Stofzuigen in het donker is een uniek maar ook wel bevreemdend verhaal. Het boek is een samenbundeling van 2 romans, namelijk; “Doen alsof ik dood ben” en “Stofzuigen in het donker”.

Mona wil een nieuw leven starten in New Mexico na een mislukte relatie met meneer ‘Getver’, die bovendien ook nog drugsverslaafd is. Ze werkt als schoonmaakster en komt in aanraking met stuk voor stuk aparte cliënten.
Mona wordt nog veel geconfronteerd met gebeurtenissen uit het verleden. Ze heeft een heftige jeugd gekend en heeft dit nog niet volledig kunnen plaatsen. Sinds haar 12e woont ze bij haar tante door de moeilijke relatie tussen Mona en haar ouders. Beagin beschrijft dit eerder op een luchtige, laconieke manier waarbij de ernst van de gebeurtenissen lijkt weg te vagen. Dit gaf mij wel een vreemd gevoel tijdens het lezen.

Mona is een uniek en verrassend personage met vele vreemde trekjes (zoals bijvoorbeeld in de spullen kijken van cliënten en foto’s trekken van zichzelf op deze plaatsen). Hierdoor vind je misschien weinig aansluiting maar kan je wel lekker fantaseren. Ze toont zich doorheen het verhaal erg veerkrachtig en is zeker geen opgever.

De schrijfstijl van Beagin leest erg vlot. De pagina’s razen voorbij zonder dat je het weet. Beagin gebruikt in haar boek een bijzonder soort zwarte, cynische humor. Je moet hier voor zijn of net niet. Af ent oe kon mij dit charmeren maar luidop lachen was niet voor mij weggelegd. In het boek zijn er vele “seksuele” passages; avontuurtjes van Mona. Dit kan mij in een boek tijdelijk bekoren maar naar mijn gevoel nam dit soms wat te veel de overhand in het verhaal.

De vergelijking met Bridget Jones zie ik niet meteen. De flaptekst vind ik niet de juiste verwachtingen oproepen ten opzichte van boek dat je voorgeschoteld krijgt. De cover is echter wel erg toepasselijk. De verwijzing hierbij naar schoonmaakster Mona en haar seksuele avonturen vind ik prachtig weergegeven.

Samenvattend vond ik het een bijzonder en origineel verhaal.

Had meer van het boek verwacht. Ik zag al van heel ver aankomen dat Eva zelfmoord zou plegen.. Hierdoor vond ik het dus ook niet spannend en gebeurde er te weinig in het boek voor mij. Positief vond ik wel de mooie verwoordingen die Griet regelmatig deed.

Martine Letterie heeft dit boek geschreven waarbij de tekeningen zijn gemaakt door Rick de Haas. Dit boek heeft de Thea Beckmanprijs 2020 gewonnen in de categorie beste historische jeugdboek. Martine Letterie schreef eerder al de jeugdboeken ‘Groeten van Leo’ en ‘Kinderen met een ster’. Verboden te vliegen is voor lezers vanaf 7 jaar.

Er zijn 4 verschillende onderdelen van waaruit het verhaal is opgebouwd; voor de oorlog, oorlog, het begin van het einde en vrijheid.

Augustus 1939. Het circus komt eraan! Het gezin van Fietje woont in Brabant. Fietje is een klein meisje dat gek is van de postduiven die thuis gehouden worden. Haar broer Marius leert haar hoe de duiven te verzorgen voor als hij er niet zou zijn. Op een gegeven moment wordt het duidelijk dat ze voorzichtig moeten zijn. De Duitsers die in optocht zijn nemen alle duiven in beslag aangezien deze boodschappen kunnen overbrengen. De tijden worden onzeker en veel vragen rijzen op. Er heerst veel angst dat de duiven ingerekend gaan worden. Marius moet plots onderduiken waardoor Fietje een grotere verantwoordelijkheid krijgt om de duiven te beschermen. Het boek heeft een hartverwarmend einde die mooi aansluit bij het hele verhaal.

Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van Fietje maar ook de postduiven zelf! Ik vind dit een leuk gegeven voor kinderen om zo de fantasie wat te prikkelen. Letterie heeft een toegankelijke en luchtige schrijfstijl. Ze beschrijft een heftig thema op een niet-zware manier en durft hierbij zelfs wat humor te gebruiken. Het verhaal heeft best wel een grote omvang voor kinderen. Hierdoor zijn de korte hoofdstukken wel toepasselijk zodat er tussenpauzes genomen kunnen worden tijdens het (voor)lezen. Om de paar pagina’s is er een afbeelding zichtbaar. De Haas heeft een kindvriendelijke tekenstijl en werkt met mooie zachte kleuren. Het boek bevat mooie glanzende pagina’s maar heeft wel een klein lettertype. Hierdoor wordt het boek wat minder aantrekkelijk voor de jongere lezers.

Doch het boek bevat een origineel oorlogsverhaal waarbij kinderen op een aangename manier kunnen kennismaken met deze periode in de geschiedenis.

Viktor is het debuut van schrijfster Judith Fanto. Het is een verhaal dat zich afspeelt binnen de familie Rosenbaum. Het verhaal wisselt zich af tussen 2 hoofdpersonages, namelijk Viktor en Geertje.

Viktor is 6 jaar in 1914 als hij Bubi leert kennen en hem red van pesters. Bubi wordt opgenomen in het gezin Rosenbaum alsof hij een zoon is. Samen steken ze kattenkwaad uit en starten ze handeltjes. Viktor is bijdehand, intelligent en hij kan het goed uitleggen. Iets waar zijn trotse Joodse familie niet zo fier op zijn. Hij gebruikt deze kwaliteiten voornamelijk om vrouwen te kunnen versieren en zichzelf te verrijken.
Geertje worstelt vooral met haar identiteit. Haar familie probeert zoveel mogelijk niet-Joods te zijn en doen. Geertje snapt niet waarom en wilt meer over het verleden weten. Haar familie wil hier eigenlijk liever niet over praten.
Ik zou het boek eerder omschrijven als een verhaal over een zoektocht naar identiteit in plaats van een oorlogsboek. Geertje moet terugkeren naar het verleden om te weten waar zij zelf staat en om te begrijpen wie zij is.

Je wordt snel in het boek gezogen en voelt de sfeer van Wenen in oorlogstijd goed. Elk hoofdstuk eindigt met een kleine cliffhanger waarbij je het boek moeilijk kan wegleggen. Er zit een vlot tempo in her verhaal en de spanning bouwt zich mooi op. De personages zijn goed uitgeschreven en hebben hun eigen karakteristiek. Viktor en Geertje tonen ook evolutie als personage doorheen het boek.
Vooraan in het boek is een stamboom uitgewerkt. Bij de start van het verhaal is dit wat verwarrend aangezien het lijkt alsof er familieleden missen. Naarmate het verhaal vordert wordt wel duidelijk waarom dit in deze vorm is uitgewerkt. De puzzelstukjes vallen stilaan ineen.

Een prachtig stukje in het boek vind ik beschreven op pagina 232. Hier wordt je rang als slachtoffer aangehaald aan de hand van een hiërarchie van leed. Des te zwaarder je verleden, des te meer mag jij je als slachtoffer identificeren. Een waarheid die niet makkelijk in de ogen te kijken valt..

Enkele prachtige quotes:




Een boek met een prachtige kaft. Een verrassend verhaal met een spannend plot! Zeker de moeite om te lezen.

Isabel Allende is een bekende bestsellerschrijfster. Ze is zelfs de meest gelezen Spaanstalige schrijfster ter wereld. In 2022 wordt haar 40 jaar schrijverschap gevierd waardoor haar grootste bestsellers in een nieuw jasje gestoken worden. Violeta is echter een splinternieuw verhaal. Voor mij persoonlijk het eerste boek dat ik lees van Allende.

