen. Ana Johns vader is de Amerikaanse marinier die verliefd werd op een Japans meisje. Hij werd afgewezen door haar familie en tot zover gaat de werkelijkheid. Ana verdiepte zich in de protocollen en wetten die er heerste met betrekking tot interraciale huwelijken. De bezetting in Japan zorgde voor duizenden baby’s geboren met een Amerikaanse vader en een Japanse moeder. Ana zocht uit wat het lot van deze kinderen was. Dit brengt ons tot dit schrijnend verhaal wat je moederhart doet breken!

Ana heeft een aangename schrijfstijl. Het is merkbaar dat ze zichzelf goed gedocumenteerd heeft. Je voelt de sfeer die heerst gedurende dit tijdsperk in Japan. Het verhaal wisselt zich af tussen 2 tijdsperken; 1957 en het heden. Bij de start van het boek lijken beide verhalen op zichzelf te staan maar naarmate het verhaal vordert beginnen de verhaallijnen samen te lopen. Het is enorm boeiend om te lezen wat de ideologie destijds was van een andere cultuur. Het lijkt onwezenlijk en onvoorspelbaar. Ana weet spanning in het verhaal te brengen waarbij je geboeid blijft tot het einde.

Een erg verrijkend boek dat je oprecht raakt!

Pam Jenoff is een Amerikaanse schrijfster. Daarnaast is ze ook advocaat en professor in de rechten waarbij ze zich specifiek gespecialiseerd heeft in de oorlogservaringen van Poolse Joden. Ze werkte ook een tijd vanuit Krakau aan het behoud en onderhoud van Auschwitz. Eerder las ik van haar al haar roman Het meisje van de kommandant. Een boek dat mij erg is bijgebleven.

1942, Krakau. De Joodse Sadie bevindt zich samen met haar zwangere moeder en vader in het getto van Krakau. Op het moment dat de nazi’s het getto leegruimen kunnen ze ontsnappen in het riool. Hier houden ze zich schuil ondanks de erbarmelijke leefomstandigheden.
Ella woont met haar stiefmoeder in een groot huis waarbij het haar aan niets ontbreekt doordat haar stiefmoeder collaboreert met de nazi’s. Ze houdt er luxueuze feestjes en deelt het bed met een belangrijke kommandant. Tijdens een wandeling door Krakau ziet Ella Sadie plots in de rioolput. Ze beginnen te praten en er ontstaat een vertrouwensband. Toch brengt deze vriendschap gevaren met zich mee..

Ik ben erg onder de indruk van dit verhaal. De schrijfstijl van Jenoff is zalig. Je wordt meteen meegesleept in een verhaal zonder dat je doorhebt dat je aan het lezen bent. Je zit er meteen volledig in en het verbaasde mij ook hoe erg een emotionele gebeurtenis mij al wist te raken aan het begin van het verhaal. Op één of andere manier weet ze emoties te triggeren en dit houdt ze doorheen het hele boek vol. Een rollercoaster van het begin tot het einde. De personages zijn goedhartig, moedig en oprecht.

Het einde is erg verrassend en niet voorspelbaar. Dat apprecieer ik altijd in een verhaal! Ook vind ik het erg fijn om eens iets over de Tweede Wereldoorlog te lezen dat ik nog niet gelezen heb. Het leven in de riolen was voor mij nog ongekend. Dus naast de ontspanning was dit boek voor mij zeker ook informatief. Na het lezen ervan ging ik ook al snel op zoek naar meer info hierover. Het onderwerp wist mij te intrigeren. Ik ben dus erg enthousiast over dit verhaal én de schrijfster!