Violetta del Valle wordt geboren in een niet genoemd land in 1920 in een gezin met 5 broers. Violeta leeft in een welgesteld gezin waarbij ze verwend wordt door haar gezinsleden tot er een gouvernante wordt aangenomen om haar wat etiquette en structuur bij te brengen. De gouvernante krijgt een speciale plaats in het gezin. Toch blijft alles niet rozengeur en maneschijn. De Grote Depressie zorgt ervoor dat de familie alles verliest. Plots moeten ze het met veel minder stellen. Ondertussen is Violeta volwassen en komen de eerste liefdesperikelen kijken.

Doorheen het verhaal leren we Violeta kennen van haar geboorte tot de hoogbejaarde vrouw die ze nu is. Het verhaal gaat over Zuid-Amerika en hoe het is om er als er vrouw te leven. Als jong meisje, jonge dame, getrouwde vrouw, … We lezen over de strijd voor vrouwenrechten, de opkomst en ondergang van tirannen en bijvoorbeeld ook pandemieën.

Het verhaal wordt vertelt door een verteller. Hierdoor is het moeilijk om je in te leven en voelen de personages erg afstandelijk aan. Eerlijk gezegd voel ik weinig emotionele connectie met Violeta (en anderen) terwijl zij de grote hoofdrol in dit verhaal heeft. Een groot gemis naar mijn gevoel aangezien de gebeurtenissen die beschreven worden wel zeker mogelijkheden hebben tot een krachtig verhaal. In het verhaal worden honderd jaren overspannen. Jaren waarin er veel tragedies maar ook hoogtepunten zijn. Leven en dood, ziekte en gezondheid, oorlog, het huwelijk, geweld en het moeder worden…

An sich een inspirerend verhaal. Ik mis enkel diepgang wat betreft de personages. Die emotionele wervelwind voel ik graag tijdens het lezen.

Clairy Polak is een Nederlandse journaliste die met "Voorbij, voorbij" haar debuut heeft geschreven.

"Voorbij, voorbij" vertelt het verhaal van Judith en Leo. Leo heeft enkele jaren geleden de diagnose van Alzheimer gekregen. Hij probeert hier luchtig mee om te gaan maar voor Judith is dit toch een bittere pil.
Leo begint herinneringen van vroeger op te schrijven; zijn jeugd, eerste werkervaring, ... .
Het ene moment wordt je meegezogen in het nostalgische verhaal van Leo in het verleden. Dit wordt eerder oppervlakkig omschreven. Het andere moment volg je Judith in het heden. Zij wordt verteerd door schuldgevoelens. Boordevol twijfels en angsten voel je de emoties enorm in deze stukken. Het is aanvoelbaar dat dit autobiografisch is.

Clairy laat de misvattingen van de omgeving zien en toont aan hoe de gezondheidszorg te werk gaat. De hiaten en de prachtige kenmerken. Dit gepaard gaande met de gevoelens die dit teweegbrengt als partner en mantelzorger. Clairy is duidelijk goed geïnformeerd en spreekt wetenschappelijk onderbouwde taal m.b.t. Alzheimer en de gezondheidszorg.

De schrijfstijl is vlot maar ik mis een beetje spanning of evolutie in het verhaal. Waar gaat het verhaal naartoe? Met momenten is het wel verwarrend vanuit welk perspectief er geschreven wordt. Er is hierbij geen aankondiging of verandering van hoofdstuk. Het ene moment lees je vanuit Leo en het andere moment vanuit Judith.

De titel van het boek sprak mij niet meteen aan om het te willen lezen. Doorheen het verhaal zijn er verschillende verwijzingen naar de titel waardoor de titel toch wel bijzonder wordt.

Naar mijn gevoel is het boek niet af. Er is een plots abrupt einde. Ik had de verwachting dat het verhaal een bepaalde richting uitging maarde verschillende verhaallijnen lijken nu wat doelloos te zijn. Jammer aangezien het boek wel erg sterke momenten heeft met mooie citaten!